~ยัยแอ๊บแบ๊วกับนายแต๋วแตก~
lesson # 25
แฮ่กๆๆๆ
ฉันรีบใช้พลังของขาที่เหลือ ลากตัวเองกลับมาที่ห้องด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา แต่มุมปากก็ยังคงมีรอยยิ้มบางๆ เหมือนได้ปลดปล่อยอะไรสักอย่างออกไป...
"อ้าวเนมO_O" เดเรียกฉัน เดนั่งอยู่บนโต๊ะของตัวเอง หันหน้ามาทางประตูห้อง
"อือ" ฉันตอบรับเพียงเบาๆ ก่อนจะค่อยๆเดินขึ้นไปนั่งบนโต๊ะแล้วหันหน้ามาทางหน้าต่าง ซึ่งก็คือตอนนี้...เรานั่งหันหลังให้กัน...
"เป็นไงบ้างล่ะ?"
"ก็...ดีมั้ง^^" ฉันฉีกยิ้มออกมาเบาๆ
"แล้วตกลง...พี่เชนกับน้องน้ำข้าวเค้าเป็นอะไรกัน?" เดยังคงถามต่อ
"เค้าเคยเป็นแฟนกันล่ะ..."
"ฉันขอเดานะ ว่า...น้องน้ำข้าวยังไม่ลืมพี่เชนใช่ม้า~" เดพูดเสียงร่าเริง
"ถูก นายเดาถูก!"
"แล้วมันเป็นยังไงต่อล่ะเนม?" อยู่ดีๆเสียงของเดก็ลดคีย์ลงมาระดับต่ำจนดูน่าสงสารเสียเหลือเกิน!!!
"ฉันก็ถามพี่เชนว่า...พี่เชนจะเลือกใคร? ...พี่เชนไม่ยอมตอบ"
"..."
"พอพี่เชนถามฉันกลับว่า แล้วฉันล่ะจะเลือกใคร...ระหว่างพี่เชนกับ...กับ..."
"กับใคร?" เสียงของเดค่อนข้างๆกระตือรืนร้นขึ้นมา!
"กับเดน่ะสิ...-/ / /-" แล้วฉันก็เกิดอาการหน้าแดงขึ้นมาอย่างกระทันหัน!
"เนมเลือกใครกันล่ะ?" เดพูดเสียงนุ่มๆแต่แฝงไปด้วยความกังวล
"ฉันก็...ก็...เลือก...เดน่ะสิ-/ / /-" ฉันพูดเสียงสั่น...แต่ว่า ทำไมกัน?...พอพูดแล้วน้ำตามันเหมือนจะไหลเลยแฮะ!?
"ขอบคุณนะ..."
"อือ" ฉันตอบสั้นๆพลางปิดปากเงียบ ...ฉันกลัวเค้าได้ยินเสียงสะอื้นนี่นา!
"เธอชอบฉันใช่มั้ยเนม?"
"O_O" ฉันตาเบิกโพลง หยุดหายใจไปชั่วขณะ!!! นะ นายถามอะไรออกมาเนี่ยย>/ / /<
"ใช่หรือเปล่า?"
"..."
"เนม..."
"..."
"นี่...เนม..."
"ถ้าใช่แล้วจะมีอะไร?" ฉันตอบไปทั้งเสียงสั่นๆและเสียงสะอื้น ฉันพูดเหมือนคนเหม่อลอย แต่ว่า...ก็รู้ตัว รู้หัวใจ ว่าสิ่งที่พูดออกไปน่ะ มันมาจากใจฉันจริงๆ...ฉันชอบเดจริงๆ...
"เฮ้อ..." เดถอนหายใจออกมาเบาๆ
"...."
"ทำเป็นท่ามากอยู่ได้นะยัยบ๊อง!" เดพูดพร้อมกับเข้ามากอดฉันจากด้านหลัง เค้าค่อยๆหอมแก้มฉันเบาๆ
"ขะ ขอโทษT^T"
"ไม่ต้องเลยๆๆ...ท่ามากๆอย่างนี้ก็ดีนะ ตื่นเต้นดี^^" เดพูดกลั้วหัวเราะ พลอยทำให้ฉันยิ้มออกมาด้วย!
