“กะ กะ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด>O<”

     “อับแอ้~”

     พรึ่บ!!

     ในที่สุดไฟก็มา ฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่รู้สึกได้ถึงสายตาหนึ่งคู่ที่จ้องมายังฉัน…ขวับ! ฉันหันกลับมาดูเจ้าของสายตา และพบว่า…มะ มันคือ-__-ll

     อีกัวน่า!!

     ตัวมันเป็นสีเขียวเข้ม ตาโตใสแน๊วแบบที่กำลังนิยม ตัวขรุขระเล็กน้อย มีผู้หูกระต่ายที่คอด้วย-O-

     “อับแอ้~ แอ้ แอ้ แอ้”

     มีแอคโค่ด้วย!! แต่ที่น่าแปลกใจมากกว่านั้นก็คือ…อีกัวน่าร้องเป็นตุ๊กแก!!!

     เจ้าอีกัวน่าเอียงคอมองฉันซ้ายที ขวาที ก่อนที่มันจะกระโดดตัวลอยลงจากอ่างไป เดินดุ่มๆไปที่ประตู มันหยุดนิ่ง! หันขวับกลับมามองฉัน ส่งสายตาอ้อนวอน-..- จะว่าไปแล้ว…มันก็น่ารักดีแฮะ^^ ฉันจึงลุกจากอ่าง ห่มผ้าเช็ดตัวให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้มัน

     ไซเรนรอฉันอยู่ที่หน้าประตูด้วยสีหน้าตื่นตระหนก!!

     “มีอะไรเกิดขึ้นงั้นหรอ!! ฉันได้ยินเสียงกรี๊ดของเธอ”

     “ไฟมันดับ…อ้อ! เจอเจ้านี่ด้วยล่ะ”

     ฉันชี้ลงไปที่เจ้าอีกัวน่า ซึ่งตอนนี้คลอเคลียอยู่ที่ขาของไซเรนเหมือนแมว!! ตะ ตกลงมันใช่อีกัวน่าหรือเปล่าเนี่ย!!

     “ความจริงฉันน่าจะพามันมารู้จักกับเธอก่อนตั้งนานแล้ว…”

     ไซเรนอุ้มมันขึ้นมาด้วยสายตาอ่อนโยน

     “มันชื่อ เรเชิล…เป็นอีกัวน่าอย่างที่เห็นนี่แหละ ฉันได้มันมากจากอาจารย์มาลินี อาจารย์มาลินีแกชอบตุ๊กแกมาก แต่ดันซื้อผิด! สอนให้มันร้องเป็นตุ๊กแกอยู่นั่นแหละ…”

     O_O ขอเวลาอึ้งนิดหนึ่งค่ะ

     “แล้วมันก็ร้องเป็นตุ๊กแกได้จริงๆ…มีเสียงแอคโค่ด้วย^^ แล้วอาจารย์แกก็ยกมาให้ฉัน บอกว่า…มันน่าจะเป็นประโยชน์กับการทดลองของฉันมากกว่าน่ะสิ สงสัยเจ้าเรเชิลต้องไปทำอะไรให้อาจารย์มาลินีไม่พอใจแหงๆ”

     “อับแอ้~ แอ้ แอ้ แอ้^^”

     มันทำตาปรือใส่ ดูเหมือนกำลังมีความสุขอย่างน่าประหลาด- -

     “ยินดีที่ได้รู้จักละกันนะเรเชิล^^;;”

     ฉันลูบหัวมันเบาๆ มันก็ยิ่งหลับตาพริ้มใหญ่เลย ท่าทางมันจะชอบฉันสะแล้วสิเนี่ย!! ดีล่ะ…ฉันจะได้มีพวกเอาไว้แกล้งไซเรนคืนบ้าง อุวะฮะฮ่า~!!

     “ระวังมันหน่อยล่ะ…มันเป็นตัวผู้!! แถมยัง…ลามกมากๆเลยด้วย!”

