“พวกแกแน่ใจแล้วใช่มั้ย-O-;;”

     “อือ^v^!!”

     “แต่ฉันไม่แน่ใจ”

     “เพนนี-O-++”

     สองหนุ่มผู้หน้าตาไม่ละม้ายคล้ายคลึงกันกดดันฉันด้วยเสียงดุ กับใบหน้าเหี้ยมๆสองอัน! ฉันไม่มีทางเลือกอ้ะTOT

     “ทำไมถึงทำกับฉันได้~TOT”

     ฉันแทบจะลงไปกอดขา ร้องไห้สะอึกสะอื้นให้พวกมันเสียจริง!! แต่ศักดิ์ศรีที่ฉันรักษามาทั้งชีวิตดันมาค้ำคอสะนี่!

     “พวกเราตกลงกันแล้วนี่นาเพนนี ถ้าเธอไม่ทำ…พวกเราก็ จบเห่!!!”

     ยูโรพูดโน้มน้าวฉันอย่างเต็มที่ ใช่แล้ว…ถ้าฉันไม่ทำพวกเราก็จบเห่!!

     “เพื่อที่พวกเราจะได้อยู่ด้วยกันนานๆไง เราสามคน…ฉัน เพนนี เรียล^^”

     อยากจะบอกว่าซึ้งใจ แต่พูดไม่ออก เพราะแผนการที่พวกเราสามคนพากันคิดไม่ให้ตัวเองจบเห่นั้นทำเอาฉันแทบบ้า!!

     “พวกเรามีกันแค่สามคนเท่านั้นนะเพนนี…”

     คราวนี้เป็นเรียลที่เข้ามาทำท่าอ้อนๆใส่ฉันเหมือนแมว ฉันไม่ใจอ่อนหรอกนะยะ!!…’พวกเรามีกันแค่สามคน’ แต่คำนี้บาดใจT^T พวกเราเป็นเด็กกำพร้าโดยกำเนิด! ก็คือ…พอออกมาจากท้องแม่ปุ๊ป ก็โดนทิ้งปั๊ป! แล้วสิ่งที่เราอยู่ก็คือ สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า!! แม่คนที่เป็นเจ้าของรับเลี้ยงเราแห่งนั้น ท่ามีชื่อว่า ‘แม่แป๊ว’ ท่านมีพระคุณกับพวกเรามาก ท่าเล่าให้ฟังว่า เราสามคนถูกนำมาทิ้งที่นี่พร้อมกัน แถมตอนร้องไห้ก็ยังจับมือกันเหมือนรู้จักกันมานานนม!! แม่แป๊วก็เลยตั้งชื่อให้พวกเราคล้ายๆกัน เพนนี ยูโร เรียล สกุลเงินของแต่ละประเทศ!!

     นับตั้งแต่จำความได้ พวกเราสามคนก็เล่นด้วยกัน สนิทกันเป็นตังเม แต่สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกแย่นิดหน่อยก็คือ ฉันเป็นผู้หญิง!! ส่วนเจ้าสองคนนั้นเป็นผู้ชาย!! ย่อมที่จะเล่นอะไรไม่เหมือนกันอยู่แล้วด้วย แต่ฉันก็ไม่ทำให้ความรู้สึกแย่มาทำลายมิตรภาพ ฉันจึงปรับตัวเข้าหาเจ้าพวกนี้ ปรับได้ดีด้วยล่ะ^^

     แล้ววันหนึ่ง…แม่แป๊วของเราก็จากไปT^T ไม่ได้เสียชีวิตอะไรหรอก ท่านบอกว่า…ท่านอยากรู้จักโลกให้มากขึ้นก่อนที่จะตาย! โบกรถทัวร์วิ่งไปรอบโลกแล้ว ป่านนี้คงจะอยู่แถวๆ…บรูไน- -* ด้วยความรักเฮือกสุดท้ายของแม่แป๊วก่อนจากไปก็คือ…ท่านส่งเรามาเข้าเรียนโรงเรียนนานาชาติที่ค่าเทอมแพงหูฉี่ ตาแหก!! ทิ้งบ้านที่แทบจะไม่มีอะไรเลยไว้ให้พวกเรา กับเงินอีกก้อนหนึ่งซึ่งไม่เกิน หกแสน!!! และเงินจำนวนนั้นก็หมดไปกับค่าเทอมของเราสามคนตอนมอสี่!! ส่วนมอห้าพวกเราทำเกรดได้ดีจนได้ทุนเรียน ไม่ต้องเสียเงินเพิ่ม~ ก็สบายไป^^

