“เพนนี…”

หืม=_= ใครเรียกฉันน่ะ …กลับมาอีกแล้วกับบรรยากาศเดิมๆ มีแต่สีขาว สีขาว และสีขาว! คราวที่แล้วฉันอาจจะรอด แต่คราวนี้ฉันคงจะตายแล้วของจริงๆ โอย…ปวดหัวจี๊ดๆไปหมดเลยT^T

“ตื่นสิโว้ยเพนนี-O-“

อ๊ายยยย คิดจะเรียกให้ฉันตื่น เรียกให้มันดีๆกว่านี้หน่อยได้มั้ยยะ!!

“ยัยสมองกลวง!!”

“ไซเรนO[]O” ฉันลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้อาการปวดหัวทวีคูนมากยิ่งขึ้น มองไปรอบตัวๆ ก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องพยาบาลของโรงเรียนนี่เอง และเจ้าของเสียงที่เรียกฉันเมื่อกี้ ก็คือยูโรกับเรียล ไม่ใช่เค้า…และไม่มีทางเป็นเค้าแน่นอน…

"ว่าแล้วเชียว ว่าถ้าเรียกเธออย่างนี้แล้วเธอจะตื่น เพนนี…”

(‘ ‘) (_ _) (‘ ‘) (_ _) ฉันพยักหน้าเบาๆให้ยูโร …ฉันไปไม่ทันแล้วใช่มั้ยนะ? ยัยเพลงเน่าอะไรนั่น จะได้กลายเป็นคนรักคนใหม่ของเค้า ฮึก…ถ่านไฟเก่ามันปะทุTOT

“เอ่อ…เรื่องการแข่งขันนั่น …”

เรียลอึกอักที่จะพูดมันออกมา ฉันได้แต่ส่งยิ้มให้บางๆ…ฉันคงจะทำบุญมาน้อยเองแหละมั้ง ถึงได้มีความรักที่ไม่ลงตัวแบบนี้!

“ไม่เป็นไรหรอก…ไม่ทันมันก็คือไม่ทัน ไซเรนเอง…ก็คงจะไม่อยากให้ฉันชนะหรอก^^”

พูดแล้วน้ำตามันก็มาคลอๆ พูดเองเออเองแบบนี้มันไม่ดีใช่มั้ย? หลายคนก็เคยบอกเอาไว้…มันจะมีแต่เจ็บเปล่าๆ

“ไม่จริงหรอกเพนนี!! ไซเรนรักเธอคนเดียว เค้ารักเธอคนเดียว!!”

“T^T“ 

ฉันอยากได้ยินจากปากเค้าตรงๆมากกว่า…

“ไปตอนนี้อาจจะยังทันนะ เพราะว่ารางวัลเค้ายังไม่ได้มอบอะไรกันสักหน่อย ยัยเพลงอะไรนั่นคงกำลังจะแต่งสวยอยู่แหงๆ นี่ล่ะ…เวลาของเธอ!”

“ยูโร…นายจะให้ฉันไปทำอะไร? ไปอ้อนวอนขอให้ไซเรนไม่มอบรางวัลอย่างนั้นหรอ ไม่ได้หรอกนะ! ทำอย่างนั้นมันก็ดูไม่ยุติธรรมสำหรับเพลงเลย…”

“มันก็ไม่ยุติธรรมกับเธอเหมือนกันนะเพนนี! ดูก็รู้ ยัยเพลงเน่านั่นจงใจเทน้ำเอาไว้ให้เธอลื่น แต่ที่ไม่มีใครค้าน เพราะว่ายัยนั่นมันเส้นใหญ่!!”

“ยูโร…ก็อย่างที่ฉันพูดนะ ไปอ้อนวอนขออะไรจากไซเรนตอนนี้ มันก็ไม่ได้หรอก”

“นั่นคือสิ่งที่เธอควรจะทำนะเพนนี^^+”

“O_O!”

เพียงก้าวเดียวที่ยูโรก้าวเข้ามา ฉันก็ตัวลอยขึ้นทันที ให้ตายเหอะ! นี่นายจะเอาฉันไปไหนเนี่ยT^T พรึบ!…เรียลได้เอาอะไรมาก็ไม่รู้มาปิดตาฉันจนโลกมืดสนิท!! รู้สึกว่าทั้งเรื่องฉันจะโดนปิดตาบ่อยจังเลยนะT^T

พรึบ!

