12

ยูโรคนเดิม…ไม่มีแล้ว!!

เป็นความผิดของฉันใช่มั้ย? ที่วันๆ ฉันเอาแต่หมกอยู่ในห้องทดลอง เอาแต่หลงระเริงอยู่ในนี้ โดยไม่ได้สนใจความรู้สึกของยูโรและเรียลเลย คนที่เปลี่ยนไป อาจจะไม่ใช่ยูโรก็ได้…มันคงเป็นฉันเอง

ฮึก…ฉันขอโทษๆๆ

“เป็นอะไรไปน่ะเพนนีO_O??”

เคลเวอร์ผละจากกลุ่มสาวๆที่ยืนห้อมล้อมเค้า ตรงเข้ามาหาฉันด้วยสีหน้าร้อนรน ฉันเงยหน้าขึ้นมองเค้าทั้งน้ำตา ทุกอย่างมันจุกอยู่ตรงที่คอ อยากจะพูด…แต่ก็พูดมันไม่ออก

“ฉัน…ฮือๆๆๆ”

ฉันซบหน้าลงกับฝ่ามือ ร้องไห้ออกมาเป็นเด็กๆ แค่คำพูดของยูโร…มันทำให้ฉันรู้สึกเคว้งขนาดนี้!! ไม่มีแล้วที่พักใจแสนอบอุ่น มันจะไม่มีอีกแล้ว คำพูดปลอบโยนในขณะที่ฉันร้องไห้!!

“เป็นอะไร? บอกฉันหน่อยสิ?”

เคลเวอร์ดึงมือของฉันออก เค้าค่อยๆเช็ดน้ำตาฉันด้วยมืออย่างอ่อนโยน แต่ยิ่งทำอย่างนี้ ก็ยิ่งทำให้น้ำตาฉันทะลักออกมาอย่างกับเขื่อนแตก ทำเอาคนตรงหน้าฉัน ตกใจอย่างรุนแรง

“ฉะ ฉันขอโทษนะ…”

เค้าดึงฉันเข้ามากอด สิ่งที่ฉันได้ยินตามมา คือเสียงกรี๊ดของสาวๆ ที่ยืนอยู่บริเวณนั้น แต่ไม่ว่าจะเสียงอะไรในตอนนี้ฉันก็ไม่ใส่ใจแล้ว ฉันต้องการที่พักพิงใจ…

เป็นชั่วระยะเวลาที่เนิ่นนานกับการที่ฉันได้อยู่ในอ้อมกอดของเคลเวอร์ จนในที่สุด น้ำตาของฉันมันก็หยุดไหลทะลักอย่างกับเขื่อนแตก

“ไม่เป็นไรแล้วใช่มั้ย?…ทีนี้ เล่าได้หรือยังว่ามันเกิดอะไรขึ้น!?”

“คือ…”

ถ้าฉันเล่ามันออกไป ก็เท่ากับ ฉันเล่าว่าตอนนี้ฉันกำลังคิดจะขโมยสมุดจดของไซเรน!! ไม่ได้ๆ…ในตอนนี้ ไม่มีใครสามารถไว้ใจได้!! ฉันจะต้องไม่เปิดปากเล่ามันออกไป…

“ไม่มีอะไรมากหรอก^^;; ฉะ ฉันขอตัวนะ…”

ฉันรีบหนีออกมาจากการต้องตอบคำถามเคลเวอร์ ตรงไปที่ห้องทดลอง…ความจริงแล้ว อ้อมกอดเมื่อกี้ฉันอยากได้จากไซเรนเสียมากกว่า ฉันอยากให้เค้าลูบหัวฉันเบาๆ…

นี่ฉันคิดอะไรออกไป>__

อ้อ…สงสัยจะเป็นเพราะผลข้างเคียงของยา!!

“เธอหายไปไหนนานนักล่ะเพนนี?”

ไซเรนออกมานั่งรอฉันอยู่หน้าห้อง! เค้าขมวดคิ้วเป็นปม เมื่อเห็นว่าตาของฉันบวมและแดงก่ำ

“เธอ…ร้องไห้?”

“กะ ก็…นิดหน่อย^^ ไม่มีอะไรมากหรอก ฉันแค่ร้องไห้เพราะดีใจกับเรื่องที่อาจารย์มาลินีบอกน่ะ”

“เรื่องอะไรล่ะ?”

