พระเจ้าต้องไม่โกหกนะเจ้าคะ…

พระเจ้า…

“เป็นอะไรไปน่ะ เพนนี?”

“หะ หา!? อ่า…เอ่อ…คือ…ปะ เปล่าๆ ไม่ได้เป็นอะไรเลย ไม่ได้เป็นจริงๆ^^”

“ท่าทางเธอฟ้องว่ามันใช่- -“

หลังจากการสารภาพรักของไซเรนแล้ว ฉันก็แทบตั้งตัวไม่อยู่ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าไซเรนจะชอบคนที่สมองกลวงอย่างที่เค้าบอกเอาไว้เอง- - และที่ไม่น่าเชื่ออย่างหนึ่งเลยก็คือ…ใจของฉันได้ตอบตกลงกับเค้าไปแล้ว>O<

“เธอคิดยังไงกับฉัน?”

จู่ๆไซเรนก็โพล่งคำถามที่ไม่ควรจะถามออกมาตรงๆแบบนี้!! ให้ตายเหอะ เค้านี่ไม่มีมู้ดในการบอกรักกับผู้หญิงเลยจริงๆแฮะ แต่ก็อย่างว่าล่ะนะ เค้าเป็นเด็กเรียน! และฉันว่าฉันก็ชอบคนที่คิดอะไรก็พูดออกมาตรงๆแบบนี้แหละ

“เอ่อ…ไม่รู้สิ”

ส่วนฉันก็เป็นคนที่คิดอะไรก็ไม่พูดอย่างนั้นออกมา- - เกลียดตัวเองที่เป็นอย่างนี้ชะมัด! ก็เพราะคำถามแบบไม่ตั้งตัว ทำให้ฉันคิดอะไรไม่ออก บวกกับหัวใจที่เต้นแรงสุดๆแล้ว…ยิ่งทำให้หัวตื้อไปหมด!!

“เป็นแฟนกันมั้ย?”

“หาO[]O!!…นะ นี่มันไม่เร็วเกินไปหรอไซเรน?? คะ คือ คือแบบว่า…นายไม่ให้เวลาฉันเลย”

ฉันก้มหน้างุดๆจากสายตาไม่เข้าใจของไซเรน แบบนี้มันเร็วเกินป๊ายย เพิ่งจะบอกรักไปเมื่อกี้ แถมยังไม่รอคำตอบจากปากของฉันเลย ทำอะไรรวดเร็วเสียจริง-*-

เพียงชั่วพริบตา ไซเรนก็ดึงฉันเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่นแหละหนักหน่วงของเค้า ทำราวกับว่าฉันจะหายไปจากตรงหน้าเค้าอย่างนั้น

ตึกตักๆ หัวใจของฉันเต้นแรงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก และสิ่งที่ทำให้ฉันยิ้มออกมาก็เพราะว่าไซเรน ใจเต้นแรงเหมือนกัน

“ฉันไม่อยากรอ…ฉันไม่อยากให้ใครมาครอบครองเธอ…ฉันอยากเป็นแฟนกับเธอ เพนนี…”

น้ำเสียงหวานๆที่กระซิบอยู่ข้างใบหูทำให้ฉันแทบใจละลาย จากที่ค่อนข้างจะตกใจกับอ้อมกอดของเค้า ฉันก็ค่อยๆอ่อนระทวยลง

“ได้มั้ย??”

ไซเรนโน้มตัวลงมาหาฉันมากกว่าเดิมจนฉันแทบจะสิงเข้าไปอยู่ในร่างของเค้า>_<~ เวลาอย่างนี้ควรจะตอบออกไปอย่างไงดี!! แน่ใจแล้วหรือยังนะ หัวใจของฉัน?…คำตอบของมันคือ ไซเรน ใช่หรือเปล่านะ?