"กลับบ้านกันมั้ย?" ฉันถามเค้าออกไป หลังจากที่เดกอดฉันอยู่นานแล้วอ่ะนะ- -++
"ไม่เอาอ่ะ...เค้าอยากกอดตัวเองอย่างนี้นานๆๆ" เดพูดพร้อมกับไซ้คอฉันด้วยจมูกของเค้าเบาๆ อ๊ากๆๆ จั๊กจี๋>[]<
"แหมๆ...ทำเป็นพูดจาน่ารัก! ...กลับบ้านกันเหอะเด" ฉันค่อยๆแกะมือของเค้าด้วยความลำบาก- - ก็เล่นกอดซะแน่น รัดซะยิ่งกว่างูอนาคอนด้ารัดซะอีก!(ถ้างั้นก็คงตายไปนานแล้วล่ะ- -)
"ก็ได้ๆ-3-" เดพูดเสียงงอนๆพลางทำปากบู่ๆแบบเด็กๆ ฮ่าๆๆ...น่ารักดีจัง!
"อย่างอนสิ" ฉันว่าพลางจิ้มๆแก้มของเด
"ไม่ได้งอนซะหน่อย-3-"
"ไม่เชื่ออ่ะ" ฉันว่าพลางหรี่ตามองเค้า
"ไม่เชื่อก็อย่าเชื่อ ไปกินเกลือบ้านตาแป๊ะ ไปนอนเปาะแปะให้ตาแป๊ะเล่นนม!~" เดร้องมันออกมาเป็นเพลงพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างใส่ฉัน
"โอเคๆ...เชื่อแล้วๆๆ"
"เค้าไม่เชื่อว่าตัวเองเชื่อเค้าแล้ว-3-" เอ๊า...กรรม- -
"เค้าเชื่อตัวแล้วจริงๆน้า~" ฉันเริ่มใช้คำ ตัวเองๆ เค้าๆ แล้วสิเนี่ย! แอ๊บแบ๊วจริงๆ^o^
"ตัวเองต้องหอมแก้มเค้าก่อน...เดี๋ยวเค้าจะเชื่อทันทีเลย" เดค่อยๆเขยิบหน้าใสๆเนียนๆมาใกล้ๆฉัน!
"งืม...- -" ฉันเริ่มพิจารณา จะเอายังไงดีฟะเนี่ยยย...จริงๆแล้วก็อยากหอมอ้า!!!>_< แต่ว่าเราเป็นผู้หญิงน่ะเซ้!!!>.,<
"หอมจิๆๆ" เดเขยิบเข้ามาใกล้ฉันจนชิด! ชิดมากเกินไปแล้วนะตาบ้า>/ / /<
"อ่า...จุ๊บ~>3<" ฉันใช้แค่จมูกแตะแก้มเดเองล่ะมั้งนะ- -? ก็คนมันไม่กล้านี่นา!!!
"เบาๆเอง(-3-)o"
"ฉันเป็นผู้หญิงนะ! จะให้ทำอย่างนั้นได้ยังไงล่ะ- -"
"โอเค...เค้าผิดเอง ตัวไม่ผิดหรอก" ว่าแล้วเดก็รีบเดินนำหน้าไปด้วยท่าทางงอนๆอีกแล้ว- - ทำไมนายขี้งอนจังเลยเนี่ยยยย นายเป็นอะร้ายยยย
"ถ้ายังงอนอยู่อีก! เค้าก็จะไม่คุยกับเดแล้วด้วยยย" ฉันตะโกนออกไป ทำเอาคนที่สุดจะขี้งอนหยุดเดิน แล้วรีบหันกลับมาหาฉันทันที!
"อย่าเพิ่งโกรธเค้านะตัวเอ๊งงง เค้าจะไม่งอนแล้ววว>0<" เดร้องพร้อมกับรีบวิ่งกลับมาหาฉัน
"เชอะ!"
"ง่า~...อย่างอนเค้าน้าตัวเอง! เค้าขอโทษๆ เค้าจะไม่งอนตัวเองอีกแล้วนะ!!" เดจับแขนฉันเขย่าๆไปมาด้วยความอ้อน นั่นๆ ทำท่าจะบีบน้ำตาออกมาอีก! คนเจ้าเล่ห์>.<
"หอมแก้มเค้าสักที แล้วเค้าจะหายโกรธ" ฮ่าๆๆ โดนเอาคืนมั่งแล้วนะยะ!!
