OH! ฉันโดนชิงหัวใจโดยนายตัวร้าย!

# ไม่ฟื้น!! #

     "แม็กนั่ม!!!"  ฉันยังคงยื่นนิ่งอยู่ตรงนั้น...ปากร้องเรียกชื่อเค้า  แต่ขากลับไม่ก้าวเลย ...ทำไมเลือดถึงเต็มตัวแม็กนั่มขนาดนั้นล่ะ!?  ฮึก...ตั้งสติหน่อยสิยัยมายองเนส!!  ฉันรีบขยับขาให้เข้าไปหาแม็กนั่มให้เร็วที่สุด

     "แม็กนั่ม...นายอย่าเป็นอะไรนะ!!" ฉันพยุงเค้าขึ้นมาพิงบนตัวฉัน  เลือดของเค้าเปรอะเปื้อนตัวฉันไปหมด!!  ถ้าฉันไม่คิดอยากจะนั่งชิงช้าเป็นเด็กๆอย่างที่เค้าว่า  เรื่องมันคงไม่เกิด...แม็กนั่มคงไม่ต้องถูกรถชน!!  ฉันขอโทษแม้กนั่มฉันขอโทษTOT

     "ดะ เดี๋ยวพี่จะเรียกรถพยาบาลให้นะครับ"  พี่คนที่เป็นเจ้าของรถบอกกับฉันด้วยเสียงร้อนรน  โชคดี...ที่เค้าขับแล้วไม่หนี      

     "แม็กนั่ม...นายจะไม่ลุกขึ้นมาบอกฉันหน่อยเลยหรอว่า...นายไม่เป็นอะไร!! นายแข็งแรงจะตายไป!!  ฮือๆๆๆTOT" ฉันเขย่าตัวเค้า หวังว่าจะรู้สึกตัว  แต่ก็ไม่...เค้ายังคงนอนแน่นิ่ง มีเพียงลมหายใจเบาๆที่พอให้รู้ว่าเค้ายังอยู่ตรงนี้...

     "ฉันขอโทษนะแม็กนั่ม!! ฉันขอโทษTOT"

     ปี้ป่อๆๆๆๆ

     เสียงรถพยาบาลดังระงมมาแต่ไกล...เพียงแปปเดียว กว่าฉันจะตั้งสติได้อีกครั้ง...ตอนนี้ฉันก็อยู่หน้าห้องไอซียูซะแล้ว...แม็กนั่ม นายอย่าเป็นอะไรมากเลยนะ  ไหนเราจะเที่ยวกันให้หนำใจไปเลยไง!!  นี่นายโกหกฉันหรอ!! ทำไมนายเป็นคนแบบนี้...ทำไม...ฮือๆๆๆ

     เวลาผ่านไปช้าๆ...น้ำตาของฉันยังไม่หยุด...นานเหลือเกินที่แม็กนั่มอยู่ในนั้น นายมันแข็งแรงกว่าชาวบ้านชาวช่องเค้าอยู่แล้วนี่ คงไม่เป็นอะไรหรอกเนอะ^^...คงไม่เป็นอะไรT_T

     ปัง!!

     "คะ คุณหมอTOT"  ฉันรีบถลาเข้าไปหาทันทีที่คุณหมอออกมาจากห้องไอซียู!! พระเจ้า...คุ้มครองแม็กนั่มด้วยเถอะ!!

     "คุณเป็นคนที่มากับคนไข้ใช่มั้ยครับ?"  เสียงสลดของหมอ...ทำให้ฉันใจไม่ดีเลย!!

     "ค่ะๆ  คะ เค้าเป็นไงมั่งคะ!!TOT"

     "คือ...หมอคิดว่าเค้าคงจะปลอดภัยแล้วนะครับ  แต่ว่า...เราคงต้องดูอาการอีกสักสองสามวัน  ถ้าเค้าไม่ฟื้นเลยเนี่ย  ก็อาจจะเป็นเจ้าชายนิทราได้ครับ...หมอขอตัวก่อนนะครับ"

     ตุบ!!!

