OH! ฉันโดนชิงหัวใจโดยนายตัวร้าย!

#...ไม่มีวันจะได้พบกันอีกแล้วใช่มั้ย?...#

     "รีบๆกินสิลูก เดี๋ยวไปโรงเรียนสายนะ^^" พ่อปิดหนังสือพิมพ์แล้วพับมัน วางไว้ข้างๆแก้วกาแฟที่ยังคงอุ่นๆอยู่

     "เนสไม่ค่อยหิวเท่าไหร่น่ะค่ะ^^..." ฉันฝืนยิ้ม...มันจะดูงี่เง่าเกินไปหรือเปล่านะ? ที่เด็กอายุ 17 อย่างฉันจะมาห่วงหาคนรักขนาดหนักเหมือนในละครน้ำเน่า เฮ้อ...ยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า!!!

     "งั้นไปโรงเรียนเลยมั้ย? เดี๋ยวพี่ขับไปส่ง"

     "ก็ได้เฮียมัส..."  ฉันรีบลุกขึ้น คว้ากระเป๋านักเรียนมาสะพายหลังแล้วเดินตามเฮียมัสออกไป  

     "เนส...เฮียว่าแกอย่าเศร้ามากนักเลยว่ะ! เฮียพลอยเศร้าไปด้วยเลยเนี่ยเห็นมั้ย!!" เฮียมัสทำท่าทางเหมือนคนร้องไห้ ฮ่าๆ เบะปากอย่างนั้นยิ่งปากห้อยเข้าไปใหญ่เลย>0<

     "ฮ่ะๆๆๆ"

     "เอ้อ! ต้องงั้นสิ...หัวเราะออกมา!!!" เฮียมัสขึ้นไปนั่งบนมอเตอร์ไซค์ ฉันก็รีบตามขึ้นไปซ้อนทันที  เฮ้อ...ขอโทษนะแม็กนั่ม! ฉันจะไม่เศร้าเรื่องของนายในเวลานี้...นายอย่าโกรธฉันเลยนะ^^

     [โรงเรียนสตรีเขต 1]

     "ยินดีต้อนรับกลับมานะยัยเนส>___________<"  ยัยเมย์กระโดดเหยงๆตะโกนกรอกใส่หูฉัน-____- อะไรแกจะดีใจขนาดนั้นฮะยัยเมย์!>w<

     "ใช่ๆ พวกเราจะกลับมารวมเป็นเหล่าเป็นกอเหมือนเดิมแล้ว!!" ยัยกวางก็อีกคน ตะโกนกรอกใส่หูฉันอีกคน-___- พวกแกอยากให้ฉันหูหนวกมากเลยใช่มั้ยยะเนี่ยยย!!

     "กลับมาแล้วหรอคะพี่เนส^___^" โอ้ว...เสียงแบบนี้ฉันจำได้ขึ้นใจ! เจ้าของเสียงนี้เคยตบหน้าฉันเสียจนหัน 90 องศา! ยัยศัตรูตลอดกาลของฉัน! ยัยน้องมิวท์-______-++

     "จ้ะ^^" ฉันใช้รอยยิ้มเย็นยะเยือก ใครเจอเป็นต้องหนาว! แม้แต่ยัยสองตัวที่เมื่อกี้ตะโกนกรอกหูฉันยังสั่นๆเลย

     "แหมๆ โรงเรียนดัดสันดานเนี่ย เค้ากล้าปล่อยพี่ออกมาได้ยังไงก็ไม่รู้เนอะ^^ ออกมา...ใช้สันดานแย่ๆกับคนอื่น!!!" จี๊ดเลย- - ฟังแล้วเจ็บจี๊ด!!

     "อ่ะเหรอจ๊ะ^^ ถ้าเป็นอย่างนั้น...พี่คิดว่าน้องมิวท์นี่ก็ควรจะเข้าไปดัดสันดานแหลๆของน้องบ้างนะคะ^^...เมย์ กวาง ไปกันเหอะ อยู่ตรงนี้นานๆ เดี๋ยวสันดานแหลมันจะติดฉัน!!!" ฉันพูดเสียงแข็งและดัง พอให้คนในบริเวณนั้นได้ยิน ถ้าฉันสามารถทำให้คนทั้งโรงเรียนได้ยิน ฉันคงจะทำไปแล้ว-0-

     "กรี๊ดๆๆๆๆ" อ้าวๆ ปล่อยสันดานแหลออกมาอีกแล้วนะคะคุณน้องมิวท์!! เก็บๆหน่อยก็ได้ค่ะ...^^

     "โหย...สะใจชิบเปงเลยว่ะแก^^" ยัยเมย์ยิ้มระรื่น

     "โรงเรียนที่นู่นทำให้แกด่าเจ็บขึ้นเยอะเลยว่ะ สมกับเป็นเพื่อนฉันจริงจริ๊ง!!!" นี่แกหลอกด่าฉันอ๊ะเปล่าวะยัยกวาง-________-++

     "อือ..."

