OH! ฉันโดนชิงหัวใจโดยนายตัวร้าย!
#...ผลลัพท์...#
และแล้ววันแห่งการแข่งบาสก็เริ่มขึ้น! ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมถึงรวดเร็วอย่างนี้- -? ก็เพราะว่าฉันไม่อยากจะบรรยายบรรยากาศอันเลวร้ายระหว่างฉันกับเค้า! แต่เรื่องของเรื่องก็คือ...ยัยคนแต่งมันขี้เกียจ-_- (อ้าว อย่าลามมาสิ- -*)
"เตรียมตัวได้แล้วนะเนส" บูทเดินผ่านฉันไปพร้อมกับโยนเสื้อของทีมให้ เอิ่ม...ใครมันคิดค้นเสื้อทีมวะเนี่ย- - อย่างนี้ใครมันจะใส่!!! เสื้อกล้ามสีขาว! เขียนตรงกลางว่า 'สู้ๆ สู้ตาย' โห คิขุกาโม่เหลือเกิ๊นนนน แถมเป็นสีขาวอีกนะ! ฉันตายแน่!!!~
ฉันเดินไปเปลี่ยนเสื้อในห้องน้ำ โชคดีหน่อยที่กางเกงให้เป็นกางเกงพละของโรงเรียน ถ้าให้หาเองนะ ฉันล่ะไม่อยากจะบรรยาย!!! เฮ้อ...แล้วเป็นเสื้อกล้ามงี้ฉันจะใส่ไงวะ? คนอื่นก็เห็นหมดเด้ะ! ว่าฉันใช้ผ้ารัดหน้าอกอ่ะTOT อืม...เอาไงดีวะเนี่ยฉัน!! เอ้อ! จริงสิๆ ทนร้อนหน่อยละกันนะฉัน!!
"เราต้องเจอทีมของแม็กนั่มพอดีเลยอ่ะเนส อ่ะ...อ้าว!O o ทำไมเธอใส่เสื้องี้อ่ะ?" ฉันใส่เสื้อกล้ามทับลงไปอีกทีน่ะ เหอๆ-..-
"นายลืมไปแล้วหรือไง!! ฉันพูดหญิงนะยะ!!" ฉันกระซิบเสียงเบา พอบูทได้ยินก็ขำออกมาทันที
"โทษทีๆ ฉันลืมไปน่ะ^^...เออ! พวกเพื่อนๆเธอมาเชียร์ด้วยนะ อันที่จริงก็ยกกันมาทั้งโรงเรียนเลยล่ะมั้ง สตรีเขต 1 น่ะ" บูทพูดพลางอมยิ้ม แก้มของเค้าแดงระเรื่อ ฮั่นแน่!! ยัยเมย์ต้องมาด้วยแหงมๆเลยอ่ะ^^
"งั้น...ฉันขอไปหายัยพวกนั้นหน่อยนะ" ฉันกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกมาจากห้องพักนักกีฬา(ลืมบอกไป) มองซ้ายมองขวา...อ๊ายยย อยู่นั่นน่ะเอง เพื่อนตัวดีทั้งสองคนของฉัน>w<
"อ้าว! ยัยเนส อุ๊บOxO...นะ เนส^^" ยัยกวางรีบขอโทษขอโพยฉันทันที โชคดีนะที่ไม่มีใครได้ยิน!! ฉันตบหัวมันไปเบาๆเสียหนึ่งที
"มาเชียร์บูทหรอจ๊ะเมย์^___________^" ฉันหันไปแขวะยัยเมย์ที่ยืนลูบแก้มตัวเองไปมา
"เอ่อ...คือ...จะบ้าหรอ! ฉันก็ต้องมาเชียร์แกสิ-/ / /-"
"มันมาเชียร์ไอ้บูทเว้ย!! ตอนนั่งรถมานะ เพ้อแต่...บูทคะบูทขา!" ยัยกวางทำท่าล้อเลียนยัยเมย์ได้เหมือนเปี๊ยบ!
"ไม่ถึงขนาดนั้นซักหน่อย" แล้วยัยเมย์ก็ลูบแก้มตัวเองด้วยท่าทางเหม่อลอย-_- มันเป็นอะไรของมันวะ
"จริงสิ! ฉันลืมเล่าให้แกฟัง...เมื่อกี้อ่ะ บูทมันมาหาเมย์เว้ย!!...แล้วมันก็...มันก็...อ๊ายยย ฉันอิจฉามันว่ะแก!!" ปั้ก!! อิจฉามันแล้วทำไมต้องมาตีฉันด้วยวะเนี่ย- -
"แล้วมันก็อะไรวะ?"
