OH! ฉันโดนชิงหัวใจโดยนายตัวร้าย!

#...ผลลัพท์...#

     และแล้ววันแห่งการแข่งบาสก็เริ่มขึ้น!  ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมถึงรวดเร็วอย่างนี้- -? ก็เพราะว่าฉันไม่อยากจะบรรยายบรรยากาศอันเลวร้ายระหว่างฉันกับเค้า! แต่เรื่องของเรื่องก็คือ...ยัยคนแต่งมันขี้เกียจ-_- (อ้าว อย่าลามมาสิ- -*)

     "เตรียมตัวได้แล้วนะเนส"  บูทเดินผ่านฉันไปพร้อมกับโยนเสื้อของทีมให้  เอิ่ม...ใครมันคิดค้นเสื้อทีมวะเนี่ย- - อย่างนี้ใครมันจะใส่!!!  เสื้อกล้ามสีขาว! เขียนตรงกลางว่า 'สู้ๆ สู้ตาย'  โห คิขุกาโม่เหลือเกิ๊นนนน  แถมเป็นสีขาวอีกนะ! ฉันตายแน่!!!~

     ฉันเดินไปเปลี่ยนเสื้อในห้องน้ำ  โชคดีหน่อยที่กางเกงให้เป็นกางเกงพละของโรงเรียน  ถ้าให้หาเองนะ ฉันล่ะไม่อยากจะบรรยาย!!!  เฮ้อ...แล้วเป็นเสื้อกล้ามงี้ฉันจะใส่ไงวะ? คนอื่นก็เห็นหมดเด้ะ! ว่าฉันใช้ผ้ารัดหน้าอกอ่ะTOT  อืม...เอาไงดีวะเนี่ยฉัน!!  เอ้อ! จริงสิๆ ทนร้อนหน่อยละกันนะฉัน!!

     "เราต้องเจอทีมของแม็กนั่มพอดีเลยอ่ะเนส อ่ะ...อ้าว!O o ทำไมเธอใส่เสื้องี้อ่ะ?"  ฉันใส่เสื้อกล้ามทับลงไปอีกทีน่ะ เหอๆ-..-    

     "นายลืมไปแล้วหรือไง!! ฉันพูดหญิงนะยะ!!"  ฉันกระซิบเสียงเบา พอบูทได้ยินก็ขำออกมาทันที

     "โทษทีๆ ฉันลืมไปน่ะ^^...เออ! พวกเพื่อนๆเธอมาเชียร์ด้วยนะ อันที่จริงก็ยกกันมาทั้งโรงเรียนเลยล่ะมั้ง สตรีเขต 1 น่ะ" บูทพูดพลางอมยิ้ม แก้มของเค้าแดงระเรื่อ  ฮั่นแน่!! ยัยเมย์ต้องมาด้วยแหงมๆเลยอ่ะ^^

     "งั้น...ฉันขอไปหายัยพวกนั้นหน่อยนะ"  ฉันกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกมาจากห้องพักนักกีฬา(ลืมบอกไป) มองซ้ายมองขวา...อ๊ายยย อยู่นั่นน่ะเอง เพื่อนตัวดีทั้งสองคนของฉัน>w<

     "อ้าว! ยัยเนส อุ๊บOxO...นะ เนส^^" ยัยกวางรีบขอโทษขอโพยฉันทันที โชคดีนะที่ไม่มีใครได้ยิน!! ฉันตบหัวมันไปเบาๆเสียหนึ่งที

     "มาเชียร์บูทหรอจ๊ะเมย์^___________^"  ฉันหันไปแขวะยัยเมย์ที่ยืนลูบแก้มตัวเองไปมา

     "เอ่อ...คือ...จะบ้าหรอ! ฉันก็ต้องมาเชียร์แกสิ-/ / /-"

     "มันมาเชียร์ไอ้บูทเว้ย!!  ตอนนั่งรถมานะ เพ้อแต่...บูทคะบูทขา!" ยัยกวางทำท่าล้อเลียนยัยเมย์ได้เหมือนเปี๊ยบ!

     "ไม่ถึงขนาดนั้นซักหน่อย" แล้วยัยเมย์ก็ลูบแก้มตัวเองด้วยท่าทางเหม่อลอย-_- มันเป็นอะไรของมันวะ

     "จริงสิ! ฉันลืมเล่าให้แกฟัง...เมื่อกี้อ่ะ บูทมันมาหาเมย์เว้ย!!...แล้วมันก็...มันก็...อ๊ายยย ฉันอิจฉามันว่ะแก!!"  ปั้ก!! อิจฉามันแล้วทำไมต้องมาตีฉันด้วยวะเนี่ย- -

     "แล้วมันก็อะไรวะ?"