"ก็ได้!" เดรับคำอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโผเข้ามาหาตรงที่มันไม่ใช่แก้มของฉัน!...มันคือปากของช้านนนนนนนน
อ๊ายยยยยยยยยยยย>/ / /o/ / /<
"เค้าบอกว่าแค่แก้มเองนะ!!"
"ก็เค้าอยากจูบนี่นา!"
"-/ / /-" เนื่องจากไม่รู้จะโต้ตอบอะไรกลับไป ฉันจึงแสร้งรีบเดินนำหน้าเค้าไป หึยๆ...คนฉวยโอกาส!!
จนในที่สุด...ฉันกับเดก็เดินกันมาจนถึงบ้าน!
"กลับมาแล้วหรอจ๊ะเด^^" แม่ที่ยืนรออยู่หน้าบ้านทักเดเป็นคนแรก! ลูกตัวเองยืนหัวโด่อยู่นี่แท้ๆ!
"ครับคุณแม่~" เดตอบกลับเสียงหวาน
"มากินข้าวเย็นด้วยกันสิจ๊ะเด^^" เฮอะๆ หนูจะเอาไปฟ้องพ่อ ว่าแม่แอบมีกิ๊ก!
"ได้ครับ"
"ชิ!" ฉันสบถออกมาเบาๆก่อนจะเดินเสียงดังเข้าไปในบ้านด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย!!
"เนมเค้าเป็นอะไรไปหรอจ๊ะเด?"
"คงเป็น...หึงน่ะครับ^^"
"อันนี้ก็อร่อยน้า~ ลองกินสิจ๊ะเด"
"ขอบคุณครับๆ" เดผงกหัวหงึกหงักพร้อมกับตักข้าวเข้าปาก
"แม่...แก่แล้วนะ" ฉันพูดออกมา ทำเอาเงียบกันทั้งโต๊ะแล้วหันมาจ้องฉัน
"ละ ลูกว่ายังไงนะ!!" แม่ทำหน้าตกใจเสียจนโอเวอร์
"นั่นน่ะสิเนม!..." เดก็อีกคน- -
"ก็..."
"ฮึก...ก็แม่เหงานี่นา ตั้งแต่ตอนที่พ่อจากไป แม่ไม่มีเพื่อนคุยเลย! ลูกก็เอาแต่เรียนๆ กลับก็ดึกๆ แม่เหงาจะตาย!" อ๊ะโห...น้ำตาไหลเป็นสายๆ
"ใช่แล้วเนม...แม่เธอของเหงามากเลยนะ" เอา เอาเข้าไป...เดมาทำหน้าจริงจังอีก! รู้สึกผิดนิดๆแฮะ- -
"โกหกกันใช่มะ?"
"รู้ด้วยเหยออออ" แม่และเดพูดขึ้นพร้อมกัน! อ๊ากกกกกกก โมโหๆๆ หงุดหงิดๆๆ หึย!...ทีหลังเวลากลับ จะรีบชิ่งกลับเลย! ไม่พาเดมาด้วยแล้ว!!!
แต่ว่า...บ้านอยู่ข้างๆกันเองนี่หว่า- - ซวยจริงๆ!! มีหวัง...ฉันประสาทเสียไปจนตายแน่ๆ!!
คะแนนโหวตน้อยไปน้าๆๆ โหวตๆกันหน่อยจิ-*- เรามีเรื่องจะมาเล่าให้ฟังๆ เนี่ย...มีคนเอาผลงานของเรา เรื่องเนี้ย! ไปลงในเด็กดี! ไม่ขออนุญาติสักคำอ่า เลวมั่กๆ!! แถมลงก้อมะเปนอีกต่างหาก! ขอบคุนพี่ซีอิ๊วมากๆที่ไปช่วยด่าให้ เหอๆ~_~...แต่ถ้าคนที่เอาไปลงแล้วมันมีคนอ่านเยอะแยะ เราคงจะแค้นมากกว่านี้อีก!
แต่ไอ้คนเนี้ยเอาไปลงอ่า...ไม่ค่อยมีคนอ่าน!!!
ถ้าอยากจะด่าก็เนี่ย... http://my.dek-d.com/writer/story/view.php?id=364405