OH! ฉันโดนชิงหัวใจโดยนายตัวร้าย!

#...รอยยิ้มของเค้า&เสียงหัวเราะของฉัน...#

     "ยัยเนส>[]<"  สองเสียงประสานกันดังมาแต่ไกล ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน...ยัยเมย์กับยัยกวางนั่นเอง!  ฉันลุกขึ้นเพื่อเดินไปถึงพวกมันเร็วๆ ดูดิ...วิ่งกันลิ้นห้อยเลย เหอๆ-..-

     "มีอะไร?" วิ่งตามหาฉันกันจนทั่วรีสอร์ทเลยล่ะมั้งเนี่ย เหงื่อซกซ้า~

     "ฉันก็ตามหาแกน่ะสิ...แฮ่กๆ แกไม่เป็นไรใช่มั้ย?"  ยัยกวางที่ดูแข็งแรงกว่ายัยเมย์พูด ยัยเมย์แทบจะล้มลงไปอยู่แล้ว เฮอะๆ ยัยขี้โรค!!

     "อือ...ก็ไม่เท่าไหร่อ่ะ"  ฉันส่ายหน้าดิ๊ก  จริงๆแล้วมันก็เป็น...เพียงแต่ฉันคิดว่า มันงี่เง่า- -* ที่จะมานั่งร้องไห้เสียใจให้กับอีตาบ้าจอมหื่นอยางนายแม็กนั่ม!!

     "ดีแล้วๆ...แฮ่กๆๆ ฉันมีเรื่องจะมาบอกแกด้วย แฮ่กๆๆ"  ยัยเมย์หอบตัวโยน ยื่นมือไปแตะใหล่ให้ยัยกวางมันพูดต่อ เป็นโรคหอบหรือไงยะเนี่ยแก!!

     "คืองี้...เมื่อกี้อ่ะ ยัยน้องมิวท์อ้อนนายแม็กนั่มใหญ่เลย! ถึงขนาดขอให้แม็กนั่มมานอนด้วยคืนนี้!!  แล้วยังไล่น้องเพลสให้มานอนกับแกด้วย!!"  โหย...ยัยนมตู้ม!!(เปลี่ยนสถานะให้ชั่วคราว) กล้าทำกับฉันขนาดนี้เลยเรอะ! แถมยังทำกับเพื่อนตัวเองอีก คิดว่าตัวเองเป็นใครกันยะ!!!

     "เฮ้ย...ใจเย็นดิแกใจเย็น! เส้นเลือดปูดแย้ว>_<" ยัยกวางว่าพลางตบใหล่ฉันเบาๆ  นี่ฉันแสดงออกขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย เหอๆๆ

     "เอ่อ...นี่เพื่อนของเนสหรอ?" ตาบูท-_- ที่เพิ่งจะมีบทเดินขึ้นมายืนข้างฉัน  ยัยสองตัวก็ส่งสายตาแบบ'คนนี้ก็รู้ว่าแกเป็นผู้หญิงหรอวะ?' มาอีกแล้ว...

     "อืม...เมย์กับกวาง"  ฉันแนะนำให้พวกมันเสร็จสรรพ  แหมๆ...ยัยเมย์! เห็นหนุ่มหล่อๆเป็นไปไม่ได้เลยนะยะ!! ตาเยิ้มเชียวแก

     "เอ่อ...เมย์เป็นอะไรไปหรอครับ?" บูทนี่ก็ไวใช้ย่อย รู้สึกจะจับความรู้สึกของผู้หญิงเก่งจังนะ!  ดูดู๊...ยัยเมย์นี่ก็บิดไปบิดมา หน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศแล้ว!

     อ๊ากกกกกกกกกกกกก นี่พวกแกจะแย่งบทฉันหรือไงย๊า~!! ฉันเป็นตัวเดินเรื่องแล้วก็เป็นนางเอกด้วยนะยะ!!! อย่ามาแย่งบทๆๆ

     "อุ๊ย...ฉันยังไม่ได้ใส่วิกเลยนี่หว่า!!!"  ซวยจริงๆฉัน  ถ้ามีใครผ่านมาเห็นแถวนี้เค้าจะคิดว่าไงฟระเนี่ย- -* สามสาวกับหนุ่มหน้าตาดี อืม...แก๊งลักพาตัวหนุ่มหล่อ!!~(ชักจะฟุ้งซ่านแล้วนางเอกเรา)

     "ฉันเอามาให้แกแล้ว" ยัยกวางยื่นมันมาให้ฉัน ฝึ่บๆ...อืม เรียบร้อย!! ค่อยโล่งใจหน่อย~ แกนี่ช่างเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆเลยว่ะยัยกวาง!!!