ใช่แล้วล่ะ!! คำตอบของฉันคือไซเรน…ฉันรักเค้า…ฉันรักเค้า…

“อือ…”

ทันทีที่ตอบออกไปฉันก็รีบงุดๆหน้าลงกับแผงอกเค้าทันที อ๊ากกกก ก็คนมันอายนี่นา>/ / /O/ / /<!! ถ้าจะต้องเห็นหน้าของไซเรนตอนนี้ มีหวังฉันได้ระเบิดตัวเองเป็นจุลๆแน่ ไซเรนเอนตัวไปมาเหมือนม้าโยก ปลุกมาตอนกำลังหลับสบาย เจอแบบนี้แล้วอยากนอนต่อจัง แง่มๆ-..-

“พรุ่งนี้ฉันจะมารับเธอไปที่ห้องทดลองนะ…”

ไซเรนค่อยๆประคองตัวฉันออก ว้า~~ อยากอยู่ต่ออีกนานๆอ่ะ กำลังสบาย เคลิ้มๆเลย

“พรุ่งนี้เจอกัน^^”

ไซเรนโบกมือลาก่อนจะเดินออกจากบ้านฉันไป ฉันโบกมือลาเค้าตอบไปเหมือนคนไม่มีเรี่ยวแรง มืออ่อนระทวยไปหมดเลย-/ / /- ฉันยืนรอฟังจนไม่ได้ยินเสียงของฝีเท้าไซเรน ถึงได้คิดจะเดินเข้าบ้าน ยุงเยอะแยะจริงวุ้ย- -+

“หวานแหววเชียวนะ(‘v‘) (‘v’)”

ยูโรและเรียลที่ยืนดักรออยู่ตรงประตูพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกวนๆที่ยิ้มเพื่อแซวฉันโดยเฉพาะ!

“ไม่มีมารยาทเลย แอบฟังคนอื่นเค้าคุยกัน- -“

“ใครเค้าแอบฟัง~~ ไม่ฟังก็ยังได้ยินเลย เสียงดังขนาดนั้นอ่ะ”

“ไม่รู้ด้วยแล้ว!! ขึ้นไปนอนดีกว่า ราตรีสวัสดิ์- -+”

“แน่ะๆ เขินหน้าแดงเป็นก้นลิงบาบูนแล้วนะเพนนี ฮ่าๆๆ~~”

......................................

ฮ้าว~~

ฉันบิดขี้เกียจขึ้นมาอย่างเมื่อยๆ ที่นอนนี่มันทำให้ฉันปวดหลังจริงๆเลยแฮะ ไม่รู้ว่าทนนอนมาได้ไงเป็นปีๆ ถ้าเก็บเงินได้เยอะๆเมื่อไร จะเอาไปซื้อเตียงนุ่มๆอันดับแรกเลย!

เมื่อสติทุกอย่างกลับเข้าสู่ความปกติ หัวใจของฉันก็ดันไปนึกถึงเรื่องของเมื่อวาน เรื่องของไซเรน…นี่ฉันฝันไปหรือเปล่า-O-~~

ฉัน-เป็น-แฟน-ของ-ไซ-เรน-แล้ว!!

มันเป็นเรื่องเหลือเชื่อสำหรับคนธรรมดาๆอย่างฉัน ได้เป็นแฟนกับคนที่…คนที่มีพร้อมทุกอย่าง อย่างไซเรน อยากจะกรี๊ดให้โลกแตก! แล้ว…คนที่เป็นแฟนกันเค้าทำกันยังไงบ้างนะ?? มันจะต้องรู้สึกดีที่มีเค้าอยู่ข้างๆใช่มั้ย? หรือว่า…เฮ้อ~~ ช่างเถอะๆ มันไม่สำคัญแล้วว่าฉันควรจะทำตัวยังไงหรือรู้สึกยังไง มันอยู่ที่ใจจริงๆของ…ฉันและไซเรนต่างหาก

“เพนนี~~ ไซเรนมารับเธอแล้วนะ รสสุดหรูด้วย”

เรียลตะโกนมาจากข้างล่าง ทำเอาฉันสะดุ้งหลุดจากห้วงความคิดตัวเอง ไซเรนมาแล้ว>_< ฉันรีบกระโดดลงจากเตียง ถลาเข้าห้องน้ำและจัดการตัวเองให้เรียบร้อยในเวลาอันรวดเร็ว

“กว่าจะเสด็จลงมานะ^^”

ยูโรเป็นคนเริ่มก่อกวนฉันแต่เช้าคนแรก ให้ตายเหอะ จะไม่มีวันไหนเลยหรือไงที่จะไม่กวนฉัน!!