ฝั่บ!

ปึป!

โครม!(เอ่อ อันหลังนี่สงสัยว่าเรียลจะทำอะไรตกสักอย่างหนึ่งน่ะค่ะ-_-)

แล้วฉัน…ก็ถูกเปิดตา!

O_O ชะ ชุดนี้มัน…ชุดที่ไซเรนให้ฉันใส่เมื่อวันที่ไปบ้านของเค้านี่นา ฉันจำได้ว่ามันเปื้อนจนเป็นช็อคโกแลตไปแล้วไม่ใช่หรอ=_= สงสารคนซักชะมัดเลย แต่มันก็เป็นความทรงจำที่ดีสุดๆเลยล่ะ!

“ชุดนี้…นายไปเอามาจากไหน??”

ฉันลูบไล้ไปตามเนื้อผ้าอย่างที่ชอบทำ

“ลองอ่านดูสิ”

เรียลส่งกระดาษขนาดเท่าฝ่ามือมาให้ฉัน อะไรกันอีกละนี่??

‘เพนนี ฉันอยากให้เธอใส่ชุดนี้ไปรับรางวัล …ไซเรน’

ข้อความในกระดาษใบนั้น สั้นๆง่ายๆ …ลายมือของเค้า ลายมือที่ฉันเห็นอยู่ทุกวี่ทุกวัน…ก็ฉันแพ้? แล้วทำไมฉันจะต้องขึ้นไปรับรางวัลด้วย ไซเรนกำลังเล่นอะไรอยู่? แล้วยัยเพลงเน่าอะไรนั่น ฉะ ฉันไม่เข้าใจเลยแฮะ- -

“ฉันว่าเธอควรจะแต่งหน้าสักหน่อยนะเพนนี~~”

“ผมก็ควรทำให้สวยกว่านี้ด้วย เพราะสภาพเธอมันกระเซิงสุดๆ”

“ยูโร เรียล TvT”

“ไซเรน เดี๋ยวช่วยมานั่งตรงนี้หน่อยนะจ้ะ”

เบื่อ=_= ผมบอกได้คำเดียวว่าเบื่อสุดๆ ไม่น่ามีการจัดแข่งขันเกมนี้ขึ้นมาเลยจริงๆ ทำให้เพนนีต้องมาเจ็บตัวแถมยังแพ้! แพ้คนที่มาแอบอ้างว่าผมเป็นแฟนเก่า!! ยัยนั่นท่าจะโรคจิตของจริง

เพนนีจะมาหรือเปล่านะ? ป่านนี้เธอจะฟื้นหรือยัง? ถ้าเธอฟื้นแล้ว…เธอจะใส่ชุดนั้นหรือเปล่า? ตอนนี้ผมอยากจะกอดเธอมากที่สุดเลย ทดแทนช่วงที่เราไม่ได้เจอกัน ช่วงที่เพนนีจำไม่ได้ว่ารักผม

ผมไม่น่าไปตอบตกลงกับพ่อของพี่สายลมเลยจริงๆ ตาแก่นั่นเจ้าเล่ห์เป็นบ้า!! ชิ! คิดว่าผมจะโง่ยอมโดนหลอกหรือไง~ คอยดูนะ…จะชิ่งให้ดูเลย!!

“เอาล่ะค่ะทุกๆคน! ต่อจากนี้ไปจะเป็นช่วงเวลาของความตื่นเต้น ช่วงเวลาที่จะหวานจนน้ำตาลขึ้นมด เอ๊ย! มดขึ้นน้ำตาล ฮ่าๆๆ^-^”

แป้ก -_-^

“ขอเชิญคุณไซเรนขึ้นมาบนนี้เลยนะคะ!!”

ท่ามกลางเสียงกรี๊ดที่ดังขึ้นในหอประชุม ผมเดินขึ้นไปบนเวทีอย่างเบื่อๆ ก็คนชนะมันไม่ใช่เพนนีนี่นา…

“และบุคคลที่โชคดีจะได้รับรางวัลแสนพิเศษจากคุณไซเรน…เชิญขึ้นมาเลยค่า!!”

