ฉันทำอย่างนั้นจริงๆ!! ฉันตั้งใจจะขโมยสมุดจดเล่มนี้ แต่ในความรู้สึก…ฉันไม่เลย ฉันไม่อยากจะทำมัน!! จริงอย่างที่ยูโรว่า ฉันแคร์เค้ามากกว่าเพื่อนของตัวเอง

“เธอพูดออกมาสิเพนนี!! เธอตั้งใจจะขโมยสมุดจดของฉันไปทำไม? มันมีค่าอะไรนักหนากับเธออย่างนั้นหรอ!!”

ไซเรนตวาดราวกับคนบ้าคลั่ง ฉันคิดว่าความรู้สึกของเค้าตอนนี้ ก็คงเหมือนกับ โดนทรยศ…

“ก็ฉัน…ฉันจำเป็นต้องใช้มัน!!”

รู้ดีว่าถ้าพูดออกไปแบบนี้ ผลลัพธ์ของมันจะยิ่งเลวร้ายขึ้น และคราวนี้ ฉันก็จะได้จากเค้าไปอย่างที่ต้องการจริงๆ ฮึก…ฉันต้องการมันอย่างนั้นจริงๆ ใช่มั้ย?

“ตั้งแต่แรกแล้วใช่มั้ยเพนนี?…ที่เธอเข้ามาในห้องฉัน ก็เพราะสมุดจดเล่มนั้น!! และมันก็ยิ่งเข้าทางเธอใหญ่ เพราะฉันให้เธอกินยา!! จนเธอต้องมาอยู่กับฉันทั้งวันทั้งคืน …เธอคอยเวลาที่จะได้มันมาในมือใช่มั้ยเพนนี! ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอทำทั้งหมด มันเพื่อสมุดจดเล่มนั้นใช่มั้ย!!”

“ฮึก..ไม่…ไม่ใช่…ฮึก”

“ไม่ใช่อะไร? ไม่ใช่อะไรล่ะเพนนี!!!”

ไซเรนไม่รู้ตัวเลยว่าเค้าโมโหจนคุมสติไม่อยู่ เพราะค้าไม่นึกเลยว่า เพนนีจะทำกับเค้าแบบนี้?…ทุกรอยยิ้ม ทุกคำพูด มันไม่ได้มาจากใจของเธอเลยแม้แต่น้อย!! เธอต้องการเจ้าสมุดจดเล่มนี้มาตั้งแต่แรก และตลอดมา เค้าไม่น่าคิดมองเธออยู่ในสายตา เค้าไม่น่าหลงลืมเวลาเมื่ออยู่กับเธอ เค้าไม่น่ามีความสุข มีรอยยิ้ม!

“ฉัน…”

เพียงชั่วพริบตาเดียว ไซเรนก็เข้าถึงตัวเธอ เค้าบีบข้อมือเล็กๆของเพนนีเอาไว้แน่น แม้ว่าเธอจะร้องบอกว่าเจ็บมากเพียงไหน มันก็คงไม่เจ็บ…เท่าที่เค้าเจ็บ!!

“ฉันเจ็บนะไซเรน…ฮึก ฮือ…ฉันขอโทษๆๆ”

คำขอโทษเหล่านั้นของเพนนี ไม่ได้เข้าหูของเค้าเลย! เค้าโกรธจนไม่คิดจะฟังอะไรทั้งนั้น รู้แต่ว่า…อยากจะให้สิ่งที่เพนนีทำอยู่ มันเป็นเรื่องโกหก!!

“เธอก็บอกฉันมาสิเพนนี!! เธอต้องการมันไปทำไมกัน!! เธอต้องการมันไปทำไม!?”

ไซเรนเขย่าข้อมือของฉันเสียเต็มแรง มันเจ็บไปจนถึงหัวใจ จะให้ฉันอธิบายได้ยังไงกัน? ในเมื่อเหตุผลทั้งหมดนี้…มันเป็นเหตุผลที่น่าเห็นแก่ตัวจริง!

“ฉันบอกไม่ได้ ฮึก…ฉันบอกไม่…ได้”

“เพนนี!!…มองหน้าฉัน ขอร้องล่ะเพนนี เธอพูดออกมาเถอะ!”