     ไซเรนเคาะหัวมันหนึ่งที ก่อนจะพามันไปเข้ากรง ซึ่งอยู่ในห้องนอนที่ฉันกำลังจะนอน!! อ๊ากกกก นายบอกให้ระวังมันแล้วเอามันมาอยู่ห้องเดียวกับฉันทำไมเล่า!! ถึงแม้ว่า…ฉันจะชอบเจ้าเรเชิลก็เหอะ แต่พอนายพูดแบบนั้นแล้ว ฉันก็…-___-

     “เสื้อผ้าของเธอน่ะ…อยู่ตรงประตู เพื่อนเธอเอามาให้…”

     ไซเรนพูดออกมาจากในห้องนอน ฉันพยักหน้าหงึกหงัก แล้วเดินไปดู…ก็พบว่ามีกระเป๋าใบเบ้อเร่อ!! มันเป็นกระเป๋าของแม่แป๊ว!! ฉันจึงเปิดดูข้างในมัน…โอ้โห! ขนมาหมดตู้เสื้อผ้าฉันเลยหรือไงยะนี่!!

     พวกฉันจะมาช่วยในเวลาที่แกต้องการอ้อ…อย่างนี้นี่เอง!!! จะมาช่วยให้ฉันอยู่กับไซเรนนานๆใช่มั้ย-__-++ ฮึ่มๆ ถ้าฉันขโมยสมุดจดของไซเรนไปได้เมื่อไร พวกนายตาย!! ก๊าสสสส>O<

     “ครอก ออก ออก ออก”

     ดูสิ ท่าทางจะอยู่กับอาจารย์มาลินีนานไปจริงๆ ขนาดนอนกรนยังมีแอคโค่ โอ้ โอ้ โอ้ ด้วยเลย!! อืม…จะว่าไปแล้ว ไซเรนจะนอนแล้วหรือยังนะ? ข้างนอกนี่เงียบผิดปกติ!! หรือว่านี่จะเป็น…โอกาส! ให้เราได้หาสมุดจดของไซเรนเค้า!!

     ฉันรีบย่องลงจากเตียง ออกไปจากห้องด้วยความเงียบที่สุด เดี๋ยวเจ้าเรเชิลจอมแอคโค่จะตื่นเอา!! แง้มประตูเพื่อดูลาดเลา…อา ทางโล่งปลอดภัย!!

     แล้วเจ้าสมุดจดนั่นมันอยู่ไหนล่ะ- -*

     (-_- )) (( -_-) (-_- )) (( -_-) เหลียวซ้ายแลขวา ก็ไม่เห็นว่าจะมีตรงไหนเลยที่ควรจะเก็บสมุดจดอันล้ำค่าของเค้า!! หรือว่าจะเป็นแถวๆหลอดทดลอง? ไม่น่าใช่แฮะ- -? ถ้าคนฉลาดๆ เค้าคงไม่เก็บอะไรไว้ในนั้นหรอก!! แต่เค้าว่ากันว่า…ที่ที่ปลอดภัยที่สุด คือ ที่ที่อันตรายที่สุด เอ๊ย! ที่ที่อันตรายที่สุด คือ ที่ที่ปลอดภัยที่สุดหรอก!! แหมๆ เพราะอาจารย์มาลินีสอนไม่ดีแหงๆ-__- (พูดผิดแล้วโทษอาจารย์สะงั้น)

     ฉันจึงย่องไปที่ตู้ซึ่งเก็บทดลองไว้มากมาย อืม…มันไม่ใช่ที่ที่ควรจะเก็บเลยจริงๆแฮะ!!