"บูทอ่ะ...ขอให้เมย์...หอมแก้มเป็นกำลังใจเว้ย!!!"
"หาO[]O...กะ แกพูดจริงหรอวะเนี่ยยย อ๊ากกกก ฉันว่าแล้ว! ว่าสองคนนี้มันต้องเป็นแฟนกัน^^"
"วันนี้ต้องชนะนะคะพี่แม็กนั่ม"
"ใช่ค่ะๆๆ" เสียงแจ๋นๆพวกนี้ดังมาเข้าหูฉัน ซึ่งไม่ต้องเดาเลยว่ายัยเจ้าของเสียงนี่กำลังพูดกับใคร...ฉันเหล่มองนิดหน่อยก่นอจะหันกลับมาคุยกับยัยพวกนี้ต่อ ชิ! ไม่อยากจะดูหรอกนะ!!
"ได้ยินแล้วใช่มั้ยเนส?...ว่าวันนี้ฉันต้องชนะน่ะ" รู้แล้วย่ะ!! อย่ามาย้ำกันแบบนี้ได้มั้ย!! ...
"ฉันไปก่อนนะแก" ฉันบอกยัยสองตัว ก่อนจะรีบเดินจ้ำออกมา! ยิ่งอยู่ยิ่งเจ็บ...ฉันไปทำอะไรให้แม็กนั่มโกรธเกลียดนักหนานะ! จองล้างจองผลาญฉันอยู่ได้!!!
"ขอให้นักกีฬาที่จะลงแข่งในรอบแรกเวลา 8.00 น. มาลงชื่อด้วยค่ะ" เสียงประกาศดังขึ้น อ๊ากก ใกล้จะลงแข่งแล้วนะยัยมายองเนส! ตัดทุกเรื่องออกไป!! เป้าหมายวันนี้คือ...ชนะแม็กนั่ม!!!
และหลังจากที่นักกีฬาทุกคนลงชื่อกันหมดเรียบร้อยแล้ว วินาทีแห่งความเหนื่อยก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้น! กรรมการก็คืออ.เจี๊ยกนั่นเอง(ลืมรึยัง) เรียกให้ทุกคนมายืนเรียงแถวหน้ากระดานหันหน้าเข้าหากัน อธิบายกติกา...จากนั่นก็เริ่มแข่ง!!
"ปี๊ดดดดดดดดด"
"กรี๊ดดดดดดดดดดดด พี่แม็กนั่มสู้ๆๆๆ" นี่ขนาดยังไม่ได้ลูกเลยนะ! กรี๊ดอย่างกับชนะไมเคิล จอห์แดน!! เฮ้ย! ไม่ได้นะยัยมายองเนส...กลับมาที่เกมๆ
ตึงๆๆๆๆ
ตุบๆๆๆ
ดึ๋ง~!!...ผลุบ!!!
"เยส!!!>_<" บูทขึ้นไปดังค์ทำคะแนนแล้ว!! ฮ่าๆๆ นำไปแล้วเว้ยยยย ฉันรีบวิ่งไปหาบูททันที ส่งลูกมาให้ฉันสิๆ
ตุ้บ! โครม!!!
ทำไมฉันลงมากองกับพื้นงี้วะเนี่ย- -++ ฮึ่ม!! อย่างนี้มันผิดกติกากันนี่นา แม็กนั่มมาชนฉันซะล้ม แล้วก็แย่งลูกบาสไปจากฉัน ฮือๆๆๆ ไอ้คนนิสัยไม่ดี>_<
จี๊ดดดดดดดด...
โอ๊ย!!...ข้อเท้าแพลงหรอเนี่ยย แต่ฉันไม่ย๊อมมม แค่ข้อเท้าแพลงแค่เนี้ย ไม่เท่าไหร่หรอกน่า!! ฉันยันตัวเองให้ลุกขึ้นมา ดีล่ะ! แม็กนั่มมันวิ่งไปทางไหนแล้วนะ...!?
ตุบๆๆๆ
ตึงๆๆๆ
ซวบ!!!!
