หลังจากที่แม่ของไซเรนเข้ามายุติสงครามโคลนที่ทำให้ฉันกลายเป็นมนุษย์ช็อคโกแลตเดินได้แล้ว ฉันก็ถูกส่งมาที่ห้องซึ่งฉันเคยถูกพามาแต่งตัวที่นี่ เค้าไม่พาฉันเข้าห้องโดยทันที แต่กลับผลักฉันเข้าห้องน้ำ! แล้วโยนผ้าเช็ดตัวให้ฉันอย่างโกรธๆ

ก็สมควรโกรธอยู่หรอก=__=

ฉันเริ่มจากการเอาน้ำล้างโคลนให้มันออกให้หมด! ใช้เวลานานพอสมควรเลยล่ะ!! แต่ก็ไม่นานเท่าไรในความสามารถระดับฉันแล้ว~ ขั้นตอนที่ฉันอยากจะทำมากที่สุดก็มาถึง…คือการได้ลงไปแช่ในอ่าง!! กรี๊ด มีสบู่กลิ่นกุหลาบด้วย เหมือนของยูโรเลย แต่ท่าทางยี่ห้อจะดีกว่าแฮะ

เป็นคนรวยมันก็สบายอย่างนี้นี่เองล่ะนะ^^

ในที่สุด! ฉันขัดสีฉวีวรรณตัวเองเรียบร้อยหมดจดงดงาม!! สวมเสื้อผ้าที่สาวใช้ของไซเรนจัดเตรียมเอาไว้ให้ ฉันว่า…แค่ชุดนอนก็แพงมากกว่าบ้านฉันทั้งหลังแหงๆ!!

ก๊อกๆ

“ค่า…”

ฉันเดินไปเปิดประตูอย่างเบามือ ก็กลัวประตูเค้าจะพังT_T

“ว่าไงจ้ะ เพนนี^^”

“พี่สายลม!!”

ฉันมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยอาการสั่นๆ พี่สายลมตอนนี้อยู่ในชุดนอนสีฟ้าบางจ๋อยเกือบจะซีทรู!! คลุมใหล่ด้วยขนแกะ!

“ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นก็ได้มั้งจ้ะ…เอ่อ ขอพี่เข้าไปคุยด้วยหน่อยได้มั้ย?”

“ค่ะ”

ฉันเอี้ยวตัวหลบให้พี่สายลมเดินเข้ามา แล้วความรู้สึกอึดอัดก็เข้ามาแน่นอยู่ในอก ฉันชักจะเริ่มหายใจหายคอไม่สะดวกสะแล้วสิ!!

“พี่อยากคุยเรื่องข้อตกลงระหว่างเรา^^”

พี่สายลมเดินนวยนาดลงไปนั่งบนขอบเตียง รอยยิ้มหวานๆที่อาบไปด้วยยาพิษ!!

“กะ ก็คุยสิคะ….”

ฉันยังคงเกาะอยู่ที่ประตู! ต้องหาที่ยึดเหนี่ยวขาและแขนของตัวเองเอาไว้ให้ดี

“พี่ไปนอนคิด นั่งคิด ยืนคิด มาหลายชั่วโมงแล้ว…คิดว่าข้อตกลงอันนี้แหละ ที่เหมาะสมที่สุด!! พร้อมจะฟังหรือยังล่ะจ้ะ?”

ฉันพยักหน้าหงึกหงักแทนคำตอบ

“พี่…อยากให้เธอ เลิกเข้าใกล้ไซเรน!!!”

“เลิกเข้าใกล้!? ปะ เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ…ฉันยังเป็นหนูทดลองของเค้าอยู่เลย และก็อีกอย่างหนึ่ง…ยาที่ไซเรนทำให้ฉันกินน่ะ มัน….”

“มันทำให้เธอเลิกเข้าใกล้เค้าไม่ได้…สินะ?”

“ค่ะ มันเป็นอย่างนั้น”

เป็นครั้งแรกที่ฉันยอมรับกับสถานะการเป็นหนูทดลองของไซเรน!!

“แต่เธอควรจะทำ เพนนี…เพราะเดือนหน้านี้ พ่อของฉัน เค้าจะมาตรวจไอคิว! ผลงาน! ทุกๆอย่าง! ทั้งหมดที่ไซเรนทำหรือใช้หัวคิด!…ถ้าพ่อฉันพบว่า ไซเรนประดิษฐ์ยาที่มันงี่เง่า!! แล้วยังใช้หนูทดลองที่กำลังจะลอบกัดเค้าในไม่ช้านี้อีกต่างหาก!!”