     “ฟี้…ฟี้”

     เฮือกO_O!! ซะ ไซเรนยังอยู่อีกหรอเนี่ย!! ห้าทุ่มกว่าแล้วนะ…

     ฉันเดินย่องเยี่ยงแมวเข้าไปหาเค้าใกล้ๆ…เค้าหลับสนิท! มีเพียงโคมไฟบนหัวเค้าเท่านั้นที่ยังคงทำงาน ส่งให้เห็นใบหน้าอันผุดผ่อง ผมดูนุ่มสลวย น่าจับชะมัด>__< อ๊ะ! นี่มันหนังสือเรียนนี่นา ทุกวิชาเลยด้วย…และมีกระดาษที่เต็มไปด้วยตัวหนังสือ แบบว่า…อ่านไม่ออกเลย- -??

     เค้าไม่ได้เข้าเรียน แต่มานั่งทบทวนเอง!! โหว…อัจฉริยะชะมัด!!~ แถมทุกวิชาเลยด้วย!! …ถะ ถ้างั้น สมุดจดอันล้ำค่าของเค้าก็คงต้องอยู่แถวๆนี้สินะ?

     หมับ…วืด…

     ฉันยกแขนของไซเรนออกจากกองกระดาษ กะ กะ กรี๊ด!! นี่ไง…สมุดจดอันล้ำค่าของเค้า อะไรจะหาง่ายปานนี้นะ!! แต่ว่า…เล่มมันหนาชะมัดT^T หนาเท่ากับหนังสือนวนิยายแฮร์รี่ คอร์ปเตอร์ 7 เล่มรวมกัน!! ขยันจดชะมัด แค่เห็นก็ท้อแล้ว!!

     “อือ…”

     ตุ้บ!!

     ฉันปล่อยแขนเค้าโดยอัตโนมัติ จนมันตกกระแทกเข้ากับสมุดจดล้ำค่าของเค้าเอง สาธุ! อย่าเพิ่งตื่นขึ้นมาเลยน้า>O<

     “ใครน่ะ=^=”

     ว้าก!!

     ฉันรีบทรุดตัวนั่งอยู่หลังโต๊ะของเค้าทันที…ได้ยินเสียงของเค้าเลื่อนเก้าอี้บาดเข้ามาในหู ว้าก!! เสียวฟันชะมัด>[]< เมื่อได้ยินเสียงของเค้าออกเดิน ฉันก็ยิ่งรีบคู้ตัวเองให้เล็กลงไป

     “ฮ้าว~ ห้ามทุ่มแล้วหรอ? เก็บของๆ”

     เค้าพึมพำกับตัวเอง ซึ่งฉันก็ได้ยินมัน!! เค้ากำลังหยิบสมุดจดอันล้ำค่าของเค้าขึ้นมาไว้แนบอก ฉันรีบชะเง้อตาขึ้นมาดูทันที

     “อึ้บ”

     เค้าเดินอุ้มมันไปข้างหลังห้อง โธ่!! อดเห็นเลย…ทั้งที่วันนี้ก็มีโอกาสดีๆแล้วเชียว>O<

     จึ้ก!!

     อู้วO[]O….มะ มดกันก้นTOT กรี๊ด คันๆๆๆ>w< แกรกๆ…เฮ้อ ค่อยยังชั่ว-0- เจ้ามดบ้า!! มากัดอะไรฉันตอนนี้เนี่ย อา…คันชะมัด!! กรี๊ด!! มันมากัดฉันอีกระลอกหนึ่งแล้วT_T ว้าก! มะมาอีกหนึ่ง อะ อีกสอง…อีกสามและอีกสี่

     “โอ๊ย!!!!”

     “เพนนี!!”

     “เอ่อ…ซี๊ดส์ คือ…ฉันมาเข้าห้องน้ำน่ะ เห็นว่าโต๊ะนาย ไฟยังเปิดอยู่…ก็เลย มาดู^^;;”

     เอาเข้าไป โกหกเข้าไปเพนนี!! โกหกเพื่อชีวิตของตัวเอง!!

     “เธอได้นอนไปบ้างหรือยัง?”