     "บูทอ่ะ...ขอให้เมย์...หอมแก้มเป็นกำลังใจเว้ย!!!"

     "หาO[]O...กะ แกพูดจริงหรอวะเนี่ยยย อ๊ากกกก ฉันว่าแล้ว! ว่าสองคนนี้มันต้องเป็นแฟนกัน^^"

     "วันนี้ต้องชนะนะคะพี่แม็กนั่ม"

     "ใช่ค่ะๆๆ"  เสียงแจ๋นๆพวกนี้ดังมาเข้าหูฉัน ซึ่งไม่ต้องเดาเลยว่ายัยเจ้าของเสียงนี่กำลังพูดกับใคร...ฉันเหล่มองนิดหน่อยก่นอจะหันกลับมาคุยกับยัยพวกนี้ต่อ ชิ! ไม่อยากจะดูหรอกนะ!!

     "ได้ยินแล้วใช่มั้ยเนส?...ว่าวันนี้ฉันต้องชนะน่ะ"  รู้แล้วย่ะ!! อย่ามาย้ำกันแบบนี้ได้มั้ย!! ...

     "ฉันไปก่อนนะแก" ฉันบอกยัยสองตัว ก่อนจะรีบเดินจ้ำออกมา! ยิ่งอยู่ยิ่งเจ็บ...ฉันไปทำอะไรให้แม็กนั่มโกรธเกลียดนักหนานะ! จองล้างจองผลาญฉันอยู่ได้!!!

     "ขอให้นักกีฬาที่จะลงแข่งในรอบแรกเวลา 8.00 น. มาลงชื่อด้วยค่ะ"  เสียงประกาศดังขึ้น อ๊ากก ใกล้จะลงแข่งแล้วนะยัยมายองเนส! ตัดทุกเรื่องออกไป!! เป้าหมายวันนี้คือ...ชนะแม็กนั่ม!!!

     และหลังจากที่นักกีฬาทุกคนลงชื่อกันหมดเรียบร้อยแล้ว วินาทีแห่งความเหนื่อยก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้น! กรรมการก็คืออ.เจี๊ยกนั่นเอง(ลืมรึยัง) เรียกให้ทุกคนมายืนเรียงแถวหน้ากระดานหันหน้าเข้าหากัน  อธิบายกติกา...จากนั่นก็เริ่มแข่ง!!

     "ปี๊ดดดดดดดดด"

     "กรี๊ดดดดดดดดดดดด พี่แม็กนั่มสู้ๆๆๆ" นี่ขนาดยังไม่ได้ลูกเลยนะ!  กรี๊ดอย่างกับชนะไมเคิล จอห์แดน!! เฮ้ย! ไม่ได้นะยัยมายองเนส...กลับมาที่เกมๆ

     ตึงๆๆๆๆ

     ตุบๆๆๆ

     ดึ๋ง~!!...ผลุบ!!!

     "เยส!!!>_<"  บูทขึ้นไปดังค์ทำคะแนนแล้ว!! ฮ่าๆๆ นำไปแล้วเว้ยยยย  ฉันรีบวิ่งไปหาบูททันที ส่งลูกมาให้ฉันสิๆ

     ตุ้บ! โครม!!!

     ทำไมฉันลงมากองกับพื้นงี้วะเนี่ย- -++  ฮึ่ม!! อย่างนี้มันผิดกติกากันนี่นา แม็กนั่มมาชนฉันซะล้ม แล้วก็แย่งลูกบาสไปจากฉัน ฮือๆๆๆ ไอ้คนนิสัยไม่ดี>_<

     จี๊ดดดดดดดด...

     โอ๊ย!!...ข้อเท้าแพลงหรอเนี่ยย แต่ฉันไม่ย๊อมมม แค่ข้อเท้าแพลงแค่เนี้ย ไม่เท่าไหร่หรอกน่า!!  ฉันยันตัวเองให้ลุกขึ้นมา ดีล่ะ! แม็กนั่มมันวิ่งไปทางไหนแล้วนะ...!?

     ตุบๆๆๆ

     ตึงๆๆๆ

     ซวบ!!!!