“ไม่เป็นไรหรอก…ไปกันเหอะ ก่อนที่มันจะสายมากกว่านี้เพนนี^^”

ไซเรนยิ้มแย้มผิดปกติ แถมเค้ายังดูแลเทคแคร์ฉันมากขึ้นกว่าเดิมอีกต่างหาก ขนาดฉันจะเดินไปหาเค้า เค้ายังรีบเข้ามาประคองฉันเอาไว้เลย นี่ฉันไม่ใช่คนพิการน้า>O<

“ไซเรน…ไม่ต้องมาประคองฉันขนาดนี้ก็ได้มั้ง”

ฉันพูดขึ้นเสียงเบา เพราะตอนนี้ยังไม่พ้นเขตอันตรายของยูโรและเรียล ไซเรนหันมายิ้มให้ฉันบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ฉันไม่เคยเห็นเลย เป็นรอยยิ้มที่เห็นแล้วหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ รอยยิ้มแบบ…’คนรัก’

“ฉันอยากดูแลเธอให้ดีที่สุดนี่^^ ถ้าช่วงเวลานี้ที่เราอยู่ด้วยกัน ฉันทำแย่ๆ…ฉันก็คงจะเสียดายเวลาตายเลย”

ไซเรนนี่ฉลาดไปสะทุกเรื่อง แม้กระทั่งเรื่องที่ทำให้ฉัน…ใจเต้น

ตลอดเวลาที่นั่งอยู่ในรถ ฉันรู้สึกว่าตัวเองเงียบจนผิดปกติ ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ไม่กล้าพูดอะไรออกไปเลย บ่ยอครั้งที่ฉันเห็นว่าไซเรนชำเลืองมองมาทางนี้เหมือนสงสัย แต่จะให้ทำไงได้ล่ะ…ก่อนหน้านี้เค้ายังโกรธฉันอยู่เลย แต่พอตอนนี้ก็มาดูแลฉันอย่างดี มันก็ต้องมีสับสนกันบ้าง!

“อึดอัดหรอเพนนี?”

“หะ หาO_O…กะ ก็ นิดหน่อยน่ะ”

ไซเรนเล่นถามขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาคิดคำตอบไม่ทันเลย!!

“มีอะไรก็คุยกันได้นะเพนนี…เราเป็นแฟนกันแล้ว”

ไซเรนเอื้อมมือมากุมมือของฉันเอาไว้ ราวกับคำสัญญา ว่าไซเรนจะทำอย่างที่เค้าบอกจริงๆ และรอยยิ้มอบอุ่นที่ทำให้ฉันรู้สึกมั่นใจมากยิ่งขึ้น

“ก็…ตอนนั้นนายยังโกรธฉันอยู่ แต่ตอนนี้…เรา เอ่อ…เราเป็นแฟนกันแล้ว ฉันก็…สับสน”

ฉันพูดอย่างตะกุกตะกัก ไม่กล้าสู้หน้าไซเรน จึงได้แต่มองตรงไปข้างหน้าอย่างเดียว

“อย่างนี้นี่เอง…ฉันมีวิธีช่วยให้เธอหายสับสน^^”

“อะ อะไรหรอ!?”

ฉันหันขวับมามองหน้าเค้าอย่างรวดเร็ว

“ก็…อย่างนี้ไง”

ไซเรนเลื่อนใบหน้าเข้ามา ฉันหลับตาปี๋>_< และรู้สึกว่าลมหายใจอุ่นๆของเค้ารินรดอยู่บนผม

จุ๊บ~~

ไซเรนหอมหน้าผากฉันเบาๆ กรี๊ดๆ ตอนนี้หนาของฉันมันจะต้องแดงแจ๋เป็นมะเขือเทศแน่ๆเลย ไซเรนขี้โกงนี่นา-O- มันทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นและผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด

“หายสับสนแล้วนะเพนนี^^…ทุกอย่างมันชัดเจนแล้วใช่มั้ย?”

