“ฉันไม่รู้!!”

     ฉันร้องเสียงหลง ไอ้แว่นถามฉันเสียงกระด้างเป็นรอบที่พันกว่าว่าสมุดจดของไซเรนอยู่ไหน! ฉันก็ตอบมันไปพันกว่ารอบว่า ฉันไม่รู้!! ถึงฉันรู้…ฉันก็ไม่บอกเด็ดขาด เรื่องอะไรจะให้ของล้ำค่าขนาดนั้นไปอยู่ในมือคนอย่างแกเล่า!!

     “ไม่รู้??…อย่ามาตอแหล!! แกต้องรู้สิ แกอยู่กับมันทั้งวันทั้งคืนนี่=O=++”

     ไอ้แว่นถามตาปรือๆเหมือนคนเมาค้าง-__- พวกเล่นยาหรือเปล่าวะเนี่ย! ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าโรงเรียนนานาชาติจะมีคนแบบนี้อยู่ด้วย!!

     “ฉันไม่ได้อยู่กับไซเรนทั้งวันทั้งคืนสะหน่อย!!”

     “งั้นหรอ…”

     ไอ้แว่นเดินดุ่มๆเข้าหาฉัน มีดที่อยู่ในมือของมันก็พร้อมที่จะกะซวกไส้คนตรงหน้าสะแล้วTOT ฉันรีบถอยหลังกรูด โอ้แม่เจ้า! จะให้ลูกมาตายในที่ที่แบบนี้ เหตุการณ์แบบนี้หรือเจ้าคะ!!

     “วันนี้ฉันมาเสียเที่ยวเปล่า! เพราะฉะนั้น…เธอจะต้องชดใช้”

     มันว่าพร้อมกับใช้ลิ้นเลียแผล็บๆที่มีด โอ้ โรคจิตขนานแท้เลย!! มันกระชากแขนฉันขึ้นมา!! แสยะยิ้มอย่างน่าขยะแขยง ก่อนจะกดปลายมีดลงที่แขนของฉัน…ในท้องปั่นป่วน! รู้สึกคลื่นไส้อยากจะอ้วกออกมาTOT ทำไมฉันจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย!!

     “อั้กOxO”

     ไอ้แว่นถึงกับค้าง! หน้าเขียวขึ้นมาอย่างฉับพลัน มันล้มลงกองกับพื้น ดิ้นไปดิ้นมาอย่างทรมาน!! ฉันอึ้งกับภาพตรงหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองพระเอกผู้มาช่วยฉัน

     ไซเรนTOT

     “เธอเป็นอะไรมากหรือเปล่า!!”

     ไซเรนถามเสียงหอบ หยดเหงื่อเกาะพราวเต็มใบหน้าของเค้า เค้าวิ่งมา! เค้ารีบมาช่วยฉัน!! น้ำตาแห่งความกลัวและความดีใจไหลลงมาพร้อมกัน

     “ฮึก…ไซเรน…ฮึก…ฉัน…ฉันกลัว! ฮือๆ”

     คำแต่ละคำที่ออกมาจากปากช่างลำบาก มันกลัวจนพูดไม่ออก…

     “ฉันอยู่นี่แล้ว ฉันอยู่นี่…”

     ไซเรนดึงฉันเข้าไปกอด เค้าลูบหลังฉันเบาๆอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเค้าแผ่มาถึงฉัน มันทำให้หัวใจฉันกลับมาเต้นเหมือนปกติ ตัวค่อยๆสั่นน้อยลง น้ำตาที่ไหลออกมาอย่างกับเขื่อนแตก…ก็หยุดไปทีละนิด ทีละนิด…

     “เพนนีเลือดออกนี่จ๊ะ ไซเรน!! รีบทำแผลกันเถอะ”

     พี่สายลมรีบวิ่งถลาเข้ามาดู ฉันเลือดออกจริงๆ! ไอ้แว่นนะไอ้แว่น! กดลงมาได้ มีดก็โคตรคมเลยTOT ไซเรนประคองฉันลุกขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้เพื่อทำแผล เหงื่อของเค้ายังโทรมกาย ฉันดีใจ!! ฉันดีใจเหลือเกินที่เค้ารีบมาช่วย!!

     ไซเรนจ๋า~ พระเอกของเพนนีTOT เพนนีขอโทษที่คิดจะประชดไซเรนนะ! เพนนีรักไซเรนที่สุดเลย!!

