“ตกใจหรอ^^??”

     พี่สายลม…รู้เรื่องแล้วTOT!! เราสามคนพากันหน้าซีดยิ่งกว่าไก่ต้มสิบชาติ!! รู้ๆกันอยู่…ว่าพี่สายลมเป็นตัวร้าย(อ้าว! รู้ด้วยเหรอตัวเอง^^) แน่นอนว่า…แผนของเรา กำลังจะพังทลายลงโดยผู้หญิงคนนี้!!

     “คะ คือ…”

     “ไม่ต้องคงต้องคืออะไรหรอกนะจ๊ะเพนนี^^ พอดี…พี่แค่ผ่านมาเฉยๆ ไปเยี่ยมอาจารย์มาลินีมาน่ะจ้ะ… แล้วก็เลย ได้ยินอะไรที่มัน…ไม่น่าเชื่อ!!”

     ฉึก!!

     สายตาของพี่สายลมทิ่มเข้าไปในหัวของเรา!!

     “พวกเธอสามคน…พากันเข้ามาตีสนิทไซเรน เพื่อหวังจะฉกสมุดจดอันล้ำค่าของเค้า!! พวกเธอคิดยังไงกันนี่~ ทั้งๆที่โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนนานาชาติ!! คนที่อยู่ได้คือคนหัวดี ไม่ก็รวย ฉันดูจากสภาพเธอแล้ว…พวกเธอหัวไม่ดีและก็จนสินะ^^”

     ฉึก!!

     คำของพี่สายลมทิ่มเข้าไปถึงแก่นใจและแก่นกะโหลก-__-!!

     “หวังจะได้สมุดจดเล่มนั้น…มาเพื่ออะไรกัน?”

     “จ้างให้ก็ไม่บอกหรอก!!!”

     “ฉันจ้างเธอแน่…ไม่ต้องห่วงหรอกนะ^^ เอาล่ะ คุยกับพ่อหนุ่มนี่ไม่รู้เรื่องเลย ว่าไงจ๊ะ…เพนนี^^??”

     “บอกไม่ได้หรอกค่ะ!”

     “ยังปากแข็ง^^…งั้นเปลี่ยนคำถาม ฉันอยากจะรู้ว่า ยาที่ไซเรนให้เธอกิน…มันคือยาอะไร!!”

     คำตอบที่ออกมามันง่าย! แต่ทำไมในใจฉันถึงรู้สึกว่า มันยากเหลือเกิน…มันก็แค่ยาที่ทำให้หลงรักคนแรกที่เห็นเท่านั้นเองนะเพนนี แกบอกออกไปได้นี่!!

     ปากไม่ขยับ…มันกลับเม้มเป็นเส้นตรง

     “เพนนีไม่รู้! และพวกเราไม่มีใครรู้!!”

     ยูโรขึ้นเสียงขึ้นมาอีกครั้ง

     “ฉันจะเชื่อพวกเธอได้ยังไงกัน?…ถ้าไม่บอก! ฉันก็จะเอาไปบอกไซเรน น้องชายผู้น่ารัก~”

     พี่สายลมตั้งท่าจะหมุนตัวออกไปจากห้อง ในขณะที่ทุกคนเงียบและอึ้งไปตามๆกัน ปากที่เม้มเป็นเส้นตรงของฉัน ขยับพูด

     “มันเป็นยาที่ทำให้หลงรักคนแรกที่เห็นค่ะ…”

     “หือ^^??…ยาที่ทำให้หลงรักคนแรกที่เห็น อย่างนั้นหรอ?…เธอเห็นไซเรนเป็นคนแรกใช่หรือเปล่า”

     “ค่ะ! อันที่จริงไม่ควรจะเรียกว่าเห็น ไซเรนเค้าจับฉันให้จ้องหน้าเค้าต่างหากค่ะ”

     “หึๆ…มันเป็นยาที่ดูปัญญาอ่อนที่สุดเท่าที่ไซเรนเคยประดิษฐ์มา!! นี่น่ะหรือ คนที่กำลังจะเป็นไอสไตน์~ คนต่อไปของยุค!!”