     ไซเรนถาม พลางเดินมานั่งลงที่โต๊ะ เค้ารีบหยิบกระดาษที่กระจัดกระจายบนโต๊ะมาเรียงให้เรียบร้อย

     “ก็…ได้นอนไปบ้างนิดหน่อย รำคาญเสียงกรนเจ้าเรเชิลน่ะ”

     “ถ้ามันไม่ได้นอนในห้องนั้น มันจะน่ารำคาญยิ่งกว่านี้อีก!!…จะเอาแต่ร้อง อับแอ้ แอ้ แอ้ แอ้~ เป็นเวอร์ชั่นน่าสงสาร”

     เรเชิล ประหลาดจริงๆด้วย-__-^^

     “แล้วนาย…ไม่นอนหรอ??”

     “ยังไม่ง่วงเท่าไร ก็เลยมานั่งทบทวนบทเรียน เข้าใจมากกว่านั่งเรียนในห้องอีกนะ!!”

     “แต่ตอนออกมาฉันเห็นนายหลับ…อ๊ะ O_O”

     “ว่าไงนะ!?”

     ไซเรนจับมือฉัน ดึงเข้าไปใกล้เค้า ว้ายๆ หน้าเราห่างกันไม่ถึงคืบ!! อย่าตื่นเต้นเพนนี…ถ้าแกตื่นเต้น เค้าจะยิ่งจับไต๋ได้นะยะ!! นิ่งเข้าไว้ๆ…

     “เธอ…ว่ายังไงนะ??”

     ซื้ด-..- กลิ่นตัวของไซเรน ช่างหอมอะไรอย่างนี้!! ขอดมต่อไปอีกหน่อยละกัน

     “เอ่อ…คือ…ฉะ ฉันง่วงแล้ว!! ขอไปนอนต่อละกันนะ”

     ฉันรีบผละออกมาจากเค้าทันที ก่อนจะเดินตัวตรงแน่วด้วยความเกร็ง! ถ้าปากฉันไม่ปฏิเสธอย่างนั้นออกไปล่ะก็…มีหวังได้ทำตามใจตัวเองเพราะฤทธิ์ยาแหงๆ!!

     แค่คิด…ก็สยองแล้ว=_=

     “พรุ่งนี้…วันเสาร์ เอ่อ…”

     ฉันรีบชะงัก หันกลับมามองเค้าทันที พรุ่งนี้…?

     “พรุ่งนี้ทำไมหรอ!!”

     “เอ่อ…เปล่าๆ ไปนอนเหอะ-/ / /-“

     “อือฮึ”

     แปลกๆแฮะ- -?? หรือว่า! พรุ่งนี้เค้าจะลงโทษโดยการโบยร้อยที กรี๊ด! เค้าต้องราดน้ำเกลือสักสิบแกลลอนแน่ๆเลย แงแง พรุ่งนี้ฉันตายแน่ แม่จ๋าT^T

     “ฮ้าว~!!”

     ฉันบิดขี้เกียจไปมาอย่างเมื่อยขบ เจ้าเรเชิลก็ยังไม่ตื่น-..- โชคดีที่พอดึกๆแล้วมันไม่กรน ทำให้ฉันหลับสบายขึ้นหน่อย! สงสัยนิสัยขี้กรนนี่คงจะติดมาจากอาจารย์มาลินีอีกแน่เลย!

     “เพนนี!!^O^”

     “กรี๊ด!! ตกใจหมด!…ทำไมอยู่ๆถึงพรวดพราดเข้ามาขนาดนี้เล่า-0-“

     ฉันแหวใส่ไซเรน เค้าเล่นวิ่งเข้ามาโดยไม่เคาะประตู เปิดพรวดพราดเข้ามา แถมยังเรียกฉันสะเสียงดังอีก!! ช่างทำลายบรรยากาศตอนเช้าเสียจริง

     “ฉันคิดวิธีแก้โดยไม่ต้องใช้ยาได้แล้วนะ!! ไปเร็วๆ…ไปแต่งตัว ฉันจะพาไปฉลองที่ฉันคิดออก>w<”

     เค้ากระโดดเหยงๆไปมารอบเตียงฉันเป็นเด็ก ฉันรีบลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงทันที เย้ๆ>< ฉันจะได้รอดพ้นจากเค้าเสียที ฮ่าๆ…เฮ้ย! เดี๋ยวสิ…

     ไม่ได้!!!