     ฉันหน้าแดงขึ้นมาทันทีกับเสียงเรียกภายในใจ เพนนีรักไซเรนที่สุด…อย่างนั้นหรอ?? ไม่มีทางๆ! นั่นเป็นเพราะฤทธิ์ยาต่างหาก ถ้ามันแก้ได้เมื่อไร…ฉันก็จะไม่ต้องมีความรู้สึกนี้อีก!!

     “เช็ดเหงื่อหน่อยนะไซเรน!”

     พี่สายลมหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับหน้าไซเรนเบาๆ สีหน้ามีความสุขเหลือล้น!!

     “ขอบคุณนะพี่สายลม…ขอไซเรนทำแผลให้เพนนีก่อนนะ”

     “จ้ะ^^ ตามสบายเลยจ้ะ”

     พี่สายลมผละออกไปอย่างว่าง่าย เธอเดินไปรอบๆโต๊ะทำงานของไซเรน ทำเอียงซ้ายที เอียงขวาที แล้วก็ทำหน้าตกใจ!!

     “โต๊ะเธอโดนรื้อนะ ไซเรน!!”

     “หะO_O”

     ไซเรนที่ง่วนอยู่กับการทำแผลให้ฉัน ก็รีบวิ่งไปที่โต๊ะตัวเองทันที ถ้าฉันเป็นนางเอกตามแบบฉบับละครน้ำเน่าละก็…ฉันคงคิดว่ามันไม่มีอะไร แต่เพราะฉันไม่ใช่!! พี่สายลมขัดขวางฉันตลอดเลย! พอไซเรนเข้ามากอดฉัน ก็รีบบอกเรื่องแผล พอไซเรนทำแผลให้ฉันอยู่ ก็มาเรียกให้ไซเรนไปอีก!

     อย่างนี้มันแกล้งกันชัดๆเลยนี่นา!!

     ฉันจึงลงมือทำแผลตัวเองต่อ…ชิ!

     “โชคดีจัง…ไม่มีอะไรหายไปเลยเนอะ^^”

     พี่สายลมจับต้นแขนไซเรนเบาๆอย่างสนิทชิดเชื้อ!! ไซเรนเองก็ดูไม่มีท่าทีรังเกียจอะไรเลยสักนิดหนึ่ง

     “ทำไมนายกับพี่สายลมถึงกลับมาล่ะ??”

     พวกเค้าสองคนหยุดการจัดโต๊ะ เงยหน้าขึ้นมามองฉันด้วยสายตาที่ฉันอ่านไม่ออก!!

     “พี่สายลมเค้ารู้สึกไม่ค่อยดี…เค้าอยากให้ฉันรีบกลับมาดูเธอ!! ฉันขอโทษด้วยนะที่ต้องปล่อยให้เธออยู่ในห้องคนเดียว…เธอควรขอบคุณพี่สายลม^^”

     “…”

     อย่าคิดจะได้คำ ขอโทษ! ขอบคุณ! อะไรจากปากฉันเลย! เฮอะ…ดูหน้าก็รู้แล้วว่านี่มันคือแผนของพี่สายลมชัวร์!! มีอย่างที่ไหน อะไรจะกลับมาได้ตรงเวลาสะขนาดนั้น!! ไอ้เจ้าแว่นคนเมื่อกี้คงจะเป็นคนที่ถูกจ้างมาสินะ!!

     เป็นไงล่ะ…สมองอันชาญฉลาดของฉัน!!(^v^)V

     “แล้วจะทำยังไงกับเจ้าแว่นนี่ดีล่ะ พี่สายลม?”

     ไซเรนพูดพร้อมกับดึงเจ้าแว่นนั่นขึ้นมามองหน้า ก่อนจะทิ้งตัวมันลงกับพื้นอย่างไม่ใยดี มันยังคงสลบไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่= =!

     “เอาอย่างนี้มั้ย?…ส่งมันไปให้ภารโรงคุมตัวเอาไว้ก่อน แล้วพอวันจันทร์ค่อยบอกอาจารย์^^”

     “ก็ดีครับ…งั้นเดี๋ยวผมโทรไปบอกลุงมิ่งมาที่นี่ก็แล้วกัน!”

     ไซเรนจัดการโทรหาภารโรงที่ว่า ภายในไม่ถึงห้านาที ภารโรงมิ่งผู้แก่ชราแต่ว่องไวก็มาถึง…พอไซเรนบอกเรื่องราวทั้งหมด ลุงแกก็โกรธขึ้นมาทันที! จับเจ้าแว่นนั่นลากไปกับพื้นด้วยความโมโห ลุงทำดีมากเลยค่ะ!! สมกับที่มันบังอาจมาสร้างแผลให้ฉันTOT

     “หมดเรื่องแล้วสินะ…เดี๋ยวพี่ต้องกลับแล้วล่ะจ้ะ^^”

     “ฮะ พี่สายลม เดี๋ยวผมเดินไปส่งนะ”

     “ขอบใจจ้ะ”

     ทิ้งฉันไว้อีกแล้วไง-__- รู้สึกตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างฉับพลัน!!