น้ำเสียงอ้อนวอนของไซเรน ทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองเค้าอย่างช้าๆทั้งน้ำตา ทุกสิ่งทุกอย่างมันดูจะค่อยๆสลายหายไปตรงหน้า ถ้าฉันพูดมันออกไป…แต่ถ้าฉันมัวมายืดเยื้อมันอย่างนี้ต่อไป เรื่องมันจะไม่จบ! ทุกอย่างมันจะคาราคาซังต่อไปอย่างนี้ ฉันคงไม่ไหวแน่…

“ฉันไม่มีค่าเทอม ฉันต้องการเงินทุนของโรงเรียน…เกรดฉันมันไม่ได้เรื่อง!! ฉะ ฉันต้องการสมุดจดของนายไปอ่าน เพื่อทำคะแนน…ฉันต้องการสิ่งนั้นมาช่วยตัวเอง!!!”

ฉันพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้ดูน่าสงสาร พยายามไม่ให้มันสั่นไปมากกว่านี้

“ฉัน…ไม่น่าเลย”

ไซเรนปล่อยแขนของฉันอย่างเบามือ เค้าลูบหน้าผากตัวเองไปมาอย่างคนคิดหนัก

“ก็คงจะเจ๊ากันแล้วสินะ…ฉันใช้เธอเป็นหนูทดลองโดยที่ไม่ถามถึงความสมัครใจของเธอเลย!! ส่วนเธอ…ก็พยายามจะขโมยสมุดจดของฉัน โอเคๆ ฉันพอจะเข้าใจแล้ว…”

ไม่! นายไม่เข้าใจหรอกไซเรน ฮึก…ฉันอยากจะอธิบายเรื่องทั้งหมด แต่ปากมันไม่ขยับ!! และรู้สึกว่า ยิ่งเล่ามันก็จะยิ่งดูเป็นการแก้ตัวเข้าไปใหญ่

“เธออยากได้มันมากใช่มั้ยเพนนี…เธอเอามันไปเลย!!!”

ไซเรนตะคอกใส่พร้อมกับหยิบสมุดจดที่หล่นอยู่แทบเท้าของฉันขึ้นมา ก่อนจะใช้มือฉีกสิ่งที่จดอยู่ในสมุดนั้นออกมาเป็นชิ้นๆ ชิ้นๆ…จนในที่สุดมันก็ไม่เหลือสภาพของความเป็นสมุดจดเลย!!

“ออกไปจากที่นี่สะ เพนนี…”

เสียงที่เย็นยะเยือกของเค้าทำเอาฉันใจกระตุก ฮึก…ฉันจะต้องจากไปจริงๆ และไซเรนก็ไม่มีท่าทีที่จะเสียใจ…ไม่มีทางหรอก เค้าไม่ได้คิดอะไรกับฉันสักหน่อยนี่นา…ฉันค่อยๆใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี่เดินผ่านตัวเค้าไป ชั่ววินาทีนั้น! ไซเรนได้ดึงฉันเข้าไปกอด!!

ฉันนิ่งตะลึงงัน โงนเงนอยู่ในอ้อมกอดที่แข็งแรงของเค้า…และเมื่อผ่านไปไม่นาน ฉันก็รู้สึกถึงอ้อมกอดที่แสนจะอบอุ่นของเค้า…อ้อมกอดที่เคยปลอบโยนฉัน อ้อมกอดที่เรียกน้ำตาของฉันออกมาอีกครั้ง

ฉันไม่แน่ใจ ว่าฉันอยู่ในอ้อมกอดของเค้านานแค่ไหน มารู้ตัวอีกที…ก็ตอนที่เค้าผลักฉันออกจากอ้อมกอดและมองฉันด้วยสายตาว่างเปล่า ราวกับว่าเมื่อกี้นี้เค้าไม่ได้กอดฉัน เค้าไม่ได้ส่งความอบอุ่นมาให้ฉัน!! และนั่นก็เป็นสัญญาณที่บอกให้ฉัน…ไปจากเค้าได้แล้ว

คราวนี้ฉันได้เดินออกมาจากห้องเค้าจริงๆ…มันเหมือนจะทรุดลงตรงนั้นได้เลยทันที!!

“เฮ้ย!! นั่นเพนนีนี่หว่า ยูโร!!”

เรียลลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวคนสนิทของพวกเค้า ได้เดินมาทางนี้ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอย่างไม่ขาดสาย!! ใช่ว่าคำเป็นเพื่อนจะตัดได้ง่ายๆ ยูโรรีบวิ่งถลาเข้าไปหาเพนนี อย่างกับว่าเค้า ได้ลืมสิ่งที่พูดออกไปในตอนนั้น

“แกเป็นอะไรไปวะ!!”

ยูโรช่วยเช็ดน้ำตาออกเบาๆ พลางจัดนู่นจัดนี่ให้เรียบร้อย เค้าอยากจะฆ่าตัวเองให้ตาย!! เค้าไม่น่าคิดอะไรที่มันงี่เง่าๆแบบนั้นเลยจริงๆ ไม่ว่ายังไง…เพนนีก็คือเพื่อนที่ดีที่สุดของเค้ายังวันยังค่ำ!

“ฮึก…ฉันขอโทษนะยูโร ฉันเอามันมาไม่ได้แล้ว! ฉันขอโทษTTOTT!!”

เป็นเวลาอยู่พักหนึ่งเลยทีเดียว ที่ยูโรพยายามเข้าใจในคำพูดของเพนนี แล้วเค้าก็ต้องร้องอ๋อออกมา!!

“ไม่เป็นไรๆ”

“ฮึก…เค้ารู้เรื่องทั้งหมดแล้วยูโร!! เค้าฉีกสมุดจดเล่มนั้นของเค้าต่อหน้าฉันเลย ฮือ…เค้าเกลียดฉัน!! ฉัน…เอามันมาให้นายไม่สำเร็จ ยูโร ฉันขอโทษ!!”

“ไม่ต้องขอโทษเพนนี…เธอไม่ต้องขอโทษ”

ยูโรใช้แผงอกอันอบอุ่นของเค้าเป็นที่เช็ดน้ำตาให้เพนนี ยิ่งเห็นน้ำตา…เค้าก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะอะไรกันนะ? ที่ทำให้คนอย่างไซเรน สามารถโกรธจนฉีกสมุดอันล้ำค่าขนาดนั้นของตัวเองได้!! เหตุผลมันต้องไม่ใช่เพราะแค่รู้ความจริงแน่นอน!!

“ฉันควรจะทำยังไงดีล่ะ?…ฮึก ฉันห่างเค้าไม่ได้!! เค้ายังไม่ได้คิดยาแก้เลย…ฮือๆๆๆ”

ฉันร้องฟูมฟายมากขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกผิดมากมายเหลือเกิน…ไม่นึกเลยว่า สิ่งที่พวกเราสามคนคิด เพื่อช่วยตัวเองที่กำลังจะจบเห่…ทำให้ไซเรน…

“อย่าคิดมากเลยเพนนี…!! ถ้าเรารอให้ไซเรนเย็นลงสักหน่อย ฉันว่านะ…เดี๋ยวเค้าก็คงจะยอมฟังเหตุผลดีของเธอนั่นแหละ!”

เรียลเสนอขึ้นมาอย่างใจเย็น…ต้องรอ? แล้วฉันจะต้องรอเค้าไปถึงแค่ไหนล่ะ? ไม่แน่!! เค้าก็อาจจะโกรธฉันไปเรื่อยๆเลยก็ได้…

“ในเมื่อ…ไซเรนไม่มีสมุดจดเล่มนั้นแล้ว เราก็มาพยายามกันเองดีมั้ย^^!!”

จริงสินะ!! ถ้าเราพยายามเอง ก็จะไม่ต้องเดือดร้อนใคร…ความจริง เราควรจะทำมันมาตั้งแต่แรกแล้วล่ะ-__- ทำไมฉันถึงไม่คิดมันนะ? ฉันมัวเอาสมองไปคิดอะไรอยู่!!

“เอาสิ…แต่ว่า พวกเราสามคนแค่นี้ จะไหวหรอ?”