     “มันปัญญาอ่อนตรงไหน!! ยาแบบนี้กำลังจะช่วยให้โลกของเรามีแต่ความรัก ไม่มีสงคราม! ไม่มีการเกลียดกัน…ไม่มี….”

     “นั่นแหละ ที่เรียกว่าปัญญาอ่อน!! สมัยนี้ ไอ้ของแบบนี้มันไม่จำเป็นหรอก…เหอะ!”

     “แล้วอะไร? ที่จำเป็น!!”

     ยูโรผ่อนเสียงลงมาบ้างแล้ว

     “พูดไป…สมองอย่างพวกเธอก็ไม่เข้าใจหรอก!! ฉันจะต้องไปแล้ว^^…”

     พี่สายลมว่าพลางก้มลงมองนาฬิกา แต่ก็ไม่วาย ยังคงมีรอยยิ้มเคลือบน้ำตาล!

     “ตกลงพี่สายลม…จะเอาไปบอกไซเรนหรือเปล่าคะ?”

     “บอกหรอ?…ไม่แน่นอน ไม่แน่นอน!! ถ้ารีบบอกไปตอนนี้…เกมมันก็จบเร็ว ไม่สนุกน่ะสิจ้ะ^^”

     “พี่จะเอายังไงครับ”

     เรียลใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหว! พี่สายลมหันขวับ!มาจ้องเรียลด้วยสายตาแปลกๆ แต่ที่แน่ๆก็คือ…ไม่ใช่สายตาที่ดีแน่นอน!

     “เอายังไงเหรอ?…เอาอย่างนี้ละกัน! พี่จะไม่บอกหนุ่มๆ…เอาไว้ค่อยคุยกันตัวต่อตัวดีกว่านะจ๊ะ เพนนี^^”

     “เอายังไงดีวะ!!”

     ยูโรฟุบหน้าลงกับโต๊ะด้วยความหมดหนทาง

     “มะ ไม่รู้สิ…พี่สายลมอาจจะเรียกร้องอะไรสักอย่างที่ไม่เกินแรงของพวกเราหรอก~”

     “มันไม่ร้ายแรงหรอก!! พวกเราต้องมีความหวังสิ”

     อีกประโยคสร้างขวัญและกำลังใจให้ไอ้สองตัว!! แต่มันไม่มีประโยชน์เลย…ยูโรกับเรียลยังคงนั่งหน้ามุ่ยบวกเศร้าเคล้านำตากันอยู่นั่นแหละ! ไม่เหมือนกับตอนที่ยุให้ฉันทำเล๊ย!! ไหนบอกว่าหน้าที่ของพวกนายคือให้กำลังใจฉันไง! แล้วทำไมมาเสียกำลังใจเองสะล่ะ??

     “ไม่คิดจะยอมแพ้ เราก็ไม่แพ้…~ เอ่อ…คือนักสู้ผู้ยิ่งใหญ่! คือคนไทยที่มั่นคง!! อ่า…วินาทีที่เราไม่ยอมแพ้! ไม่มีสิ่งไหนจะหนักเกินไป ไม่มีคำว่าทำไม่ได้ นาทีนี้ ตรงนี้ เป็นของเรา~>O<”

     “พวกนายจะเอามั้ย? ไม่ต้องจ่ายค่าเทอมแพงหูฉี่ตาฉี่! จบออกไปอย่างง่ายดาย! จบด้วยเงินทุนที่พวกเราไขว่คว้ามาได้!! …เพราะสมุดจดของไซเรน!!!”

     +__+

     เรียลเงยหน้าขึ้นมามองฉัน ตาเป็นประกาย! ไม่เสียแรงที่ฉันเสียน้ำลายร้องเพลงปลุกใจพวกมัน! ส่วนยูโร มันยังคงฟุบหน้ากับโต๊ะ เฮ้อ จะเสียใจอะไรนักหนา!!

     “ไม่เอาน่ายูโร…”

     “ฉันคิดแผนออกแล้ว!!!”

     “หาO[]O!!”

     “แผนอะไรของแกวะ??”

