อายตัวเองในสิ่งที่ฉันทำลงไป
และไม่ได้เผลอ แต่ผิดที่ไม่ได้ห้ามใจ
ก็มันรู้สึก คนมันรู้สึก
นึกอะไรก็ทำออกไปแบบนั้น
ฉันขอโทษแต่ตั้งใจ
ที่ทำอะไรให้เธอรู้สึกว่ามากไป
ตามใจตัวเองเกินไปสักนิด ทั้งๆที่รู้ว่าผิด
จะไม่แก้ตัวว่าไม่ตั้งใจ
ยกโทษที่ฉันทำไปเพราะรักเธอ

(ขอโทษแต่ตั้งใจ/ดัง พันกร)

     เพลงนี้ช่างเข้ากับสถานการณ์ปัจจุบันของโลกในตอนนี้! เอ่อ…เว่อไป-__- ความจริงเป็นเพียงแค่สถานการณ์ในร้านอาหารตบะแตก ซึ่งฉัน…ดันทำตามเสียงเรียกในหัวใจเพราะฤทธิ์ยา!!! ฉันเผลอไปตบเข้าที่หน้าของพี่สายลม!! แต่ก็แปลกที่ฉัน…รู้สึกสะใจ

     “เธอทำอะไรน่ะ เพนนี!!”

     ไซเรนลุกขึ้นด้วยสีหน้าโกรธขึ้ง ถ้าฉันเป็นเค้า ฉันก็คงจะโกรธ …ฉันหลุบตาลงต่ำเพื่อเลี่ยงสายตาของไซเรนที่จ้องฉันอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ

     “ไม่เป็นไรหรอกน่า ไซเรน…เพนนีคงไม่ได้ตั้งใจหรอกจ้ะ! คงจะ…อิจฉาที่ตัวเองไม่รู้เรื่องอะไรเลย พี่ขอโทษด้วยนะจ๊ะเพนนี^^”

     อ๋อ…งั้นหรอ-___-++

     พี่สายลมพูดพลางลูบแก้มตัวเองป้อยๆ ทำท่าว่าไม่เจ็บ…แต่ที่จริง! ฉันว่ามันคงจะแสบระบมไปอีกหลายวันแน่ๆ ดูสิ รอยมือขึ้นแล้ว!!

     “พี่สายลมอย่าไปขอโทษคนที่ผิดสิ!! เพนนีต่างหากที่จะต้องขอโทษพี่!!”

     “ไซเรน ใจเย็นๆ…ดูสิ เรเชิลมันกลัวเสียงไซเรนใหญ่แล้วนะ”

     ฉันเหลือบตาไปมองเจ้าเรเชิล ก็ไม่เห็นว่ามันจะกลัวอะไรตรงไหน แถมยังดูสบายอกสบายใจไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลยต่างหาก!!

     “เธอยังเงียบอยู่อีกหรอเพนนี!! คำว่าขอโทษ…มันพูดยากขนาดนี้เลยหรือไง?”

     ไม่! ฉันจะไม่มีวันขอโทษพี่สายลงสายลมอะไรนี่หรอก!! ฉันไม่ผิด…

     นี่เป็นครั้งแรก…ที่ฉันอยากจะให้ใจบงการฉันต่อไปอย่างนี้เรื่อยๆ พูดตรงๆแล้ว ฉันก็ไม่อยากจะขอโทษพี่สายลมสักเท่าไรหรอก!! แบบว่า…หมั่นไส้-__-^^

     “ตายละ!! พี่ต้องรีบไปธุระต่อแล้วนะจ๊ะไซเรน… เอาไว้พี่จะโทรมาหาบ่อยๆนะ^^ อ้อ…พี่ฝากราเชลไปเลี้ยงด้วยหน่อยสิจ๊ะ พี่ไม่คอยมีเวลาเลย…ตอนนี้มันหลับอยู่แหนะ!! เอาล่ะ…พี่ไปแล้วนะ^^”

     ชิๆ! ชอบส่งรอยยิ้มเคลือบน้ำตาลแสนจะยั่วยวนให้ไซเรน!! ทำตัวเป็นพี่ที่แสนดี…จริงๆแล้วคงจะร้ายกาจน่าดูชม!! ยัยคนสองหน้า>__<

     โปรดอย่าคิดว่าฉันกลายเป็นนางร้ายไปแล้วนะคะ จริงๆแล้วฉันเป็นนางเอกที่แสนดีY_Y แต่เพราะยาที่ไซเรนให้ฉันกินนั่นแหละ มาควบคุมใจฉันให้กลายเป็นนางร้ายไปในปริยาย!!