“คะ คือ…ฉัน ฉัน เอ่อ คือ ฉันได้เงินทุนแล้วน่ะ แหะๆ^^;;”

“จริงหรอ!! ฉันพึ่งรู้นะเนี่ยว่าเธอต้องใช้เงินทุนด้วย…นี่ๆ ถ้าฐานะทางบ้านมันไม่ค่อยดีขนาดนั้น แล้วทำไมไม่ไปเข้าโรงเรียนที่ค่าเทอมมัน…น้อยๆล่ะ?”

“นายไม่เข้าใจๆ เอาล่ะ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันจะเล่าประวัติของฉันให้คนอื่นฟัง!! ตั้งแต่ฉันจำความได้ ฉันก็มาอยู่ในการเลี้ยงดูของแม่แป๊ว!! รวมกับเพื่อนของฉันอีกสองคน…และแม่แป๊วก็ดันมีความคิดที่อยากจะท่องไปรอบโลก จึงส่งพวกฉันเข้าโรงเรียนดีๆ ด้วยเหตุผลอะไร ฉันก็ไม่รู้ …ค่าเทอมที่นี่มันก็ใช่ย่อยสะที่ไหน? ฉันเลยต้องพึ่งเงินทุน”

“ชีวิตน่าสงสารแฮะเธอ- -“

“ขอบใจย่ะ- -+!!”

“แล้วตอนนี้ เกรดเป็นยังไงล่ะ? พอจะมีอะไรให้ฉันช่วยมั้ย”

ฉันมองหน้าเค้าด้วยความตะลึง!! คนอย่างนายนี่นะ? คิดจะช่วยผู้คนที่โง่และเดือดร้อน!! ดูไม่เข้ากับนายเลย

“หน้าฉันหล่อขนาดนั้นเลยหรอ จ้องเอาๆน่ะ^^”

“จะบ้าเรอะ!! ฉันแค่…แปลกใจนิดหน่อยน่ะ ที่เห็นคนอย่างนาย เอ่อ…คิดจะช่วยเหลือคนอื่น?”

“แหม ฉันก็เป็นพระเอกของเรื่องนะ ต้องมีด้านดีๆบ้างสิ”

“-__-;;”

“พูดถึงเกรดแล้ว…ฉันว่า การที่เธอไม่ได้ไปเรียนอย่างนี้ มันคงจะไม่ดี ฉันจะสอนเธอเอง…ไปเอาหนังสือที่เธอกำลังเรียนมาสิ!! ฉันจะดูให้”

ไซเรนกระดี๊กระด๊าขึ้นมาอย่างฉับพลัน!! แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรกับท่าทีของเค้านัก…ถ้าฉันมัวมานั่งเรียนอยู่กับไซเรนอย่างนี้ แน่ล่ะ ว่ามันจะต้องเป็นการช่วยเสริมเกรดของฉัน แต่ว่า…ถ้ายูโรกับเรียลได้มาเรียนด้วยกันล่ะก็…

มันคงจะดีไม่น้อยเลยล่ะY_Y

ฉันหยิบหนังสือและสมุดจดวิชาวิทยาศาสตร์กับวิชาคณิตศาสตร์ขึ้นมา เพราะมันเป็นวิชาที่ฉันเข้าขั้นอ่อนระยะสุดท้าย- -*

“เธอไม่เข้าใจตรงไหนก็ว่ามา~~”

“ตรงนี้…และก็ตรงนี้ เอ่อ…ตรงนี้ด้วย!! เอ่อ ความจริงมันก็ทั้งเล่มแหละ- -;;”

“ท่ามากนักนะ!! บอกแค่นี้ก็จบแล้ว”

ผ่านไปราวๆสองชั่วโมง ที่ฉันนั่งตรากตรำ หลังขดหลังแข็ง! เพื่อทำให้สมองอันน้อยนิดของฉันเข้าใจในคำพูดคำสอนของไซเรน-__-

“ฉันว่าสมองเธอมัน…เข้าขั้นหนักแล้วล่ะ!! อธิบายง่ายๆ ยังไม่เข้าใจเลย-*-“

“ขอโทษทีนะ ที่สมองฉันมันไม่ได้เรื่องน่ะ- -“

“ยิ่งโทษสมองตัวเองอย่างนั้น มันก็ยิ่งโง่จริงๆหรอก~ จริงสิ!! ฉันมีวิธีที่จะทำให้เธอเข้าใจมากขึ้นแล้วล่ะ..”