ยัยคนที่แอบอ้างว่าเป็นแฟนเก่าผม เดินขึ้นมาอย่างมั่นอกมั่นใจ รอยยิ้มหวานชวนเลี่ยนนั่นทำเอาผมคลื่นไส้ ทำไมคนแบบนี้ถึงชนะนะ? ผมดูอยู่ตลอดทั้งเกม เห็นกันจะๆเลยว่ายัยนี่แกล้งเทน้ำเพื่อให้เพนนีที่วิ่งมาลื่นล้ม ตอนที่เพนนีล้ม หัวใจผมก็ล้มตาม…

“ไม่อ้อมค้อมแล้วนะคะ คุณไซเรน…มอบรางวัลเลยค่ะ^^”

ยัยคนแอบอ้างและขี้โกง ทำท่าหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข เฮ้อ…เพนนีคงจะไม่มาแล้วสินะ งั้นผมก็คงไม่มีทางเลือก ผมประคองหน้ายัยนั่นขึ้นมาเบาๆ อันที่จริง ที่จับเบาๆน่ะเพราะว่ารังเกียจ- -

“ไซเรน>O”

O_O

O_O

O_O

ทั้งห้อประชุมเงียบกริบกับเสียงตะโกนเรียกชื่อผม…จากเพนนี! โอ พระเจ้าๆ เธอมาแล้ว เธอมาจริงๆ เธอมาพร้อมกับชุดในวันนั้น สวยชะมัด>_< ถ้าเป็นอย่างนี้…ก็แสดงว่าเธอจำได้แล้ว!!

“…”

ทำไมไซเรนถึงได้หน้านิ่งแบบนั้นล่ะ? หรือว่าเค้ายังโกรธฉันอยู่…แต่มาถึงขนาดนี้แล้ว จะถอยก็คงน่าเกลียด อยากให้เรื่องทุกอย่างมันจบลงอย่างไม่คาราคาซัง เอาล่ะ! สู้ๆนะเพนนี^^o…ฉันกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ ท่ามกลางคนมากมายในหอประชุมนี้…ทุกคนกำลังจับจ้องมายังฉันทั้งหมด โอย ฉันจะพูดได้มั้ยเนี่ย…

“ฉันขอโทษ…ที่ฉันทำตามที่ให้สัญญาไว้ไม่ได้”

“…”

“ฉันขอโทษที่ฉันเคยลืมว่ารักนาย…”

“…”

“ตอนนี้ฉันรู้แล้ว ว่าฉันไม่จำเป็นต้องใช้ยาอะไร”

“…”

“หัวใจของฉัน…รักนายอย่างแท้จริง และมัน…”

“…”

“มันเป็นของนายคนเดียวเท่านั้น ไซเรน”

คำสุภาษิตที่ว่ายกเขาออกจากอก มาเจอสถานการณ์ตอนนี้ของฉัน ต่างกันราวฟ้ากับเหวเลย! ได้พูดออกไป ราวกับได้ยกเขาออกจากอกไปสามสี่ลูกเลยล่ะ ตอนนี้ก็คงเหลือแต่…คำตอบของเค้า ท่าทีที่นิ่งเงียบนั่น ทำให้หัวใจของฉันเต้นอย่างไร้จังหวะ

“ฮึก…นายอาจจะเกลียดฉันไปแล้ว นายคงจะไม่ได้รักฉันแล้ว..”

“…”

“ฉัน ฮึก…ฉันไม่รู้ว่าต้องควรทำยังไง ถึงจะเป็นคนที่นายรัก…ฉันๆ…”

ไซเรนหันมามองหน้าฉัน ก่อนที่เค้าจะพูดออกไมค์

“เพนนี…นับต่อจากนี้ไป ฉันอาจจะทำให้เธอต้องร้องไห้ ต้องเสียใจ ฉันอาจจะต้องทิ้งให้เธอเหงาอยู่เพียงคนเดียว ฉันอาจจะทำให้เธอรู้สึกแย่ แต่ฉันขอสัญญา…ขอสัญญาด้วยคำพูดสั้นๆ”

“…”

“ฉันรักเธอ”

น้ำเสียงที่นิ่มนวลแฝงไปด้วยความอบอุ่น แผ่ซ่านเข้าไปในใจฉัน จากหัวใจที่สั่นหนาวเพราะไม่มั่นใจ ตอนนี้มันอิ่มเอิบกับคำตอบของเค้าแล้ว ทุกๆความรู้สึก ทุกๆความหมาย ถูกถ่ายทอดทางสายตา ฉันมั่นใจแล้วว่าเค้ารู้สึกยังไง และตัวฉันเองรู้สึกยังไง ต่อไปนี้ฉันจะไม่ลังเลแล้ว…