     “ฉันว่า…เราต้องคุยกันสักหน่อยแล้วล่ะ”

     ไซเรนพูดพร้อมกับยกกรงเจ้าอีกัวน่าที่มีชื่อว่า ราเชล ข้ามหัวฉันไปวางข้างๆกรงเจ้าเรเชิลมัน

     “ไหนนายบอกว่า…นายจะบอกวิธีแก้ยาให้ฉันไง??”

     “เอาไว้วันหลังละกัน…ฉันหมดอารมณ์!!”

     เค้ากระแทกเสียง เหมือนว่าฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้เค้าหมดอารมณ์!! ต้นเหตุมันมาจากพี่สาวแสนสวยของนายนั่นแหละย่ะ! คุยกับนายเสียจนออกนอกหน้า!!!

     “ฉันผิดมากเลยใช่มั้ย?”

     “ใช่!! เพิ่งจะรู้ตัวหรือไงเพนนี? เพิ่งมารู้ตัวตอนที่พี่เค้าไปแล้วเนี่ยนะ? ฉันดูเธอผิดไปแฮะ…”

     “ฉันไม่ได้เพิ่งรู้ตัว!! แต่ฉันไม่รู้ตัวต่างหาก…ที่ฉันตบหน้าพี่เค้าก็เพราะยาที่นายให้ฉันกินนั่นแหละ นายสติเฟื่อง!! แถมนายยังลำเอียง! คุยแต่กับพี่เค้า จนในใจฉันมันทนไม่ไหว!!…อ้อ แล้วก็อย่าแอบดีใจเพราะว่าฉันหึงด้วย นี่มันเป็นเพราะยาบ้าๆของนาย!!”

     ฉันพูดรัวๆด้วยความโมโหจนลืมไปว่าตัวเองหายใจทางจมูก อยากหายใจทางเหงือกชะมัด!! ไซเรนมองฉันอย่างอึ้งๆ ก่อนที่เค้าจะปรับสีหน้าให้เหมือนเดิม

     “สรุปว่า…ฉันผิด?”

     “ใช่!! นายนั่นแหละที่เป็นคนทำให้เรื่องเป็นอย่างนี้…”

     ฉันทำเสียงฮึดฮัดในจมูก ก่อนจะเบือนหน้าหนีจากไซเรนมามองเจ้า เอ่อ…เรเชิลกับราเชลที่มันกำลังกระหนุงกระหนิงกันอย่างมีความสุข โดยไม่ได้สนใจเลยว่ามันอยู่กันคนละกรง!

     ตัวมันยังสนิทกันขนาดนี้ แล้วเจ้าของมันจะสนิทกันขนาดไหน อ๊ากกกกกกกก ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น>O<

     ตอนนี้ฉันต้องรีบตั้งสติไม่ให้ใจมาบงการแล้วรี่ตรงไปบีบคอเจ้าสองตัวนั่นที่กำลังสวีทหวาน-__-++ เจ้าสองตัวนั่นไม่รู้เรื่อง มันไม่รู้เรื่อง…หายใจเข้าลึกๆ หายใจออกยาวๆ

     ฮึบ…ฟู่…ฮึบ…ฟู่

     “จะกินอะไรมั้ย?”

     ถ้าฉันคิดว่าตอนนี้ฉันมาคนเดียวล่ะก็ นายไซเรนก็คือจิ้งจก! เค้าเปลี่ยนท่าทีตัวเองได้เร็วมากๆ นั่งแบบผ่อนคลายๆ สีหน้าไม่มีวี่แววความโกรธใดๆ และเหมือนว่าเค้าลืมมันไปแล้วด้วย!!

     “เอ่อ…ที่นี่มีอะไรอร่อยมั่ง?”

     เพราะฉะนั้นแล้ว…ฉันก็ต้องเปลี่ยนตัวเองให้เป็นจิ้งจกเช่นเค้า ปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ให้ได้อย่างรวดเร็ว ไม่งั้นคงคุยกับเค้าไม่รู้เรื่อง!!

     “อือ…เอาเป็นข้าวแพนงหมู 2 จานละกันนะ? แล้วน้ำล่ะ…เธออยากกินน้ำอะไร?”