ว่าแล้วไซเรนก็ผลุนลุกขึ้นเดินไปข้างหลังห้อง ซึ่งมันก็คือที่เก็บเจ้าสมุดจดล้ำค่านั่นเอง!! หรือว่า…ฉะ ฉันจะได้เห็นเนื้อในที่ฉันอยากได้ ไม่ใช่สิ!! ฉัน ยูโรและเรียลต่างหาก^^ ถ้าไซเรนสอนจบเมื่อไร ฉันจะรีบแจ้นไปหาพวกมันทันที รวมถึง…ฉันจะขอโทษยูโรด้วย!!

ไซเรนกลับมาพร้อมกับหนังสือเล่มยักษ์ของเค้า!! โอ๊ย ตื่นเต้นจนเนื้อลุกขึ้นมาเต้นเป็นจังหวะแซมบ้าแล้ว>O

ตึง!!!

“เธอไม่เข้าใจวิชาวิทย์กับคณิตใช่มั้ย?”

เค้าเริ่มตั้งหน้าตั้งตาเปิดไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ จนทั้งสองฝั่งของหน้ากระดาษมันหนาเท่ากัน!! เค้าถึงได้หยุดแล้วยิ้มเผล่ออกมาอย่างยินดี

“มาดูสิๆ”

ฉันชะโงกหน้าเข้าไปดูในระดับเดียวกับไซเรน แล้วก็ต้องตกใจกับสิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษ!! มันไม่ใช่ตัวหนังสือที่เขียนเยอะแยะจนน่าเวียนหัว มันเป็นตัวการ์ตูน!! ตัวการ์ตูนสามช่องสี่ช่องที่แต่ละคำพูด จะพูดถึงเนื้อหาของวิชาวิทยาศาสตร์ มีบางช่องที่ตลกๆ ทำให้ไม่ดูน่าเบื่อ

“น่าทึ่งใช่มะ?… ตอนที่ฉันเริ่มวาดเจ้าพวกนี้ ฉันก็คิดไปว่า…ถ้าเรามัวแต่มานั่งอ่านตัวหนังสือที่เยอะยาวเป็นหางว่าว คงน่าเบื่อสุดๆ!! ฉันก็เลยวาดมันออกมาจากสิ่งที่เข้าใจและได้เรียน^^”

ที่สมุดจดของเค้าหนาเตอะเป็นตึกสิบชั้น ไม่ใช่เพราะจดอะไรไว้เยอะแยะขนาดนั้น!! แต่เป็นเพราะเค้าวาดรูป กินเนื้อที่เยอะเชียวล่ะ^^

“ฉันว่า เธอควรจะใช้วิธีนี้บ้างนะ แบบ…เรียนจบปุ๊ป รีบเอามานั่งวาดเกี่ยวกับบทเรียนนั้นไปเลย!!”

“ฉันวาดไม่สวยนี่= =”

“วาดเป็นแบบลายเส้นเดียวสิ!! ที่หัวกลมๆ ขาขีดหนึ่ง แขนขีดหนึ่ง!”

“ฉันจะจำใส่กะโหลกหนาๆอันนี้ไว้ละกันนะ!!” 

“เดี๋ยวฉันมาแปปหนึ่งนะ เธอนั่งดูนั่งอ่านไปก่อนละกัน”

ไซเรนพูดขึ้นเพราะว่าเค้ารู้สึกถึงความสั่นของโทรศัพท์มือถือที่กำลังสั่นครืดคราดอยู่ในกระเป๋าเสื้อของเค้า

ฉันก้มลงดูตัวการ์ตูนที่ถูกวาดขึ้นโดยไซเรน พร้อมกับอ่านคำพูดของเจ้าตัวการ์ตูนนั้น เฮ้!! มันทำให้ฉันเข้าใจได้ไม่ยากเลยนะนี่ แถมยังสนุกอีกด้วย><

