ไซเรนพาฉันนั่งรถส่วนตัวของเค้า เป็นครั้งแรกที่ฉันได้นั่งรถที่มันหรูหรามีระดับขนาดนี้>__< ยูโรกับเรียลคงจะอิจฉาฉันน่าดูเลย

     “ยิ้มอะไรอยู่คนเดียวอีกแล้ว-__-“

     “เปล่า~”

     ฉันมองออกไปตามข้างทาง แถวนี้ฉันไม่คุ้นมันเลย เพราะมันก็ไกลจากโรงเรียนมามากแล้วด้วย!! ที่นี่อย่างกับคนละโลกที่ฉันอยู่!! มองไปทางไหนก็มีแต่ร้านดังๆ ของแบรนด์เนมทั้งนั้น! ไซเรนเติบโตมาในที่แบบนี้เองหรอเนี่ย

     “ใกล้จะถึงบ้านฉันแล้ว…”

     ไซเรนพูดเสียงแผ่ว จะพูดไม่ให้ฉันได้ยินเลยหรือไง!!

     ไม่ถึงห้านาที รถคันงามของเค้าก็จอดอยู่หน้าบ้าน เอิ่ม…ไม่ใช่สิ! ต้องเรียกว่าวังเลยล่ะ มันใหญ่กว่าบ้านของฉันเป็นสิบๆเท่า สงสัยบ้านฉันจะเป็นได้แค่ห้องน้ำของบ้านไซเรนเท่านั้นเองล่ะมั้ง~

     ทันทีที่ฉันก้าวขาลงจากรถ ไม่มีการพูดพร่ำทำเพลงใดๆ สาวรับใช้ของไซเรนก็พากันวิ่งกรูเข้ามาอุ้มฉัน! มีบางคนเอาผ้าปิดตา ปิดปาก มัดขา มัดแขน! พวกเค้าจะเอาฉันไปไหนTOT ในขณะที่ฉันมองอะไรไม่เห็นเลย ได้แต่ยินเสียงวิ่งตึงตังๆของสาวรับใช้ที่กำลังแบกฉันอยู่ แล้วฉันก็ได้กลิ่นกุหลาบ!!!

     ฮ้า~ หอมชื่นใจเหลือเกิน-..-

     แควก!!

     พวกสาวใช้พากันฉีกเสื้อของฉันออกอย่างไม่ใยดี!! ต่อจากนั้นฉันก็รู้สึกเหมือนถูกอุ้มเอาไว้อีก

     จ๋อม~

     ฉันรู้สึกตัวเย็นขึ้นมาทันที! พวกสาวใช้โยนฉันลงมาในอ่างน้ำ!! พวกนั้นจัดการทำความสะอาดร่างกายของฉันอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจกับการเขยิบตัวหนีไปมาของฉันเลย …ฉันถูกอุ้มอีกครั้ง! คราวนี้อยู่ในห้องที่อุณหภูมิพอดิบพอดี! ถูกมือนู้นมือนี้ยัดเสื้อผ้าแต่ละชิ้นลงมาเรื่อยๆ จนในที่สุด…ฉันก็ถูกเปิดตาออก รวมถึงเชือกที่มัดแขนมัดขาฉันด้วย

     “ดูดีมากค่ะ”

     สาวใช้ที่อยู่ตรงหน้าฉัน พูดพร้อมกับก้มหัวลงอย่างนอบน้อม อายุก็คราวแม่ฉันแท้ๆ ทำไมต้องก้มหัวให้ด้วยเล่า- -?? เมื่อคิดอย่างนั้น ฉันจึงก้มหัวลงบ้างเหมือกัน ที่ได้กลับมาคือ เสียงหัวเราะคิกคัก- -*

     คนมารยาทดี มันผิดตรงไหนยะ=O=!!

     เมื่อสาวใช้พากันกรูออกไปจากห้องแล้ว มันก็เผยให้เห็นกระจกบานใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าฉัน เฮ้ย!! คนที่อยู่ในกระจกนั่นมันฉันหรอ?? นี่ฉัน…ดูดีได้ถึงขนาดนี้เลยหรอเนี่ย!!