     ฉันยังไม่ได้คิดหาวิธีขโมยเจ้าสมุดจดล้ำค่าของเค้าเลย!! ยังไม่ได้คิดจะลงมือ ยังไม่ได้ปรึกษายูโรกับเรียล! ไม่ได้ๆ…ฉันจะยังให้เค้ารีบรักษาตอนนี้ไม่ได้สิ! มันเร็วเกินไป

     “ฉันจะรอนะ เร็วล่ะ…อ้อ! ก่อนออกจากห้อง หยิบเรเชิลออกมาด้วยนะ”

     ฉันเพิ่งสังเกตว่าเค้าแต่งตัวเตรียมพร้อมรอแล้ว ข้างนอกเสื้อยืดสีส้มอมน้ำตาล ข้างในเป็นเสื้อยืดสีขาวแขนยาว กับกางเกงยีนส์สีดำ ที่พอใส่แล้วเค้าก็ยิ่งดูดีเข้าไปใหญ่เลย!!

     “อือๆ”

     ฉันอาบน้ำตามปกติ แล้วก็ต้องมานั่งแหงก! ไม่รู้ว่าจะใส่ตัวไหนไปดีนี่สิ-0- ปัญหาใหญ่ของผู้หญิง แต่งยังไงถึงจะดูดี!!

     อา…เอาเป็นเสื้อยืดแขนสั้นสีดำลายกระต่ายเพลย์บอย กับกางเกง…ไม่เอาดีกว่า ใส่กระโปรงยีนส์นี่ดีกว่า!! เข้ากันดีๆ…ส่วนผมก็ปล่อยมันไปตามยถากรรม-__- เอาล่ะ! เรียบร้อยแล้ว><

     “ไปกันนะเรเชิล วันนี้เจ้านายแกเค้าจะพาไปเที่ยว^^”

     “อับแอ้~ แอ้ แอ้ แอ้>O<”

     ท่าทางมันจะดีใจมากทีเดียว!! เล่นกระโดดชนกรงอย่างไม่รู้สึกเจ็บขนาดนั้น ทำตาปรือๆอย่างที่มันชอบทำสะด้วย!!

     “นายจะพาฉันไปฉลองที่ไหนล่ะ?”

     ฉันถามขึ้น ในขณะที่ฉัน ไซเรนและเรเชิลที่อยู่ในกรง กำลังเดินออกจากโรงเรียนกัน โรงเรียนเงียบเชียบอย่างกับป่าช้า!! แหงล่ะ…มันวันเสาร์นี่- -

     “อืม…ความจริงฉันนัดอีกคนไว้ด้วยนะ เป็นเจ้าของอีกัวน่า ที่เป็นแฟนเจ้าเรเชิลมัน!!”

     เรเชิลมีแฟนแล้วหรอ!! มิน่าล่ะ…มันดูกระดี๊กระด๊าใหญ่เลยเวลาออกไปข้างนอก ชิๆ ออกนอกหน้าเกินไปแล้วนะยะ>w<

     “ดีใจใหญ่เลยหรอเรเชิล^^”

     ฉันเขี่ยจมูกสั้นๆของมันอย่างเอ็นดู มันก็ตอบแทนฉันคืนโดยการไสจมูกกับนิ้วฉันแรงจนฉันรู้สึกจั๊กกะจี๋!! อยากเห็นแฟนเรเชิลชะมัด!!

