กรี๊ด!! พี่สายลมกล้าดียังไงมาเดินควงแขนกับไซเรนของฉันน่ะฮะ!! ปล่อยเดี๋ยวนี้ๆ กรี๊ดๆๆ>O<ไม่นะ…เธอจะต้องไม่ทำเพนนี!! บังคับตัวเองหน่อยสิ…ไม่ๆๆ ฉันจะไม่ยอมให้จิตใจราวกับนางร้ายในเรื่องสงครามนางฟ้ามาครอบงำจิตใจที่แท้จริงของฉัน!! (โอ้ เน่า-0-)

“สวัสดีจ้ะเพนนี^^”

ปึด…

ฉันกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดมันปูดมันโปนออกมาอย่างเห็นได้ชัด หายใจเข้าลึกๆหน่อยสิ!! พุธ…โธ…พุธ…โธ…พุธ…โธ…

แปล๊บ~~ฉันแทบทรุดเมื่อความเจ็บแล่นเข้าที่หัวใจ!! มันเจ็บมากกว่าครั้งไหนๆ เพราะครั้งนี้ฉันพยายามฝืนบังคับที่จะไม่ทำตามมัน

“มาคนเดียวหรอจ๊ะ^^??”

ฉันเสหน้ามองไปทางอื่น ไม่สนใจที่จะฟังเสียงอันเจื้อยแจ้วของที่สายลม ไม่มองสายตาของไซเรนที่จ้องมาทางฉันราวกับว่าฉันเป็นคนผิดฆ่าคนตายร้อยกว่าศพ!!

“ไปซื้อขนมสายไหมร้านนั้นกินกันดีกว่านะพี่สายลม”

ไซเรนรีบเปลี่ยนเรื่อง เค้าคว้าข้อมือของพี่สายลมขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่ก็คงไม่เร็วเท่าความรู้สึกของคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ ไม่เร็วเท่าหัวใจที่เจ็บปวดราวกับจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ

เพียะ!!

ฝ่ามือเล็กๆของฉันฟาดลงบนที่แก้ม…ไม่ใช่ ไม่ใช่พี่สายลม! ทั้งๆที่ฉันตั้งใจจะฟาดมันลงบนหน้าสวยๆของพี่สายลม แต่มันกลับโดนเข้าที่หน้าไซเรน!! เค้าปกป้องพี่สายลม…เค้าปกป้อง…

“เธอจะทำอะไรน่ะฮะ เพนนี!!!”

เค้าตวาดบวกกับตะคอกใส่หน้าฉันเต็มเสียง เหมือนกับว่าเค้าไม่รู้สึกว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ คือฉัน…และฉันก็เป็นผู้หญิง! ทำไมเค้าจะต้องทำขนาดนี้ด้วย?…ฮึก ฉันปวดใจแทบตาย แต่เค้ากลับ…ฮือๆ

“เกิดอะไรขึ้น? เพนนี!! พะ พี่สายลมO_O!!”

เคลเวอร์รีบวิ่งถลาเข้ามาหาฉัน ที่ฉันแปลกใจ…ทำไมเคลเวอร์ถึงรู้จักพี่สายลม!? แต่ความแปลกใจนั้นก็ได้ลบเลือนหายไป เมื่อไซเรนจ้องหน้าฉันด้วยสายตาน่ากลัว

ท่ามกลางความนิ่งเงียบทั้งหมด ไซเรนเป็นคนหมดความอดทนคนแรก!! เค้ากระชากข้อมือของเพนนีขึ้นมาอย่างเร็ว และพาเธอวิ่งออกไปจากตรงนั้น ทิ้งให้เคลเวอร์อยู่กับพี่สายลมตามลำพัง

************

“เธอมากับ…มัน= =”

ไซเรนใช้สายตาเริ่มจับผิด เหมือนฉันเป็นเด็กตัวเล็กๆแล้วไปทำจานชามรามไหของเค้าแตก!! ให้ตายเหอะ คนที่ควรโดนสายตาอย่างนี้ น่าจะเป็นนายมากกว่านะไซเรน!!