     ฉันค่อยๆไล้มือลงไปตามเนื้อผ้าไหมสีชมพูหวาน มันเป็นชุดเดรสของพวกไฮโซจริงๆ!! ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันใส่สายเดี่ยวแบบนี้แล้วจะดูดี*0* ปกติใส่แต่เสื้อกล้าม!! ส่วนล่างยาวถึงเพียงเหนือหัวเข่า เผยให้เห็นขาเรียวๆที่ฉันภาคภูมิใจ-..-

     ผมที่มักจะไม่คอยเรียบร้อย ตอนนี้ก็ถูกจัดเก็บ รวบมัดไว้ข้างหลังเป็นอย่างดี…แต่ที่ฉันชอบมากที่สุดก็คือ กลิ่นกุหลาบ! มันโชยออกมาจากตัวฉันและเนื้อผ้าอย่างเบาบาง ฮ้า~ ถ้าได้ตายตอนนี้ ก็ยอมล่ะ!!

     “คุณไซเรนให้มาตามแล้วค่ะ”

     ฉันสะดุ้งโหยง ทำไมถึงไม่คิดจะเคาะประตูกันก่อนบ้างนะ-__-++ โธ่ๆ…พวกผู้ดีนี่บ้างครั้งก็ไม่มีมารยาทอย่างที่คนธรรมดาเค้ามีกันเลยนะ!!

     “ค่ะ”

     ฉันขานรับเพียงสั้นๆ แล้วเดินตามสาวใช้คนนั้นไป โอ้โหO_O เพิ่งจะเคยเห็นเต็มตาๆ เพราะตอนที่ถูกพามาก็โดนปิดตา! มันเป็นอะไรที่หรูหรามาก เกินคำบรรยายเลยล่ะ!! โคมไฟเป็นระย้าๆ รวมกับเพชรเม็ดเล็กๆ ส่องแสงวูบวาบไปหมด ชาตินี้ฉันจะมีโอกาสได้อยู่บ้านแบบนี้กับเค้าบ้างมั้ยนะ?

     “มาแล้วค่ะคุณไซเรน”

     “ขอบใจมาก…”

     ไซเรนละสายตาจากสาวใช้ที่เค้าสั่งให้ขึ้นไปตามเพนนีลงมา สายตาของเค้าจับจ้องอยู่ที่เธอทันที!! เพนนีเยื้องย่างลงมาอย่างช้าๆ ราวกับเจ้าหญิง เธอเหมาะกับชุดที่เค้าเลือกให้เหลือเกิน!! สวยและดูสง่าเทียบเท่ากับพี่สายลมเลย …แต่ให้ตายเถอะ! ถ้าให้พี่สายลมมาใส่ชุดนี้ ก็ยังสวยไม่เท่าเพนนี!!

     “บ้านนาย…ใหญ่ชะมัดเลย^^;;”

     “ขอบใจ…ลงมาเร็วๆสิ”

     ฉันหน้าเบ้ นึกว่าเค้าจะชมในชุดที่ฉันใส่!! กลับเร่งให้ฉันรีบลงมาอย่างเสียไม่ได้ …ไซเรนยื่นมือออกไปรับฉัน ฉันก็เลยกระแทกมือลงบนฝ่ามือเค้าอย่างจงใจ!!

     แต่เค้าคงจะไม่รู้สึกอะไรสักเท่าไรนัก!! ฉันก็เลยใช้สายตากวาดมองไปที่เสื้อผ้าของเค้า…บอกได้คำเดียวว่า หล่อหลายๆ-..- สูทที่เค้าใส่มันยิ่งขับให้เค้าดูเท่และสง่ายิ่งขึ้นไปอีก!! ท่าทางในการเดิน ในการมอง ดูเป็นคุณชายไปหมดเลยจริง!!

     “เอาล่ะ…อย่าทำอะไรให้ฉันขายหน้าละกันเพนนี”

     เค้ากระซิบรอดไรฟัน ฉันจึงตอบกลับเค้าไปว่า

     “ฉันไม่สัญญา…แต่ก็จะพยายาม!”

     ไซเรนดุนหลังฉันให้เดินนำไปหนึ่งก้าว! แล้วเค้าก็ขึ้นมายืนเทียบเท่าฉัน…พร้อมกับผายมือออกมาให้ฉันควง ฉันก็ควงอย่างที่เค้าต้องการ! ไม่อยากจะมาหักหน้าคนหล่อต่อหน้าพ่อแม่เค้าอย่างนี้น่ะสิ ฮ่าๆๆ

     “แม่ฮะ…”

     ไซเรนกระซิบเรียกแม่ของเค้า เท่านั้นแหละ…ทุกคนที่อยู่ในบริเวณโต๊ะอาหารนั้น พากันหันมาจ้องฉันหมด! พะ พี่สายลมก็มาด้วยหรอO_O!!