     “หึ…”

     ยูโรหัวเราะอย่างมีเลศนัย! ก่อนจะเรียกให้ฉันกับเรียลเข้าไปสุมหัวมัน และครั้งนี้ขอสัญญาว่าจะไม่เสียงดัง!

     “ฉันว่า…พี่สายลงสายลมอะไรเนี่ย โรคจิต=[]=!!”

     ยูโรระเบิดออกมาหลังจากที่มันบอกแผนกับพวกเราเรียบร้อยแล้ว!

     “ฉันก็คิดอย่างนั้น”

     “ฉันคุ้นหน้าพี่สายลม…เหมือนเคยเห็นตามทีวี หนังสือพงหนังสือพิมพ์”

     เรียลพูดขึ้นพลางลูบคางไปมา

     “พี่สายลมนี่นะ? จะเคยออกทีวีกับเค้า! โหว…หน้าสวยๆอย่างนี้ มีหรอจะพ้นการเป็นดารา! ฉันว่าเค้าคงไม่ได้ออกหรอก ถ้าออกก็คงดังเปรี้ยงปร้างเชียวละ!!”

     เรียลมองหน้าฉันงงๆ ก่อนที่มันจะระเบิดหัวเราะออกมาอย่างคนบ้าคลั่ง!!

     “ฉันนึกออกแล้ว!! เพราะคำว่าเปรี้ยงของเธอเลยนะเพนนี! ฉันไปนั่งดูทีวีที่ที่ฉันไปทำงานพิเศษ…ฉันเห็นพี่สายลมนี่ล่ะออกทีวี! มากับผู้ชายคนแก่ๆ คงจะเป็นพ่อ…เห็นเค้าบอกว่า พี่สายลมจะเป็นคนที่สืบทอดองค์กรที่เกี่ยวกับ…เกี่ยวกับพวก…วิทยาศาสตร์อะไรอย่างนี้!!!”

     บอกได้คำเดียวว่า…อึ้ง!!

     มิน่าล่ะ! พี่สายลมถึงได้รู้จักกับนายไซเรน นักวิทยาศาสตร์สติเฟื่อง>_<!! ไอ้วิธีการพูดแปลกๆของพี่สายลมเมื่อกี้…เค้าคงจะคาดหวังในตัวของไซเรนมากเลยสินะ!!

     “เฮ้!! จะเจ็ดโมงครึ่งแล้ว ลงไปข้างล่างกัน!!”

     ฉันเหลือบมองนาฬิกาแขวนของห้อง เบื่อจริงๆเลยไปเข้าแถวเนี่ย!! แดดก็ร้อน ให้ยืนตากแดดฟังอาจารย์พูดอยู่นั่น!! ถ้าฉันตายเพราะแดด ใครจะรับผิดชอบยะ>O<~

     พวกเราสามคน เดินลงมาที่ลานเข้าแถวของโรงเรียน สถานที่ของมันอย่างกับทะเลทราย!! ไม่มีต้นไม้สักต้น ขนาดหญ้ายังไม่มีเลย! มีแต่ปูน ปูน และปูน! คิดดู…ปูนเจอแดดส่องขนาดนี้!! นั่งทีก้นไหม้>O<!!

     “หน้างออะไรอยู่คนเดียวน่ะ เพนนี=_=”

     “ฉันเบื่อเข้าแถว…”

     “แต่วันนี้ท่าทางจะเบื่อไม่ได้แล้วล่ะ…เมื่อกี้พวกกลุ่มสาวๆขาเมาท์ประจำโรงเรียน บอกว่าวันนี้จะมีนักเรียนเข้ามาใหม่!!”

     “จริงหรอเรียล!!O_O ใครมันหลงผิดมาเข้าโรงเรียนนี้อีกหนอ~ คิกๆ”

     “เหอะๆ ไม่รู้สิ…เอาเป็นว่า พวกเรารีบไปเข้าแถวกันก่อนเถอะ!!”