อ๊ากกกกกกกกก แม็กนั่มยิ่งจากระยะไกลเข้าไปแล้ว คนบ้าอะไรวะ ชู้ตโคตรแม่นเลย-..- อ๊ะๆO o...คนจากทีมฉันไปปัดลูกบาสจากทีมของแม็กนั่มได้แล้วมันเด้ง ดึ๋งๆ มาทางฉัน!!! หมับ!!...กรี๊ดดดดดด ฉันได้ลูกแล้ว! ดีล่ะ แป้นฝั่งนี้ก็ไม่มีใครขวางเลย!!
จะขึ้นไปดังค์ละน้า~!!>___________<
ดึ๋ง~!!! ซวบ..!!!!
"เยส!!!" ยี้ฮ่า~!! ถ้าจะทำก็ทำได้นี่หว่าฉัน ไม่เสียแรงที่อุตส่าห์ทุ่มซ้อม^^
"ดีมากเนส!!!" ยัยเมย์กับยัยกวางพลางกันส่งเสียงร้องเชียร์ฉัน
"สู้ๆนะคะพี่เนส!!" ส่วนเสียงเล็กๆแจ๋นๆแบบนี้ คงจะเป็นแฟนคลับของยัยสองตัวนี่อีกทีล่ะมั้ง^^
"อย่าได้ใจไปเลย" แม็กนั่มกระซิบพร้อมกับเข้ามาแย่งลูกบาสไปจากมือฉัน อ๊ะ!! นี่มันทีมแม็กนั่มนี่หว่า...มาบังฉันซะมิดเลยอ้าTTOTT แล้วอย่างนี้ฉันจะทำคะแนนยังง๊ายยย มีแต่ตัวยักษ์ๆ
"บังอาจทำคะแนนเรอะ!" ใครคนหนึ่งในกลุ่มที่กำลังบังฉันพูดขึ้นพร้อมกับล็อคฉันจากข้างหลัง อ๊ากก ทำงี้ได้งายยยย>[]<
ซวบ!!!
ซวบ!!!
แม็กนั่มยัดลงห่วงสองรอบติดแล้ว! ส่วนฉันยังติดแหง็กอยู่กับไอ้ยักษ์นี่อยู่เลยT^T
"รับไปเนส!!!" บูทแย่งลูกบาสมาจากแม็กนั่มได้แล้ว เค้าโยนมันมาโดน...เอิ่ม-_- หัวไอ้ยักษ์เต็มๆเลย เยส!! ฉันรีบใช้จังหวะทีเผลอไปคว้าลูกบาสมาทันที แล้วรีบวิ่งตรงไปยังแป้นบาส!
"ไม่ง่ายขนาดนั้นม้าง~!!" มะ แม็กนั่มวิ่งตามฉันมาติดๆ แล้วงี้ฉันจะชู้ตไง!!...เอาวะ! เป็นไงเป็นกัน ขอดังค์ดูอีกสักรอบ>_<
ดึ๋ง~!! ...ซวบ~!!
กรี๊ดดดดดดดดดดด ลงด้วยอ้ะ!! ลูกบาสน่ะลงไปแล้ว...แต่ฉันยังห้อยต่องแต่งอยู่บนแป้นอยู่เลย- -*
"เนส!!!" ยัยสองตัวส่งเสียงหวีดร้อง โอย! มือฉันก็ลื่นเหงื่อ...
พรืด!!!
โครม!!!!
"โอ๊ย!!" ข้อเท้าแพลงรอบสองTOT จะหักมั้ยเนี่ยข้อเท้าช้านนนน ลุกไม่ไหวเลยอ่า...ฮึก
"เปลี่ยนตัวแล้วไปห้องพยาบาลเหอะเนส ม่ะ! เดี๋ยวฉันจะพาไปห้องพยาบาล" ถ้าคนที่พูดเป็นแม็กนั่มก็ดีหรอก...แต่เป็นบูท ฮึๆ นายมาทำงี้เดี๋ยวยัยเมย์ก็หึงหรอก~ (ยังจะตลกอีก-_-)
"ไม่ต้อง!!!...แฟนของฉันเดี๋ยวฉันพาไปเอง" อยู่ดีๆฉันก็รู้สึกตัวลอยเบาหวิว!! แม็กนั่มO_O...เมื่อกี้นายพูดว่า แฟนของฉันงั้นหรอ? ดูเหมือนเค้าจะไม่สนใจสายตาของคนรอบข้างเลย ทุกคนเงียบกริบ...แม็กนั่มกลับรีบพาฉันเดินออกมาจากโรงยิม
"คะ แค่พยุงก็ได้มั้ง"
กึก... แม็กนั่มอุ้มฉันให้กระชับมากกว่าเดิม เหมือนแทนคำตอบว่าเค้าจะไม่พยุงฉัน...