     หมับ!!

     “หือO_O”

     ฉันดันไปคว้าแขนของเค้าเอาไว้อย่างไม่รู้ตัว! และแน่นอนว่ามันต้องเป็นฤทธิ์ยา!! แต่ไม่รู้อะไรมาดลใจ ให้ฉันไม่คิดที่จะแกะมือของตัวเองออกมา

     “อา…เพนนีคงจะยังกลัวอยู่สินะ ไม่เป็นไรจ้ะไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่เดินกลับคนเดียวก็ได้^^;;”

     พี่สายลมยิ้มหน้าเจื่อน ในสำเนียงบ่งบอกถึงความสงสารจับขั้วหัวใจ!! ไซเรนอึกอักอยู่นิดหน่อย ก่อนจะยอมปล่อยให้พี่สายลมเดินกลับคนเดียว เค้าดูจะอาลัยอาวรณ์ที่ไม่ได้ไปส่งพี่สายลมเหลือเกิน

     “นายอยากไปส่งพี่เค้า…”

     “แน่ล่ะ ใครจะปล่อยให้ผู้หญิงตัวคนเดียวเดินกลับทั้งๆที่ไอ้เจ้าแว่นนั่นอาจจะหนีมาได้จากลุงมิ่งเนี่ยนะ!!”

     “แล้วนายก็จะปล่อยให้ผู้หญิงอยู่ในห้องตัวคนเดียว! ทั้งๆที่ไอ้เจ้าแว่นนั่นอาจจะหนีมาได้จากลุงมิ่ง! และที่สำคัญ…มันมาขโมยของของนาย นายจะแน่ใจได้ไงว่ามันจะไม่กลับมาที่นี่อีก!!”

     ฉันลอกเลียนเสียงเค้า เค้ายอมให้ฉันอยู่ในห้องคนเดียว แต่ไม่ยอมให้พี่สายลมกลับคนเดียว!! แน่ล่ะ…ดูจากสายตาก็รู้ ว่าเค้าห่วงใครมากกว่ากัน ชิ!!

     “มีเหตุผลหน่อยสิ!!”

     “ไม่มี! ทำไม?…อย่าบ่นด้วย ทั้งหมดก็เพราะยาของนาย=[]=!!”

     “เธอโทษยาฉันอีกแล้วนะ!!”

     “ก็แล้วมันจริงมั้ยล่ะ!!”

     “-__-+ แง่งๆ”

     “-__-++ แง่งๆๆ”

     “ฮึ่ม…จริงก็จริง!!”

     ตึง! ไซเรนกระแทกก้นลงบนเก้าอี้อย่างเซ็งๆ เค้าหยิบกระดาษแผ่นนู้นแผ่นนี้ขึ้นมาดู บางแผ่นก็ขยำทิ้ง…ทิ้ง…ทิ้ง…จนภายในระยะเวลาสองนาที ขยะเกลื่อนห้อง!!

     “เมื่อไรนายจะบอกวิธีแก้ให้ฉันสักทีล่ะ”

     ฉันพูดไป มือก็เก็บกระดาษที่ตกเกลื่อนตามพื้นโดยฝีมือของเค้าไป…ทำดีอาจจะได้ดี!! ถ้าเกิดมาเป็นแบบพี่สายลมก็ดีอยู่หรอก แบบใครเห็นหน้า ก็รู้ได้เลยว่าคนนี้มีดี!!

     “ถ้าบอก…อย่าตกใจละกัน”

     “อือ!!”

     “วิธีแก้…ที่ฉันนั่งคิดจนหัวบวมแทบปริระเบิดออกมา!! นั่นก็คือ…เธอจะต้องจูบคนที่เธอหลงรัก!!”

     “หา=O=!!!”

     “ได้ยินไม่ผิดหรอก ไม่ต้องหาด้วย…อยู่ตรงหน้านี้แล้ว”

     ไซเรนย่อตัวลงมาในระดับเดียวกับฉัน เค้าชี้นิ้วมาที่ปากอันนุ่มนิ่มน่าฟัดของตัวเอง!! ทำไมวิธีแก้ถึงต้องเป็นอย่างนี้ด้วย!! จูบแรกของฉันเชียวนะTOT จะใช้เพื่อแค่แก้ยา…ไม่คุ้มเลย!!