“อย่ามาเรียกเคลเวอร์ว่ามัน!!”

ฉันโต้กลับทันที เรื่องอะไรจะปล่อยให้คนอื่นมาว่าผู้ชายที่แสนดีเลี้ยงของอร่อยๆฉันล่ะ!! ถ้าเค้าโดนว่าเพราะฉัน เค้าก็คงจะไม่เลี้ยงฉันอีกน่ะสิT^T

“อ๋อ…ปกป้อง! ปกป้องกันใหญ่เลยสินะ…เหอะ!”

“ทำไมละ!! ทีนายยังปกป้องพี่สายลมแสนสวยของนายอะไรนั่นได้เลย!!”

“มันเหมือนกันสะที่ไหนล่ะ!!”

“ทำไมมันจะไม่เหมือนกัน? ในเมื่อนาย! ปกป้องพี่สายลมอย่างไม่ลังเล…ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะปกป้องเคลเวอร์อย่างไม่ลังเลได้เหมือนกัน!! เค้าเลี้ยงข้าวฉัน เลี้ยงขนมอร่อยๆด้วย!”

“แค่นั้น?”

“แล้วไง!? เค้าเลี้ยงฉันด้วยความใจดีจริงๆ!! ไม่เหมือนนายหรอก…!”

“อะไรๆ ไม่เหมือนฉันตรงไหน อะไร? พูดให้มันดีๆหน่อยนะเพนนี!!”

คุณอย่าเพิ่งรำคาญบทสนทนาข้างบนนี้เลยนะคะ!! เพนนีขอร้องT^T พอดีว่า…คนแต่งมันหัวรั่วนะค่ะ!! ต้องเข้าใจกันนิดหนึ่ง^^;;

“ฉันจะบอกอะไรให้นะไซเรน…เคลเวอร์เค้าดีกว่านายทุกอย่าง!!”

จบประโยคที่ตัวเองภูมิใจเท่านั้นแหละ ฉันก็รู้สึกว่าฉันไม่น่าพูดประโยคพิฆาตตัวเองออกไปเลย!! เพราะแค่พริบตาเดียว ไซเรนก็ดันฉันจนมาติดกำแพงแล้ว แถวนี้ก็ปลอดคนสะด้วย นายจะทำอะไรช้านนTTOTT

“ตรงไหนล่ะ เพนนี?”

น้ำเสียงของไซเรนทุ้มต่ำ เซ็กซี่ผิดปกติ!! ไม่นะๆ ฉันกำลังจะละลายเหลวเป๋วลงไปกองกับพื้นแล้ว>_<

“นิสัย! การแสดงออก! จริงใจด้วย! ไม่ปลิ้นปล้อนเหมือนนายหรอก คนสติเฟื่อง!!”

และนั่นก็เป็นประโยคพิฆาตฉันอีกครั้ง= = ไซเรนเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ฉันมากกว่าเดิมอีก!! ลมหายใจเค้าเป่ารดอยู่แถวๆปลายจมูก! ให้ตายเหอะๆ…เลือดกำเดาฉันจะพุ่งแล้วT..T

“เธอชอบเค้า…ตรงที่เค้านิสัยดี แสดงออกมาตรงๆ แถมยังจริงใจ และก็ ไม่สติเฟื่องอย่างฉันใช่มั้ย?”

“รู้ตัวก็ดี>O<!!”

“แล้วมีอะไรอีกล่ะ? ที่เค้าไม่เหมือนฉัน?”

“เค้าใจดี! เค้าไม่บังคับฉัน และอีกข้อหนึ่ง…เค้าหน้าตาดี! บวกกับความนิสัยดีของเค้าด้วยแล้ว …เค้าหล่อกว่านายพันเท่า!!”

“แค่พันเท่าเองหรอ^^”

“ล้านๆๆเท่า!!”