[ห้องพยาบาล]
"แพลงมากหรือเปล่า?" แม็กนั่มวางฉันบนเตียงพร้อมกับถามด้วยสำเนียงที่...ห่วงใย...
"กะ ก็...แพลงสองรอบ"
"สองรอบO_O" เค้าก้มลงมาดูข้อเท้าของฉันที่มันบวมเป่งอย่างแรง!! "ทำไมฉันเห็นแค่ครั้งเดียวล่ะ?"
"ก็ครั้งแรก...นายนี่แหละที่ทำให้ฉันแพลง!! ฮือๆๆๆ" น้ำตาฉันไหลออกมาแบบไม่มีการเตือนกันก่อนเลย ไหลออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ... แม็กนั่มเช็ดน้ำตาฉันเบาๆ
"ฉันขอโทษ..."
"ทำไม?...นายทำแบบนี้ทำไม!!!" ฉันปัดมือเค้าออก ท่าทีที่แสดงว่าเกลียดฉันกับท่าทีตอนนี้ มันกำลังทำให้ฉันงุนงง สับสนอย่างบอกไม่ถูก เค้าทำไปเพื่ออะไรกัน!!!...แม็กนั่มถอนหายใจออกมาเบาๆ
"นิสัยของฉันที่เธอควรจะรู้...ฉันเป็นคนโมโหง่าย ยิ่งกับผู้หญิงที่รักไม่ทำตามสัญญา ฉันยิ่งโมโหง่ายใหญ่" เค้าพูดเสียงอ่อย
"ก็บูทเค้ามานั่งกับฉันเองนี่!!...นายก็เหมือนกันแหละ บอกว่ารักฉันแต่ก็ยังยุ่งกับผู้หญิงอื่นอยู่เลย-/ / /-" ฉันเองก็พูดเสียงอ่อนลงเหมือนกัน มันอายนิ!!
"อ้อ...เรื่องนี้เองเหรอ!? ฮ่ะๆๆ เธอหึงฉันล่ะสิเนี่ย^^"
"อย่าเปลี่ยนเรื่องได้มั้ย?" ฉันพูดเสียงเรียบ เค้ารีบหุบยิ้มทันที ก่อนจะเกิดความเงียบประมาณ 2-3 นาที
"ที่ฉันทำไป ฉันเสียใจนะ...ที่ฉันจูบเธอน่ะ ฉันขอโทษจริงๆ...ฉันไม่ได้ตั้งใจจะจาบจ้วงเธอขนาดนี้ ฉันหึงที่เห็นอยู่กับบูทน่ะ" นายอย่าพูดตรงขนาดนี้สิ!!...ฉันอายนะ>/ / /<
"...."
"ฉันไม่อยากจะรอถึงสามเดือนแล้วนะเนส...ฉันอยากจะรู้! เธอ...รักฉันมั้ย?" เค้าจ้องตาฉันไม่กระพริบ ไม่มีเสียงใดแทรกเข้ามาเลย มันเงียบ...เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจฉันเต้น
"...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่ามันเป็นความรักมั้ย? แต่ที่ฉันรู้...ก็คือตลอดเวลาที่นายโกรธฉัน เกลียดฉัน"
"ฉันไม่ได้เกลียดเธอนะ!!" เค้ารีบพูดแทรกขึ้นมา ฉันพยักหน้าให้เค้าก่อนจะเอื้อมมือไปลูบแก้มเค้าเบาๆ
"ฉันเจ็บ...ที่นายอยู่กับผู้หญิงคนอื่น...ฉันเจ็บกับคำพูดที่เสียดแทงเข้าไปในใจ ฉัน...ฮึก"
"เธอรักฉันจริงๆใช่มั้ย?" เค้ากุมมือฉันเบาๆ
"อื้อ^^" ฉันยิ้มทั้งน้ำตา...ในตอนนี้ฉันคิดว่า ความรักความจริงก็ไม่จำเป็นจะต้องใช้เวลาหรอก มันอยู่ที่ตัวของเราเอง ว่าเรากล้ามั้ยที่จะเอื้อมไปสัมผัสมัน? ถ้าเรามัวแต่กลัวว่าจะเจ็บปวด...เราก็จะเจ็บปวดต่อไปเพราะต้องอยู่คนเดียว...
อัพแร้นๆๆๆๆ...เม้นๆๆ+โหวตๆๆ ^_____________^สมัครสมาชิก