“อื้อ^/ / /^”

พอไซเรนหันกลับไปขับรถต่อ ฉันก็ลูบหน้าผากตัวเองเบาๆ มันยังคงเหลือร่องรอยอุ่นๆของริมฝีปากไซเรน ฉันเป็นผู้หญิงที่โชคดีอะไรอย่างนี้!

“คิดถึงจังเลยเจ้าเรเชิล^o^”

ฉันลูบหัวมันอย่างรักใคร่ ไม่ได้เจอหน้ากันน๊านนานแน่ะ หน้าตาไม่เปลี่ยนไปเลยน้า~~ เหมือนมันจะฟังฉันออก รีบไสๆหัวเข้ากับมือฉันอย่างรวดเร็ว แถมยังทำสายตาปิ๊งๆใส่อีกต่างหาก

“จ้าๆ แหมๆ ไม่ต้องแสดงออกขนาดนั้นก็ได้^^”

ฉันตบหัวมันเบาๆเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกมาจากห้องที่ฉันเคยนอน เมื่อตอนนั้น …เฮ้อ ไม่รู้ว่ามันจะกลับมาเป็นอย่างเดิมอีกหรือเปล่านะ

“ตั้งแต่เธอไม่อยู่ เจ้าเรเชิลมันครางเป็นหมาแทบทุกวันเลยนะ”

ไซเรนพูดกลั้วหัวเราะ ฉันนี่มีเสน่ห์กับสัตว์เพศตรงข้ามแฮะ(- -“)

“แล้ว…นายพาฉันกลับมาเป็นหนูทดลองอีกหรอO_O??”

“เธออยากเป็นมั้ยล่ะ?…ถ้าอยากเป็นฉันก็จะจัดให้ แต่ถ้าไม่อยากเป็น…”

ไซเรนทำเสียงทุ้มต่ำอย่างเซ็กซี่ อ๊ายย>_< ไซเรนหื่นขึ้นร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วค่าท่านผู้ชม~~

“ไม่อยากเป็นอะไร!…ฉะ ฉันอยากเป็นนะ ให้ฉันเป็นหนูทดลองแบบเดิมดีแล้ว^^~”

“ตามใจเธอ อย่าเสียดายทีหลังนา(’ ‘)”

ไซเรนพูดพลางลอบอมยิ้ม ก่อนจะทรุดตัวลงไปนั่งที่โต๊ะทำงานประจำของเค้า แล้วก็ยุ่งกับกองกระดาษกองนู้นกองนี้วุ่นไปหมด ถึงจะคบกันแล้ว แต่นิสัยชอบทำงานไม่หยุดของเค้านี่ยังเหมือนเดิม-_-

“ตกลง…นายคิดยาแก้ได้หรือยัง?”

“ยังเลย…เอ่อ…อันที่จริง ฉันก็คิดได้แล้วล่ะนะ แต่มันอยู่ในสมุดจดเล่มนั้นของฉัน ซึ่งฉันฉีกมันทิ้งไปแล้ว ก็เลยต้องกลับมานั่งคิดใหม่”

“ฉันขอโทษV_V”

“ไม่ต้องขอโทษๆ ไม่ใช่ความผิดเธอเลย…ฉันโมโหแล้วพาลลงไปทั่วเองแหละ เธอไม่ผิดหรอก~~ ฉลาดๆอย่างฉัน คิดใหม่ได้อยู่แล้วน่า”

“แต่ถึงนายจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ…ฉันก็รู้สึกผิดอยู่ดี”

พูดแล้วน้ำตาก็มาปริ่มๆ ถ้าฉันไม่คิดขโมยสมุดจดของเค้า…หรือไม่ก็บอกเค้าตรงๆ เรื่องทั้งหมดอาจจะไม่เกิดขึ้นและไม่ยุ่งยากแบบนี้ ฉันนี่มัน…สมองกลวงอย่างที่ไซเรนว่าจริงๆด้วย- -*

“ไม่เอาน่าๆ มานั่งนี่สิเพนนี”