     อ๊ากกกกกกกกก แม็กนั่มยิ่งจากระยะไกลเข้าไปแล้ว  คนบ้าอะไรวะ ชู้ตโคตรแม่นเลย-..-  อ๊ะๆO o...คนจากทีมฉันไปปัดลูกบาสจากทีมของแม็กนั่มได้แล้วมันเด้ง ดึ๋งๆ มาทางฉัน!!!  หมับ!!...กรี๊ดดดดดด  ฉันได้ลูกแล้ว! ดีล่ะ แป้นฝั่งนี้ก็ไม่มีใครขวางเลย!!

     จะขึ้นไปดังค์ละน้า~!!>___________<

     ดึ๋ง~!!! ซวบ..!!!!

     "เยส!!!"  ยี้ฮ่า~!! ถ้าจะทำก็ทำได้นี่หว่าฉัน ไม่เสียแรงที่อุตส่าห์ทุ่มซ้อม^^

     "ดีมากเนส!!!"  ยัยเมย์กับยัยกวางพลางกันส่งเสียงร้องเชียร์ฉัน

     "สู้ๆนะคะพี่เนส!!"  ส่วนเสียงเล็กๆแจ๋นๆแบบนี้  คงจะเป็นแฟนคลับของยัยสองตัวนี่อีกทีล่ะมั้ง^^

     "อย่าได้ใจไปเลย" แม็กนั่มกระซิบพร้อมกับเข้ามาแย่งลูกบาสไปจากมือฉัน  อ๊ะ!! นี่มันทีมแม็กนั่มนี่หว่า...มาบังฉันซะมิดเลยอ้าTTOTT  แล้วอย่างนี้ฉันจะทำคะแนนยังง๊ายยย  มีแต่ตัวยักษ์ๆ

     "บังอาจทำคะแนนเรอะ!" ใครคนหนึ่งในกลุ่มที่กำลังบังฉันพูดขึ้นพร้อมกับล็อคฉันจากข้างหลัง อ๊ากก ทำงี้ได้งายยยย>[]<

     ซวบ!!!

     ซวบ!!!

     แม็กนั่มยัดลงห่วงสองรอบติดแล้ว!  ส่วนฉันยังติดแหง็กอยู่กับไอ้ยักษ์นี่อยู่เลยT^T

     "รับไปเนส!!!" บูทแย่งลูกบาสมาจากแม็กนั่มได้แล้ว  เค้าโยนมันมาโดน...เอิ่ม-_-  หัวไอ้ยักษ์เต็มๆเลย เยส!! ฉันรีบใช้จังหวะทีเผลอไปคว้าลูกบาสมาทันที  แล้วรีบวิ่งตรงไปยังแป้นบาส!

     "ไม่ง่ายขนาดนั้นม้าง~!!"  มะ แม็กนั่มวิ่งตามฉันมาติดๆ แล้วงี้ฉันจะชู้ตไง!!...เอาวะ! เป็นไงเป็นกัน  ขอดังค์ดูอีกสักรอบ>_<

     ดึ๋ง~!! ...ซวบ~!!

     กรี๊ดดดดดดดดดดด  ลงด้วยอ้ะ!!  ลูกบาสน่ะลงไปแล้ว...แต่ฉันยังห้อยต่องแต่งอยู่บนแป้นอยู่เลย- -*

     "เนส!!!" ยัยสองตัวส่งเสียงหวีดร้อง  โอย! มือฉันก็ลื่นเหงื่อ...

     พรืด!!!

     โครม!!!!

     "โอ๊ย!!"  ข้อเท้าแพลงรอบสองTOT จะหักมั้ยเนี่ยข้อเท้าช้านนนน  ลุกไม่ไหวเลยอ่า...ฮึก

     "เปลี่ยนตัวแล้วไปห้องพยาบาลเหอะเนส ม่ะ! เดี๋ยวฉันจะพาไปห้องพยาบาล" ถ้าคนที่พูดเป็นแม็กนั่มก็ดีหรอก...แต่เป็นบูท  ฮึๆ นายมาทำงี้เดี๋ยวยัยเมย์ก็หึงหรอก~ (ยังจะตลกอีก-_-)

     "ไม่ต้อง!!!...แฟนของฉันเดี๋ยวฉันพาไปเอง"  อยู่ดีๆฉันก็รู้สึกตัวลอยเบาหวิว!!  แม็กนั่มO_O...เมื่อกี้นายพูดว่า แฟนของฉันงั้นหรอ?  ดูเหมือนเค้าจะไม่สนใจสายตาของคนรอบข้างเลย ทุกคนเงียบกริบ...แม็กนั่มกลับรีบพาฉันเดินออกมาจากโรงยิม

     "คะ แค่พยุงก็ได้มั้ง"

     กึก... แม็กนั่มอุ้มฉันให้กระชับมากกว่าเดิม เหมือนแทนคำตอบว่าเค้าจะไม่พยุงฉัน...