“ฮึก…เป็นฉันได้จริงๆใช่มั้ยไซเรนTOT”

“ต้องเธอแน่นอน^-^”

ไซเรนวิ่งเข้ามากอดฉันท่ามกลางเสียงกรี๊ดของบรรดาสาวๆ บางคนก็ร้องไห้ บางคนก็ตบมือดีใจ …อ้อมกอดที่ฉันไม่ได้เจอมันมานาน ความอบอุ่นที่หายไป…

“ฉันจะไม่ทำให้นายเสียใจเหมือนกันนะไซเรน ฉันจะทำตัวเป็นเด็กดี ฮึก..ฉันจะ…ฉันจะ ฮือๆTTOTT”

“ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันรู้แล้วเพนนี…”

ไซเรนโยกตัวฉันไปมาเพื่อให้ฉันหยุดร้องไห้ ความรู้สึกมันท่วมท้นจนไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้จริงๆ ก็คงจะอย่างที่เคยมีคนบอกเอาไว้

ความรู้สึกของฉันในตอนนี้เลยไม่สามารถอธิบายได้เลยไงล่ะ^^

“พรุ่งนี้เริ่มอ่านหนังสือสอบได้แล้วนะเพนนี”

“หาO[]O หวายๆ ไม่เอาด้วยหรอก…ฉันไม่อยากอ่าน=[]=”

“ก็ได้ๆ ไม่อ่าน พอทำไม่ได้แล้วอย่ามาขโมยสมุดจดของฉันก็แล้วกัน^-^”

“ไซเรนอ้ะ>O

เวลาอะไรที่มันเข้าที่เข้าทางแล้ว ฉันก็ต้องมานั่งลำบากอ่านหนังสือ =_= ถ้าคราวนี้สอบไม่ได้ มีหวังฉันได้กลายเป็นภารโรงประจำโรงเรียนแหงๆเลย ส่วนไซเรน พี่แกไม่ทำอะไรเล๊ย~ อัจฉริยะซะขนาดนั้นแล้วนี่ ชิ! อิจฉาคนสมองดีตั้งแต่เกิดโว้ย!!

ยูโรกับเรียลเองก็มานั่งรวมหัวติวหนังสือกับฉันเหมือนกัน ตอนนี้ไม่ต้องคิดอะไรมากหรอก คิดเรื่องสอบเรื่องเดียวพอ -_-

พี่สายลม ได้ข่าวว่าถูกส่งไปอยู่ที่บ้านย่าของพี่เค้า ซึ่งที่ไหนฉันเองก็ไม่ทราบ -_-^ สาเหตุนั่นก็มาจาก… พ่อของพี่สายลมต้องการดึงไซเรนไปอยู่ที่องค์กรด้วย เลยมอบหมายให้พี่สายลมจัดการเรื่องทั้งหมด แล้วพี่สายลมทำไม่สำเร็จ ก็เลยถูกส่งไปบ้านย่านั่นเอง~

เคลเวอร์…นั่นฉันแค้นเค้ามากๆ!! ทั้งๆที่ฉันไว้ใจเค้ามาโดยตลอด หลงคิดว่าจะเป็นคนดี แต่ที่ไหนได้…เค้าก็เป็นเพียงเครื่องมือของพ่อพี่สายลมที่จะมาทำให้ไซเรนเข้าองค์กร ชิ นึกแล้วก็โมโห>O<

เอ… ไม่มีใครอีกแล้วใช่มั้ยที่ฉันควรจะเขียนถึง เอาเป็นว่า เรื่องอะไรทั้งหลายแหล่ ที่มันเคยประเดประดังเข้ามาพร้อมกัน ได้หายไปหมดแล้ว คิดๆดูแล้ว มันก็ยาวนานจริงๆแฮะ …ทั้งที่เป็นช่วงเวลาไม่กี่เดือน หัวใจที่ไม่ลงรอย ก็ลงล็อคสนิท…

ฉันรักนายนะไซเรน

เพนนี…

บันทึกจากเพนนี…