     พ่อของไซเรนยิ้มให้ฉันอย่างอบอุ่น แต่แม่ของไซเรนนี่สิ- - ไม่มีรอยยิ้มเลย!! แต่กลับใช้สายตากวาดไปทั่ว ตั้งแต่หัวจรดเท้า!! มองอย่างนี้ ฉันไม่ชอบเลย>O<

     “นี่คือ เพนนี…ผู้ที่ช่วยในการทดลองของผมฮะ^^”

     “หนูเพนนี?…พ่อขอให้หนูมีความสุขตลอดอาหารเย็นนี้นะจ๊ะ^^”

     พ่อของไซเรนเชื้อเชิญอย่างอ่อนโยน อา…ท่านเหมือนพ่อในอุดมคติของฉันเลยT^T

     “คุณคะ…เพิ่งจะเห็นหน้ากันไม่ถึงห้านาที ก็เรียกแทนตัวเองว่าพ่อแล้วหรอคะ? เพราะอย่างนี้น่ะสิ เด็กสมัยนี้มันถึงได้ก้าวร้าว ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่!!”

     ที่พูดมา มันก็ถูกนะคะ…แต่มันเกี่ยวกันตรงไหน= =? ถ้าพ่อของพูดกับลูกของตัวเองอย่างนี้ทุกคน เด็กก็จะไม่มีปัญหาในเรื่องก้าวร้าวเลยแม้แต่น้อย!!

     “แหมๆ คุณน้าคะ…อย่าเพิ่งทำให้บรรยากาศมันเสียสิคะ^^ วันนี้สายลมไปบอกกับพ่อครัวเองเลยนะคะ ว่าให้ทำไข่ปลาคาเวียร ของโปรดของคุณแม่^^” 

     “อุ๊ยตาย…หนูสายลมนี่ รู้ใจน้าจังเลยนะจ๊ะ^^”

     ฟ้ากับเหว- -!!

     “นั่งข้างๆฉันละกัน”

     ไซเรนกระซิบเบาๆ พอให้ฉันได้ยิน เค้าเลื่อนเก้าอี้ออกมาให้ฉันอย่างนิ่มนวล…ฉันก็บรรจงหย่อนก้นลงไปอย่างเบาๆ เพื่อไม่ให้เก้าอี้เป็นรอย-*-

     “เสิร์ฟอาหารเลยละกันนะ”

     กิ้งๆ~

     พ่อของไซเรนใช้ช้อนเคาะลงไปที่แก้วให้เกิดเสียง เพียงชั่ววินาทีนั้น สาวรับใช้ก็พากันยกอาหารหน้าตาน่ากินออกมาวางไว้บนโต๊ะอย่างเรียบร้อย!!

     แล้วพ่อของไซเรนก็เคาะแก้วอีกหนึ่งครั้ง คงจะเป็นสัญญาณบอกให้ทุกคนเริ่มกิน เอ๊ย! เริ่มรับประทานได้ เพราะทุกคนตักนู่นตักนี่มาใส่จานตัวเองอย่างเงียบๆ!!

     ปัญหาสำหรับฉันในตอนนี้ คือ…. ฉันกินอะไรไม่เป็นสักอย่าง= =

     “ทำไมนั่งนิ่งอย่างนั้นล่ะจ้ะ เพนนี…อาหารดูไม่น่ากินหรอ?”

     พี่สายลมถาม เจือไปด้วยความห่วงใย! ชิ…จริงๆ คิดจะถามเพื่อให้ฉันกลายเป็นคนชั้นต่ำ กินของไฮโซๆแบบนี้ไม่เป็นใช่มั้ยล่ะ!! โด่…ฉันรู้แผนเธอทันหรอกย่ะ!!

     “นั่นน่ะสิหนู…หรือว่ายังไม่หิว?”

     “ค่ะ ยังไม่หิวค่ะ”

     ขอบคุณพ่อของไซเรน!! ฉันตอบออกไปอย่างนั้น ทั้งๆที่ในท้องมันก็ร้องโครกครากอย่างทุรนทุราย รอว่าเมื่อไรจะมีอาหารลงมาถึงท้องเสียที!!