     “ไม่มีวิธีอื่นหรือไง?”

     ทำไมเค้าถึงไม่คิดให้มันแบบ…วิทยาศาสตร์หน่อย!! อย่างไปกินน้ำส้มบวกกับน้ำแดงบวกกับลำไยอีกหนึ่งลูก!! จะทำให้สามารถระงับฤทธิ์ยาได้ถาวร อะไรแบบนั้น! แต่นี่มันอะไร!!

     “วิธีอื่นหรอ…คิดไม่ออก=v= แต่ถ้าเธอไม่ทำ…ชั่วชีวิตนี้ก็อย่าหวังเลยว่าจะได้รักใครอีก!”

     ไซเรนทำหน้าตายียวนกวนพระบาท!! เค้ายืดตัวขึ้นพลางเปล่งรัศมีผู้ชนะ! ชะ ชั่วชีวิตนี้ ฉันจะไม่ได้รักใครอีกแล้ว!!Y^Y พระเจ้าเล่นตลกกับคนอย่างฉันสะแล้วสิ!

     “ฉะ ฉันจะทำ!!”

     ฉันยืดตัวขึ้นมาให้เสมอกับเค้า เอาวะ! จูบแรกมอบให้กับคนอย่างไซเรนก็คงไม่เสียหายอะไรหรอกมั้ง- - สาวๆคงจะอิจฉาฉัน ฉันควรภูมิใจ…ฉันควรภูมิใจ…

     แต่มันไม่คุ้มเลยนะTOT

     “เอาแน่เหรอ?”

     “อือๆ(-/ / /-)(_ _)(-/ / /-)(_ _)”

     ตึกตักๆๆๆ

     หัวใจพากันเต้นกระหน่ำอย่างไร้จังหวะ!! ไซเรนเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ฉันทุกทีๆ…

     “อื๋อ>__<”

     ฉันหลับตาปี๋ทันที!!

     “พรืด….”

     “หือO_O”

     “ฮ่าๆๆๆ…ก๊ากๆๆๆ …ฮึๆ ก๊ากๆๆๆๆๆ”

     ไซเรนกระหน่ำหัวเราะออกมาอย่างกับมีลดแลกแจกแถมด้วย!! เค้าหัวเราะอะไร?…ขนจมูกฉันย้อยหรอ-..- ระ หรือว่ามีขี้ตาติด อี๋!! ยิ่งคิดก็ยิ่งอุบาทว์ตัวเอง!!

     “นายหัวเราะอะไร!!”

     “หัวเราะหน้าเธอน่ะสิ…ฮึๆ…ฮ่าๆๆๆ…ฉันยังไม่รีบจูบเธอ ฮึๆ…หรอกน่า~ ฮะๆ ยาตัวนี้มันคงจะต้องมีผลข้างเคียงกันบ้าง…เพราะฉะนั้น! เธอไม่ต้องรีบหายหรอก”

     ไซเรนยังไม่หยุดหัวเราะ เค้าเดินตัวสั่นตัวงอไปนั่งเก้าอี้ และก็ยังคงขำอยู่อีก!! ถ้าหน้าฉันมันตลกขนาดนั้น ฉันไปสมัครเป็นตลกท่าจะดีกว่า!! แค่เห็นหน้าก็ขำแล้ว เหอะๆ-__-

     “เอาเปรียบกันชะมัดเลย!!”

     ฉันสบถใส่เค้าเสียงดัง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับมาที่ห้องนอนของไซเรน ซึ่งเค้าไม่นอนมัน!! เฮ้อ…อยากให้ยูโรกับเรียลมาอยู่ด้วยจังเลย เจ้าสองตัวนั่นจะอยู่กันยังไง? แล้วที่ห้อง…เค้าเรียนกันไปถึงไหนแล้วนะ!? โอย…อยากรู้ๆๆ>w<

     และที่สำคัญยิ่งกว่าการไปเรียน…คือการได้คุยกับยูโรและเรียลเรื่องสมุดจดของไซเรน!! ตอนนี้ฉันรู้ที่ซ่อนของมันแล้ว เหลือแต่วิธีเปิด และวิธีหยิบมันออกมาโดยที่ไซเรนไม่รู้^^!!