“น้อยไปมั้ง~~ มากกว่านั้นอีกหน่อยสิ^^”

“พอได้แล้ว!!…อย่าถามมากนักได้มั้ยเล่า=[]= แล้วก็ช่วยกระเถิบออกไปจากตัวฉันได้แล้ว!” 

ยิ่งพูดเหมือนยิ่งยุ…ไซเรนจับใหล่ฉันให้แนบชิดไปกับกำแพงอย่างกับจะให้ฉันเป็นวอล์เปเปอร์!! แต่แค่นั้นยังไม่พอ ไซเรนยังใช้ตัวเองโถมน้ำหนักเข้ามาดันฉันไว้อีก!! ฉันจะหายใจไม่ออกแล้วนะยะ>[]<

“ออกไปเดี๋ยวนี้นะไซเรน!!”

“ทำไมละ? กลัวใครเค้ามาเห็นอย่างนั้นหรอเพนนี? ไม่เอาน่าๆ…ไม่มีใครเค้ามาเห็นหรอก^^”

“นายพูดอย่างกับพวกหื่นๆ-O-!!”

“ฉันก็พยายามอยู่นะ^^”

“บ้า!! โอ๊ย…นี่ไซเรน!! ฉันจะหายใจไม่ออกแล้วน้า>O<!! ออกไปได้แล้ว นายอยากจะให้ฉันขาดใจตายตรงนี้เลยหรือไงกัน?”

“ก็ดีนี่นา เพราะคนสุดท้ายที่เธอเห็นจะได้เป็นฉัน^^”

“หา O_O”

“อ้อ หรือว่าเธออยากจะเห็นหน้าหมอนั่นก่อนตายล่ะ? ฉันจะได้ช่วยสงเคราะห์ให้^^!!”

“หยุดพูดจาประชดฉันได้แล้วไซเรน!!”

ฉันระเบิดออกมาเสียงดัง เพราะ…ประการแรก! อยากให้เค้าชะงักแล้วถอยออกไป ประการที่สอง! อยากให้มีคนได้ยินเสียงฉันแล้วมาช่วยTwT

“ใครว่าฉันประชดล่ะ? นี่ฉันพูดมาจากใจจริงเลยนะเนี่ย~~”

“- -*”

ฉันว่าไซเรนเปลี่ยนไป!! ใครเอายาม้ามาให้เค้ากินหรือเปล่า? ปกติเค้าไม่ใช่ลุคแบบนี้เลยนะ!! เค้าต้องออกขรึมๆนิดๆสิ นี่อะไรกัน? หื่นจะแย่อยู่แล้วนะ>O<

“อย่ามาอ้อมค้อมเลยไซเรน! นายลากฉันมานี่ จะคุยอะไร= =?”

ฉันพยายามตีหน้าขรึมเข้าไว้ เค้าจะได้ยำเกรงฉันสะบ้าง!!

“เธอตบหน้าพี่สายลมทำไม?”

ไซเรนว่าพลางชี้ที่แก้มของเค้า ซึ่งมันเป็นรอยมือแดงยาวเป็นทาง!! แหงล่ะ…ฉันเล่นตบลงไปสะเต็มแรงขนาดนั้น!!

“มันเป็นเพราะ…ฤทธิ์ยาของนาย- -“

“เฮ้ เธอยามาโทษยาฉันซี้~~”

“ฉันไม่ขำเลยนะไซเรน!! นายนี่มันอะไร={}=?? เพิ่งจะเมื่อวาน ไม่สิ…วันนี้!! เพิ่งจะวันนี้เองนะที่นายว่าฉันไปหยกๆ นายว่าฉันจนฉันมองหน้านายไม่ติด และนายเองก็ไม่ใยดีฉันเลย!! ไล่ฉันออกจากห้องอย่างกับหมากับแมว! แล้วตอนนี้…นายกลับยิ้มระรื่น ราวกับว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย!!”