     มอหก-O-;; …เป็นปีที่พวกเราฉลาดน้อยระยะสุดท้าย เกือบเข้าขั้นโง่!! เพราะ     พวกเรามัวแต่ไปหางานทำมาจ่ายค่าเทอม ทำให้การเรียน…ด้อยลงไปทุกขณะๆ จนในที่สุด โรงเรียนก็แจ้งมาว่า…เราถูกตัดทุน!!! และสาเหตุทั้งหมดนี้คือ แผนของพวกเรา>O<

     “เฮ้!! เป็นอะไรไป?? ซึ้งขนาดนั้นเลยหรอO_O?”

     ยูโรชะโงกหน้าเข้ามา ฉันรีบถอยหนีทันที ฟู่…นายอย่ายื่นใบหน้าหล่อๆของนายเข้ามาแบบกะทันหันได้มั้ยเล่า!! ถึงจะเป็นเพื่อนกัน แต่ฉันก็อ่อนไหวเป็นนะ-/ / /-

     “ก็…เปล่าหรอก แค่คิดอะไรนิดหน่อย^^”

     “อือฮึ~…เอาล่ะ พวกเรามาทบทวนแผนนี้กันอีกทีดีกว่า!!”

     ยูโรกางแผ่นกระดาษที่เหลือสภาพของมันน้อยเต็มที่…กางมันลงบนโต๊ะ ปัง!! เฮ้อ…มองแล้วก็รู้สึกอนาถใจ- - มันแทบจะขาดอยู่รอมร่อ!! มีรอยเหลืองๆตามรอยพับ! แต่หากระดาษได้นี่มันก็บุญแล้วล่ะ- -

     “เธอนะ เพนนี…เธอจะต้องทำตัวเป็นสาวน้อยผู้กระหายการทดลอง!!”

     ฟังแล้วมันขนลุก-__- กระหายการทดลองงั้นหรอ?? ฉันไม่ใช่ลูกหลานไอสไตน์นะเฟ้ย>O<

     “ทำให้เหมือนด้วยล่ะเพนนี ไม่งั้นมีหวัง…นายไซเรนอะไรนั่น จับเธอหั่นเป็นชิ้นๆให้สัตว์ทดลองของมันกินแหงม-0-“

     ผู้ที่สร้างความกลัวให้ฉันคือเรียล- - นาจะพูดให้กำลังใจฉันหน่อยไม่ได้หรือไงยะ!!TOT

     “แล้วฉัน…ก็พยายามสอดส่ายหาตู้เก็บสมุดจดอันล้ำค่าของไซเรน! ต่อด้วยรอเค้าถึงทีเผลอ จิ๊กมันออกมา แล้วพวกนาย…ไม่เห็นจะมีหน้าที่อะไรกันเลย-___-++”

     “มีสิ! ใช่มั้ยเรียล??”

     “ใช่ๆๆ”

     ฉันไม่ค่อยชอบพวกเพื่อนผู้ชายก็อย่างนี้แหละ!! มันเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย>___<

     “หน้าที่ของพวกเราคือการให้กำลังใจเธอ…เอาล่ะ ไปทำตามแผนได้แล้ว^o^”

     ยูโรกับเรียลพากันเดินออกไปจากห้องนอนของฉัน ใช่!! พวกมันใช้ที่ของฉันแล้วแถมยังมาให้ฉันทำงานเสี่ยงๆอีกTOT แต่จะว่าไป…ห้องนี้มันก็ไม่เหมือนห้องนอนสักเท่าไรหรอกนะ มีแค่เตียงเก่าๆกับผ้าห่มขาดๆT^T แม่แป๊วนะแม่แป๊ว! ถ้ากลับมาเมื่อไรน้า! เพนนีจะโวยให้แหลกเลย!!!