ไซเรนเดินออกมาคุยโทรศัพท์ข้างนอก ตอนนี้ฟ้าเปลี่ยนสีเป็นสีค่อนข้างมืด เวลาช่างผ่านไปรวดเร็ว!! เค้ารู้สึกว่ามันเพียงแค่ชั่วโมงสองชั่วโมงเท่านั้นเอง สำหรับการนั่งสอนให้เพนนี …เค้ามีความสุขแปลกๆที่ได้เห็นหน้าเพนนียุ่งกันเป็นปม บางครั้งก็ยิ้มร่า แล้วก็กลับมาทำหน้ามุ่ยเพราะคิดไม่ออกอีก!!

“ครับ พี่สายลม โทรมามีอะไรหรือเปล่าครับ?”

[เดี๋ยวนี้ถามแบบนี้แล้วหรอไซเรน…ปกติโทรมาไม่เห็นถามอะไรที่จะทำร้ายน้ำใจพี่แบบนี้เลย ฮือๆTOT]

“ผะ ผมขอโทษครับพี่สายลม!! คะ คือ…ช่วงนี้มีคนโทรมาเรื่องธุระนู่นธุระนี่บ่อยน่ะครับ แหะๆ”

ไซเรนหัวเราะแห้งๆอย่างฝืดคอ เค้ากำลังโกหกพี่สายลมคำโตเลยล่ะ!!

[พี่ล้อเล่นน่า~ แหม…คิดเป็นจริงเป็นจังไปได้ เอ้อ! แล้วนี่ทำอะไรอยู่หรอจ๊ะ]

“ก็…ช่วยสอนพวกวิชาต่างๆ ให้เพนนีเค้านะครับ พี่สายลม^^”

[หรอจ้ะ? แหมๆ พี่ก็นึกว่าจะอยู่คนเดียวสะอีก…ว่าจะไปหาสักหน่อย!!]

พี่สายลมพูดเสียงตัดพ้อนิดๆ มันช่างเป็นเสียงบาดใจชายทุกคนให้อ่อนยวบเสียเหลือเกิน!! และไซเรนเองก็ไม่ใช่ตุ๊ดใช่แต๋ว เค้ามันผู้ชายทั้งแท่ง!!

“พี่สายลมก็มาหาผมได้นี่นา~~”

[คือ…พี่มีเรื่องที่จะต้องคุยกับไซเรนสองคนน่ะจ้ะ^^ เห็นไซเรนบอกว่าอยู่กับเพนนี พี่ก็ไม่อยากจะรบกวน]

“ให้ผมออกไปหาพี่ก็ได้นี่!! พี่บอกสถานที่มาเลย…”

[เอ่อ….]

ไซเรนไปไหนของเค้ากันนะ!! ออกไปคุยโทรศัพท์ตั้งแต่ห้าโมงกว่าๆ ตอนนี้มันก็ปาเข้าไปสองทุ่มแล้ว!! ให้ตายเหอะ ไปคุยแล้วตกท่อแถวไหนหรือเปล่า? แต่คนที่โทรมาแล้วทำให้ผู้ชายอย่างไซเรนคุยได้นาน ก็เห็นจะมีแค่คนเดียว…

พี่สายลม!!

ฉันส่ายหน้าพึบพับไล่ความคิดตัวเอง พักนี้รู้สึกจะแคร์ไซเรนมากเกินไปแล้ว…แต่แปลกแฮะ ความรู้สึกที่แคร์ไซเรน มันดูชัดเจน…ไม่ใช่แค่ความรูสึกผิวเผินเพราะผลข้างเคียงของยา! อา…ถ้าตามในนิยายทั่วไป เค้าจะลงความเห็นว่า อาการนี้คืออาการของคนมีความรัก ใช่มั้ยนะ?

ไม่อยากจะยอมรับเลยแฮะ= = ฉันยังรู้สึกกลัว…อาจเป็นเพราะคำพูดของพี่สายลม!! เฮ้อ ทำไมชีวิตมันถึงยุ่งยากนักนะ?