     “อับแอ๊ว แว้ว แว้ว แว้ว”

     ทำไมเรเชิลมันร้องแปลกขึ้นทุกทีๆเนี่ย!! พอฉันหันไปมองก็พอจะเข้าใจ…มันกำลังร้องเพลงกล่อมให้สาวน้อยราเชล สุดที่รักของมันหลับ! ฉันว่ายิ่งฟังมันจะยิ่งตื่นมากกว่าอีก-O-;;

     “แอ๋…”

     เจ้าราเชลก็ครางออกมาอย่างมีความสุขเท่านั้น

     เช้าตรู่ของวันจันทร์…วันนี้ฉันอารมณ์ดีเป็นพิเศษ! ไม่ได้มีเรื่องดีอะไรหรอกนะ เพียงแต่ทำตัวเองให้อารมณ์ดี^^ เมื่อวันอาทิตย์ฉันได้นอนเกลือกกลิ้งไปมาอย่างอิ่มหนำ เพราะไซเรนต้องทำรายงายส่งอาจารย์วันจันทร์นี้!! จนไม่มีเวลามานั่งบ่นนั่งตรวจดูชีพจรของฉัน=_=

     คนฉลาดๆนี่ก็ขี้ลืมเหมือนกันนะ!!

     “โรงเรียนของเราน่าอยู่ คุณครูใจดีทุกคน~ เด็กๆก็ไม่ซุกซน เพราะเราทุกคนชอบไปโรงเรียน! ชอบ~ไปชอบไปโรงเรียน!!”

     ฉันเดินร้องเพลงนี้ออกมาจากห้อง ฮ้า~ ได้กลับมาใส่ชุดนักเรียนอีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้ใส่ไปหนึ่งวัน!!

     “หน้าอย่างเธอ ชอบไปโรงเรียนด้วยหรอ?”

     “อย่าขัดได้มั้ยอย่าขัด!! นั่งปั่นรายงายของนายให้เสร็จก่อนเหอะ!!”

     “ก็เสร็จแล้วนี่ไง!!…เหลือเข้าเล่มให้เรียบร้อยเท่านั้นเอง”

     “หะ!! นายใช้เวลาทั้งคืน! ทำมันเสร็จ?…โหว! จะเก่งเกินไปแล้วมั้งไซเรน”

     ฉันหยิบรายงานของเค้าขึ้นมาดู ซึ่งมันก็เสร็จแล้วจริงๆ! เหลือเพียงแต่เข้ารูปเล่มเท่านั้น ถ้าเป็นฉันนะ…แค่ห้านาทีก็หมดความพยายามแล้ว=O=;;

     “ไม่ใช่ทั้งคืนหรอกนะ…เสร็จตั้งแต่สามทุ่มครึ่งแล้ว!! ก็เลยได้นอนพักผ่อนอย่างเต็มตา อะฮ้าๆ~”

     ฉันว่าไซเรนนั่งตะลุยทำจนสมองเบลอแล้วล่ะ-..-

     “งั้นฉันไปก่อนนะ~!! อยากเจอเพื่อนใจจะขาด^^”

     ฉันวิ่งออกมาจากห้องของไซเรน บนตึกนี้ยังไม่ค่อยมีคนเลย! เพราะมันยังเช้ามากนั่นเอง…แต่เช้าขนาดนี้ เจ้ายูโรกับเรียลต้องมาถึงแล้วแน่นอน!!

     ฉันเร่งฝีเท้า วิ่งตรงขึ้นไปหาห้องของตัวเอง…และฉันก็คาดการณ์ไว้ไม่ผิดจริงๆ ยูโรกับเรียลมานั่งหง่าวรออยู่ที่โต๊ะของตัวเองเรียบร้อย

     “เฮ่!! พวกแก๊>O<”

     ฉันวิ่งเข้าไปตบโต๊ะตรงหน้ามันสองตัว! ยูโรกับเรียลรีบตาหลีตาเหลือลุกขึ้นมาทันที แต่พอมันเห็นหน้าฉัน มันก็ตาสว่างขึ้นมา!!

     “ไซเรนปล่อยให้แกออกมาแล้วหรอวะ??”

     “แล้วเค้าจะขังฉันไว้ทำไมนักหนาเล่า!! นี่ๆ เอาหูมานี่เลย! ฉันมีเรื่องอัพเดตล่าสุดมาบอกพวกแก^^”

     ยูโรกับเรียล หูผึ่งขึ้นมาทันใด! พวกมันสองคนรีบเอาหูมาหาฉันทันที ฉันก็เลยบรรจงเล่าทุกรายละเอียดถี่ยิบให้พวกมันฟัง พอเล่าหลังๆ เสียงก็ดังขึ้นทุกขณะ…ผสมกับเสียงหัวเราะของยูโรเข้าไป ดังกว่างานวัดอีก!!

     “เรื่องมันเป็นอย่างนี้เองหรอจ๊ะเพนนี^^”

     หือO_O…

     พะ พะ พี่สายลมO[]O!!!