     "...ฉันว่าฉันกลับห้องดีกว่า~ เอาของไปเก็บด้วย"  ฉันหยิบกระเป๋ามาจากในมือของยัยกวาง ก่อนจะไปก็ทิ้งท้ายไว้ให้คนเขินเล่น  "ยัยกวาง...แกอย่าทำตัวเป็นก.ข.ค.คนแถวนี้ล่ะ ไปและ ฮิๆๆ"

     "-/ / /-...ยัยเนสอ้ะ!!!"

     [ถึงห้องแล้วจ้า~]

     "..."  ทันทีที่ฉันเปิดประตูเข้าไป ก็เจอกับบุคลหน้าตาดีแต่ลามก อย่างแม็กนั่มกำลังนั่งอ่าน...นิตยสารเล่มเดิมของเมื่อคืน นายจะอ่านอะไรมันนักหนาวะเนี่ย- -*

     "คืนนี้ฉันจะไปนอนกับน้องมิวท์นะ" ชิๆๆ อยากไปนักก็ไปเลยไป๊>_<

     "นายจะบอกฉันทำไม?..."  ฉันว่าพลางค้อนใส่เค้านิดๆ อยากจะไปจู๋จี๋กับน้องเค้าสักกี่คืนก็ไปเลย!! ฉันนอนคนเดียวปลอดภัยขึ้นเยอะเลยย่ะ!!

     "เอ๊า...ก็เผื่อใครบางคนจะได้ไม่เข้าใจผิดน่ะสิ"

     "ใครเค้าจะเข้าใจผิด- -?"

     "คนแถวนี้แหละ~"  นายอย่ามาทำหน้าตายียวนแบบนั้นได้ม้ายยยย มันทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองงี่เง่า! ที่นั่งร้องไห้เสียใจกับเหตุการณ์นั้นน่ะ!!

     "ไม่เห็นเป็นไร~ นายไม่อยู่...ฉันเรียกบูทมานอนด้วยก็ได้"  ฮ่าๆๆ ขอเอาคืนซักครั้งนึงเหอะว่ะ~!!

     "เฮอะ..อ้อ! แก้มน้องมิวท์เค้านะตุ่ยออกมาเลยนะ เธอตบแรงชะมัด!"  เอาอีกแล้ว...เข้าเรื่องนี้อีกแล้ว!! ฉันเพิ่งคิดว่ามันงี่เง่าที่เสียน้ำตาให้! แต่นี่ฉันกำลังจะงี่เง่าอีกแล้ว...น้ำตามันมาปริ่มๆอีกแล้ว!!

     "มือน้องมิวท์ก็หนักเหมือนกันนั่นแหละ" ฉันพูดเสียงเรียบ เฮอะ...ไม่รู้น้องแกใช้มือหรือใช้นมตบ เจ็บเป็นบ้า!!

     "แต่น้องมิวท์เค้าบอกว่าเค้าไม่ได้ตบเธอเลยนะ!!"

     "นายก็ฟังแต่น้องมิวท์อ่ะ!!!!...แล้วอย่างนี้นายจะถามทำไมว่าฉันทำจริงเหรอ? นายจะถามทำไม!!!"  ฉันตะโกนออกมาอย่างอดกลั้น น้ำตามันทำให้ตาฉันพร่าไปหมด

     "เอ่อ..."

     "ใช่สิ!! นายก็ต้องเข้าข้างน้องเค้าอยู่แล้ว!! เป็นแฟนกันนี่...ฉันซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกับนายเลย มันก็ผิดเต็มประตูอยู่แล้วนี่!...ฮึก" พูดเองก็เจ็บเอง...

     "ฉันไม่ได้เข้าข้างน้องมิวท์นะ!!!"