“มะ มันก็แค่สมุดจดเล่มเดียว!!”

“แต่มันก็เป็นสิ่งเดียวที่พ่อฉันอยากได้เหมือนกัน!! องค์กรของพ่อฉัน ต้องการเค้า!!…”

“…”

ฉันกำลังนิ่งอึ้งตะลึงงันกับคำพูดของพี่สายลม! นี่มันไม่ใช่นิยายวัยรุ่นแล้ว!! โฮกกกกกTOT

“ถ้าเธอทำตามที่ฉันต้องการ…ไซเรนจะไม่รู้เรื่องของเธอ! และถ้าผลมันออกมาดี ฉันจะให้เธอยืมสมุดจดเล่มนั้นของไซเรน เป็นยังไง? ข้อตกลงน่าสนมั้ย?”

“ไม่ค่ะ!! …ฉันทำมันไม่ได้จริงๆ! แค่ฉันห่างเค้าไม่ถึงชั่วโมง ฉันก็แทบตายแล้ว!!!…นี่จะให้ถอยห่างเค้าออกมาเรื่อยๆอย่างนั้น ไม่มีทางหรอกค่ะ!! แล้วอีกอย่างนะคะ ถึงพี่สายลมจะเอาเรื่องนี้ไปบอกไซเรน ฉันก็มีเหตุผลที่จะอธิบายให้เค้าฟัง!!!”

ฉันเชิดหน้าตั้งตรงมองพี่สายลม ก่อนจะเปิดประตู เป็นเชิงบอก ไม่สิ! เป็นเชิงไล่มากกว่า พี่สายลมจ้องหน้าฉันอย่างอาฆาตแค้น พลางลุกขึ้น แล้วเดินออกจากห้องไป

ปัง!

ตุบ!

ทันทีที่ประตูถูกปิดลง ฉันก็ทรุดฮวบลงกับพื้นทันที

ทำไมในใจมันหวิวๆขนาดนี้นะ? แค่พอได้รู้ว่า…จะต้องห่างไซเรน! ถึงมันจะไม่ใช่เพราะข้อตกลงของพี่สายลม แต่เป็นสักวันหนึ่ง!…วันหนึ่งที่เราจะต้องห่างออกจากเค้ามาจริงๆ

ไม่อยากให้ไซเรนคิดยาแก้สำเร็จเลย!!

ฉันไม่อยากให้เค้าคิดสำเร็จ!! ฉันอยากอยู่ใกล้ๆเค้าเหลือเกิน

หยุด-___-!!

รู้สึกว่ามันจะเลยเถิดกันไปใหญ่แล้วนะ!! ไอ้ความคิดข้างบนน่ะ ตัดมันทิ้งออกไปสะ!! ที่เราคิดอย่างนั้น อาจเป็นเพราะฤทธิ์ยา ใช่แล้ว!! มันเป็นผลข้างเคียงของฤทธิ์ยา!!

ต้องรีบเอาไปบอกไซเรน>O<!!

ฉันรีบยันตัวเองลุกขึ้น ออกมาจากห้อง แลซ้ายยย แลขวาาา โอเค!! ทางสะดวก…ห้องของไซเรนอยู่ไหนกันละนี่??

อนาถจิต- -

อยากจะไปหา แต่ไม่รู้ว่าห้องของไซเรนอยู่ไหน!! ให้ตายเหอะ

“หาอะไรหรือคะ คุณหนู??”

เฮือก!! โหว…มาไม่ให้สุ้มให้เสียงกันเลยนะคะคุณป้า-.,- ตกใจหัวใจแทบวาย!!!

“หาห้องของไซเรนน่ะค่ะป้า คือ…มีเรื่องจะต้องคุยกัน^^;;”

“ตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายค่ะ!!”

“ขอบคุณค่ะป้า”

เมื่อผละออกมาจากป้าผู้แสนดีแล้ว ฉันก็เดินตรงไปตามทางอย่างที่บอก อ้า!! เจอแล้วห้องของไซเรน…แค่บานประตูห้องก็ใหญ่เท่ากับตู้เสื้อผ้าบ้านฉันแล้วอ่ะ!!

ก๊อกๆๆ

(ผ่านไปประมาณสองนาทีกว่าๆ!!)

แอ๊ด….