นึกแล้วก็เจ็บใจ- -+

“ก็เพราะ…”

“เพราะอะไร!? อย่าบอกนะว่าฉันแอบเอายาที่ฉันทดลองไปให้นายกิน ให้นายหลงรักฉัน! เหอะ…ฉันไม่ทำอะไรที่มันทุเรศและบังคับจิตใจขนาดนั้นหรอก!!”

“เธอมากับหมอนั่น”

“ว่าไงนะ!!= =^”

พูดเบาสะจนเกือบกระซิบขนาดนี้ใครจะได้ยินยะ!! เอ่อ…ความจริง ฉันได้ยินนะ!! แต่อยากได้ยินอีกนี่นา~ รู้มั้ยว่าไซเรนพูดว่าอะไร!! เค้าพูดว่า ‘เธอมากับหมอนั่น’ มันเหมือนกับว่าเค้าหึงฉันเลยนะ>O<!!

“ฉันจะไม่พูดแล้ว ยัยหูตึง!!-/ / /-“

เค้าหน้าแดง~~ ส่งผลให้ใจฉันเต้นเร็วขึ้นอย่างไม่เป็นจังหวะ แสดงว่าเค้าเอง…ก็แคร์ฉันเหมือนกันใช่มั้ยนะ?

“นายนี่มัน…ไม่แมนเลย บู่ๆ-O-“

“ว่าไงนะ!!”

“นายมันไม่แมน!!!”

คราวนี้ฉันตะโกนกรอกใส่หูเค้า ถ้าไม่ได้ยินก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้วล่ะ- -*

“ว่าไงนะ? ไม่แมนงั้นหรอ!!”

ประโยคที่สาม พิฆาตตัวเอง- - ไม่น่าเลยๆ! พูดอะไรออกไปวะเนี่ยฉัน>O<!! …ไซเรนเชยคางฉันขึ้นมา เค้าค่อยๆโน้มหน้าลงมา…

กึก!!

เค้าหยุดอยู่ตรงนั้น อีกแค่มิลเดียวจะถึงปากฉัน!! แม่เจ้า…พระเจ้าช่วยลูกแล้ว เฮ้อ~~

ฟอด~~~

“ฉันไม่จูบที่ปากเธอหรอกนะ!! เพราะว่าถ้าฉันจูบที่ปากเธอ ยาของฉันก็จะหมดฤทธิ์…ฉันไม่อยากเธอหาย เข้าใจมั้ยยัยบ๊อง!!”

ไซเรนพูดเร็วปร๋อจนฉันฟังแทบไม่ทัน!! เค้าผละออกจากฉันไปเงียบๆ แต่…แต่หัวใจของฉันฟังมันทัน!! ฉันได้ยินทุกคำพูดที่เค้าพูดมันออกมา นะ หน้าฉันร้อนผ่าวแล้ว! หัวใจเต้นแรงจนน่ากลัวเลยล่ะ>v<

“อ้อ ลงโทษที่เธอตบหน้าฉันด้วย!!”

ไซเรนวิ่งกลับมาบอกฉันพร้อมกับชี้ที่แก้มซึ่งยังมีรอยแดงอยู่ ก่อนจะหมุนตัววิ่งกลับไปอีก!! ฉันค่อยๆทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ขามันหมดแรงไปเสียเฉยๆ!!

เค้า…เค้าหอมแก้มฉัน ไซเรนหอมแก้มฉัน!!

ฉันยกมือขึ้นมาสัมผัสตรงที่ไซเรนหอมเบาๆ…มันอุ่นๆและมีรสหวานลอยละล่องอยู่เต็มไปหมด!! ไม่ไหวแล้วๆ ฉันอยากจะรู้เหตุผลที่เค้าทำเหลือเกิน!! ถึงแม้ว่าเค้าจะโกรธเรื่องที่ฉันคิดขโมยสมุดจดของเค้าก็เถอะ ฉันอยากจะคุยกับเค้า!!

ฉันอยากรู้เหตุผลการกระทำของเค้า!!