     "ไม่ได้เข้าข้างงั้นหรอ!?...เฮอะ! สิ่งที่นายกำลังทำนี่แหละที่เค้าเรียกว่าเข้าข้าง!!!"  ฉันหายใจหอบ  "แถมน้องเค้ายังว่านาย...ว่านายมันตาต่ำและก็โง่!!!"  ฉันลงเสียงหนักตรงคำว่าโง่...สะใจ!!!(นางเอกซาดิสม์ง่ะ-*-)

     "..."  แม็กนั่มเงียบไป ฉันปาดน้ำตา สูดหายใจเข้าลึกๆ... ฉันเดินไปนั่งลงบนเตียงของตัวเอง พอดีกับที่แม็กนั่มลุกขึ้น เค้าเดินออกไปโดยไม่เหลียวหันมามองฉัน

     แน่ล่ะ...ฉันมันไม่ได้สำคัญอะไรสำหรับเค้ามากมายเลยนี่นา...

     ฉันทิ้งตัวลงบนเตียง...อืม ทำไมท้องฟ้ามันมืดๆล่ะ? ฝนจะตกหรอเนี่ย!! อ๊ากกกกกกกกกก  ฉันเกลียดฝนตกที่สุดเลย เกลียดฟ้าร้องงง>_< มันเหมือนกับเสียงตวาดของเฮียมัส...คืนนี้ฉันนอนคนเดียวไม่ได้แน่เลยอ่ะ!! โอย...ไปเรียกพวกยัยเมย์กับยัยกวางมานอนด้วยได้มั้ยเนี่ยยย!!

     โทรหาเฮียมัสดีกว่า~!!>>ทำไมเปลี่ยนเรื่องเร็วจัง- -

     "ฮา~โหลว~เฮีย~มัส~"  ฉันทักปลายสายเป็นจังหวะเพลง  แต่ปลายสายกลับตอบมาด้วยเสียงขุ่นมัวและดูโกรธจัดสุดๆ- -*

     [ยัยเนส!!...ทำไมแกไม่โทรมาหาพี่เลยฮะ! พี่ก็นึกว่าแกไปตายถึงไหนแล้วเนี่ย!!!]  แช่งกันเลยหรอเนี่ย เฮ้อ...พี่ฉัน- -

     "ร.ร.เนสมีพาไปเที่ยวอ่ะ พรุ่งนี้ก็กลับแล้ว"

     [แล้วเป็นไงมั่งล่ะ...สบายดีมั้ย?] คำนี้แหละที่อยากได้ยินจากปากของเฮียมากที่ซู้ดดดด~

     "อือๆๆ สบายดี(โกหก)...แล้วเฮียมัสล่ะ?" คุยกับเฮียแล้วโรคคิดถึงบ้านมันกำเริบบบบ  อยากจะร้องไห้T^T แงๆๆ...แม่จ๋าTOT

     [ก็ดีอ่ะ...แกก็โทรมาหาเฮียบ่อยๆหน่อยสิวะ]

     "เอ๊า! แล้วทำไมเฮียไม่โทรหาเนสล่ะ ตังค์ของเนสจะหมดแล้วเนี่ย~"

     [ตังค์เฮียเกลี้ยงแล้ว!!...ไม่รู้เค้าจะตัดเมื่อไหร่?...ตู้ด! ตู้ด!]  อ้าว...กรรมแล้วแบ- - พูดปุ๊ปหมดปั๊ปเลย มือถืออะไรวะเนี่ย ฟังภาษามนุษย์รู้เรื่องด้วย(ชักจะเพ้อไปกันใหญ่แล้วนางเอก)

     ฮ้าว~...รู้สึกตาหนักๆ คืนนี้ฉันต้องนอนคนเดียวสินะ...T^T ไม่ไหวแน่ๆเลยอ่ะ! ฉันต้องกลัวเป็นบ้าเป็นหลัง วิ่งไปหาพวกยัยเมย์กับยัยกวางแน่ๆ!!...เวลาที่ไม่มีแม็กนั่มนอนอยู่ในห้องด้วยมันก็เป็นแบบนี้เองสินะ~

     เหงา...แต่นายคงไม่สนใจฉันหรอก นายคงจะไปประคบประหงมยัยน้องมิวท์นั่นทั้งคืน โดยไม่สนใจเลย..เอ๊ย! เลิกคิดได้แล้วๆๆ>_< คิดไปก็เปล่าประโยชน์ แม็กนั่มไม่รู้หรอก...