     ร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของฉันร่วงลงมานั่งกับพื้น...ไม่ฟื้น?  เจ้าชายนิทรา? คงจะปลอดภัย? นี่มันอะไร!! ทำไมมันไม่แน่นอนเลยสักอย่างหนึ่ง!!...แม็กนั่มTOT  ฉันรีบลุกขึ้นวิ่งเข้าไปหาเค้าในห้องทันที

     "แม็กนั่ม..."  เค้านอนอย่างสงบบนเตียงคนไข้  การขยับพองโตของหน้าอก พอทำให้ฉันใจชื้นขึ้นมาบ้าง...ยังไงซะ เค้าก็ยังมีชีวิตอยู่  เค้ายังอยู่ข้างฉัน...

     ติ๊ดๆๆๆ...ฉันกดโทรศัพท์หาบูท  แน่ล่ะ...ฉันควรจะบอกกับทุกคนที่เป็นเพื่อนเค้า  ถ้าไม่มีใครรู้เลยก็น่าสงสารแย่สิ...ฉันบอกบูทเรื่องของแม็กนั่มและขอให้เค้าบอกยัยเมย์กับยัยกวางด้วย  แต่คนอื่นไม่ต้องบอกถ้าไม่จำเป็น...

     "เดี๋ยวพวกบูทก็จะมาแล้วนะแม็กนั่ม...นายรีบตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยน้า>_<"  ฉันยิ้มแป้นใส่เค้า  นายเคยบอกว่ารอยยิ้มฉันเห็นแล้วสดใสนี่นา  นายก็ตื่นมาดูสิ...นายชอบรอยยิ้มของฉันไม่ใช่หรอ?

     สักพัก...บูทก็มา ยัยเมย์กับยัยกวางก็มาเหมือกัน  ทุกคนสีหน้าไม่ต่างจากกันเลย...ยิ่งบูทยิ่งหน้าซีดเข้าไปใหญ่

     "อาการเค้าเป็นไงมั่งหรอเนส"  ยัยกวางถามเสียงสั่น

     "หมอบอกว่าเค้าอาจจะ...อาจจะปลอดภัย และถ้า...ฮึก...ภายในสองสามวันนี้เค้าไม่ฟื้น! เค้าจะเป็นเจ้าชายนิทรา ฮือ..."  ฉันปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง  ยัยเมย์เข้ามากอดฉันเอาไว้

     "ไม่เป็นไรนะเนส...แม็กนั่มจะต้องไม่เป็นอะไร" เมย์ลูบหัวฉันหวังให้ฉันหยุดร้อง...แม็กนั่มจะต้องไม่เป็นอะไร? เป็นคำปลอบที่คอยโกหกตัวเองของฉัน  มันยิ่งทำให้ฉันเศร้าเข้าไปใหญ่!

     "แล้วพ่อแม่ของแม็กนั่มล่ะ?" ยัยกวางถาม เอ๊ะ! จริงสิ...ฉันยังไม่เคยรู้จักอะไรกับพ่อแม่ของแม็กนั่มเลย เค้าเองก็ไม่พูดถึงเลยแฮะ- -?

     "แม็กนั่มไม่มีพ่อแม่หรอก..."  อื๋อO_O?  ฉันเงยหน้ามองบูท แม็กนั่มไม่มีพ่อแม่งั้นหรอ!    "แม็กนั่มน่ะ...ถูกทิ้งตั้งแต่ 2 ขวบ ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เค้าก็ส่งมันเข้าเรียนตามปกตินะ ออกจะเอ็นดูมันมากเลยด้วยซ้ำ  แต่มันน่ะ...ก็ไปทำเรื่องจนเค้ารับไม่ไหว  ส่งมาที่โรงเรียนดัดสันดานไงล่ะ"  แม็กนั่มไม่เห็นเล่าให้ฉันฟังเลยว่าเค้ามาจากที่ไหนยังไง! ฉันเป็นแฟนที่ไม่เอาไหนเลยจริงๆ!!