ฉันถามหน้านิ่ว ลำพังก็เรียนกันแทบจะไม่รู้เรื่อง! ส่วนฉัน…ก็โดนขังแต่อยู่ในห้องทดลองของไซเรน!! เดี๋ยวนะ…ไซเรนเองก็เคยสอนฉันนี่นา! เอาทุกสิ่งที่รู้ เอามาวาดเป็นการ์ตูน>O

“ไซเรนเคยบอกฉัน!! เค้าบอกว่า…ให้เราเอาสิ่งที่เรารู้หรือเรียนมาแล้ว มาวาดเป็นการ์ตูน ให้เข้าใจง่ายยิ่งขึ้น!!”

ยูโรกับเรียลนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาอย่างสดใส นั่นคือคำตอบ…ว่าพวกเค้าก็เห็นด้วยกับฉันแล้ว! ทีนี้ก็ง่ายขึ้นล่ะ^^

“คิดได้แล้ว ก็ทำกันเลยเถอะ!!”

“เยสเซอร์~~!!” 

ฉัน ยูโร เรียล รีบแจ้นออกจากโรงเรียนทันทีที่โรงเรียนเลิก สิ่งแรกที่ยูโรทำคือ เค้าไปเตรียมหากระดาษที่ไม่ใช่ตามบ้านนู้นบ้านนี้ ซึ่งพวกนั้นก็ให้เรามาอย่างง่ายๆ เพราะ เค้าเห็นว่า ใช้ในการศึกษา!! ส่วนเรียล ก็เตรียมบทเรียนที่เข้าใจและไม่เข้าใจออกมานั่งดูทั้งหมด และฉัน…ก็เตรียมเหลาดินสงดินสอให้เรียบร้อย นวดนิ้วไปมาเพื่อรับศึกหนักที่กำลังจะมาถึง!!

มันไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่ไซเรนว่าเลย- -* มันยากสะยิ่งกว่ายากอีก!! ฉันนี่นั่งวาดจนมือหงิกเลยล่ะ พอวาดไปได้เยอะก็กลับเอามาดูใหม่…เฮ้อ เด็กอนุบาลยังวาดได้ดีกว่าฉันเลยT_T

“ครอก…”

ค่ะ! ทั้งสองคนนั้นหลับไปแล้วเรียบร้อยโรงเรียนนานาชาติ!! เรียลนี่ท่าจะเหนื่อยสุดเลย เพราะเค้าต้องนั่งเพ่งตัวหนังสือ อ่านหนังสือตลอดสามสี่ชั่วโมงนี้ ยูโรเองก็ช่วยฉันนั่งคิดนู่นคิดนี่ให้ตลก ดูๆแล้ว ยูโรสบายสุด- - เฮ้อ…เมื่อยๆ ยังไม่ได้กินอะไรเลยง่ะT^T นี่ก็ตั้งสองทุ่มกว่าแล้วด้วย!!

นิ้งหน่องๆๆ~~

ใครมาหากันตอนมืดๆค่ำอย่างนี้กันนะ?? ฉันรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปที่ประตูหน้าบ้านทันที ผู้ที่มาเยือนทำเอาฉันตกใจ!! อ้ะ…ไม่ใช่ไซเรนอย่างที่ทุกคนคิดและฉันคิดหรอกT^T

เคลเวอร์!!

“ทะ ทำไมถึงมาที่ เอ่อ…ที่บ้านฉันได้ล่ะ??”

“เก่ง^^v แหะๆ…ตอนนี้ฉันว่างไม่มีอะไรทำ ข้าวเย็นก็ยังไม่ได้กินเลย กินคนเดียวมันไม่อร่อยหรอกเนอะ!!…เลิกอ้อมค้อมๆ- - ฉันอยากชวนเธอไปหาอะไรอร่อยๆกินด้วย^^ ไปมั้ย?”

“ของอร่อยๆงั้นหรอ~~”

โครกครากๆๆ…ท้องก็ร้องตอบแทนฉันไปสะแล้วสิ!! บ้าเอ๊ย! ยูโรกับเรียลก็ยังนอนอยู่เลย…เอาไงดีๆ>O

โครกครากๆๆๆ…ท้องร้องยืนยันอีกครั้ง!! เอาวะ ไปก็ไป! เดี๋ยวขากลับซื้อข้าวมาฝากเจ้าสองคนที่นอนสลบสไลอยู่ละกัน!!