     เอาเป็นว่าอย่างที่เรียลบอก!! พวกเราพากันเดินไปเข้าแถวตามห้อง ช่างโชคร้าย! แถวของห้องพวกเรามันโดนแดดแบบเต็มๆ!! ร้อนที่สุดในบรรดาแถวอื่นๆแล้ว โฮกกกกTOT

     พอแปดโมงตรงเป๊ะ เพลงชาติก็ดังระงมไปทั่วทั้งโรงเรียนโดยนักเรียนที่รักในชาติยิ่งT^T(โอ้ ซึ้งมากเลย!) พากันขับร้องด้วยความเต็มใจ…จากนั้นก็เป็นการสวดมนต์ไหว้พระ ท่องคำปฏิญาณอะไรต่อมิอะไรทั้งหลายแหล่ และหลังจากนี้เป็นต้นไป…มันคือนรกTOT

     “สวัสดีนักเรียนทุกคน!! ผ.อ.คิดถึงพวกเธอมาก หลังจากพวกเธอได้รับวันหยุดกันไปเสาร์-อาทิตย์”

     นี่แหละ คือนรกที่พวกเราทุกคนยอมตกมัน!!

     “ทุกๆครั้งที่ผ.อ. ขึ้นมา! ก็จะมีแต่เรื่องดี ๆ…หลายๆคนอาจจะทราบข่าวแล้ว! นั่นก็คือ…นักเรียนใหม่ ใหญ่ ใหญ่ ใหญ่!! โอ๊ะๆ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมเค้าถึงมาเข้าเรียนเอาป่านนี้ ก็เพราะว่า! เค้าเรียนจบมอหกจากโรงเรียนนานาชาติGeniusมาแล้ว”

     โอ้โหวO[]O โรงเรียนนานาชาติGenius!! ชื่อก็บอกอยู่ว่าอัจฉริยะขนาดไหน แต่ทำไมต้องมาเรียนที่โรงเรียนนี้ด้วยล่ะ=_=??

     “และมาเข้าเรียนที่นี่เพื่อหาประสบการณ์ หาความรู้ใหม่ๆ!!…เอาล่ะ! ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียนนานาชาติSeniorของพวกเรา!”

     เพิ่งรู้นะเนี่ย ว่าโรงเรียนของเรามันSenior-__- เห็นคนอื่นเรียกแต่ ‘นานาชาติS’ มาจนมอหก ปีสุดท้ายแล้ว!! โหว…ฉันนี่มัวไปงมหอยอยู่แถวไหนกันนะ??

     “สวัสดีครับ^^”

     “กรี๊ด>O<!!”

     “ผมชื่อ เคลเวอร์ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับทุกๆคน^^”

     ขนาดชื่อยังเข้ากับมันสมองเลย!! อะไรพ่อแม่จะตั้งมาได้พอดิบพอดีปานนั้น

     “จะเข้ามาเป็นคู่แข่งไซเรนหรือเปล่านี่??”

     ยูโรพูดกลั้วหัวเราะ ถ้าเป็นคู่แข่ง ก็คงเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวสุดๆเลยล่ะ!! ไหนจะมันสมอง! หน้าตา! ระดับความนิยมที่พุ่งเอาๆอีก!

     “เงียบหน่อยสาวๆ!…ผ.อ.ขอเชิญนักเรียนดีเด่นของเรา ไซเรน!!”

     “กรี๊ด>O<!!”

     ขนาดเสียงกรี๊ดยังได้เท่ากันเลย! พอไซเรนเดินขึ้นมา สาวๆก็พากันหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายใหญ่! สองคนนี้อยู่ใกล้ๆกันแล้วอย่างกับภาพวาด!! หล่อไม่มีที่ติจริงๆ-..-

     “ยินดีต้อนรับนะเคลเวอร์^^ ขอให้สนุกกับการมาหาความรู้ที่นี่^^”

     “…เราก็หวังว่าอย่างนั้น^^”

     “หมดเวลาของหนุ่มๆแล้ว ทุกคน…เตรียมตัวขึ้นห้องได้!!”

     ในช่วงระยะเวลาอันสั้น นักเรียนทุกคนที่มีเยอะยั้วเยี้ยอย่างกับหนอน ก็ทยอยกันขึ้นห้องได้หมดแล้ว แต่จะมีบ้าง ก็สาวๆบางกลุ่ม ที่ปลื้มนายเคลเวอร์อะไรนั่นตั้งแต่แรกพบ รอดักถ่ายรูปกันอยู่!!