     "ฮึก...ฮึก...ฮือๆๆๆ"  ฉันจับมือของแม็กนั่มเอาไว้เบาๆ  นายจะต้องไม่เป็นเจ้าชายนิทรา!! นายจะต้องตื่นขึ้นมากอดฉันได้อีกครั้งหนึ่ง! ไม่กี่วันนี้...ฉันก็จะต้องไปจากที่นี่แล้วนะ ฮือๆๆ

     "เอ้อ...จริงสิ! ฉันเห็นแม่ของเนสมาที่โรงเรียนเมื่อวันศุกร์นี้ด้วยล่ะ...แม่ของเนสมาทำไมหรอ?" ยัยเมย์ถามเรื่องที่นึกขึ้นได้...นี่ฉันจะต้องไปจริงๆใช่มั้ย?

     "นี่มันเรื่องอะไรกันน่ะ?"  บูทถามเสียงไม่พอใจ

     "แม่ฉันได้รับใบพฤติกรรมของฉันน่ะ...มันออกมาดี แม่ก็เลยจะให้ฉันกลับบ้านได้ กลับมาเรียนโรงเรียนเก่าได้...ฮึก แม่ฉันจะมารับอาทิตย์หน้านี้แล้ว"  ฉันก้มหน้าลงกับมือของแม็กนั่ม  มือที่ไร้การเคลื่อนไหวอย่างนี้มันไม่ดีเลยนะแม็กนั่ม!!

     "จริงหรอเนส?"

     "อือ..."  แล้วพวกเราทั้งหมดก็พาความเงียบเข้ามาแทนที่...จะมีก็เพียงแค่เสียงกระซิบเบาๆของยัยเมย์กับยัยกวาง และเสียงลมหายใจอันแผ่วเบาของ...แม็กนั่ม

     [20.30 น.]

     "ฉันจะกลับแล้วนะเนส...แกไม่กลับหรอ?" ยัยเมย์ถาม ทำให้ฉันตื่นจากภวังค์  ฟ้ามืดหมดแล้ว...สองทุ่มครึ่งแล้วO_O นี่ฉันมองหน้าแม็กนั่มมาตั้งแต่สิบโมงกว่ายันสองทุ่มครึ่งเลยหรอ!!

     "พวกแกกลับไปก่อนเถอะ...ฉันอยากรอจนกว่าแม็กนั่มจะตื่นน่ะ  ขอบใจนะที่มาอยู่เป็นเพื่อน^^" ฉันเดินออกไปส่งยัยเมย์ ยัยกวางและก็บูทที่หน้าห้อง พวกนั้นเดินคล้อยหลังไปได้ไม่นานฉันก็ต้องรีบวิ่งเข้าห้อง...เผื่อแม็กนั่มตื่น  ฉันอยากจะเจอเค้าเป็นคนแรก~

     [23.00 น.]

     ฮ้าว~ ห้าทุ่มแล้วหรอเนี่ย  ง่วงจังเลย  แต่ว่า...วันนี้ฉันจะไม่นอน!! ฉันจะรอจนกว่าแม็กนั่มตื่น  ฉันมั่นใจเลยนะว่าวันนี้เค้าต้องตื่น!!  ฉันจะต้องรอให้ได้...ฉันจะต้องรอ...ให้ได้...(v_v)zzZZ

     "เนส...ทำไมเธอมานอนตรงนี้ล่ะ?" อื๋อ...เสียงใครเนี่ย>_<  แต่ว่าฟังคุ้นหูจังเลยแฮะ!! เหมือนเสียงของ...แม็กนั่มO_O

     "แม็กนั่ม!!" ฉันกระโดดผลุงขึ้นมาทันที  พระเจ้าช่วย!! เค้าตื่นแล้วๆๆ...เค้าไมใช่เจ้าชายนิทรา เค้าตื่นแล้ว>0<  กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด  ...ฉันฉวยมือของแม็กนั่มขึ้นมา 

     "ทำไมมือของนายเย็นจังล่ะ?" แม็กนั่มแกะมือของฉันออก ก่อนจะมองฉันด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว...