“นะ นั่งทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะเพนนี!!”

เคลเวอร์วิ่งเข้ามาช่วยพยุงฉันลุกขึ้น พลางปัดนู่นปัดนี่ให้เข้าที่ ฉันได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธเค้าออกไป จะให้บอกได้ยังไงล่ะ ว่าที่นั่งลงไปเพราะ…ขาอ่อนเนื่องจากไซเรนหอมแก้ม-..-

“ฉันสั่งผัดไทให้เพื่อนเธอแล้วนะ ตอนนี้คงจะเสร็จแล้วล่ะ!! กลับบ้านกันเถอะ”

“อือ^^”

ฉันกับเคลเวอร์เดินออกมาจากตรงไหนก็ไม่รู้- -?? มันเหมือนตรอกซอกซอยเล็กๆเท่านั้นเอง ช่างมันเถอะ! ในตอนนี้ มือของฉันถือผัดไทยสองห่อร้อนๆหอมฉุยแล้ว!! ฮ้า กลิ่นมันช่างรัญจวนใจฉันอะไรเช่นนี้~

หวังว่ายูโรกับเรียลจะทำมาม้ากินจนอิ่มไปแล้วนะ!!

แปลกจริงๆที่ตลอดทางนั้น เคลเวอร์ไม่พูดอะไรเลย ทั้งที่ขาไปเค้าพูดอย่างกับต่อยหอย!! แถมตอนบอกลาฉัน เค้าก็พูดเพียงสั้นๆ ไม่ค่อยอ้าปาก ไม่ยิ้มด้วย!

แต่ฉันก็เก็บความสงสัยนั้นเองไว้เพียงคนเดียว

“กลับมาแล้วๆ~~ ผัดไทร้อนๆจ้า!!”

เจ้าสองตัวนั่นอย่างกับได้กลิ่นผัดไทตั้งแต่ปากซอย!! มันนั่งรอฉันอยู่ที่โต๊ะพร้อมจานชามเรียบร้อยแล้ว! เร็วกว่าแสงอีกนะเนี่ย เจ้าสองตัวเนี้ย!

“เอามาแกะเลยเพนนี! ฉันหิวตาเหลือกแล้ว”

“เร็วๆๆ ฉันไม่ไหวแล้ว โอย…”

ด้วยความสงสาร ฉันก็เลยโยนผัดไทยสองห่อลงไปตรงหน้าพวกมัน ก่อนจะปล่อยก๊ากออกมากับท่าทีอันหิวโหย!! แย่งกันอย่างกับตั้งแต่เกิดมาไม่เคยกินอะไรเลย!

“แอไอไอ๋อานอั๊กอ้ะ(แกไปไหนนานนักวะ)”

ยูโรพูดทั้งๆที่เส้นผัดไทเต็มปาก แถมหางกุ้งยังคาอยู่นอกปากเตรียมทิ้งด้วย-..-

“ก็ไปซื้อผัดไทให้พวกแกกินไง!!”

“แกไม่มีเงินนี่นา แกไปเอาเงินมาจากไหนวะ?”

เรียลนี่ดีหน่อย ไม่พูดทั้งๆที่อาหารเต็มปาก- -*

“ก็…เคลเวอร์เค้ามาพาฉันไปหาของกินอร่อยๆ^^ นี่เค้าก็เลี้ยงนะ ใจดีชะมัด!!”

“เคลเวอร์??”

เจ้าสองตัวนั้นที่กำลังเอร็ดอร่อยกับผัดไทเงยหนาขึ้นมามองฉันอย่างกับเจอผี!!

“แกอย่าไปยุ่งกับไอ้นี่เลยนะเว้ย!! ถือว่าเพื่อนขอเหอะ…แกอย่าไปยุ่งกับเค้าเลย!!”

“ทำไมล่ะเรียล? เคลเวอร์ใจดีจะตายไป!! พาฉันไปเจอที่ที่มีของอร่อยเยอะแยะไปหมดด้วยนะ!”