     “ไม่หิว?…หรือว่าเพราะไม่เคยมีอาหารตกถึงท้องในเวลาอย่างนี้กันแน่จ้ะ^^”

     พูดเกือบถูกเลยล่ะค่ะ!! ถ้าฉันต้องนั่งมองคนพวกนี้สวาปามอาหารที่ดูน่ากินเข้าไปเรื่อยๆ มีหวังฉันได้น้ำลายฟูมปากตายเพราะอยากกินอยู่ตรงนี้แน่ๆ!!

     “เอาอย่างนี้ละกัน…ลูกพาหนูเพนนีไปเดินเล่นสิ! ถ้าเค้าหิวเมื่อไร ก็ค่อยพาเข้ามา^^”

     โอ น้ำตาจะไหลT^T ทำไมพ่อของไซเรนถึงได้ใจดีขนาดนี้นะ!! ถ้าฉันมีพ่อแบบนี้บ้างก็ดีหรอก…เหอะ น่าสมเพชชะมัด! เกิดมาก็ถูกทิ้งแล้ว พ่อแม่ไม่ต้องการฉันขนาดนั้นเลยหรือไง? ถ้าไม่ต้องการกันขนาดนั้น ก็อย่าให้ฉันเข้ามาอยู่ในท้องตั้งแต่แรกเลยสิ!! ทำแทงค์ไปเลยก็ได้…ให้เกิดมาทำไม?

     “คิดอะไรอยู่น่ะ?”

     ฉันสะดุ้งโหยง!! สติกลับคืนมา ก็พบว่าตอนนี้ตัวเองยืนอยู่ส่วนที่เป็นสนามหน้าบ้านของบ้านไซเรน!!

     “เธอเดินอย่างกับคนไม่มีวิญญาณ- -?“

     “กะ ก็…คิดอะไรนิดหน่อย^^”

     “ฉันไม่นึกว่าพี่สายลมเค้าจะมาด้วย…มารู้ก็ตอนพร้อมเธอนั่นแหละ”

     “นายจะบอกฉันทำไม- -?…ฉันไม่ได้ติดใจอะไรมากขนาดนั้นสักหน่อย”

     “…ความจริงแม่ฉัน ไม่ใช่พวกชอบว่าใครอย่างนั้นหรอกนะ แปลกที่พอวันนี้เธอมา…ท่านดูเปลี่ยนไป”

     “เรื่องนั้นฉันก็ไม่ได้ติดใจ~ ฉันคิดว่า มันคงเป็นนิสัยประจำตัวของคนที่อยู่ชั้นสูงกว่า…พวกผู้ดี ไฮโซๆ วันๆเอาแต่นั่งชี้นิ้วสั่งคนอื่น…”

     “แล้วทำไมเธอถึง…ไม่ยอมทานอะไรเลยล่ะ?”

     “ก็…อาหารนายมีแต่ของที่ฉันไม่รู้จักทั้งนั้นเลยนี่!! ฉันก็เลยไม่กล้ากิน”

     “แล้วทำไมไม่บอกฉันล่ะ?…นั่งใบ้เงียบอยู่นั่น!!”

     “เต็มใจจะเป็นใบ้เงียบ-[]-!!”

     “อุตส่าห์แต่งตัวสวยแท้ๆ…กลับกินอะไรอย่างที่คนสวยๆเค้ากินกัน ไม่เป็นสักอย่างเลยนะ เพนนี^^~”

     ไซเรนพูดเสียงเย้า ฉันรู้สึกแก้มร้อนผ่าวขึ้นมา!!

     “ช่างฉัน!!”

     ฉันสะบัดหน้าหนีเค้า เดินก้าวฉับๆไปในทิศทาง เอ่อ…ทางไหนวะ- -? ไม่รู้ล่ะ!! ทางไหนสักทาง ขอให้พ้นหน้าของนายไซเรน!!

     “จะเดินไปไหนล่ะนั่น?”

     “ช่างฉัน!!”

     ฟังจากเสียง ก็รู้ได้ว่าเค้ายังคงอยู่ที่เดิม!! ให้ตายเหอะ…ผู้ชายภาษาอะไรวะ? ผู้หญิงโมโหแล้วยังไม่คิดจะตามมาง้ออีก!