ตุบ…

ฉันซบหน้าลงกับแบบฝึกหัดวิชาคณิตศาสตร์อย่างเหนื่อยอ่อน สมองที่อ่อนล้าบวกกับการใช้สายตามากเกินไป ทำให้ฉันหลับไปอย่างง่ายดาย…

[ขณะนี้เป็นเวลา สี่ทุ่มยี่สิบห้านาที]

“หือO_+”

ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมาเพราะอาการปวดฉี่!! รู้สึกปวดหลังขึ้นมาอย่างรุนแรง…ก็เล่นฟุบนอนในท่านี้ มีใครบ้างไม่ปวดหลัง-*- เฮ้!! นี่ฉันยังอยู่ในท่าเดิมอยู่อีกหรอเนี่ย? ไฟเฟยอะไรก็ยังเปิดอยู่เหมือนเดิม นั่นก็แปลว่า…ไซเรนยังไม่กลับมา!!

สี่ทุ่มแล้วด้วย!!

ฉันเข้าไปทำธุระส่วนตัวหรือ ชี้ฉี่นั่นเอง! เสร็จเรียบร้อยแล้วฉันก็เก็บหนังสือที่เกลื่อนกลาดอยู่บนโต๊ะทั้งหมดมาเรียงให้เรียบร้อย ดูดีขึ้นเยอะๆ^^ เอ แล้วเจ้าสมุดจดเล่มนี้ล่ะ? จะเก็บไว้ไหนดีกัน!! …เดี๋ยวก่อนๆ- - นี่เป็นโอกาสดีของฉันแล้วนะ! ไซเรนไม่อยู่ ฉันก็สามารถหยิบมันแล้ววิ่งไปหายูโรกับเรียล ส่งให้…จากนั้น ฉันก็จะไม่มีวันกลับมาให้ไซเรนเห็นหน้าอีก แล้วเรื่องก็จะจบ!!

ไม่มีวันกลับมาให้ไซเรนเห็นหน้าอีก…

ฉันจะทำได้ขนาดนั้นเชียวหรอ? โรงเรียนก็ไม่ได้ใหญ่ขนาดเจอหน้าไม่ซ้ำกันเลย แล้วอีกอย่าง คนอย่างไซเรน…จะตามหาใครต่อใครก็เจอได้ง่ายอยู่แล้ว เหมือนอย่างวันแรกที่เค้ามาตามฉันที่ห้องไง?

นึกมาถึงตรงนี้แล้ว…รอยยิ้มก็ค่อยๆเกิดขึ้นที่ริมฝีปาก พร้อมๆกับน้ำตาที่ค่อยๆไหลลงมาอาบแก้ม

ฉันจะทำใจได้มั้ย? ที่จะต้องกลับมาใช้ชีวิตแบบเดิม แบบที่ไม่ต้องมานั่งขลุกอยู่ในนี้ ไม่ต้องมานั่งให้ไซเรนตรวจอาการ ไม่ต้องมานั่งให้ไซเรนสอนวิชาที่ไม่เข้าใจ ไม่ต้องเห็นหน้า…ของไซเรนอีกต่อไป

ไม่ไหวแน่ๆ!!

ฉันปาดน้ำตาออกเบาๆ ก่อนจะหยิบสมุดจดเล่มหนาของไซเรนขึ้นมากอดเอาไว้อย่างทะนุถนอม ฉันไม่อยากขโมยแกเลยนะเจ้าสมุดจด!! แกอยู่กับไซเรนมานานนี่นะ ถ้ามาพรากไปแบบนี้ ฉันคงนิสัยไม่ดีน่าดูเลย^^ แต่ว่า ถ้าฉันไม่ขโมย…ฉันก็จะไม่จบมอหก และกลายเป็นภารโรงประจำโรงเรียนไปในที่สุด… มันไม่ใช่อนาคตที่ฉันฝันเอาไว้เลย

อยากให้ยูโรกับเรียลอยู่ใกล้ๆด้วยเหลือเกิน ถ้าอยู่ด้วยกัน…เราสามคนอาจจะมีวิธีดีๆในการแก้ปัญหา เหมือนอย่างตอนเด็กๆ ที่พวกเราดันไปขโมยมะม่วง ป้าบ้านข้างๆ มะม่วงที่ป้าแกอยากจะเก็บเอาไว้ประกวดเทพีมะม่วงประจำหมู่บ้าน! ตอนที่เราขโมย มันก็พอดีกับที่ป้าแกกลับมา…คิกๆ นึกแล้วก็ขำ!! ยูโรยัดมะม่วงใส่ท้องเรียลเอาไว้ แล้วบอกป้าแกว่าเรียลท้องผูก ถ่ายไม่ออกมาหลายวัน จะมาขอยา!! แต่ที่ตลกมากกว่านั้น คือ ป้าแกเชื่อเป็นจริงเป็นจัง ถึงขนาดรีบหายามาให้!!

