[ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว]

“หายไปไหนมา ไซเรน?”

พี่สายลมถามเสียงเข้ม ชนิดที่ว่าผมเองยังไม่เคยได้ยินจากปากหวานๆปากนี้เลย!! นั่นทำให้ผมอึ้งเงียบไปเล็กน้อย และดูเหมือนพี่สายลมจะรู้ตัว เค้าก็รีบเปลี่ยนโทนเสียงทันที!

“เอ่อ…หายไปไหนมาหรอไซเรน^^”

พี่สายลมก็ยังคงไม่ลืมรอยยิ้มเคลือบน้ำตาลที่เอาไว้เป็นแผนเด็ดมัดใจชายให้อ่อนระทวย!! แต่วันนี้ผมกลับรู้สึกว่ามันดูไม่สวยอย่างที่เคยเห็น มันเหมือนเป็นเพียงพลาสติกตัดเป็นรูปแล้วเอามาแปะ!!

“ผม…ไปคุยกับเพนนีเค้ามานิดหน่อยน่ะ^^”

“ขอให้แค่นิดหน่อยเท่านั้นจริงๆนะจ๊ะ!!…พี่ว่า เรากลับบ้านกันก่อนดีกว่า”

พี่สายลมไม่พูดเปล่า เค้าเป็นฝ่ายลากผมไปที่รถเองเลย!! ไม่ว่าผมจะถามอะไร พี่สายลมก็ไม่ตอบ ตั้งหน้าตั้งตาขับรถกลับบ้านอย่างเดียว ทั้งที่วันนี้พี่สายลมก็ชวนผมมาแท้ๆ!!

ฝึ่บ~~~

รถคันสวยของพี่สายลมค่อยๆขับผ่านบ้านของยัยสมองกลวง!! บ้านของยัยนี่ทำราวกับว่าผมเป็นเด็กและในนั้นมีขนมเยอะแยะจนผมไม่สามารถละสายตาได้! ไฟห้องชั้นสองก็ยังคงเปิดอยู่ แต่ดูเหมือนไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆเลย

“พี่สายลม! ช่วยจอดให้ผมลงตรงนี้แปปหนึ่งสิครับ”

“หาO[]O!!”

อูย…ทำไมจะต้องร้องเสียงดังขนาดนี้ด้วย-*- สงสัยพี่สายลมจะต้องเหม่ออยู่แหงๆเลย!! ส่งผลให้รถหยุดแล่นอย่างรวดเร็ว!! โชคดีที่ผมคาดเข็มขัดนิรภัยเอาไว้ เฮ้อ-O-

“ทำไมหรอ?”

“ผมมีธุระที่จะต้องทำ!!”

ผมกระโดดผลุงออกมาจากรถของพี่สายลมทันที แล้ววิ่งเหยาะไปตามกำแพงบ้านของยัยสมองกลวง จนมาเจอซอย ผมก็ชะแว้บแอบหลบเข้าไปในนั้น! จนรถของพี่สายลมขับเคลื่อนผ่านไป…

ยัยสมองกลวงนั่นจะหลับไปแล้วหรือยังนะ??

ไฟยังเปิดสว่างโร่อยู่เลยแฮะ…คงจะยังไม่หลับหรอกมั้ง~~ เอ…แล้วเราจะมาหายัยนี่เพื่ออะไรกันล่ะ? มันดูไร้สาระและไม่มีเหตุผลเลยจริงๆนะ!!

“ใช่…ไซเรนหรือเปล่าน่ะ??”

ผมหันขวับไปหาเจ้าของเสียง และก็จำได้ในทันทีว่า…เป็นเพื่อนของยัยสมองกลวง แต่ว่าชื่ออะไรนี่จำไม่ได้แฮะ= = (ไหนบอกว่าจำได้ไง)

“อ่า…ใช่ๆ เรานี่แหละไซเรน”

ผมเดินตรงเข้าไปหาเพื่อนของยัยสมองกลวงทันที ไอ้หมอนี่หน้าตาใช้ได้เลยแฮะ! มันจะคิดอะไรกับยัยสมองกลวงหรือเปล่านะ? แล้วยัยสมองกลวงจะคิดอะไรกับหมอนี่หรือเปล่า? แล้วยัยสมองกลวงนั่น …เฮ้ย!! พอได้แล้วๆ มีแต่คำว่า ยัยสมองกลวงๆๆ งงเฟ้ย-[]-

“มาหาเพนนีหรอครับ^^”

แล้วทำไมหมอนี่จะต้องยิ้มอะไรที่มันแปลกประหลาดขนาดนี้ด้วยล่ะ- - เห็นแล้วไม่น่าไว้ใจเลย!!