เมื่อเพื่อนทั้งสองเห็นว่าในตอนนี้ ไม่สามารถอธิบายเหตุผลทั้งหมดให้เพนนีฟังได้ จึงหันกลับมาสนใจผัดไทตรงหน้าต่อ ปล่อยให้เพื่อนของเค้าขึ้นห้องไปอย่างอารมณ์ดี

“อาบน้ำแล้วสบายตัว~~ สระหัวแล้วสบายผม~~ ตัดเล็บที่มันแหลมคม~~…อะไรต่อวะ=[]= เฮ้อ ช่างมันเหอะๆ”

ฉันทิ้งตัวลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยอ่อน ปวดเอวปวดหลังไปหมดเลย!! แต่ได้กินอิ่ม แฮ่~สบายท้อง!! คืนนี้นี้ได้นอนหลับเป็นตายแน่ๆ><

“วันนี้มีแต่เรื่องดี…หรือเปล่า- -? ไม่สิๆ มีเรื่องดีห้าสิบเปอร์เซ็นต์ต่างหาก!!” 

ฉันอมยิ้มพลางมองเพดานที่ค่อนข้างจะผุ- -^ นี่ถ้ามันมีหนูนะ ฉันคงได้ร่วมปาร์ตี้หนูทุกคืนเลยล่ะ!! แต่ถึงไม่มีหนู ฉันว่าสักวันมันก็คงตกลงมาทับคอฉัน- - ดูดิ! ผุแห้งกรอบสะขนาดนี้!!

มองเพดานแล้วไม่ดีเลยๆ- -^ หันกลับลงมามองหมอนตัวเองดีกว่า! เอ่อ…แต่ใช่ว่าหมอนฉันมันจะนุ่มนิ่มน่านอน!! เย็บตรงนู้นที แปะตรงนั้นที! แถมยังแข็งโป้กอีกด้วย! อันนี้เนื่องมาจากตอนเด็กๆฉันมีลูกแก้วเยอะมากๆ ฉันก็กลัวยูโรกับเรียลจะมาขโมย! …แควก! แหกหมอนออกมาเต็มแรง แล้วยัดลูกแก้วเข้าไปจนหมด! เย็บด้วยฝีมือสะเปะสะปะสุดๆ- -^ นับตั้งแต่วันนั้น…ฉันก็นอนเจ็บหัวมาตลอดTOT!!

ไม่น่าเลยจริงๆ!!

ฮ้าว~~ ง่วงสะแล้วสิ!! ปิดไฟนอนดีกว่า จะได้ตื่นแต่เช้ามาอย่างสดชื่นแจ่มใส^^ ทันทีที่ฉันล้มตัวลงนอนและปิดตา…

‘ก็ดีนี่นา เพราะคนสุดท้ายที่เธอเห็นจะได้เป็นฉัน^^’

‘ฉันไม่จูบที่ปากเธอหรอกนะ!! เพราะว่าถ้าฉันจูบที่ปากเธอ ยาของฉันก็จะหมดฤทธิ์…ฉันไม่อยากเธอหาย เข้าใจมั้ยยัยบ๊อง!!’

คำพูดของไซเรนเข้ามาวนเวียนในสมองของฉันอยู่นานเลยทีเดียว!! ฉันไม่ได้รู้สึกรำคาญเลยนะ รู้สึกดีกว่าเก่าด้วยซ้ำ><

แหะๆ…ฉันเป็นอะไรไปแล้ว>v<!!

แฮ่ๆ มาอัพแล้วเจ้าคร่า>< รวดเดียวเรยนั่งอัพ หนุกหนานๆๆ เพิ่มความหื่นให้ไซเรนค่ะ ฮี่ๆ-..- การบ้านเยอะ แถมยังมาเป็นหวัดอีก โอยย พระเจ้า>O<!!

อย่าแพล่มสิ- -

555+

It'z T a n g