     ความจริงแล้วฉันก็ไม่เคยเห็นหน้าตาไซเรนอะไรนี่เลยนะ! รู้ว่าเค้าได้ป๊อปปูล่าของโรงเรียน ลงหนังสือพิมพ์ของโรงเรียนเยอะแยะไปหมด ที่ฉันไม่รู้ก็เพราะ…หนังสือพิมพ์มันต้องซื้อน่ะสิ-__- แถมจะเข้าห้องประชุมเวลาเค้าจัดงานก็ต้องเสียค่าเข้า! โรงเรียนนี้ ผ.อ.หน้าเลือดเป็นบ้า ได้จากค่าเทอมยังไม่พออีกหรือไงยะ!!

     ฉันกระโดด ดึ๋ง! ขึ้นเตียงไป แล้วก็ต้องแทบร้องออกมา…ลืมไปว่าเตียงมันแข็งT^T โดนทีหลังแทบหัก! โอย…พอหัวถึงหมอนแล้วตามันก็ค่อยๆปิด…ค่อยๆปิด…

     ฟี้…ฟี้…

     “ฮ้าว~!!”

     ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อถึงเวลาโดยไม่ต้องปลุก แม่แป๊วสอนเอาไว้น่ะ^^ ชุดนักเรียนใหม่เอี่ยมอ่องถูกจัดวางไว้บนตัวฉัน พับอย่างเรียบร้อย ใส่ห่อไว้อีกต่างหาก!! ข้างบนมีโน้ตเล็กๆติดเอาไว้ ขอย้ำ! มันเล็กมากๆ แถมสีก็เก่าๆอีกต่างหาก-..- ฉันจำได้แม่น ว่ามันเป็นลายมือของยูโร

     ‘ฉันรีดเอาไว้ให้นะเพนนี ได้ข่าวมาว่าไซเรนชอบคนสะอาดสะอ้าน!’

     เฮอะ…เพราะแผนนี่เอง!! ถ้าไม่ใช่เพราะแผน ไม่มีวันหรอกที่ยูโรจะรีดเสื้อให้ฉัน!! เพราะว่าฉันเกลียดการรีดผ้าอย่างกับอะไรดี!! ไม่ใช่ว่ารีดไม่เป็นหรอกนะ- -* เอ…ยูโรนี่มันรีดเนี้ยบจริงๆแฮะ เป็นคนที่เนี้ยบที่สุดในบรรดาเราสามคน ทั้งที่ฉันคิดว่าคนที่เนี้ยบน่าจะเป็นเรียลมากกว่าสะอีก

     ฉันหยิบมันขึ้นมาอย่างวิจิตรบรรจง ก็กลัวยับนี่นา!! วางมันไว้บนเตียง…เอาล่ะ! ถึงเวลาขัดสีฉวีวรรณกันแล้ว>O<

     โอ้!!O_O ยูโรเอาสบู่กลิ่นกุหลาบของส่วนตัวของตัวเองมาให้ฉันใช้ด้วย ทั้งที่หวงแทบตาย! บางครั้งฉันก็ยังนึกเลยนะว่า…ยูโรเป็นตุ๊ด-0- แต่หลังจากที่ยูโรปฏิเสธอย่างเอาเป็นเอาตาย และมันก็ชอบผู้หญิง ฉันเลยปักใจเชื่อ

     อา…กลิ่นกุหลาบมันหอมอะไรอย่างนี้>..<

     ปังๆๆ!!!

     “นี่ เพนนี!! แกอย่ากินสบู่ฉันลงไปนะเว้ย!! ก้อนตั้งห้าสิบเชียวนะ!!”

     ยูโรตะคอกเสียงดัง ก้อนละห้าสิบสำหรับบางคนมันถูก แต่สำหรับพวกเรา…มันคือการขูดเนื้อเอากับปูเชียวล่ะ!!!

     “จ้าๆ ไม่กินหรอกจ้าพ่อคนหวงของ~!!”