“มีอารายหรอเพนนี หือ= =”

ไซเรนอยู่ในสภาพสลึมสลือสุดๆ!! นี่เพิ่งจะกี่โมงเอง? ทำไมเค้าหลับเร็วขนาดนี้…นี่ฉันมากวนเค้าหรือเปล่า!!

“นาย…หลับอยู่หรอ?”

“อือ= =…ตกลงเธอมีเรื่องอะไร?”

“คือ…ที่นายเคยบอกกับฉันว่า ยาที่ฉันกินเข้าไป ต้องรอดูผลข้างเคียงของมัน…ฉันคิดว่า ฉันเจอผลข้างเคียงของมันแล้วล่ะ”

“งั้นหรอOvO!! เข้ามาเลยๆๆ ฉันว่าคืนนี้เราคงจะคุยกันดึกสักหน่อยแล้วล่ะ!!”

ไซเรนแทบจะลากฉันเข้าไปในห้องให้เร็วๆทันใจเค้า!! อาการง่วงนอนของเค้าเมื่อกี้หายไปหมด เหลือเพียงแต่ความตื่นเต้น!!

“คือ…ฉันยังไม่แน่ใจเท่าไรหรอกนะ!!”

“ไม่เป็นไรๆ…เอ้า! นั่งลง รอฉันตรงนี้ แปปนะ!! ขอฉันไปหยิบสมุดก่อน”

ไซเรนวิ่งฉิวออกจากห้องไปด้วยความเร็วสูง!! คิดถูกหรือเปล่าเนี่ยที่มา-O-;;

“ตกลง เราคุยกันไม่รู้เรื่องใช่มั้ยเพนนี^^??”

“พี่สายลมO_O!!”

นี่พี่เค้าจะตามไปหลอกหลอนฉันทุกที่เลยหรือไงกันนะ!! พระเจ้า…!!

พี่สายลมค่อยๆเดินเข้ามาหาฉันราวกับนางพญาที่กำลังจะตะปปเหยื่อน้อยๆT^T

“ฮ้า~ ต้องพูดยังไง? คนแบบเธอถึงจะเข้าใจนะ?…เธอรู้อะไรมั้ย? ว่าถ้าเธอยังเข้าใกล้ๆเค้าอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ อนาคตของไซเรนก็จะตกต่ำลง”

ตกต่ำลง!!!

มันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ? โหว…นี่ถ้าฉันหลงรักไซเรนเข้าไปแล้ว! ฉันคงจะร้องไห้น้ำตาท่วมบ้านใหญ่ๆของที่นี่แน่นอน อะไรกัน…อย่างกับละครน้ำเน่า-0-

“พูดแบบนี้…เธอคงยิ่งไม่เข้าใจใหญ่!! เอาเป็นว่า…สักวันหนึ่ง ไซเรนเค้าก็จะทิ้งเธอ เพราะเธอเป็นเพียงแค่หนูทดลอง!!”

“…”

เถียงไม่ออกเลยแฮะ…เป็นเพียงแค่หนูทดลอง? ฉันเป็นแค่นั้นสำหรับไซเรนจริงๆ…!!

ไซเรนกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปที่ห้องทดลองส่วนตัวในบ้านของเค้า! หลังจากที่กลับมาบ้าน เค้าก็ดันวางสมุดเอาไว้ที่นี่!! เสียเวลาเดินมาเอาชะมัด- -* แต่ไซเรนก็ไม่ยอมที่จะเสียเวลามากไปกว่านี้ เค้ารีบหยิบสมุดนั้นขึ้นมา แล้ววิ่งให้เร็วสุดกำลังเพื่อขึ้นไปยังห้องนอน ยัยเพนนี นี่ก็มีส่วนฉลาดๆกับเค้าบ้างเหมือนกันนะ^^

“พี่สายลม? แล้วเพนนีล่ะ?”

ไซเรนตกใจอยู่ไม่น้อย เมื่อเห็นว่าหญิงสาวที่อยู่ในห้องเค้าไม่ใช่เพนนี แต่กลับเป็น พี่สายลม!!

“เค้ากลับไปที่ห้องแล้วล่ะจ้ะ…เห็นบอกว่า เอ่อ…พี่ไม่บอกดีกว่า^^;;”

“อะไรพี่สายลม!! เพนนีบอกว่าอะไร?”