     "แล้วนี่แม็กนั่มฟื้นหรือยังวะยัยเนส?" คำถามกระตุ้นต่อมน้ำตา...

     "ไม่รู้...แม่ฉันลากฉันออกมาก่อนน่ะสิ ก็เลยยังไม่ทันจะได้รู้อะไร" ฉันก้มหน้าลงนิ่ง เฮ้อ...ป่านนี้แม็กนั่มจะฟื้นแล้วหรือยังน้า? ฉันอยากเห็นเค้าเป็นคนแรกจัง!!

     "งั้นวันนี้เราไปเยี่ยมเค้ากันมั้ย?...หลังเลิกเรียน!!!" โอ้ววว ความคิดดีมากยัยกวาง!!! ถ้าฉันไปตอนเลิกเรียนแม่ก็จะไม่รู้ ฮ่าๆ รอฉันหน่อยนะแม็กนั่ม!!!

     "เอาสิ^^" 

     เอาเป็นว่า...พวกเราสามสาวมีภารกิจหลังเลิกเรียนแล้ว นั่นก็คือไปหาแม็กนั่มที่โรงพยาบาล!  ฉันจะตั้งหน้าตั้งตารอเสียงกริ่งในเวลาบ่ายสามโมงครึ่ง!! มันดังขึ้นเมื่อไหร่ฉันจะรีบแจ้นออกมาทันทีเลย!!

     กิ๊งก่อง[15.30 น.]

     นั่นไงมันดังแล้ว^______________^ (ขอโทษนะคะ ที่คนแต่งมันเริ่มขี้เกียจ หัวตันค่ะหัวตัน- -)

     [โรงพยาบาล***]

     พวกเราสามคนรีบแจ้นมาที่โรงพยาบาลทันที เอาล่ะๆ...ฉันต้องตรงไปที่ห้องของแม็กนั่ม!! ย้ากๆๆๆ ฉันติดสปีดให้ขาตัวเอง! ฮึบๆๆ นิดเดียวเท่านั้นอีกนิดเดียวววววววววว

     ถึงแล้ว^o^

     แอ๊ดดดดด...

     "แม็กนั่ม!!^o^...อะ เอ๋O_O" ฉันตาฝาดไปหรือไง? ระ หรือว่าแม็กนั่มล่องหนได้กัน? ทำไมฉันถึงไม่เห็นแม็กนั่มบนเตียงเลยล่ะ!! ห้องนี้อยู่ในสภาพที่เหมือนไม่มีใครอยู่เลย! แล้วแม็กนั่มหายไปไหน?

     "แฮ่กๆ แกวิ่งเร็วชะมัดเลยว่ะ...อะ อ้าวO[]O" ยัยสองคนที่วิ่งแสนช้า-_- พึ่งมาถึง เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ไม่มีใครอยู่ในนี้เลยยกเว้นเราสามคน!!!

     "แม็กนั่มหายไปไหนอ่ะ? กะ แกลองโทรหาแม็กนั่มสิ"

     "ฉัน...ไม่เคยมีเบอร์แม็กนั่มเลย" ไม่มีจริงๆ เป็นเพราะว่าฉันกับเค้าอยู่ด้วยกันทุกครั้ง มือถือ...ก็แทบจะไม่จำเป็นเลย ทำไมมันจะต้องมาจำเป็นเอาเวลาอย่างนี้ด้วยนะ>0<

     "แกไงยัยเมย์!! แกมีเบอร์ของบูทไม่ใชหรอวะ โทรหาดิๆๆ" ยัยกวางเร่งยัยเมย์ยิกๆ ยัยเมย์ก็ไม่รอช้าที่จะทำตามคำขอของเพื่อน