     แต่ถ้ามันกินได้ฉันก็จะกินมัน-__- หอมยั่วยวนจมูกอะไรขนาดนี้ ผู้ชายร้อยทั้งร้อยต้องสยบฉันแน่นอน!! แต่ฉันไม่มีเวลามานั่งสูดดมอะไรตอนนี้!! เพราะยูโรมันมาเคาะประตูรัวๆใหญ่แล้ว!!

     “จะรีบไปไหน!! นายไซเรนอะไรนั่นไม่หายไปไหนหรอกน่า-O-;;”

     “ต้องรีบสิ!! นายไซเรนนั่นจะเข้าห้องทดลองตอนเจ็ดโมงครึ่ง! เข้าไปแล้วแถมยังล็อคประตูแน่นหนา…วันนี้ทั้งวันไซเรนก็จะไม่ออกมาด้วย”

     “นายรู้ได้ไง- -??”

     “คิดว่าฉันเป็นใคร?…ฉันสืบเรื่องของไอ้นี่ตั้งแต่ป้าแป๊วส่งเราเข้ามาแล้ว! ฉันมั่นใจว่าเรื่องแบบนี้มันจะต้องเกิดขึ้น”

     โห รอบคอบจริงพ่อคุณ!! ทั้งที่ฉันเพิ่งจะรู้แผนนี้เมื่อห้าวันที่แล้ว- -

     ฉันรีบจัดการตัวเอง พยายามใส่ชุดนักเรียนที่ยูโรรีดให้อย่างเนี้ยบ!! อ๊ากก มันแข็งจนติดแขนฉัน>O< นายรีดเกินไปแล้วน้า ยูโร~!!

     “โอเค เรียบร้อยๆ~”

     ฉันว่าพลางหมุนตัวเองในกระจก ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆว่าคนที่นอนเตียงแข็งโป้กขนาดทำให้หลังหักได้ จะมานั่งเรียนอยู่ในโรงเรียนนานาชาติชื่อดัง!! เสื้อนักเรียนสีขาว ผูคเนคไทสีขาวดำลายสกอต ส่วนกระโปรงก็สีเดียวกันกับ เนคไท ถุงเท้าสีขาว รองเท้าคัทชูสีดำ แหมๆ…พอแต่งอย่างนี้แล้วฉันก็สวยนะเนี่ย>/ / /<

     “ใส่น้ำหอมด้วยล่ะ”

     เรียลเดินเข้ามาวางน้ำหอมรุ่นเก่ากึ้กไว้บนโต๊ะฉัน-O-;; นะ นายจะให้ฉันฉีดน้ำหอมกลิ่นนี้จริงๆหรอเนี่ย!! ดูจากขวดแล้วก็ไม่น่าไว้ใจเลยสักนิดหนึ่ง

     “ของแม่แป๊ว…ฉันหาเจอในโต๊ะทำงานของเค้าน่ะ”

     ยิ่งไม่น่าไว้ใจใหญ่-__-!! ไม่แน่นะ ป้าแป๊วอาจจะใส่อะไรอย่างอื่นลงไปแทนน้ำหอมก็ได้ อย่างเช่น กลิ่น…ขี้ควาย-O-

     “ฉันลองฉีดดูแล้วน่า~ สบายใจได้^^”

     โอเค งั้นก็พอไหว- -* รอยยิ้มของเรียล~ อ๊ายยย ขอบคุณพระเจ้าที่ส่งเค้ามาเป็นเพื่อนฉัน>_< รอยยิ้มบาดใจสาวๆแบบนี้ ถ้าเค้ายิ้มที่โรงเรียนล่ะก็…ไซเรนก็ไซเรนเหอะ!!

     “ไปได้แล้ว เพนนี!! เธอต้องมีเวลาเตรียมตัวตอนอยู่ในห้องทดลองของเค้านะ ไปๆ ไปได้แล้ว!!”

     ยูโรก้าวฉับๆออกมาจากห้องน้ำ เค้าคว้ากระเป๋าฉันขึ้นมาถือไว้ให้ ส่วนเรียลก็ออกแรงลากฉันให้ออกมาจากห้อง-..- สามัคคีกันดีจริงๆเลยน้า เจ้าลิงสองตัว!!!