“ไปสิๆ…รอฉันอาบน้ำแต่งตัวแปปนะ^^”

ฉันรีบวิ่งตื๋อเข้าไปในบ้าน อาบน้ำด้วยความรวดเร็ว แต่สะอาดนะคะ-_-!! เลือกชุดที่คิดว่าพอใส่ออกข้างนอกได้ออกมา ชุดที่เหลือๆ…มันยังอยู่ในห้องของไซเรนอยู่เลย!!

สักพักฉันก็ออกมามาหาเคลเวอร์พร้อมกับเสื้อยืดสีฟ้า กางเกงยีนส์ขาสั้นประมาณเหนือหัวเข่า และอีแตะ- -

“ผัดไทแถวนั้นอร่อยมากเลยนะ เธออยากกินมั้ย?”

“อยากสิ!!”

“อ้อ…ผัดซีอิ๊วร้านๆข้าง นี่อย่างนี้เลย!!”

“โอ้โหO[]O…ฉันอยากกิน><”

“น้ำปั่นผลไม้เจ้าถัดไป ก็หวานชื่นใจสุดๆเลยนะ!!”

“ไม่ไหวแล้ว>.<”

“สายไหมร้านข้างๆ ก็แจ่มสุดๆ! หวาน….สุดยอดเลยล่ะ^^”

“น่าสนๆๆ>O<”

“อ้อ อีกอย่างที่ฉันอยากแนะนำ…ขนมเบื้อง!! อื้อหือ มันเป็นอะไรที่สุดยอดเลย! เคี้ยวทีนี่แตกกร๊อบแกร๊บๆในปากเลยล่ะ”

“กรี๊ด>[]<”

“ร้อนๆอย่างนี้ ต้องเฉาก๊วย!! อร่อยมากๆ มีใส่น้ำตาลทรายแดงด้วยนะ”

“ของโปรดเลย>_<”

“เอ…แล้วมันมีอะไรอีกน้า~~”

“ไม่ต้องนึกแล้ว!! รีบพาฉันไปเร็วๆเถอะ!!”

“อร่อยมากมั้ยเพนนี^^”

“สุดๆ!! ผัดไทยนี่ไม่ต้องปรุงเลย อร่อยม๊ากมาก>w<… ง่ำๆ เอ่อ…นายหิวน้ำมั้ย? ให้ฉันไปซื้อก็ได้นะ”

เค้าเงยหน้าขึ้นมาจากจานพลางแจกรอยยิ้มสดใส

“ไม่ต้องๆ เดี๋ยวเราซื้อให้เลย…เอาน้ำแคนตาลูปมั้ย? มันอร่อยมากๆเลยนะ”

“ตามใจเคลเวอร์เหอะจ้ะ^^”

ว่าแล้วฉันก็ลงมือสูบ เอ๊ย! กินผัดไทยแสนอร่อยต่อ มันเป็นอะไรที่แบบว่า…อร่อยจริงอ่ะ!! ทำไมฉันถึงไม่รู้จักที่ที่มีของกินอร่อยๆแบบนี้บ้างเลยนะ ผ่านไปไม่นาน เคลเวอร์ก็กลับมาพร้อมน้ำแคนตาลูปปั่นสองแก้ว ฉันดื่มมันเข้าไปอึกใหญ่ อา…สดชื่นจริงๆ^w^

“กินสายไหมมั้ย? ฉันเห็นเค้าเพิ่งทำอันใหม่ๆเลยนะ!!”

“เอาสิๆ”

เคลเวอร์ดึงฉันให้ลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ แล้วพาฉันไปที่ร้ายสายไหมซึ่งคนก็เยอะมาก!! ไม่รู้ว่าเค้าทำอีท่าไหนถึงได้อย่างรวดเร็วทันใจขนาดนั้น!!

ง่ำ…ฉันกัดมันเข้าไปคำแรก! อร่อยถูกใจสุดๆ!! ไม่แปลกใจเลยที่คนเข้าคิวซื้อเยอะแยะกันขนาดนี้!? มันนุ่มๆลิ้น ค่อยๆละลายไปในปาก สุดยอด>O

“ต่อไป…ก็ไปกินขนมเบื้องสุดโปรดของฉันบ้างนะเพนนี^^”

“คิดว่าฉันจะปฏิเสธหรือไง!! พาไปเลยสิ”

แล้วเคลเวอร์ก็ดึงฉันให้รีบวิ่งไปที่ร้านขนมเบื้อง ก็เช่นเดียวกันกับร้านสายไหม คนเยอะมาก!! คนขายนี่ขายแทบไม่ทันเลยล่ะ วันหนึ่งๆ คงได้หลายพัน!!…รอไม่นานเท่าไร ฉันกับเคลเวอร์ก็มีขนมเบื้องแสนอร่อยกินกัน!! มันอร่อยตรงตามที่เคลเวอร์บอกสรรพคุณมันเอาไว้เป๊ะๆ!!