     “เฮ้! เดินดูทางด้วยสิ เธอน่ะ”

     “ว่าไงนะ?…”

     ปั้ก!!!

     ตุ้บ!!!

     เจ็บขึ้นมาทันทีที่หน้าผากT^T โง่ชะมัด! ทำไมไม่เดินดูทางด้วย…ชนเข้าให้กับต้นไม้เลยTOT ไม่ใช่ต้นไม้ธรรมดาด้วย มันคือต้นไม้ยักษ์!! ใหญ่ยิ่งกว่าคนโอบสิบคน! คงต้องคนสักประมาณยี่สิบกว่าคนนั่นแหละ ถึงจะสามารถโอบเจ้าต้นไม้ที่มาขวางทางฉันได้TOT

     “อย่างนี้…จะบอกว่า ช่างฉัน อีกมั้ย?”

     “ไม่แล้ว…โหว ระบมไปทั้งหน้าผากเลย!!!”

     ฉันลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆ ส่วนไซเรนน่ะเหรอ?…เค้าก็นั่งขำอยู่ข้างๆฉันน่ะสิ!! ไม่ช่วยแล้วยังจะขำอีก! กรี๊ด!! ก้นฉันเปื้อนไปด้วยโคลนหมดแล้วTOT หมดกัน…ชุดสวยๆ จากสีชมพูก็กลายเป็นสีน้ำตาลไปในทันใด!! อะไรจะเคราะห์ซ้ำกระหน่ำซัดขนาดนี้!! ล้มตรงไหนไม่ล้ม มาล้มตรงโคลน!

     “เอ้าๆ จะลุกขึ้นได้หรือยัง? มัวแต่นั่งแช่โคลนอยู่นั่นแหละ!!”

     “แล้วนายไม่คิดจะช่วยฉันลุกขึ้นเลยหรือไง!!”

     “คร้าบคุณผู้หญิง~”

     ไซเรยยื่นมือออกมาให้ฉันจับ แต่มีเหรอที่ฉันจะยอมลุกขึ้นไปง่ายๆน่ะ? พอฉันคว้ามือเค้าได้เท่านั้นล่ะ ฉันก็ใช้เรี่ยวแรงที่มี ฉุดเค้าให้ล้มลงมาตาม!!!

     โครม!!

     บ๋วบ บ๋วบ

     ช่วยอ่านให้มันเป็นเสียงโคลนดูดนิดหนึ่งนะคะ^^ เพื่ออรรถรสที่ดีในการอ่าน

     “เธอทำอะไรเนี่ย!!!”

     ไซเรนร้องว้ากเสียงดังลั่น พร้อมกับพยายามที่จะลุกขึ้นออกจากกองโคลนที่ดูดเท้าและก้นของเค้าให้แหมะอยู่กับที่!!

     “น่าๆ จะรีบลุกไปไหนเล่า? ตอนเด็กๆนายไม่เคยเล่นหรือไง!! รู้หรือเปล่า…ตอนเด็กๆฉันนะ กองโคลนนี่แหละ ของเล่นชิ้นดีเลย!! ทั้งเย็นสบาย~ จะปั้นนู่นปั้นนี่ก็ได้…อ้อ! แล้วมันก็ป้ายหน้าคนได้ด้วย^^”

     พูดจบ ฉันก็ควักโคลนขึ้นมาไว้ในกำมือ แล้วบรรจงป้าย….ป้าย…ป้าย…ลงบนหน้าของไซเรน!! เอาลายแมวเหมียวๆให้เค้าด้วยดีกว่า

     “พอเลยๆ”

     ไซเรนกำข้อมือฉันเอาไว้แน่น เค้าจ้องตาฉันอยู่นาน จนฉันเริ่มรู้สึกใจไม่ดี…แล้วเค้าก็!!

     “นี่แน่ะๆๆ เอาไปเลย…ป้ายได้ ป้ายกลับ ย้ากๆๆ~”

     ไซเรนหมุนมือฉันให้เข้าหาหน้าตัวเอง! เค้าบังคับมือฉันที่มีแต่โคลนป้ายหน้าของฉันเองจนฉันกลายเป็น ทหารพราน= =

     “โหว…ขี้โกงนี่นา!!”