     เช้านี้พวกเราเลือกที่จะไม่ขึ้นรถเมล์ เรียลลงทุนใช้เงินก้อนของตัวเองมาเป็นค่าแท็กซี่ เพราะ กลิ่นควันรถจะทำให้ฉันตัวเหม็นเสียก่อน เฮ้!! นี่ฉันกำลังจะไปเป็นเจ้าสาวหรือไงยะ? อะไรจะดูแลกันดีขนาดนี้…แต่ก็ดีแฮะ^^ สบายดี…

     “เอาล่ะ…ทางโล่ง”

     ยูโรกระชาก! คอเสื้อฉันให้มาหยุดอยู่ที่หน้าห้องทดลองส่วนตัวของนายไซเรน!! ต้องใช้เงินสักเท่าไรกันน้า ผ.อ.หน้าเลือดถึงยอมให้มีห้องทดลองส่วนตัวได้น่ะ!!

     แกร๊กๆ แอ๊ด….

     “เฮ้ย!! ทำไมมันเปิดง่ายอย่างนี้ล่ะ?? อุ๊บ!!”

     เรียลปิดปากฉันอย่างรวดเร็ว เค้ามองซ้ายมองขวาเหมือนนักโจรกรรม!! เมื่อยูโรหันมาส่งสัญญาณแล้ว เค้าก็…ถีบฉันเข้าไปT_+

     “เธอควรจะมีรอยยิ้มแรกแย้ม ให้เค้าทันทีที่เค้าเห็นเธอนะ เพนนี^^”

     ยูโรบอกเสียงกระซิบ…แล้วเจ้าสองตัว ก็จากไปT_T ทิ้งให้ฉันอยู่ในห้องทดลองอันน่ากลัวคนเดียว! มืดก็มืด ที่เปิดไฟอยู่ไหนวะเนี่ย!! รู้สึกปวดมวลๆอยู่ในท้อง หัวเริ่มหมุนนิดๆ

     ฉันควรจะไปเริ่มที่ไหนกันดี!!!

     เคร้ง~!!!

     “กรี๊ดดดดดดด”

     ฉันแหกปากลั่น!! แต่แล้วก็ต้องรีบตั้งสติตัวเองคืนมา มะ เมื่อกี้ฉันชนอะไร?? หวังว่าคงไม่ใช่อุปกรณ์การทดลองแสนแพงของนายไซเรนหรอกนะ!!

     พรึ่บ!!!!

     O_O!!!

     “เธอมาทำอะไรที่นี่น่ะ=__=++”

     “คะ คือ…O_O”

     ผู้ที่เข้ามาเยือน…หล่อบาดใจ>/ / / /< ผมสีน้ำตาลพอโดนแสงจากหลอดไฟก็ยิ่งสว่างสวย คิ้วเรียวๆ ตาสวย! ปากเรียวบาง ดูนุ่มนิ่มชะมัด>_< ถ้าให้ฉันทาย…ฉันว่านี่คือ นายไซเรน!!!

     “สวัสดีค่ะ^^…ฉันชื่อ เพนนี ฉะ ฉัน…ชอบการทดลองของนายมากเลย! ฉันอยากจะ อยากจะ…มาดูนายทำทดลองต่างๆน่ะ แหะๆ^^;;”

     เสียงสั่นชิบเปงT^T

     “เธอชอบการทดลองของฉันมากเลยงั้นหรอ??”

     ดวงตาของเค้าดูแพรวพราวขึ้นมาทันที ใบหน้าก็แต้มไปด้วยรอยยิ้ม!! ฉันไม่สงสัยเลยว่าทำไมพวกผู้หญิงถึงโหวตเค้านักโหวตเค้าหนา!!

     “ชะ ใช่ค่า^o^;; คือฉัน…อยากจะเป็นผู้ช่วยในการทำทดลองของคุณด้วยน่ะค่ะ!!”

     ฉันไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่า การที่ฉันพูดออกไปอย่างนั้น…เป็นการขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆY^Y

     “จริงหรอ!!! งั้นมานั่งนี่ๆๆ”

     เค้ากระตือรือร้นเป็นเด็กได้อมยิ้ม! ดวงตายังคงแพรวพราว รอยยิ้มสดใสยังคงอยู่บนใบหน้า!!

     “นั่งรอตรงนี้นะ เดี๋ยวฉันมา”

     แล้วเค้าก็หายวับไปหลังชั้นที่มีแต่ขวดอะไรก็ไม่รู้เล็กๆ มีสีสันแตกต่างกันออกไป จนถ้าดูไกลๆ ก็เหมือนลูกกวาดหลากสี

     “มาแล้ว!!…เอ้านี่! ดื่มซะ^^”

     ไซเรนยื่นบีกเกอร์ขนาดเล็ก ที่ข้างในมีน้ำสีชมพูชวนน่ากิน-.,- คงจะเป็นพวกน้ำหวานเอาไว้ต้อนรับแขกล่ะม้าง~ แล้วทำไมต้องใส่ในบีกเกอร์ด้วยล่ะ-O-??

     อึกๆ ของเหลวไหลผ่านคอฉันลงไปอย่างช้าๆ ฮ้า~ รสชาติมันอร่อยเป็นบ้าเลยแฮะ ถ้าขอเติมจะดูน่าเกลียดมั้ยเนี่ย>O<

     หมับ!!!

     ไซเรนเชยคางฉันขึ้นมา เค้าจ้องลึกลงไปในดวงตาจนฉันรู้สึกแปลกๆ ภายในมันร้อนรุ่มไปหมดเลย

     ตึกตักๆๆๆ

     “เธอรู้สึกเป็นไง??”

     “เอ่อ…”

     โอ๊ย!! ทำไมใจของฉันมันเต้นแรงขนาดนี้นะ แถมยังรู้สึกร้อนๆไปหมดเลย หน้าก็ร้อนเวลาที่ไซเรนจ้องตาฉัน ราวกับคนมีความรัก!!!

     ความรัก- -??

     หรือว่านี่ฉัน!!…กลายเป็นหนูทดลองยาสำหรับเค้าไปแล้ว! อ๊ากกกกกก ไม่จริง>O< แล้วยานี่มันยาอะไรกันล่ะ!! ฉันจะตายมั้ย?? โธ่ๆ…ไม่น่าเลยจริงๆ ไม่น่ามาเข้าเรียนที่โรงเรียนนี้เลย! ไม่น่ามัวแต่ทำงานจนเกรดตก! ไม่น่ายอมทำตามแผนของเจ้าลิงเผือกสองตัว!!!

     “แหะๆ สำเร็จ!!!!”

     ไซเรนชูมือฉันอย่างกับเป็นผู้ชนะบนสังเวียน!! ไม่ได้นะเพนนี! เธออย่าไปเคลิ้มตามเค้าสิยะ รีบหนีสิรีบหนี! หนีก่อนที่เค้าจะเอาเธอมาชำแหละ หนีก่อนที่เค้าจะ…อ๊ากกกกกกกกกกกกกก>[]<

     อ๋อย…ฉันไม่มีเรี่ยวแรงเลยล่ะ ฉันรู้สึกอยากเห็นหน้าไซเรนนานๆ ฉันอยากให้เค้าจ้องหน้าฉันอย่างนี้ต่อไปเรื่อย อา…ฉันเป็นอะไรไปแล้วนะ…

     ทำไมในใจฉันมันเรียกร้องอย่างนี้ล่ะTOT

     ฝึ่บ!!!

     ฉันรีบสะบัดหน้าออกจากการเกาะกุมของเค้าทันที!! สิ่งที่ฉันควรจะวิ่งหนีไปหาตอนนี้ก็คือ ยูโรกับเรียล!! ป่านนี้เจ้าสองตัวนั่นกำลังทำอะไรอยู่นะ ฮึก…ฉันจะด่าให้ลืมทางกลับบ้านเลย!! กล้าดียังไง ส่งเพื่อนตัวเองมาในที่ของคนบ้าๆแบบนี้>O<