OH! ฉันโดนชิงหัวใจโดยนายตัวร้าย!
#...ความรู้สึกของคนสองคน...#
"นี่!! ไอ้บูท...มึงจะให้กูอธิบายอีกกี่รอบวะฮะ กูพึ่งตื่นๆๆๆๆๆๆๆ>[]<" ผมว้ากใส่มันเป็นรอบที่ 108 มันน่ะหาว่าผมแกล้งหลับ! อยากจะแกล้งเนส!? มึงเอาสมองส่วนไหนคิด! บูทมันบอกว่าผมทำเนสร้องไห้เป็นวันๆ ไม่ยอมกินข้าวกินปลา!! ถามจริงๆเถอะครับ...คนรักกันเค้าควรจะทำแบบนั้นหรอ?
แล้ว...ใครเค้าจะบ้าแกล้งหลับได้เป็นวันๆ>0<
"โอเคๆ...มึงพึ่งตื่นก็มึงพึ่งตื่นวะ-*-"
"เออ...แล้วเนสล่ะ? เค้าหายไปไหนแล้ว" ทันทีที่ผมถาม ไอ้บูทก็หน้าซีดลงทันที มันดูอึกอักไม่อยากจะบอก
"คือ..."
"คืออะไร? ขอร้องล่ะไอ้บูท มึงอย่าทำเป็นคนกลัวๆอะไรได้มั้ย!? ไม่ชอบเว้ย"
"แม่ของเนส...พาเนสออกไปแล้ว"
"ว่าไงนะO_O?"
"มะ แม่ของเนส...พาเนสไปจากนายและโรงเรียน เนสไปแล้ว..." แม่ของเนส? เรื่องที่จะมารับเนสไปอยู่โรงเรียนเดิมอะไรนั่นผมก็รู้แล้ว...แต่นี่ผม ยังไม่ได้ลาเธอเลย ยังไม่ได้เที่ยวด้วยกันให้หนำใจ!
อุบัติเหตุอย่างนี้ไม่น่าเกิดกับผมเลยจริงๆ...ผมต้องทำให้เนสร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวณ ทำให้เธอไม่ได้กินข้าว นั่งรอว่าเมื่อไหร่ผมจะฟื้น...แล้วนี่ มันก็ทำให้ผมไม่ได้เห็นหน้าของเธอเป็นครั้งสุดท้าย...
"กูอยากออกจากโรงพยาบาลแล้วว่ะมึง..." ผมพูดเสียงเรียบ
"เฮ้ย!! กูว่าอาการของมึงยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่มั้ง!!!"
"ไม่ค่อยดี? เออ...อาการไม่ค่อยดีแต่กูต่อยมึงสลบได้! -_______-++"
"ขอโทษคร้าบๆๆๆๆ-/\-"
[ทางด้านของเนส]
"กลับมาแล้วหรอลูก^o^" พ่อมายืนรอฉันอยู่ที่ประตูหน้าบ้าน ฉันเดินเข้าไปกอดพ่อด้วยท่าทางนิ่งๆ...เหมือนไม่มีความรู้สึก
"กลับมาแล้วค่ะ..."
"แม่...ลูกเป็นอะไร? ทำไมถึงได้ซึมๆขนาดนี้ล่ะฮะ" พ่อเปลี่ยนจากกอดมาเป็นโอบใหล่ของฉันเอาไว้แทนแล้วเผชิญหน้ากับแม่ น้ำตา...มันจะไหลอีกแล้ว
"ไปคุยกันในบ้าน...เนส ลูกต้องคุยกับแม่ด้วย" แม่เดินเข้าบ้านไปพร้อมกับแผ่รังสีน่ากลัวออกมา ทำไม? แม่จะต้องโมโหฉันขนาดนี้ด้วยนะ!! ฉันทำผิดหรือไงที่มีความรักน่ะ? ผิดหรือไงที่ฉันอยากจะเฝ้าคนที่ฉันรักจนกว่าเค้าจะฟื้น!!!
ฉันเดินเข้าบ้านไปโดยที่พ่อก็ยังโอบใหล่ของฉันเอาไว้อยู่...อย่างน้อย มันก็ช่วยทำให้ฉันใจชื้นขึ้นมาบ้างแหละนะv_v
"เอาล่ะเนส...แม่ถามจริงๆเถอะ ความรักในวัยเรียนอย่างนี้? มันดีนักหรอ" แม่ถามด้วยเสียงเย็นๆ ข้อดีมันก็มีข้อเสียมันก็มีนี่...