ไซเรนกวักมือเรียกฉันไปนั่ง เอ่อ…นั่งบนตักเค้า-/ / /- กรี๊ดดดดดด! เพิ่งจะคบกันเองน้า นายจะให้ฉันนั่งตักเลยหรอเนี่ย คิกๆ เขินจังเลย(ไอ้ความเศร้าเมื่อกี้หายไปไหนหมดยะ!) ฉันเดินลงไปนั่งบนตักเค้าอย่างว่าง่าย ไซเรนโอบเอวของฉันเอาไว้เบาๆเพื่อไม่ให้ฉันลื่นไหลลงกระแทกกับขอบโต๊ะ

“เธอไม่ผิดหรอกนะ แต่ถ้าเธอรู้สึกผิดขนาดนั้น…ฉันยกโทษให้!”

คำว่ายกโทษของไซเรน ช่วยให้ฉันใจชื้นขึ้นมาถนัดตา ฉันนี่มันโง่และซื่อบื้อสุดเลย! ทำให้ตัวเองไม่หายจากยาของไซเรนสักที เฮ้อ…โง่จริงๆ ฮึก…

“ไม่เอาน่า ยิ้มหน่อยสิเพนนี…”

ผมค่อยๆเอนตัวเธอลงมาพิงกับใหล่ ตัวของเพนนีสั่นน้อยๆเพราะว่าเธอเริ่มร้องไห้ออกมาด้วยความสำนึกผิด ผมยกโทษให้เธอหมดแล้ว! และไม่ติดใจอะไรกับมันแล้วด้วย ทำไมเธอยังร้องไห้อยู่อีกนะเพนนี? ความผิดของเธอมันเล็กน้อยเท่านั้นเอง…

“อย่าร้องเลย ไม่สวยเลยนะคนดี~~”

เพนนีหันมามองหน้าผม ทำเอาผมถึงกับอึกอักพูดไม่ออก ก็…เมื่อกี้ผมเพิ่งจะร้องปลอบเธอไปเองนี่นา ทำลงไปได้ยังไงวะเนี่ยเรา- -

“เพลงนี้…มันเกี่ยวกับผู้หญิงที่โมโหผู้ชายไม่ใช่หรอ ฮึก…TTOTT”

ซวยแล้วไง- -* ดันร้องเพลงผิดบรรยากาศ!! ยิ่งทำให้เพนนีร้องไห้หนักขึ้น อ๊ากกกก ผมเป็นแฟนประสาอะไรวะเนี่ย ทำแฟนร้องไห้แล้วร้องไห้อีก

“แต่ฉันขอ ขอแค่เช็ดน้ำตาเธอเบาๆ…ในฐานะคนรักเก่าที่คุ้นเคย~~”

เอาวะ เพลงนี้ค่อยดีขึ้นมาหน่อย^^

“นายไม่ใช่คนรักเก่าของฉันนะ! อย่าร้องเพลงที่เป็นลางขนาดนั้นสิTTOTT”

กรรมของเวร ยิ่งร้องเพลงยิ่งร้องไห้! แล้วไอ้บรรยากาศแบบนี้มันควรจะร้องเพลงอะไรดีล่ะวะเนี่ย ร้องออกไปเดี๋ยวก็ผิดที่ผิดทางอีก เอ่อ…

“ร้องมาที่ตรงบ่า ซับรอยคราบน้ำตา เอามาให้ที่ฉัน อย่าปล่อยให้เต็มหัวใจ ร้องมา ไม่ต้องอาย อย่าเก็บมันเอาไว้~~”

ผมร้องเพลงที่ค่อนข้างจะได้ยินคุ้นหูมานาน แบบว่า…เพลงมันเก่ากึ้ก-.-

“แต่เมื่อกี้นายบอกให้ฉันไม่ต้องร้องไม่ใช่หรอ นายจะเอายังไงกับฉันแน่TTOTT”

“เอ่อ…- -*”

รู้สึกว่าผม…จะร้องเพลงปลอบใจเธอไม่ได้สักเพลงเลยนะเนี่ย

“ฉันเห็นเธอต้องมีน้ำตา พูดตรงๆ ว่าทนไม่ไหว~~”

ผมร้องเพียงแค่ท่อนเดียวเท่านั้น เพราะว่าจำเนื้อของมันไม่ได้แล้ว!