“อือ ก็ประมาณนั้นแหละ…ช่วยตามเค้าให้ทีสิ”

“จัดให้เลย^^v”

หมอนั่นพาผมเข้าไปนั่งรอใน เอิ่ม…ไม่รู้ว่าควรจะเรียกว่าอะไรดี เพราะมันทั้งห้องครัว ห้องนั่งเล่น ในบริเวณเดียวกันเลยจริงๆ ประมาณว่า…หิวปุ๊ปก็กลิ้งตัวไปเปิดตู้เย็นปั๊ป!!

.........................................

“ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลย!!”

อ๊ากกกกกกกก ใครมันมาลงระเบิดแถวหูของฉันวะเนี่ยT^T คนกำลังหลับสบายๆฝันถึงไซเรน อุ๊บOxO ไม่ๆ…ฉันบอกไม่ได้หรอกว่าฉันกำลังฝันถึงอะไร!!

“มะ มีอะไรหรอ=[]=”

ฉันพยายามเบิ่งตาขึ้นมาดูคนใจร้ายที่บังอาจมาปลุกฉันตอนกำลังหลับสบายๆ!!

“มีคนมาหาเธอ…”

ยูโรบอกพร้อมกับขยิบตาให้เป็นนัยๆ

“ใคร??”

“ลงไปดูสิ…อ้อ! แต่งตัวให้มันเรียบร้อยหน่อยนะ ชุดนอนของเธอมัน…ทุเรศลูกกะตาสุดๆ- -“

“เข้าใจๆ- -“

ฉันลื่นไหลตัวเองลงมาจากเตียง แล้วไปคว้าผ้าคลุมเอาไว้สำหรับใส่ในฤดูหนาวมาคลุมอำพรางชุดนอนอันแสนจะโกโรโกโส! ใครมันมาหาฉันเอาป่านนี้วะ?? ถ้ามาหาเพราะเรื่องไร้สาระล่ะก็…ฉันจะสับให้เป็นชิ้นเล็กๆ เอาเข้าเครื่องบดหมู แล้วส่งไปขายตามตลาดนัดเลย!!

“ใครมาหาฉันหรอยูโร…หือO_O”

ขอเวลาค้างสิบวิ!!…หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า สิบ!! ผู้ชายหน้าตาดีที่ชาตินี้ฉันคิดว่าไม่มีวันจะได้ใกล้เค้าเกินสิบเมตร กลับกลายเป็นว่าเค้ามานั่งอยู่ในบ้านฉัน และฉันก็เป็นหนูทดลองของเค้า!!

ไซเรน>O

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ…”

มีเรื่องจะคุยอีกแล้ว!! เดี๋ยวฉันก็โดนหอมแก้มอีกข้างหนึ่งหรอก>< หวายๆ ไม่เอาด้วยหรอก แค่ข้างเดียวฉันก็แทบมองหน้าเค้าไม่ติดแล้ว!

“อะ อะไรหรอ? คุยตรงนี้ได้มั้ย?”

“ไม่ได้- -+”

เฮือก!! คุยตรงนี้ไม่ได้…ฉันก็แย่สิTOT เพราะฉันไม่มั่นใจเลยว่าไซเรนจะยับยั้งความหื่นของตัวเองไม่ให้หอมแก้มฉันได้หรือเปล่า!!

“ไปคุยกันข้างนอกสิเพนนี…ฉันว่ามันคงเป็นเรื่องสำคัญ”

ยูโรก็เห็นดีเห็นงามไปกับไซเรน!! นายไม่ห่วงเพื่อนของนายเลยหรือไงกัน! และในขณะที่ฉันกำลังแช่งชักหักกระดูกยูโรอยู่นั้น ไซเรนก็เข้ามาลากฉันออกไปจากบ้านทันที!!

ทำไมนายชอบบังคับอยู่เรื่อยเลย!!>O<

“มีอะไรก็รีบๆพูดมาเหอะ…ฉันง่วง= =”

ฉันโกหกเค้าคำโต ความจริงแล้วฉันตื่นเสียจนไม่รู้จะตื่นยังไงแล้วตั้งแต่ฉันเห็นหน้าเค้าเนี่ย!