"แล้วแต่ความคิดของตัวเองค่ะ"
"ความคิดของตัวเอง?...งั้นแสดงว่าลูกไม่ได้คิดเลยสินะ!! แม่อยากจะให้ลูกกลับบ้านมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน! วันจันทร์นี้ก็ต้องไปโรงเรียน กลับมาอยู่โรงเรียนดีๆ...เฮ้อ แม่ไม่น่าอนุญาตพ่อให้ส่งลูกไปที่นั่นเลย... ทำลูกเสียคนหมดเลยจริงๆ"
"ฮึก...หนูไม่ได้เสียคนนะคะ!! ที่นั่นสอนอะไรหนูตั้งหลายอย่าง!!..." ฉันพูดเสียงดัง ไม่สิ ควรจะเรียกว่าตวาดมากกว่า...ตวาดพ่อแม่น่ะมันไม่ดีเลย นั่นฉันก็รู้...
"อ้อ...ไม่ได้ทำลูกเสียคนอย่างเดียวด้วย! ทำให้ลูกของแม่เปลี่ยนไป!!!" แม่เองก็ตวาดกลับ ฉันรีบปิดหูทันที!! ฮือ...ฉันเกลียดเสียงตวาดTTOTT
"พอเถอะน่าแม่...แม่ไม่ได้ไปเรียนที่นั่นกับลูกนะ! แม่ไม่มีสิทธิ์ไปว่าลูก!!!" พ่อที่นั่งอยู่ข้างๆฉันพูดขึ้นบ้าง พ่อพูดถูกกกT^T แม่ไม่ได้ไปเรียนกับฉันซะหน่อย!!
"ทำไมแม่จะไม่มีสิทธิ์ว่า? ในเมื่ออาการของลูกมันฟ้องขนาดนี้...ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยจะตวาดแม่เลยสักครั้ง! โรงเรียนนั้นมันป่าเถื่อนใช่มั้ย! สอนลูกของแม่ให้ตวาดแบบนี้น่ะ!!"
"ฮือๆๆๆๆๆ" ฉันเริ่มร้องไห้อย่างหนัก ความอดกลั้นไม่มีแล้วในตอนนี้
"เมื่อก่อนแม่ก็ไม่เคยตวาดลูกเหมือนกันนี่!!!" พ่อพูดเสียงดัง ทำให้แม่เงียบไป...ฮึก จริงอย่างที่พ่อพูดค่ะท่านผู้อ่าน เมื่อก่อนนี้แม่ไม่เคยตวาดฉันเลย มีวันนี้แหละ...ที่แม่ตวาดฉันน่ะT^T
"v_v" แม่หลับตาลงช้าๆ ใช้มือนวดหน้าผากตัวเองไปมาคลายเครียด
"เอาล่ะ...คุยกันดีๆเถอะนะ ตวาดกันไปตวาดกันมาแบบนี้มันไม่รู้เรื่องหรอก!" พ่อตบใหล่ฉันเบาๆเป็นเชิงบอกให้ฉันหยุดร้องไห้
"แม่คะ...หนูขอโทษนะคะเมื่อกี้ที่ตวาด ฮึก...แต่ว่า แม่อย่าห้ามความรู้สึกของหนูเลยค่ะ ฮึก...หนูอยากจะอยู่ข้างๆคนที่หนูรักบ้าง!! ไม่ใช่ว่าหนูไม่รักแม่แล้วนะคะ!! หนูน่ะรักและเคารพแม่กับพ่อมากที่สุด...พยายามทำตัวให้ได้อย่างที่แม่ต้องการมาตลอด!!"
"...."
"ขอสักครั้งเถอะนะคะ...ให้หนูได้ทำตามหัวใจของหนูบ้าง! หนูโตแล้วนะคะแม่!!!" น้ำตาของแม่มาคลอๆ นั่นยิ่งทำให้น้ำตาฉันไหลมากขึ้น ทำให้แม่ร้องไห้เนี่ย? ไม่ดีเลยเนอะ! เป็นลูกที่แย่เหลือเกิน...