     "....ฮัลโหลบูทหรอ!? ตะ ตอนนี้บูทอยู่ไหน? แล้วแม็กนั่มล่ะ อยู่กับนายหรือเปล่า?......ไม่รู้!!! แล้วนายจะไม่รู้ได้ยังไงล่ะ นายอยู่ด้วยกันไม่ใช่หรอก! นายอย่ามาโกหกฉันสิ...นายไม่สงสารเนสเลยหรือไง!!! เนี่ย...แม็กนั่มหายไปจากโรงพยาบาลแล้ว นายรู้มั้ย!!!!" ยัยเมย์ตวาดทุกครั้งที่พูดเลย เธอเงียบไปสักพักเมื่อปลายสายพูด  แล้วในที่สุด...มือถือของเมย์ก็ถูกเก็บเข้ากระเป๋ากระโปรงนักเรียนเหมือนเดิม  

     "บูทว่าไงมั่ง?" ฉันถามเสียงสั่น ทำไมบูทถึงไม่รู้นะ? ก็วันที่แม่มารับฉันกลับ บูทอยู่กับแม็กนั่มนี่นา!!

     "บูทบอกว่าเค้าไม่รู้อะไรเลย...วันที่แม่แกมารับแกอ่ะ บูทบอกว่า...เค้าเฝ้าแม็กนั่มแป๊ปนึง แล้วก็ออกมาเลย" แล้วตอนนี้เราจะไปตามหาแม็กนั่มได้ที่ไหนกัน? เค้าไม่กลับโรงเรียนหรือไง!?

     "แม็กนั่มไม่ได้กลับโรงเรียนงั้นหรอ"

     "อือฮึ...บูทก็บอกว่างั้น"

     "ฉันจะไม่ได้เจอแม็กนั่มอีกแล้วใช่มั้ยวะแก?...ฮึก" หมดเวลาอดกลั้นสำหรับฉันอีกแล้ว...เก็บไว้นานมันก็ไม่ดี ฮึก...แม็กนั่ม!!!

     "เอาน่าแก...มันต้องมีสักวันสิ!!" ยัยกวางดึงฉันเข้าไปกอด

     "สักวัน? ฉันรอไม่ไหวหรอกนะกวาง ฮือๆ...ฉันอยากรู้...อย่างน้อยถ้าได้รู้ว่าเค้าสบายดีมั้ย แค่นั้นก็ยังดี!!" ฉันโวยวายเสียงดัง ยัยกวางก็ดูเหมือนจะยังอดทนไหวกับการกระทำของฉัน! มันยังคงลูบหัวฉันเบาๆ มืออีกข้างก็ลูบหลังฉันอย่างปลอบๆ

     "ฉันว่า...เหมือนบูทเค้าโกหกยังไงก็ไม่รู้ว่ะแก! แบบ อ้ำๆอึ้งๆ" ยัยเมย์พูดขึ้นพลางลูบคางไปมา

     "โกหก?...แล้วทำไมจะต้องโกหกแบบนี้ด้วยล่ะ รู้ก็รู้อยู่ว่ามันจะทำให้เนสเสียใจแค่ไหน" ยัยกวางพูดขึ้นอย่างอารมณ์เสีย จริงด้วย...อยากให้ฉันเสียใจจนตายเลยหรือไงนะT^T

     "แม็กนั่มเค้าคงจะไม่อยากเห็นหน้าฉันแล้วก็ได้...เค้าถึงให้บูทโกหกแบบนั้น?"

     "เฮ้ย!! แกจะบ้าเรอะ...พวกแกรักกันออกจะตายไป ทำไมเค้าถึงจะไม่อยากเห็นหน้าแกวะ!" ยัยเมย์เริ่มจะโมโหขึ้นมา แต่พอมองหน้าฉัน...ยัยเมย์ก็ค่อยๆผ่อนอารมณ์ลง

     "ฉันเป็นสาเหตุที่ทำให้เค้าถูกรถชน!! ฮึก...ฉันเป็นสาเหตุ..."

     "แกอย่าโทษตัวเองดิวะเนส มันเป็นอุบัติเหตุ!!!...ไม่มีใครอยากให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นหรอกน่า!" ยัยกวางตบใหล่ฉันเบาๆ

     "แต่ฉันกลัว...ฉันไม่กล้าสู้หน้าเค้าเลย!!! ฮือๆๆๆๆ" ฉันเริ่มร้องไห้อย่างหนักอีกครั้ง เมย์กับกวางคิดว่าถึงปลอบไปก็คงไม่หยุดร้อง จึงปล่อยให้ฉันร้องอยู่ตรงนั้น จนกว่าฉัน...จะสบายใจ

     ฮือๆๆๆ...นายไม่อยากเจอหน้าฉันแล้วใช่มั้ยแม็กนั่ม?

     ฉันขอโทษ...ที่ทำให้นายถูกรถชน!!!...

     ฉัน

     ขอ

     โทษ....