“แต่ฉันคิดว่านายคงไม่มีอะไรจะพูดหรอก เพราะว่านายพูดไปหมดแล้วเมื่อตอนนั้น!! เอาล่ะ…ราตรีสวัสดิ์ ฉันจะไปนอนแล้ว”

“ฟังกันก่อนได้มั้ยเพนนี!!!”

น้ำเสียงของเค้าดุดันจนฉันไม่กล้าแม้แต่ขยับเล็บขบ- -

“ก็ได้ๆ…พูดมาสิ??”

“ระยะหลังๆมานี่ เธอมีอาการอะไรมั่งหรือเปล่า?”

“ไม่มีหรอก…แต่จะว่าไปแล้ว มันก็มีอยู่บ้างนิดหน่อยเท่านั้นแหละ บางครั้งฉันยังคิดเลยว่ามันหายแล้วจริงๆ!!”

“…”

ไซเรนเงียบไป แต่เพราะเค้าอยู่ในเงาของต้นไม้พอดี ฉันจึงมองไม่เห็นสีหน้าที่แท้จริง

“เธอ…อยากหายมั้ย??”

“ก็คงอยากมั้ง”

อ๊ากกกกกกกก ฉันไม่พอใจในคำตอบของตัวเองเลยแฮะ-*- อยากเอาคำพูดกลับมาจังเลย แงแงTTOTT

“ฉันลองทดสอบกับเจ้าเรเชิลกับเจ้าราเชลแล้ว…ตอนแรกมันก็มีอาการแบบเธอ แต่พอผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง เจ้าเรเชิลก็สงบลง ไม่วิ่งพล่านไล่เจ้าราเชล พอหลังๆ…มันก็หวานกันเหมือนเดิม ฉันคิดว่านั่นคงเป็นเพราะว่าเจ้าเรเชิลรักราเชลจริงๆ อาการมันถึงได้เป็นแบบนั้น-/ / /-“

ถ้าสายตาฉันโคตรๆดี ฉันเห็นว่าเค้าหน้าแดงล่ะ- / / /-

“นายจะสื่ออะไรหรือเปล่าไซเรน- -“

ฉันเริ่มถอยหลังกลับมาที่ประตูบ้านช้าๆ รู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยที่แผ่ออกมาจากตัวของไซเรน>.<

“ก็…ฉันคิดว่าที่เธอไม่มีอาการนั้นแล้ว คงเป็นเพราะเธอ…เอ่อ…เธอ…-/ / /-“

อึกอักอยู่ได้ พูดออกมาสิ!! คนฟังนี่อกจะแตกอยู่แล้วนะยะ นายอยากให้ฉันสลบลงไปกองแทบเท้านายตรงนี้เลยหรือไง พูดออกม๊า!!

“เพราะอะไรไซเรน!?”

“เธออาจจะ…ฉัน เอ่อ…ไม่!! ฉันพูดไม่ออก มันเป็นเรื่องที่ไร้สาระเกินไป!!”

“พอๆ ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด…สรุปคือนายหมดธุระกับฉันแล้ว!! บ๊ายบาย~~”

ฉันตั้งท่าจะถอยหลังกลับเข้าประตูไปอย่างรวดเร็ว แต่ทว่า…ไซเรนก็ดันมาคว้าข้อมือของฉันเอาไว้ได้ก่อนน่ะสิ!!

“นายมีอะไรอีก!! อย่าบอกนะว่าจะหอมแก้มฉันอีก- -“

“- -+ ฉันไม่หน้ามืดตามัวทำอะไรบ้าๆแบบนั้นแล้วหรอกน่า~~”

“หน้ามืดตามัว?? เหวอๆ ฉันไม่เชื่อนายหรอกน่า แบร่;P” 

“แน่ล่ะ ฉันมันไม่ใช่เคลเวอร์สุดที่รักของเธอนี่!!”

“สุดที่รัก?…เคลเวอร์นี่นะ สุดที่รักของฉัน= =??”

“ก็ใช่น่ะสิ!! รู้สึกว่าจะจู๋จี๋ อี๋อ๋อกันใหญ่เลยไม่ใช่หรอ!!”

“นายมัน…บ้า=[]=”

“บ้า? ฉันบ้าตรงไหนไม่ทราบ!!”