     “เอาน้ำเปล่าละกัน”

     ตั้งแต่แม่แป๊วเดินทางรอบโลก ฉันก็แทบจะไม่ได้แตะ เอ่อ เรียกว่าไม่ได้แตะเลยละกัน…เจ้าพวกน้ำอัดลม น้ำใส่สี-__- น้ำที่แสนจะชื่นใจ ฉันทำได้แค่ดื่มน้ำเปล่าT^T

     ไซเรนเรียกพนักงานมาสั่ง หลังจากนั้น ความเงียบก็เข้าครอบงำ ไอ้ที่ว่าเค้าเหมือนจิ้งจก ดูท่าจะไม่ใช่แล้วล่ะ… ที่เค้าทำเมื่อกี้ คงเพียงแค่ถามฉันเฉยๆ…พอหมดธุระ เค้าก็ปล่อยรังสีน่ากลัวๆออกมาอีก…มันทำให้ฉันไม่กล้าแม้แต่จะขยับปากพูดเลยล่ะ!!

     “อับแอ๋ แอ๋ แอ๋ แอ๋>O<”

     เจ้าเรเชิลส่งเสียงร้องหวานๆใส่ราเชลที่ทำท่าบิดหางไปมาอย่างขวยเขิน อีกัวน่านี่มันก็มีอะไรที่แปลกๆและพิศดาลเหมือนกันนะ!!

     “แอ๋อับ อับ อับ อับ>/ / /<”

     เพิ่งเคยได้ยินเสียงเจ้าราเชล!! มันร้องเหมือนตุ๊กแก เพียงแต่ว่าผวนคำ!! แล้วก็ยังมี…เสียงแอคโค่!! เจ้าราเชลนี้นี่มาจากอาจารย์มาลินีด้วยหรือเปล่านะ- -??

     “อาจารย์มาลินีเป็นญาติห่างๆกับพี่สายลม…ครั้งหนึ่ง อาจารย์มาลินีเคยเอาเจ้าราเชลไปเลี้ยงรวมกับเรเชิลด้วย สองตัวนี้มันตกหลุมรักกันและกัน!! …และราเชลก็ดันติดเสียงแอคโค่มาด้วย-__-++”

     ไซเรนพูดเหมือนรู้ว่าฉันต้องการคำตอบที่มีคำถามอยู่ในใจ ตอนท้ายประโยคเค้าทำเสียงรำคาญนิดๆ…คงจะไม่อยากให้ราเชลมีเสียงแอคโค่สินะ!!

     ในที่สุด พนักงานร่างสูง ก็เดินอย่างเก้งก้างนำอาหารและน้ำมาเสิร์ฟ ฮ้า~ หิวใส้กิ่ว!!

     “กินล่ะนะ>w<”

     ฉันลงมือตักข้าวสวยร้อนๆกับแพนงหมูเข้าปาก…หมูช่างนุ่มลิ้น>O< เคี้ยวทีรู้สึกเหมือนเคี้ยวเยลลี่~ รสชาติก็จัดจ้าน ข้าวสวยก็ยังใหม่ๆ โอ…มันเป็นอะไรที่วิเศษมากจอร์จ^^

     “อร่อยมั้ย?”

     “อือๆ…อร่อยมากๆเลยล่ะ!!”

     ง่ำๆ(>O<) ฉันแทบจะไม่หายใจเลยเวลากิน ก็คนมันหิวมากๆเลยนี่!! ฉันไม่สนใจชายหนุ่มหน้าตาดีที่นั่งอยู่ตรงข้าม ไม่สนใจว่าเค้าจะหัวเราะเยาะฉัน …ตั้งแต่แม่แป๊วไป เพิ่งได้กินแพนงหมูวันนี้แหละ อร่อยแบบ…ต้องบอกต่อ!!

     “ฮ้า~ อิ่มสุดยอด!!”

     ฉันร้องออกมาด้วยความอิ่มหนำสำราญใจ!! อยากจะกินอีกสักจานถ้าท้องยังไหว! แต่ตอนนี้…ถ้าฉันกินมดเข้าไปอีกตัวเดียว ได้มีการอ้วกออกมาแหงๆ

     “อยากกินอะไรเพิ่มมั้ย?”

     “ไม่ล่ะ…ฉันอยากกลับเต็มทีแล้ว คิกๆ…ดูสิๆ! เจ้าเรเชิลกับราเชลนอนหลับปุ๋ยเลย!”