     หมับ!!

     “กะ อุ๊บ!!”

     ก่อนที่ฉันจะได้ส่งเสียงกรีดร้องอันโหยหวนเพราะมีมือใครก็ไม่รู้มาแตะใหล่ ฉันก็ถูกปิดปาก!! ลากไปอีกทางหนึ่ง โดยที่ยูโรกับเรียลไม่ทันสังเกต! หรือว่าเจ้าแว่นคนนั้นมันจะย้อนกลับมาทำร้ายฉัน!!

     แล้วทำไมฉันถึงใจเต้นกับเจ้าแว่น- -??

     ในที่สุดคนที่ฉันคิดว่าเป็นเจ้าแว่นก็พาฉันเดินมายังหลังโรงเรียน แสนจะเปล่าเปลี่ยว โฮกกก มันคิดจะแก้แค้นคืนฉันแน่ๆเลย! ทำไมถึงไม่ไปเอาคืนกับไซเรนเล่าTOT

     “ปลอดคน!”

     “นายพาฉันมาทำไม?”

     “อยากคุยด้วย…แล้วก็ ตรวจร่างกาย ปฏิกิริยาของเธอ! เพราะฉะนั้น…วันนี้เธออย่าเพิ่งไปเรียน แต่ถ้าอยากเรียน เดี๋ยวฉันจะสอนให้!!”

     “นายมีเรื่องอะไร?”

     ฉันทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ข้างหน้าเค้า ไซเรนก็นั่งตาม คิ้วขมวดเข้ากันเป็นปม! หมอนี่มีเรื่องอะไรให้เครียดอีกงั้นหรอ- -?? เรียนก็เก่ง บ้านก็รวย สาวก็ตรึม!!

     “นักเรียนใหม่…เคลเวอร์! ฉันรู้สึกมีลางสังหรณ์แปลกๆยังไงก็ไม่รู้”

     “คนที่หัววิทยาศาสตร์อย่างนาย เชื่อเรื่องลางสังหรณ์ด้วยเหรอO_O?”

     “นี่ๆ…อย่าเพิ่งกัดฉันได้มั้ย!!”

     “กัดได้ไง? ฉันไม่มีฟันสักหน่อย!!”

     “ฟังฉันๆ…ตอนก่อนขึ้นเวที มันถามฉัน ว่าฉันมีการทดลองอะไรตอนนี้อยู่หรือเปล่า? แล้วก็พูดประมาณว่า…อยากจะช่วย!!”

     “ก็ดีแล้วนี่~”

     “พอผ.อ.มาได้ยินเข้า ก็บอกว่า จะหาห้องทดลองส่วนตัวให้กับเคลเวอร์เหมือนกัน-___-!!”

     “นายอิจฉาเค้าหรือไงกัน?…โธ่! จะให้คนอื่นเค้ามีห้องทดลองส่วนตัวบ้างไม่ได้หรือไงเล่า!! นายนี่มัน มีนิสัยเป็นเด็กๆเลยนะ”

     “ฉันไม่จำเป็นต้องอิจฉาเค้าเลย!!”

     “ก็แล้วมันเรื่องอะไรกันล่ะ? ที่ทำให้นายรู้สึก…ขนาดนี้??”

     “มันเพราะ…เธอไงล่ะเพนนี!!”

     “ฉันO_O!!”

กรี๊ดดดดดดดดดดดดด มาอัพแล้วนะค๊า>O<~ เหนื่อยกับบทเน้ แบบว่า...หัวตัน-__-

เหอะๆ เอาล่ะๆ ต่อจากนี้ไป แตงจาสู้>O<~

บทเน้มีตัวละครใหม่มาอีกแย้ววว เคลเวอร์นั่นเอง!!

(รุสึกจะเพิ่มมากขึ้นทุกทีๆ- -)

**PIX** ของเคลเวอร์ยังมิมีค่า!! ซอรี่โด้ยยยm(_ _)m

ร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

คนอ่านมากกกกกก จ๊วบบบ>3<