     ‘ร้านตบะแตก’

     “ร้านนี้แหละ…”

     ฉันเดินตามไซเรนเข้าไปในร้าน ที่แทบจะไม่มีคนเลยจริงๆ!! จะมีก็…โต๊ะหนึ่ง เป็นผู้หญิง ผมยาวดำสลวย ตาคมโต ปากเรียวบางสีเหมือนเยลลี่รสสตรอเบอร์รี่! เป็นคนผิวขาวแบบ ขาวสุขภาพดี ไม่ใช่ซีดเป็นไก่โดนต้ม!! เธอสวยชะมัด>__< แล้วไหนจะหุ่นสุดเพอร์เฟ็คนั่นอีก>O<

     “ไซเรน!! มานี่สิมานี่”

     เธอกวักมือเรียก ไซเรนไม่รีรอเลยที่จะเดินเข้าไปหา เดินเหมือนลืมว่าฉันอยู่ตรงนี้เลยล่ะ!!

     “พี่มานานยัง^^?”

     “ไม่นานเท่าไหร่หรอก…พี่ยังไม่ได้สั่งอะไรเลย อ้าว! แล้วเรเชิล?”

     “อยู่นั่นไง”

     ไซเรนชี้มาที่เจ้าเรเชิล ซึ่งฉันกำลังถือกรงของมันอยู่ เค้าผงะเล็กน้อย เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่า…ฉันก็มาด้วย!!

     “นั่นใครหรอไซเรน^^”

     ฉันอิจฉารอยยิ้มหวานๆของเธอคนนี้ชะมัด!!

     “นี่…หนูทดลองของฉัน ชื่อ เพนนี…เพนนี! นี่พี่สายลม พี่ที่ฉันสนิทที่สุด…เค้าคนนี้แหละที่เลี้ยงแฟนเรเชิลเอาไว้”

     หนูทดลองงั้นหรอ-__-++

     “หวัดดีค่ะ^^”

     “คิกคิก หวัดดีจ้ะ^^”

     แวบหนึ่งเหมือนที่ฉันได้ยินว่าเสียงหัวเราะนั่น เป็นเสียงหัวเราะแห่งการเย้ยหยัน ดูถูก! สบประหม่า! แน่ล่ะ ดูจากการแต่งตัวก็รู้…พี่สายลมมาในชุดเดรส สีชมพูอ่อน แบบเกาะอก โชว์เต็มที่เลย!! ผมก็มีกิ๊บตัวเล็กๆติดเอาไว้ให้ดูน่ารัก ชิ ถ้าฉันรวย ฉันจะซื้อชุดสวยกว่าเจ๊นี่ให้ดูเลย>O<

     “มานั่งนี่สิ เพนนี…อ้อ! ช่วยส่งกรงเจ้าเรเชิลมาให้พี่เค้าด้วย”

     เหมือนคนใช้!! แต่ฉันก็ยอมส่งกรงให้โดยไม่แสดงอาการอะไรออกมา

     พอฉันนั่งลงเท่านั้นแหละ ก็เหมือนว่าฉันไม่มีตัวตนไปในทันที!! ไซเรนกับพี่สายลมพากันหัวเราะคิกคักๆ คุยเรื่องที่ฉันไม่รู้เรื่อง เช่น เรื่องเรียน! เรื่องการทดลอง! เรื่องเจ้าเรเชิล ซึ่งแฟนของมันชื่อ ราเชล! ถึงฉันจะฟังเรื่องนี้ออก แต่ก็ไม่รู้ว่าเค้าคุยตรงไหนกันแล้ว??… จะพาฉันมาด้วยทำไมกัน

     เฮ้! ฉันไม่ยอมนะ ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร กล้าดียังไงมาหัวเราะต่อกระซิกกับไซเรน!! แถมยังมาหัวเราะเยาะเย้ยฉันอีก ตบมันเลย!!!

     เพียะ!!!

     O_O!!!