“คือ คะ เค้าบอกว่า…ไซเรนน่ะ บ้า! เชื่อคำพูดของเค้าง่ายๆ แล้วเค้าก็เดินออกจากห้องไปเลย”

พี่สายลมเล่าตะกุกตะกัก อึกอักอย่างบอกไม่ถูก นั่นช่วยเพิ่มความโกรธให้ไซเรนมากขึ้นเรื่อยๆ มาบอกว่ารู้ผลข้างเคียงแล้ว ก็จากไป!! แถมยังมาหาว่าเค้าบ้าอีก!!!

“นี่ก็…ดึกมากแล้วนะพี่สายลม พี่สายลมไปพักผ่อนเถอะ”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ไซเรนอาจจะชอบที่ได้อยู่กับพี่สายลมนานๆ แต่ตอนนี้…เค้ารู้สึกว่ามันไม่มีความรู้สึกแบบนั้นแล้ว ตอนนี้เค้าต้องการอยู่คนเดียวเท่านั้น!!

“เฮ้ย!! ทำไมแกกลับมาเอาป่านนี้วะ??”

ยูโรร้องเสียงหลง เมื่อเห็นว่าฉัน! เดินสะโหลสะเหลเข้าบ้านมา

“มีเรื่องนิดหน่อย…แต่ตอนนี้ฉันขอนอนหน่อยนะ ไม่ไหวแล้ว ฮ้าว~-O-“

ทำไมฉันถึงกลับมาตอนนี้น่ะหรอคะ? ก็เพราะ…พี่สายลม=[]=!! เล่นพูดสะจนฉันคิดหนัก และผลออกมาก็คือ…ฉันต้องอยู่ห่างไซเรนเข้าไว้ ก็ไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่านะ!?….

ฉันทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน ลุงที่ขับรถมาส่งฉัน ขับอย่างซิ่ง!! ปาดหน้ารถคันนู้นทีคันนี้ที! ดีนะว่าฉันไม่ใช่พวกเมารถอะไรบ่อยๆ…ไม่งั้น ก็คงได้เละอยู่แถวนั้นแหละ- - เอาล่ะ เนื่องจากวันนี้! ฉันเหนื่อยมาทั้งวัน เพราะฉะนั้นขอหลับหน่อยนะ(_ _)zzZZ (ง่ายๆเลยนะยะ)

ปังๆ!!!

อ๊ากกกกกก ใครมันมากวนการนอนของฉันเนี่ย!! หลับไปยังไม่ถึงห้าวิเลย>O<!!

ปังๆ!!!

ฉันลุกขึ้นจากเตียงด้วยความโมโห!! กระชากประตูออกมาเต็มแรง…

“เพนนี…แกรีบลงไปข้างล่างเลย!!!”

“อะไรอีกล่ะ ยูโร คนจะหลับจะนอน= =”

“แกไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรอวะ!! รีบลงไปข้างล่างเลย…ไม่งั้น บ้านของแม่แป๊วที่อุตส่าห์ถนอมมาเพื่อเราได้พังเละแน่นอน!!” 

ขะ ขนาดนั้นเลยหรอ เอื๊อก=O=

เมื่อลงมาถึงข้างล่าง ฉันก็เข้าใจแจ่มแจ้งในทันที!! ไซเรนนั่นเอง!! ดูเค้าโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงเอาการเลยล่ะ โชคดีหน่อย ที่เรียลคอยพูดคุมไว้ให้อยู่ ไม่งั้น…บ้านได้พังอย่างที่ยูโรบอกแหงๆ

“เอ่อ…นายมีอะไรหรอ ไซเรน?”

“ยังจะถามอีกหรอ เพนนี!! เธอนั่นแหละมีอะไร?…ทำไมถึงหนีกลับมาเฉยๆอย่างนี้ฮะ!!”

“เอ่อ…”

“มานี่เลยๆ!!!”

ไซเรนกระชากข้อมือฉัน ให้เดินตามเค้าไปข้างนอก …ไซเรนจับใหล่ฉันให้หันมาเผชิญหน้ากับเค้า ดวงตาเค้าดูแข็งกร้าว!!

“เธอบอกว่า…เธอรู้ผลข้างเคียงของยาแล้ว ใช่ อย่างที่เธอเห็น ฉันดีใจมาก!! เพราะมันจะช่วยให้ฉันคิดวิธีแก้เร็วขึ้น แต่พอฉันกลับมาที่ห้อง!! ฉันเจออะไรรู้มั้ย?”

ฉันจะรู้กันนายมั้ยเนี่ย!!

“พี่สายลม เค้าบอกกับฉัน…ว่าเธอน่ะ หาว่าฉันบ้า!! ที่หลงเชื่อคำพูดของเธอง่ายๆ!!”