     “อือฮึ”

     ไซเรนอดที่จะแปลกใจไม่ได้ เมื่อสาวตรงหน้าเค้าเปลี่ยนอารมณ์และท่าทีได้ไวราวกับจิ้งจก!! เมื่อกี้เธอยังโมโห ตบหน้าพี่สายลมอยู่เลย! แถมยังโวยวายกรอกใส่หูเค้า แต่พออาหารมา ความอิ่มเพิ่ม เธอก็ร่าเริงขึ้นทันตาเห็น มุมปากมีแต่รอยยิ้ม เหมือนเด็กที่ได้ลูกอมเยอะจนกินไม่หวาดไม่ไหว…

     ถ้าให้เทียบกับพี่สายลมแล้ว พี่สายลมไม่มีมุมนี้เลย! จะต้องเป็นผู้หญิงทุกกระเบียดนิ้ว ออกจะดู…หยิ่งๆด้วย! แต่สำหรับไซเรนแล้ว พี่สายลมคือ คนที่น่ารักที่สุด สวยที่สุด นิสัยดีที่สุด ร่าเริงและยิ้มแย้มได้ดูดีมากที่สุดเท่าที่เค้าเคยพบเคยเจอผู้หญิงมา!

     ผู้หญิงหลายคนพยายามที่จะเป็นให้ได้อย่างพี่สายลม เพื่อให้เค้ามอง แต่ยิ่งทำก็ยิ่งเหมือนหุ่นกระบอกเดินได้! ไซเรนนึกแล้วก็อมยิ้ม…เพนนีเป็นคนที่แปลกจริงๆ!

     “ไปกันยัง…จ่ายตังด้วยนะ!! ฉันไม่มีตัง แบบว่า…บ๋อแบ๋^^”

     ฉันว่าอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะคว้ากรงของเรเชิลและราเชลขึ้นมาถือเอาไว้ สะบัดก้นหนีออกมาจากร้านทันที ฮี่ๆ วิธีนี้ แม่แป๊วสอนเอาไว้ ยิ้มหวานๆให้ เดี๋ยวเค้าก็จะเลี้ยงเราเอง!!

     “ฉันขอโทษ~ แต่ตั้งใจ…ทำอะไรให้เธอรู้สึก ว่ามากไป”

     ฉันฮัมเพลงเสียงหวานจ๋อย คนอื่นฟังแล้วจ๋อยเลย-__- ขอโทษทีนะคะที่ร้องไม่เพราะ!!

     “เงียบหน่อยก็ได้น่า”

     ฉันทำเสียงฮึดฮัดใส่ที่โดนเบรคอย่างกะทันหัน!! ค้อนใส่เค้าเสียสองที!! อยากจะรี่ตรงเข้าไปกระชากผมนุ่มสลวยขึ้นมา แล้วข่วนหน้าหล่อๆให้เละ!! อุวะฮะฮา~!! (ซาดิสม์-0-)

     “แล้วที่นายบอกว่า นายจะบอกวิธีแก้ให้ฉันโดยไม่ต้องรอยาจากนาย…”

     “ฉันยังไม่พร้อมที่จะบอก”

     “ทำไมละ!! ก็…เอ่อ พะ เพราะว่าฉันไปตบหน้าพี่สายลมใช่มั้ย?”

     “มันก็เกี่ยว…เพราะพี่สายลม เป็นคนที่ให้คำปรึกษากับฉันตลอดการทดลองยานี้ เพราะฉันอยากจะใช้ยานี้กับ…เอ่อ…กับ-/ / /-“

     “กับ?…กับใคร อะไร ยังไง!!”

     “ช่างเถอะ!! เดี๋ยวเอาไว้ฉันจะบอกเธอทีหลัง”

     ไซเรนมุดหน้าลงไปกับกองหนังสือเล่มหนาเท่าฝาบ้านอีก มีความลับจังเลยนะไซเรน!! เอาเถอะ ฉันไม่ใช่พวกชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องของชาวบ้านอยู่แล้วนี่ คิกๆ จะต้องรู้ให้ได้เล๊ย>O< (ไหนบอกไม่ใช่พวกสอดรู้สอดเห็นไง-O-;;)

     ปังๆ

     เสียงเคาะประตูดังขึ้น!! ฉันรีบวิ่งถลาไปที่ประตูทันที ความเป็นเจ้าของบ้านชักจะเข้าคลอบงำฉัน-__-

     “มาหาคะ…ใครคะO_O!!”

     “หวัดดีจ้ะเพนนี! พี่มาหาไซเรน…เค้าอยู่ในห้องใช่มั้ย?”