แต่นี่ ไม่ใช่มะม่วง…และเจ้าของก็ไม่ใช่ ป้าข้างบ้าน…

เป็นสมุดจดอันล้ำค่า และมันเป็นของไซเรน…

“อับแอ้ แอ้ แอ้ แอ้~~”

เสียงร้องของเจ้าเรเชิลดังมาจากในห้องนอน ไซเรนลืมให้อาหารเย็นมันหรือเปล่านะ? …ฉันเดินเข้าห้องมาทั้งๆที่กอดเจ้าสมุดจดของไซเรน

เจ้าเรเชิลมันละเมอนี่เอง!~ น้ำลายยืดเป็นทางเลยด้วย ฮ่ะๆ …ฉันเอื้อมมือไปลูบหัวมันเบาๆ มันก็ยิ้มกริ่มขึ้นมาทันที ต่อไปนี้ ฉันอาจจะไม่ได้มาทำอย่างนี้อีกแล้วนะเจ้าเรเชิล^^ แกมีอะไรจะให้ฉันก่อนฉันจะไปมั่งมั้ยเนี่ย? เหอะๆ มาขออะไรกับอีกัวน่าตัวหนึ่ง!! แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะนะ…

ฉันรักแกนะ เจ้าเรเชิล^^

“เธอจะขโมยสมุดของฉันใช่มั้ยเพนนี?”

ฉันสะดุ้งเฮือกขึ้นมาสุดตัว หันกลับไปมองเจ้าของเสียงที่ยินพิงกรอบประตู เหมือนว่าเฝ้ามองพฤติกรรมของฉันอยู่มานานแล้ว

ปากเกิดอาการสั่น มือของฉันมันก็หมดเรี่ยวแรง จนสมุดในมือมันร่วงหล่นลงมากระแทกกับพื้น

“ไซเรน…”

ชื่อของเค้า ถูกเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบางๆของฉัน

“เธอทำอย่างนี้ทำไมเพนนี?…เธอทำอย่างนี้ทำไม!!”

ไซเรนตะคอกออกมาเสียงดัง น้ำตาที่เคยแค่คลอๆอยู่ในเบ้าตา ตอนนี้มันไหลออกมาอย่างช้าๆ มันเหมือนหมดคำแก้ตัวไปเลย เพราะว่าฉัน…

หายไปนานมากมายค่ะ= =!!

เนื่องจากเปิดเทอมแย้ว มีเวลาอัพแค่ จันทร์-อังคาร-เสาร์

วันจันทร์ วันอังคาร ก็หมดไปกับการทำการบ้าน- -* ทำจนหัวโต!!

เมื่อถึงวันเสาร์ ก็รีบเคลีย์งานแร้วมานั่งอัพ รู้สึกว่าตอนนี้กำลังไปได้สวย(มั้ง)

เหอๆ-v- เอาเป็นว่าๆ

คิดเถิงงงงงงงงงทุกคนน้า

อ้อๆ มีเรื่องมาบอกนิดหน่อยด้วยค่ะ จะอ่านก็ได้ หรือไม่อ่านก็ได้นะคะ^^

ตอนที่แต่งเรื่องเน้อ่าค่ะ แตงก็แต่งอีกเรื่องนุง เพื่อให้สมองมันแล่น

แร้วมันออกมาหนุกหนานดี ก้อเลยอยากจะเอามาคั่นเรื่องนี้

แต่ๆไปๆมาๆ แร้วแตงคิดว่า

รอให้เรื่องนี้จบก้อดี!! แต่ถ้าคนที่อ่านตรงนี้ บอกอยากให้เอามาคั่น

แตงก้อจาเอามาคั่นค่ะ!! ช่วยคิดชื่อเรื่องก้อดี เหอๆ-v-

จ๊วบบบบบบบ