     (O_O)...(O_V)...(V_V)...(V_V)zz...

     เปรี้ยง!!!!!

     "กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"  ฉันสะดุ้งขึ้นมาเพราะเสียงฟ้าผ่าเมื่อกี้! ฮือๆๆ...ทำไมมันผ่าดังนักวะ! แหมะๆ...น้ำตาของฉันหยดไหลลงมาอาบแก้ม!  กลัวจนร้องไห้...

     ข้างเตียงก็ยังไม่มีร่องรอยของแม็กนั่ม...ยิ่งเศร้าใหญ่เลย...

     เปรี้ยง!!!!!

     "กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"

     ปัง!!//เปรี้ยง!!!!!!

     "กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"

     หมับ!!

     "ไม่เป็นไรใช่มั้ยเนส?" ความอบอุ่มโอบอุ้มร่างกายของฉันเอาไว้...ความอบอุ่นจากผู้ชายชื่อแม็กนั่ม...เค้าดึงฉันเข้าไปกอด ลูบหัวฉันเบาๆ

     "ฮึก...ฮือๆๆๆๆ"  ฉันปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย  เวลาในห้องนี้ไม่มีนายมันหนาวไปหมด! แค่นายเข้ามา...ความอบอุ่นก็เกิดขึ้นอย่างน่าประหลาด!!...ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไรกัน?

     "เธอกลัวฟ้าร้องหรอ?"

     "อือ...ฮือๆๆๆ ทำไมนายถึงกลับมาล่ะ? ฮือๆๆๆ"  ฉันพูดพร้อมกับร้องไห้  มันทำให้เสียงพูดของฉันดูอู้อี้ไปหมด แต่แม็กนั่มก็ยังฟังออก...

     "ก็...ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกห่วงเธอยังไงก็ไม่รู้-/ / /-" เค้าพูดพลางลูบหัวฉันเบาๆ

     "แล้วน้องมิวท์...?"

     "หลับไปแล้ว...ตะ แต่! ฉันยังไม่ได้ทำอะไรน้องเค้าเลยนะ!! น้องเค้าม่อยหลับไปเองอ่ะ!!"  แม็กนั่มพูดดูรนๆ  ดูเหมือนการแก้ตัวของผู้ชายทั่วไป...แต่ฉันว่ามันก็ดีกว่าเค้าไม่แก้ตัวอะไรเลย

     ฉันดีใจแฮะ^_______________________^(ยิ้มหน้าบานเลย)

     "ฮ่าๆๆๆ...นายทำท่ารนๆแล้วตลกมากเลยอ่ะ ฮ่าๆๆ"  ฉันปล่อยก๊ากออกมาเสียงดัง แม็กนั่มก็หัวเราะ ห้องสดใสขึ้นเป็นกองเลยตอนนี้ เสียงฟ้าร้องฉันก็แทบจะไม่ได้ยินมันแล้ว หรือว่า...ฉันไม่ได้สนใจมันกันนะ?

     "เธอยิ้มแล้วน่ารักออก..."

     "เอ๋?O/ / /O"

     "ก็เหมือนที่เธอบอกฉันไง?...ว่าเวลาฉันยิ้มแล้วโลกสดใสน่ะ เธอเองเวลายิ้มแล้วโลกมันก็สดใสเหมือนกันนะ^^"

     "O/ / /O" 

     ตึกๆๆๆๆๆ...ใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ  เหมือนเอากลองทุกชนิดมาตีรวมผสมปนเปกันไปหมด!!!  นี่ฉันเป็นอะไรไปแล้วเนี่ยยยย>_____<

     ชื่อตอนตอนนี้เราชอบมากเรยอ่า~ น่ารักดี...หลายคอมเม้นท์เรย บอกว่าอัพสั้นไปๆๆ เราว่า...มันก้อม่ายสั้นน้า~ กำลังพอดีๆๆ อ่านแล้วไม่ปวดตา! เราคิดว่า(หลงตัวเองชนิดรุนแรง)...ทุกคนอ่านแล้วมันเพลินชิม้า? ก็เลยคิดว่ามันสั้นน่ะ 555+ แพล่มอีกแล้วเรา>_________<