     พี่สายลมไม่พูดเปล่า เดินผ่านฉันเข้าไปเลยอย่างง่ายดาย!! ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของห้องนี้เต็มที่เลย!

     ชิๆ หมั่นไส้ย่ะหมั่นไส้! ไหนเมื่อกี้บอกมีงาน…ก็ไปสิยะ!!

     คราวนี้ฉันเห็นด้วยกับเสียงเรียกร้องในใจฉันนะ!! รีบนักรีบหนา อ่ะโด่…จะรีบไปร้องไห้ออดอ้อนผู้ชายคนอื่นต่อล่ะสิ!!

     “ไซเรน! พี่ซื้อขนมนมเนยมาเพียบเลยนะ…เห็นน้านี(อาจารย์มาลินี)บอกว่า ไซเรนไม่กลับบ้าน…พี่คิดว่า คงจะไม่ค่อยมีอะไรกิน!! แหะๆ…”

     พี่สายลมหัวเราะแห้งๆด้วยท่าทางน่ารักให้ไซเรน! รู้สึกตาร้อนผ่าว+_+

     “ขอบคุณพี่มากเลยนะ!! พี่มาได้พอดิบพอดีเลย…ไซเรนอยากให้พี่ช่วยดูตรงนี้ให้หน่อย”

     ไซเรนลากแขนพี่สายลมลงไปนั่งข้างๆ พลางเปิดเล่มนู้นเล่มนี้ให้ดู หัวเราะคิกคักกันอีก!! มีหยอกกันด้วย หยิกแก้ม!!

     ฉันชักจะทนไม่ไหวอีกรอบแล้วนะ!! แต่ถ้าฉันถลาเข้าไปตบยัยพี่สายลมอะไรนี่อีก ไซเรนจะมองฉันว่ายังไงนะT_T

     คงทำได้แค่นั่งรอ!!…ฉันจิกนิ้วลงบนเก้าอี้เบาะนุ่มๆจนแทบจะลงไปถึงชั้นในในขณะนั่งดู!!

     “เพนนี…ฝากเฝ้าห้องด้วยนะ!! ฉันกับพี่สายลมว่าจะพาเจ้าเรเชิลกับราเชลไปหาหมอ แล้วก็เลยไปดูหนังต่อ ฉลองที่ฉันคิดวิธีออก!!”

     ไซเรนพูดจบ ก็วิ่งตื๋อเข้าไปในห้อง คว้ากรงเจ้าเรเชิลกับราเชลออกมา แล้วก็วิ่งตื๋อไปหยิบถุงขนมที่พี่สายลมฝากมาไว้ในห้องครัว จากนั้นก็จับมือพี่สายลม พากันเดินออกไป!

     กระตือรือร้นจริงนะไซเรน!! หมั่นไส้ๆๆ>O<

     แต่ตอนนี้…ฉันต้องขจัดความรู้สึกเหล่านั้นออกไป นี่คือโอกาสสะดวก!! ที่ฉันจะตามหาสมุดจดอันล้ำค่าของไซเรน ถ้าฉันได้อ่านมัน ไอคิวฉันคงจะสูงขึ้น!!

     ฉันเดินไปที่หลังห้อง ที่ที่ไซเรนเดินมาเก็บมัน…ถ้าฉันมีมือถือก็ดีอยู่หรอก! จะได้โทรตามยูโรกับเรียลมาช่วย ฉันมองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไร ยกเว้นวัตถุสี่เหลี่ยมที่ถูกคลุมด้วยผ้าสีขาว

     หือ-__-??

     พรึบ!!

     ฉันกระชากผ้าสีขาวนั่นออก ก็เผยให้เห็น…เห็น…เห็น…ตู้เซฟสีดำวาววับ!! โอ้โน ไซเรนจะต้องเอาสมุดจดของเค้าเก็บไว้ที่นี่แน่เลย!! กรี๊ด! ฉันนี่มันเก่งจริงๆเลย ฮ่าๆๆ ฉันทรุดลงนั่งตรงข้างหน้าตู้เซฟ…ที่ยากที่สุดในตอนนี้ ก็คือ…ฉันไม่รู้รหัสของมันเลย! ไม่เคยจับต้องเจ้าตู้เซฟที่มีหน้าตาแบบนี้สักนิดหนึ่ง อือ…คิดหนักเลยฉัน-__-^^ หาเจอแล้วแท้ๆ…แต่กลับไม่รู้วิธีเอามันออกมา!