“บ้าตรงนี้แหละ…เฮ้อ~~ ฉันว่าเราสองคนอย่ามาทะเลาะกันด้วยเรื่องไร้สาระแบบนี้เลย!! สู้เอาเวลานี้ไปพักผ่อนกายาให้สบายจะดีกว่า ฮ้าว~~ ฉันง๊วงง่วงแหละ ราตรีสวัสดิ์- -“ 

“เฮ้!! เธอจะมาทิ้งฉันอย่างนี้ไม่ได้นะ!! ขี้โกงกันชัดๆเลยนี่- -+”

ไซเรนตัดพ้อจนน่ากระโดดถีบ= = ฉันรู้สึกว่าฉันจะเริ่มรำคาญเค้าเข้าไปทุกทีๆแล้วนะ วุ้ย!! ทำนิสัยเป็นเด็ก-.-

“สมองนายก็เป็นเลิศสะขนาดนี้!! ทำไมเข้าใจอะไรยากนักล่ะ!!”

“เธอว่าฉัน…ว่าโง่งั้นหรอ- -++”

ไซเรนก้าวเข้ามาหาฉันเรื่อยๆ เฮ้อ…ฉันรู้สึกว่าอายุสมองของฉันจะแก่กว่าเค้าหลายเท่าเลยแฮะ! เอ๊ะ! หรือว่าเค้ากำลังจะกลับไปทำตัวเป็นเด็กๆใหม่อีกครั้งหนึ่งนะ?

“พอเลยไซเรน! ฉันถามนายตรงๆเหอะ…นายต้องการจะพูดอะไรกันแน่”

“เอ่อ…-/ / /-“

“มัวมาเอ่ออ่าโอ๊ะเอ๊ะอยู่นั่นแหละ!! วันนี้ฉันจะรู้เรื่องมั้ย”

ไซเรนถึงกับชะงักไปในคำพูดของฉัน หรือว่าช่วงนี้ประจำเดือนฉันมันกำลังจะมานะ? อารมณ์มันถึงได้แปรปรวนขั้นหนักขนาดนี้! แต่ฉันว่ามันเป็นที่ไซเรน= = เค้าทำตัวเป็นเด็กๆ!!

“เธอ…คิดยังไงกับฉัน…ระ หรอ??”

“คิดยังไงหรอ อือ…หะ หาาO[]O!! นายถามว่าอะไรนะ- -??”

“ได้ยินชัดแล้วนี่”

ฉันเริ่มรู้สึกหัวใจเต้นแรงและเร็วขึ้น เลือดสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าอย่างห้ามไม่ได้!! ทำไมคนที่แสนจะอัจฉริยะอย่างนายไซเรน ถามเรื่องที่มัน…ที่มันทำให้หัวใจเต้นโครมคราม!

“คิดยังไง…ฉะ ฉันก็ไม่แน่ใจหรอกนะ แต่แบบว่า…ฉันกินยาบ้าๆนั่นของนายเข้าไปนี่ ฉันก็เลยยังไม่เข้าใจในความรู้สึกที่แท้จริง…”

อ๊ากกก พูดออกไปได้ยังไงเนี่ย น้ำเน่าชะมัด>

“สรุปว่าความผิดฉันใช่มั้ย?”

“จะว่าใช่มันก็ใช่…แล้วทำไมนายจะต้องอยากรู้ด้วยเล่า!!”

“เรื่องของฉัน…แล้วเพื่อนของเธอล่ะ เธอคิดยังไงกับพวกเค้า”

“เรื่องของฉัน~_~”

ฉันล้อเลียนคำพูดและท่าทางของเค้า ชิๆ สมน้ำหน้า! ทีเมื่อกี้ฉันถามละตอบกวนโอ๊ยนักนะ เจอกวนกลับสะบ้าง จะได้รู้สึก!!

“ฉันถามดีๆนะเพนนี!”

ไซเรนเริ่มคำรามฟ่อๆสะแล้ว ต๊ายตาย น่ากลัวจัง-v-

“เมื่อกี้ฉันก็ถามนายดีๆเหมือนกันนั่นแหละ! เวรกรรมมันมีจริงนะไซเรน ตามตัวนายเหมือนติดจรวด!”

“อย่ามายอกย้อนกันนะ!!”