"..." แม่ไม่พูดอะไร แต่รีบลุกแล้วเดินขึ้นห้องไปทันที ฉันมองตามไปทั้งน้ำตา...ฮึก แม็กนั่ม ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะทำยังไงแล้ว...ฉันอยากจะให้นายอยู่ข้างๆฉันในตอนนี้เหลือเกิน ฮือๆๆT_T
"ลูกไปพักผ่อนเถอะ...เดี๋ยวพ่อจะช่วยคุยกับแม่เค้าเอง"
"ขอบคุณค่ะ..." ฉันลุกเดินขึ้นห้องไปอย่างเอื่อยๆ มันโหวงเหวงในตัวไปหมด เป็นเพราะไม่ได้กินข้าวหรือเปล่านะ- -? เฮ้อ...ช่างเหอะ มันไม่หิวแล้วล่ะ...
"อ้าว...เนส!! มาถึงแล้วหรอ เมื่อกี้พี่ได้ยินเสียงดังๆว่าจะลงมาดู!" เฮียมัสพูดเร็วปร๋อ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม...อยากจะยิ้มแบบนั้นบ้าง แต่มันก็ยิ้มไม่ออก....
"เฮียมัส...ฮึก..." ฉันรีบปิดจมูกทันที เดี๋ยวเฮียก็รู้หรอกว่าฉันร้องไห้น่ะ! ตอนนี้ฉันไม่อยากจะบอกอะไร ไม่อยากจะตอบคำถามใครทั้งนั้น!!
"เป็นอะไรไปน่ะเนสO_O"
"เปล่าค่ะ...เนสไม่ได้เป็นอะไร ฮึก..." ฉันรีบวิ่งเข้าห้องไป ปิดประตู ล็อค!! เฮียมัส...ตอนนี้เนสขอเวลาอยู่คนเดียวหน่อยนะคะT^T
[คุณพ่อของเนส~]
"แม่...ทำไมถึงพูดกับลูกแบบนั้นล่ะ?" ผมถามยัยภรรเมียที่แสนจะขี้เล่น! ซึ่ง...ทำไมวันนี้หน้ามือเปลี่ยนเป็นหลังมือได้ซะขนาดนั้น!
"..." เงียบ-_-
"แม่...รู้นะว่าแม่โกรธที่ลูกมีความรักใช่มั้ย?" ยัยภรรเมียยังคงนั่งหันหลังให้ผม โดยที่ไม่มีเสียงตอบรับจากปากของเธอเลย-_-++ ชักจะหงุดหงิด!!
"..."
"นี่แม่!!!" ผมเดินเข้าไปหาเธอ!!!
"คิกๆๆๆๆ" อะ อื๋อO_O?....ภรรเมียหัวเราะ!!! เธอหัวเราะเรื่องอะไรกันเนี่ย!!
"หะ หัวเราะอะไรเนี่ย?"
"ตลกหน้าพ่อกับลูก...คิกๆๆๆ หน้าเคีรยด น้ำตาท่วมจอกันเชียวนะ คิกๆๆๆ"
"นะ นี่มันอะไรของแม่เนี่ย!!!" ผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเอง งง!! งงเป็นไก่ตาแตก!!
"ก็...ฉันแค่แกล้งยัยลูกสาวตัวดีนั่นนิดหน่อยน่ะ หนุกหนานๆ...ฉันอยากจะรู้ว่ายัยเนสมันจะรักจริงมากแค่ไหน! และถ้า...ยัยเนสมันรักจริงมากๆ มันก็อาจจะเจ็บมากๆ คนเป็นแม่นี่นะ...ทนไม่ไหวหรอกที่ต้องเห็นลูกเจ็บ^^" โอ้ววว ยอดศรีภรรยาของโผมมมมมมมTOT เธอช่างดีเลิศอะไรอย่างนี้><
"แต่ไม่แกล้งแรงเกินไปหรอ?"
"ไม่แรงหรอก...ให้เนสมันรู้สึกเจ็บบ้าง เวลาเจอไอ้ที่เจ็บกว่านี้ จะได้พออยู่ได้ ไม่เสียใจมาก^^"
รีบมาอัพเรยแหละ เพราะว่า...เราอัพเองก้ออยากอัพต่อเอง- -* แบบว่ากำลังมันส์~ 55+ อยากมีแม่แบบแม่ของเนสมั่งง่ะT^T
โอ้...และก็ขอโทษด้วยนะคะ สำหรับใครที่เข้าใจผิดคิดว่าแม็กนั่มแกล้งเนส แหะๆ แตงไม่ทำร้ายจิตใจนางเอกของตัวเองขนาดนั้นหรอกคร่า><
สมัครสมาชิก