     ผ่านไปห้านาที…ฉันก็ยังคงนั่งมองตู้เซฟสีดำอันนี้อยู่…อ๊ากกกก มันเปิดยังไงล่ะ!! ทำไมไซเรนจะต้องเอามันมาเก็บในนี้ด้วย ทำไมไม่เก็บที่ที่มันหยิบง่ายกว่านี้ยะ>O<

     แกร๊กๆ!!

     ไซเรนกลับมาแน่เลย!!O_O หวายๆ รีบเอาตัวเองออกมาจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้นะเพนนีTOT ก่อนที่ไซเรนจะเข้ามาและเห็นว่าฉันมานั่งจุ้มปุ้กอยู่ตรงนี้!!

     เห็นก็เห็นไปสิยะ…ฉันไม่สนหรอก เชอะ! ฉันจะประชดเค้าที่ทอดทิ้งฉันเอาไว้ในห้องนี้>O<

     เวลานี้มันใช่เวลามาประชดกันมั้ย!! รีบลุกเลย รีบลุก! อึ้บ…ฮา ฉันลุกขึ้นมาได้แล้ว!! ทีนี้ก็ปั้นหน้ายิ้มเดินไปที่ประตู!

     “กลับมาแล้วหรอ ไซ…O[]O!!”

     ชั่ววินาทีหนึ่งที่เหมือนลมหายใจจะหยุดไปเสียดื้อๆ! ผู้ชายร่างสูงผอมดูขี้โรค ใส่แว่นหน้าเตอะ ดูเป็นเด็กเรียนทุกระเบียดนิ้ว กะ กำ…กำลังรื้อกองหนังสือของไซเรนอยู่!!

     เฮือก! ผู้ชายคนนั้นหันกลับมามองฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดูเค้าจะไม่ตกใจกับกับมีตัวตนของฉัน!!

     “สมุดจดของไซเรนอยู่ไหน!!”

     ชิ้ง~

     เค้าพูดเสียงกระด้าง พร้อมกับแกว่งของมีคมที่เรียกกันว่า มีด ไว้ในมือไปมาอย่างหาเรื่อง!! ฉันจึงตระหนักได้ว่า ตอนนี้ไม่ใช่ของเล่นๆแล้ว ไม่ใช่เหมือนในละครที่นั่งหัวเราะกับโจรพุงพลุ้ยแสนจะโง่เง่า ที่ถูกพระเอกจับได้ง่ายๆ นี่คือของจริง!! แล้วพระเอกของเรื่องก็ไม่อยู่ด้วย!!

     พระเจ้า…ขอให้ไซเรนกลับมาทีเถอะ!!

นั่งกรีดร้องอยู่หน้าคอมตัวเองค่ะ-__-++ ทำไมฉันอัพเร็วอย่างนี้!! ฮ่าๆ แต่อาจจะไม่เร็วสำหรับบางคน หุหุ-..-

วันนี้ไปดูเรื่องสามก๊กมา อ๊ากกกกกกก ตอนแรกไม่อยากดูเลย โดนพ่อมัดมือชกให้ดู-*- แต่พอดูแล้ว เฮ้ย!! มันชิบเป๋งเลยว่ะ! จะร้องไห้ด้วยล่ะ...T^T ตอนที่จูล่งโดนพี่ใหญ่กบฏ อ๊าก! จะมีใครเค้าหาว่าบ้ามั้ยเนี่ย ดูสามก๊กแล้วร้องไห้ กรั่กๆ^o^ แต่ก็พูดเรื่องจริงนะเนี่ย-..- แบบว่า จาร้องอยู่แล้ว

ต้องไปดูๆๆๆๆ>O<

เอ้อ วันเน้มีคนบอกว่า เรื่อง ยัยแอ๊บแบ๊วกับนายแต๋วแตก โดนก๊อบไปหลายเวบเลยนอกจากเวบเด็กดี! เห็นแล้วแบบว่า...โมโหอ่ะ ยิ่งเป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้นอยู่ด้วย!! แต่แล้วก็กลับมาคิดอีกที...จะโมโหให้ได้อะไรขึ้นมาวะ-0-

ง่ะ แพล่มเยอะจังวะเรา-O-;; เหอๆ...ขอบอกว่าตอนต่อๆไป คุณพี่สายลมจะมาทำให้คุณคนอ่านทั้งหลาย หมั่นไส้!!!