     "ฉันมาลาเนส..."

     "เอ๋!!!" หูฉันฝาดไปใช่มั้ย?

     "ฉันจะต้องไปแล้ว...ลาก่อนนะ"  แม็กนั่มเดินห่างออกไปจากฉันทุกทีๆ  ฉันพยายามที่จะวิ่งเร็วๆให้ทันเค้า  แต่ทำไมขามันไม่ขยับ...แม็กนั่มกำลังจะไปไกลแล้ว!!

     "แม็กนั่มTOT...นายอย่าทิ้งฉันไปสิแม็กนั่ม!!"  ฉันหวีดร้องทั้งน้ำตา  นายจะใจร้ายเกินไปแล้วนะแม็กนั่ม  นายจะทิ้งคนที่รักนายอย่างนี้ไปเลยหรอ  ไม่ยุติรรมเลย!!!

     "แม็กนั่ม!!...อื๋อO_O"  ฉันมองไปรอบๆตัว มันเป็นห้องในโรงพยาบาลนี่นา...แม็กนั่ม!!  มะ แม็กนั่มยังนอนอยู่ตรงนี้ที่เดิม และเค้าก็ยังหายใจอยู่ด้วย...เฮ้อ  ฝันไม่ดีเลยT^T เป็นเพราะคิดมากเกินไปหรือเปล่านะ?

     ครืดๆๆๆๆ >>'แม่'

     แม่โทรมา?...อ้าว! นี่เช้าแล้วหรอเนี่ย? แถมจะเก้าโมงแล้วด้วย-_-

     "ค่ะ แม่..."

     [ลูกเก็บข้าวเก็บของมั่งหรือยังจ๊ะ^^]  อึก...เก็บข้าวเก็บของงั้นหรอ? ไม่นะ!!  ฉันไม่อยากได้ยินคำนี้เลย  ฉันไม่อยากจากไปไหน!!

     "กะ...กำลังเก็บอยู่ค่ะ  ตกลงคุณแม่จะมารับเนสวันจันทร์หรอคะ?"

     [ใช่แล้วจ้ะ!!...แม่จัดการเรื่องที่โรงเรียนให้ลูกเรียบร้อยแล้วล่ะ^^ งั้นแค่นี้ก่อนนะ แม่ต้องรีบไปทำงาน...บายจ้ะ/ตื้ด]

     "เห็นมั้ยแม็กนั่ม!!  ถ้านายไม่รีบตื่นขึ้นมา ฉันคงจะต้องไปจริงๆแล้วนะ นายอยากตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นฉันอยางนั้นสิ!!  ทำไมใจร้ายขนาดนี้ล่ะฮะTOT ...ทั้งๆที่ฉันอยากจะเจอนายคนแรกทันทีที่นายตื่นเลยนะรู้มั้ย? จะ ใจร้ายเกินไปแล้วนะ...ใจร้ายเกินไปแล้ว..."

อ๊ายยยยยยยยยยยย  จะเป็นยังไงต่อล่ะเนี่ยยยย รีบๆโหวต+เม้น เรยน้า~

**เอ้อ...ใครที่ยังมิได้เข้าไปในของเราก้อรีบๆเรย-..-  ไม่งั้นเด๋วมีโกรธๆ(ล้อเล่นจ้า  แล้วแต่ใครอยากเข้าเรยน้า)  ใครที่ไปเม้นแร้วก้อมิต้องแร้วล่ะจร้า~!! http://story.yenta4.com/IrIN/2008/04/05/public-1 << คลิกโลดๆๆ