“~~ยังมีอะไรกัน เค้าไม่เห็นจะแคร์ จริงๆ ฮึก…ไม่ดูแล รำคาญด้วยซ้ำไป ถามนิดเธอยังทนได้ไงเห็นทีไรเจ็บแทนทุกที~~..ฮือๆ”

“เพนนีO_O”

“ฉันเคยฟังเพลงนี้ ฮึก…มันไม่เกี่ยวอะไรกันเลยนะไซเรน นายนี่มัน…ฮึก…ฮึๆ…ฮ่าๆๆๆTVT”

จากที่ร้องไห้ ก็กลายมาเป็นการหัวเราะจากใจแทน แสดงว่าการที่ผมร้องไห้ปลอบเธอ มันก็ได้ผล! ตอนนี้เพนนีมีแต่รอยยิ้มแล้ว ถึงจะมีน้ำตาที่เกาะเป็นคราบอยู่บ้างก็ตาม

“ฉันเช็ดน้ำตาให้เอาไหม ซับๆ ให้ใจค่อยๆ เย็นลงซักนิดเธอ~~”

“รักแล้ว รักเลยเข้าใจไหม ขอให้เชื่อใจไม่มีอะไรเลยนะเธอ~~”

เพนนีร้องท่อนต่อจากผมทั้งรอยยิ้ม

ผมมองใบหน้าที่เคยหัวเราะ ร้องไห้ และโกรธ เธอหลายอารมณ์เหลือเกินสำหรับคนธรรมดาๆ ดูจากเมื่อกี้ก็ได้…ยังร้องไห้น้ำตาจะเป็นสายเลือด ตอนนี้ยิ้มสะอย่างกับถูกหวย ผมตามเธอแทบจะไม่ทันอยู่แล้ว^o^

“ไม่ต้องรู้สึกผิดแล้วนะเพนนี…ฉันยกโทษให้เธอทุกอย่างเลย”

“อื้อ^^”

ตอนนี้เธอยิ้มน่ารักที่สุด>_<~ สมแล้วกับที่เป็นแฟนของผม ฮ่ะๆ หลายคนอาจจะยังงงอยู่เหมือนกันว่าทำไมอยู่ดีๆผมถึงคบกับเพนนี มันเป็นเหตุผลง่ายๆสั้น ‘รัก’ คำนี้เพียงคำเดียวเท่านั้นที่ทำให้ผมคบกับเพนนี แต่ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันหรอกนะ ว่าเพนนีจะคิดยังไงกับผม…เธอจะรักผมจริงๆหรือเปล่า? ผมล่ะไม่อยากจะคิดถึงมันเลย ผมอยากจะเชื่อใจ เชื่อรอยยิ้มของเธอตอนนี้…คงไม่มีใครยิ้มหวานเวลาอยู่กับคนที่ไม่ชอบหรอก!

“ไม่หนักหรอไซเรน”

เพนนีถามขึ้น หลังจากที่เธอนั่งอยู่บนตักผมนานพอสมควรแล้ว

“ไม่นี่…แต่ถึงเธอจะหนัก ฉันก็ไม่ให้เธอลงหรอก”

มีเธอนั่งอยู่บนตักผมนี่สบ๊ายสบาย มันรู้สึกอุ่นใจอยู่ตลอดเวลาเลยล่ะ

“แหะๆ…นายน่ารักจัง^^”

“ระ หรอOvO”

ว้าวๆ เพนนีบอกว่าผมน่ารัก! นอกจากพี่สายลมแล้วก็มีเพนนีคนแรกเลยนี่แหละที่ชมผมว่าน่ารัก นอกเหนือจากนี้ก็มีแต่บอกว่าผมฉลาดปราดเปรื่อง และหล่อ! ฟังจนเอียนแล้วล่ะ- -

“ล้อเล่นหรอกน่า~~ นายนี่มันหลงตัวเองนะไซเรน;P”

“เดี๋ยวเถอะ ยัยสมองกลวง>[]<~