“ใครทำ? ฉันเปล่ายอกย้อนนาย!! ฉันก็พูดอย่างที่เห็นนี่แหละ…”

“ยัยสมองกลวง=[]=”

“นายสติเฟื่อง=[]=”

หลายคนคงคิดว่านี่มันเป็นการทะเลาะที่งี่เง่าที่สุด ที่คนแต่งเคยแต่งมา- - แต่อย่าไปว่าคนแต่งมันเลยนะคะ สมองมันก็มีเท่านี้แหละค่ะ เอาล่ะ! กลับมาที่ฉันกันต่อนะคะ^^ [จะนอกเรื่องเพื่อ??]

วันนี้ไซเรนพูดจาแปลกๆ ทำตัวเป็นเด็กๆไม่ได้ของตามใจตัวเอง เดี๋ยวก็พูดวกไปวนมา มันเหมือนไม่ใช่เค้าเลยO o ใครเอายาแปลกๆให้เค้ากินหรือเปล่า?

“ถ้าจะมาเพื่อแค่กวนโมโห…ฉันไปจริงๆแล้ว!”

“เดี๋ยวสิ!”

ไซเรนรั้งฉันโดยการจับข้อมือของฉันเอาไว้เสียแน่นจนรู้สึกเจ็บ!~ พอเค้าเห็นว่าฉันทำหน้าเหยเก เค้าก็รีบปล่อยทันที เลยได้โอกาสชิ่งหนีเข้าบ้าน!!

ชูแว้บ…แอ้ก-[]- ตามเคย ไซเรนก็ยังคงจับฉันไว้ได้เหมือนเดิมอยู่ดี!!

“นายมีอะไรนักหนาเล่า-0-“

“คือ…ว่า…เธอตั้งใจฟังดีๆนะ-/ / /-“

อึกอักแล้วทำหน้าแดงๆ อาการแบบนี้ไม่น่าไว้ใจ สมควรที่จะรีบชิ่งหนีมากที่สุด!!

“ฉันไม่ฟังแล้ว!! จะเข้าบ้าน!!”

ฉันสะบัดมือตัวเองจากการเกาะกุมของไซเรน และในขณะที่ขาข้างซ้ายกำลังเยื้องย่างจะเข้าบ้าน ไซเรนก็….

“ฉันกำลังจะบอกว่าชอบเธออยู่นะเพนนี>O”

….O_O!!….

........................

ณ อีกฟากหนึ่งในมุมมืดที่แทบจะไม่ค่อยมีคนย่างกรายเข้าไป แต่มีเพียงอยู่คนหนึ่ง ยืนอยู่ตรงนั้นเพื่อซ่อนตัวจากการพบเห็น

“ผิดสัญญานะเพนนี…หึๆ เกลียดจังนักพวกแบบนี้!!”

สายลมแสยะยิ้มอยู่ในเงามืด ราวกับว่าตอนนี้มีซาตานตัวร้ายสิงอยู่ในร่างของสาวน้อยผู้น่ารักและอ่อนหวาน!!

“แล้วเราจะได้เห็นดีกัน…เพนนี…ไซเรน”

สายลมค่อยๆก้าวเดินขึ้นรถไปอย่างเงียบเชียบเพื่อไม่ให้ใครได้ยิน ในตอนนี้เธออยากจะไปในที่ไกลๆ แล้วร้องกรี๊ดออกมาดังๆ ถ้าไม่มีเพนนี เรื่องราวมันคงไม่ยุ่งยากแบบนี้!! เธอมาทำให้แผนการที่สายลมและพ่อของเธอคิดเอาไว้เสียดิบดี พังไม่เป็นท่า!!

ถ้าไม่มีเพนนี…

ถ้าไม่มีเพนนี…

เพราะฉะนั้น…ฉันจะต้องจัดการเธอเสีย เพนนี!!…

อ า โ ห ล ว ๆ

กลับมาแร้วค่าT^T

ที่หายไปนานนี่ไม่ใช่อะไรเรย-..-

ขี้เกียจ+การบ้านเยอะ+มัวไปหลงระเริงกับการแต่งเรื่องอื่นอยู่

ไอ้ขี้เกียจนี่ตรงประเด็นสุดค่ะ= =!!

แต่ตอนนี้แตงไล่ความขี้เกียจออกปายแย้ววว

เพราะไปนั่งอ่านการส่งต้นฉบับในแจ่มใสมา

มันก้อฮึดขึ้นมาแบบแปลกๆ-..-

ตั้งใจไว้เรย

เรื่องนี้ฉันจะต้องประสบความสำเร็จ!!

~~รีบเร่งไปสู่จุดหมายที่อยู่ไม่ไกล ให้ดี-O-~~