     [ห้องพยาบาล]

     "แพลงมากหรือเปล่า?" แม็กนั่มวางฉันบนเตียงพร้อมกับถามด้วยสำเนียงที่...ห่วงใย...

     "กะ ก็...แพลงสองรอบ"

     "สองรอบO_O"  เค้าก้มลงมาดูข้อเท้าของฉันที่มันบวมเป่งอย่างแรง!!        "ทำไมฉันเห็นแค่ครั้งเดียวล่ะ?"

     "ก็ครั้งแรก...นายนี่แหละที่ทำให้ฉันแพลง!! ฮือๆๆๆ"  น้ำตาฉันไหลออกมาแบบไม่มีการเตือนกันก่อนเลย ไหลออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ...  แม็กนั่มเช็ดน้ำตาฉันเบาๆ

     "ฉันขอโทษ..."

     "ทำไม?...นายทำแบบนี้ทำไม!!!"  ฉันปัดมือเค้าออก  ท่าทีที่แสดงว่าเกลียดฉันกับท่าทีตอนนี้ มันกำลังทำให้ฉันงุนงง สับสนอย่างบอกไม่ถูก เค้าทำไปเพื่ออะไรกัน!!!...แม็กนั่มถอนหายใจออกมาเบาๆ

     "นิสัยของฉันที่เธอควรจะรู้...ฉันเป็นคนโมโหง่าย  ยิ่งกับผู้หญิงที่รักไม่ทำตามสัญญา ฉันยิ่งโมโหง่ายใหญ่"  เค้าพูดเสียงอ่อย

     "ก็บูทเค้ามานั่งกับฉันเองนี่!!...นายก็เหมือนกันแหละ บอกว่ารักฉันแต่ก็ยังยุ่งกับผู้หญิงอื่นอยู่เลย-/ / /-"  ฉันเองก็พูดเสียงอ่อนลงเหมือนกัน มันอายนิ!!

     "อ้อ...เรื่องนี้เองเหรอ!? ฮ่ะๆๆ เธอหึงฉันล่ะสิเนี่ย^^"

     "อย่าเปลี่ยนเรื่องได้มั้ย?"  ฉันพูดเสียงเรียบ  เค้ารีบหุบยิ้มทันที ก่อนจะเกิดความเงียบประมาณ 2-3 นาที

     "ที่ฉันทำไป ฉันเสียใจนะ...ที่ฉันจูบเธอน่ะ ฉันขอโทษจริงๆ...ฉันไม่ได้ตั้งใจจะจาบจ้วงเธอขนาดนี้  ฉันหึงที่เห็นอยู่กับบูทน่ะ"  นายอย่าพูดตรงขนาดนี้สิ!!...ฉันอายนะ>/ / /<

     "...."

     "ฉันไม่อยากจะรอถึงสามเดือนแล้วนะเนส...ฉันอยากจะรู้! เธอ...รักฉันมั้ย?" เค้าจ้องตาฉันไม่กระพริบ ไม่มีเสียงใดแทรกเข้ามาเลย มันเงียบ...เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจฉันเต้น

     "...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่ามันเป็นความรักมั้ย?  แต่ที่ฉันรู้...ก็คือตลอดเวลาที่นายโกรธฉัน  เกลียดฉัน"

     "ฉันไม่ได้เกลียดเธอนะ!!"  เค้ารีบพูดแทรกขึ้นมา  ฉันพยักหน้าให้เค้าก่อนจะเอื้อมมือไปลูบแก้มเค้าเบาๆ

     "ฉันเจ็บ...ที่นายอยู่กับผู้หญิงคนอื่น...ฉันเจ็บกับคำพูดที่เสียดแทงเข้าไปในใจ ฉัน...ฮึก"

     "เธอรักฉันจริงๆใช่มั้ย?"  เค้ากุมมือฉันเบาๆ

     "อื้อ^^"  ฉันยิ้มทั้งน้ำตา...ในตอนนี้ฉันคิดว่า ความรักความจริงก็ไม่จำเป็นจะต้องใช้เวลาหรอก  มันอยู่ที่ตัวของเราเอง ว่าเรากล้ามั้ยที่จะเอื้อมไปสัมผัสมัน? ถ้าเรามัวแต่กลัวว่าจะเจ็บปวด...เราก็จะเจ็บปวดต่อไปเพราะต้องอยู่คนเดียว...

อัพแร้นๆๆๆๆ...เม้นๆๆ+โหวตๆๆ  ^_____________^