“ทำไมนายถึงรู้จักที่แบบนี้ล่ะ? แถมใกล้บ้านฉันแค่นิดเดียวเองด้วย”

ฉันถามเค้าพลางกัดขนมเบื้องแสนอร่อยหอมหวานเข้าปาก

“ฉันผ่านแถวนี้บ่อย…แม่ฉันชอบพามันกินตอนยังอยู่โรงเรียนเก่าน่ะ”

“แล้วแม่ของนาย…”

“เค้าเสียแล้วล่ะ^^”

เค้าพูดเหมือนว่าไม่รู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจเท่าไร อาจจะเป็นเพราะว่าเค้าทำใจได้แล้วล่ะมั้ง ”

“ขอโทษนะที่ถาม…”

“ไม่เป็นไรๆ ฉันไม่ถือหรอกเรื่องแบบนี้^^ ว่าแต่เธอเถอะ…อิ่มมั้ย? อยากกินอะไรอีกเปล่า”

“ฉันอยากกิน…เฉาก๊วยที่แสนจะอร่อยของนาย!!

เคลเวอร์ยิ้มเผล่ออกมาทันที เค้าดึงฉันอีกครั้งให้วิ่งตามเค้าไปที่ร้านเฉาก๊วย ตอนนี้คนไม่เยอะเท่าไร เพราะว่าเค้าเพิ่งมาตั้งร้านนั่นเอง เราสองคนจึงรอไม่นาน…น่ากินชะมัด>O

ง่ำๆๆ…ฉันตักเฉาก๊วยเข้าปากอย่างรวดเร็วด้วยความอร่อยของมัน คราวหน้าฉันจะมากินที่นี่บ่อยๆเลย!! แต่ติดอยู่ตรงที่ว่า…ฉันไม่มีตังค์-*-

“ถ้าอยากมาที่นี่อีก…ฉันจะพามานะเพนนี^^”

เคลเวอร์พูดเหมือนรู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่ในใจเลย!! แต่ถ้าเค้าเสนอมาอย่างนี้ ฉันก็ไม่คิดจะขัดหรอก ฮ่าๆ ของฟรีใครๆก็ชอบ ยิ่งเป็นของอร่อยยิ่งชอบ~~

“เดี๋ยวฉันต้องซื้อข้าวเย็นไปให้ยูโรกับเรียลด้วยอ่ะเคลเวอร์…รอฉันแปปหนึ่งได้มั้ย?”

“ได้สิ^^”

ฉันรีบวิ่งกลับไปที่ร้านขายผัดไททันที เย้ๆ คนน้อยแล้ว!! ป่านนี้เจ้าสองตัวนั่นคงจะร้องโอดโอยด้วยความหิวไปแล้วล่ะ

“เจ้านี้อร่อยนะพี่สายลม”

“ตามใจไซเรนเลยจ้ะ!! อันไหนไซเรนว่าอร่อย…พี่ก็ว่าอร่อยแหละจ้ะ”

ฉันหันไปมองคู่สนทนาที่กำลังคุยกันอย่างถูกคอ ใครได้ยินได้ฟังก็ต้องรู้สึกอิจฉา …ทันทีที่ฉันเห็นมันเต็มตา ในใจมันก็เจ็บจี๊ดขึ้นมาราวกับเป็นคนโรคหัวใจ!!

ไซเรนกับพี่สายลม!!

>>มาอัพแว้วววว เนื่องจากการบ้านเยอะแยะตาแป๊ะไก่- -" เลยไม่ค่อยว่าง แต่ก้อจะพยายามสุดฝีมือ อือ อือ!!<<

>>ร้ากคนอานที่ซู้ดดดดดดดดดดดดดดดดด<<

>>จ๊วบบบบบบ จุ๊บๆ<<