     ฉันควักโคลนขึ้นมาอีกหนึ่งกำมือ ป้ายลงไปบนสูทราคาแพงของเค้า!! สะใจๆ อยากจะเห็นหน้าแม่ของไซเรนจังเลย! ที่ต้องมาเห็นลูกตัวเองนั่งเล่นโคลนอยู่เนี่ย ฮ่าๆๆ

     “เธออยากจะให้เสื้อกลายเป็นช็อคโกแลตนักใช่มั้ย!! เสร็จแน่ๆ”

     ไซเรนเอาบ้าง! เค้าควักโคลนขึ้นมา แล้วละเลงมันลงบนเสื้อของฉัน…หวิดจะโดนหน่มน้มของฉันอยู่หลายทีเลยล่ะ-/ / /- เค้าละเลงมา ฉันก็ละเลงกลับ จนในที่สุด…เราสองคนกลายเป็นมนุษย์ช็อคโกแลตเดินได้ไปแล้ว!!!

     “คุณไซเรน!! มะ มาทำอะไรอยู่ตรงนี้คะ?….ว้าย!! ตายแล้ว!!”

     สาวใช้คนหนึ่งซึ่งโชคร้ายผ่านมาเห็นพอดี!! เธอร้องลั่นบ้าน แทบจะดังเลยไปยันหน้าปากซอย!! และไอ้เสียงอันดังของสาวใช้คนนี้แหละ แม่ของไซเรนก็เลยรีบแจ้นออกมาพร้อมกับพี่สายลม!!

     “ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะไซเรน!! ทำไมลูกถึงทำตัวแบบนี้ล่ะหะ? ลงไปคลุกกับโคลนสกปรกๆ อย่างนั้นได้ยังไง!! อ๋อ…เพราะเธอใช่มั้ย? ชวนลูกชายฉันทำเรื่องแย่ๆแบบนี้น่ะ!!”

     เล่นโคลน แย่ขนาดนั้นเลยหรอ-__- แค่สกปรกนิดหน่อยเอง!! บู่…แม่ของไซเรนนี่โอเวอร์เกินเหตุ!! พวกคนรวยเป็นอย่างนี้กันทุกคนเลยหรือเปล่าเนี่ย?

     “เอาไว้คุยกันทีหลังเถอะครับแม่…ผมว่าตอนนี้ เราต้องการการอาบน้ำมากที่สุดนะครับ”

     “ก็ได้…จำปี! พาลูกชายและ…แขกของเค้า!! ไปอาบน้ำ อาบน้ำเสร็จแล้วมาหาแม่ที่ห้องนอนด้วยนะไซเรน ส่วนแขกของลูก ก็ให้เค้าพักอยู่ในห้องสะ!!”

     แม่ของไซเรนสั่งเสียงเฉียบ แล้วเดินจากไปพร้อมกับพี่สายลม! ไม่เข้าใจ…พี่สายลมจะเดินออกมาด้วยทำไม- -? เดินออกมา ไม่เห็นทำอะไรสักอย่าง!! เอาแต่เดินตามต้อยๆอยู่นั่น! คนเขียนนี่รั่วนะเนี่ย!!(ว่ากันสะงั้นT^T)

     “ไปอาบน้ำเลยยัยช็อคโกแลตสมองกลวง^O^!!”

     “นายก็เหมือนกัน นายช็อคโกแลตสติเฟื่อง^O^!!”

รีบตาลีตาเหลือกมาอัพ โอ๊ะ ไม่ใช่ๆๆ รีบมาอัพเพื่อตัวเองและคนอ่านเรยค่ะ

เพระเดี๋ยวไม่มีเวลา นาทีทองดีๆแบบนี้อีกแร้วT^T

ตอนนี้เสร็จอย่างราบรื่นเนื่องจากหัวลื่นอย่างรุนแรง~

ขอบคุณที่ติตดามนะคะ ขอบคุ๊ณขอบคุณ^..^

ชุดของเพนนี อธิบายแล้วกลัวจะไม่เห็นภาพกัน~ ก็เลยเอามาให้ดูค่ะ!!

>>คิดสะว่ามันเป็นสีชมพูหวานๆอย่างที่เพนนีใส่นะคะ- -;; เนื่องจากหาสีชมพูไม่ได้T^T และแบบนี้แหละที่ใกล้เคียงที่สุดเลย~