“ฉันเนี่ยนะ??”

“ก็ใช่นะสิ!!”

“จะบ้าหรอ!! ฉันไม่ได้พูดเลยนะ…ก็พี่สายลมเค้าบอกกับฉันว่า เอ่อ…”

อย่าเพิ่งพูดสิเพนนี!! คิดดีๆก่อน….คิดดีๆ เอ่อ พี่เพนนีต้องการไม่ให้เราเข้าใกล้ไซเรน!! เพราะฉะนั้น ยอมรับข้อกล่าวหา ก็คง…ไม่เป็นไรมั้ง

“เอ่อ…ใช่! ฉันพูด”

“เป็นเธอจริงๆด้วยเพนนี!!…ฉันไม่น่าเลย ไม่น่าคิดให้เธอมาเป็นหนูทดลองที่ชอบพูดโกหก!! ฉันเกลียดคนที่ชอบโกหกที่สุด!!”

ไซเรนตวาดใส่หน้าฉัน มันเหมือนเข็มพันเล่มเข้ามาทิ่มทุกส่วนของร่างกาย ลึกลงไปจนถึงกระดูก…มันปวดร้าวไปหมด!!

“ใช่! ฉันโกหก…”

“…ฉันจะกลับแล้ว พรุ่งนี้เจอกันที่ห้องทดลอง!”

ไซเรนเดินก้าวฉับๆไปที่รถของเค้า หลังจากนั้นก็ขับออกไปด้วยความเร็วจนฉันกลัวเลยล่ะ ว่ามันจะเกิดอุบัติเหตุ

“นี่มัน เรื่องอะไรกันแน่วะ เพนนี?”

ฉันหันกลับไปมองหน้าเพื่อนทั้งสองคน ที่ยืนเกาะประตูเฝ้าดูสถานการณ์ ! แล้วน้ำตา…มันก็เอ่อขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

“คือ…นิดหน่อยๆ ฉันแค่ทำอะไรไม่ถูกใจเค้าเฉยๆ ฮึก…”

“นิดหน่อยแน่หรอ? สภาพเธอมันไม่ได้บอกอย่างนั้นเลยนะ”

เรียลลูบหัวฉันเบาๆ ก่อนจะดึงตัวฉันเข้ามาไว้ในอ้อมกอดที่แข็งแรง และนั่น…ก็คือที่ๆฉันจะสามารถร้องไห้ออกมาได้อย่างไม่อายใคร

“ฮึก…ฉันอยากจะร้องไห้ต่อหน้าเค้า! ฉันอยากจะบอกว่าสิ่งที่เค้ารู้มันไม่จริง!! แต่ฉัน…พูดมันไม่ออก ตอนที่เค้าตวาดใส่หน้าฉัน! มัน…เจ็บไปหมดเลย ฮือ…”

“ความรักนี่มัน…ร้ายจริงๆเลยนะ^^”

“ความรักT_T??”

ฉันถอยออกมาจากอ้อมกอดอันแข็งแรงของเรียล มองหน้ายุดรเพื่อต้องการคำตอบในสิ่งที่เรียลพูด

“ความรักไงล่ะเพนนี^^…ฉันว่าแก หลงรักไซเรนเข้าแล้ว!!”

“นั่นมันเพราะฤทธิ์ยาต่างหากTOT”

“ถ้าเพราะอย่างนั้นจริงๆ ทำไมแกต้องร้องไห้ขนาดนี้ด้วยเล่า?”

“ความรักๆ^^”

ยูโรกับเรียลพูดออกมาเป็นทำนองเพลงอย่างสนุกสนาน ในขณะที่ใจของฉัน กำลังเต้นตึกตักๆตามจังหวะนั้นไป….

จังหวะความรัก…

ตอนนี้ไม่มีการย่อหน้านะเคอะ-..- เนื่องจากขี้เกียจอย่างแรงT^T และก้อ...ปวดหลังมากมาย!! ถึงจาขี้เกียจย่อหน้า แต่ก้อไม่ขี้เกียจอัพน้า~!! ใกล้เปิดเทอมแล้ว เวลาอัพน้อยลงมากมายค่ะTwT

แง่มๆ อยากลองแต่งนิยายแนว...ตบจูบๆบ้างง่ะ-0-

เอิ่มๆ...ตอนนี้มันไม่ค่อยหนุกเลยอ่าเนอะ!!