สำหรับคอมเม้นที่ว่า1โวตคืออนาคตประเทสชาติ...แล้ว1เม้นคืออะไร...1เม้นก็คืออนาคตนักเขียนหน่อมแหน้มคนนี้นี่เองจร้า^O^...เข้าเนื้อเรื่องกานเถอะนะ
หลังจากที่วันนี้ฉันโดนเพื่อนๆรุมแล้ว...ยังโดนนักข่าวโรงเรียนรุมอีก...จนทำให้ไม่มีใครไม่รู้จักฉันเลย
"เธอจะสมัครควีนโรงเรียนปีนี้รึเปล่า"นักข่าวถามฉันเป็นคำถามที่99999(เว่อร์ไปมั้ย)
"มะ.."ฉันอ้าปากจะตอบว่าไม่แต่โดนยัยเหม่เมเอามืออุดปากแล้วพูดขัดว่า
"แน่นอนอยู่แล้วค่ะ"ยัยเหม่เมแกจะบ้าเหรอ...ฉันไม่สมัครนะเฟร้ย...ฉันหันไปสบตากับมันจนมันหันไปพูดกับพวกนักข่าวว่า
"มีคำถามอีกไหมค่ะ...พวกเราจะไปกินข้าวแล้ว"แหม...เชิดเลยนะยะ
"ไม่มีแล้วค่ะ...พวกเราไป"แล้วนักข่าวพวกนั้นก็จากไป
"ไปกินข้าวดีกว่า"ยัยเหม่เมว่า...แล้วทำท่าจะเดินหนี
"เดี๋ยว!...หึหึ...รู้ใช่มั้ยว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้"ฉันว่าเสียงเย็นๆ
"ย้าก!!!..."ยัยเหม่เมร้องเสียงหลงแล้ววิ่งหนีฉัน
แล้วจากนั้นฉันก็วิ่งไล่ยัยเหม่เมทั่วตึกจนกระทั่ง
-ตุ้บ-
"โอ๊ย!!...ใครฟะเดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลย"ฉันว่าโกรธๆ
"เธอนั่นแหละวิ่งในอาคารทำไม...คนตั้งเยอะแยะ"เฮ้ย!...นายบ้ากามนี่หว่า
"เมื่อเช้านายเป็นบ้าอะไรหนะ...อยู่ดีๆก็เดินหนีไปเลย"ฉันว่า
"เฮ้อ...ช่างเหอะ...ฉันมีเรื่องจะบอก...ฉะ"ยัยเหม่เมมาจากไหนไม่รู้อยู่ๆก็ดึงฉันไป
"ยัยบิวบิ้ว...แกไปรู้จักกับราฟตอนไหน...เก่งดีหนิ...ไม่กี่วันก็สามารถตีซี้ได้แล้ว"ยัยเหม่เมว่าแล้วยกนิ้วโป้งให้
"ยังไง...งง...เอาแบบเคลียๆดิ"ฉันว่า
"ก็ที่แกยืนคุยกับราฟไง...เก่งเนอะ"มันว่าอย่างชื่นชม
"คนไหน"เริ่มมีลางแล้ว
"ก็คนนั้นไง.."แล้วมันก็ชี้ไปที่นายบ้ากามนั่น
"ห๊า!!!...มานี่เร็ว...ฉันมีเรื่องจะบอกแก"
แล้วฉันก็ลากยัยเหม่เมไปหลังตึกทันที...แล้วก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
"ห๊า!...ตายๆ...แล้วเขาจะคิดยังไงกับแกเนี่ย"มันว่าเครียดๆ...แต่ฉันเครียดกว่าแก100เท่า
"ก็นั่นหนะสิ"ฉันว่า...แล้วทำท่าจะร้องไห้
"สต๊อป!...นี่ไม่ใช่เวลาเล่นนะเฟร้ย...คิดดิๆ"มันว่าอย่างรู้ทันแล้วทำเครียดใส่...ตกลงใครกันแน่ที่เดิมพันฟระ
"ทำไรอยู่จ๊ะคนดังแห่งปี"ยัยน้ำเน่า...แกโผล่มาหาป๊ะป๋าแกเหรอ
"กินขี้อยู่มั้ง"ฉันว่า
"ตายๆ...พูดจาไม่สุภาพเลย"หนอย...ยัยตอ.แ ห.ลเอ้ย
"แกมีเรื่องอะไร"ยัยเหม่เมถามเสียงเรียบ
"ก็เรื่องเดิมพันหนะสิ...ฉันว่ามันง่ายไป"มันว่าหยิ่งๆ...หนอย...พูดยังกะว่านายราฟยอมไปเป็นแฟนกับแกอย่างนั้นแหละ
"แล้วแกจะเอาไง"ฉันว่า
"ก็นอกจากจะต้องทำให้ราฟเป็นแฟนให้ได้แล้ว...ยังต้องชวนเขาออกงานปัจฉิมนี้ด้วย"หนอย...ลำพังแค่เป็นแฟน...ฉันยังไม่มีปัญญา...แกยังจะให้ฉันควงเขาไปงานปัจฉิมอีกเหรอเนี่ย
"ชิวๆ"ปากหนอปาก...
"แกตกลงแล้วนะบิว"มันว่าแล้วเดินจากไป...พร้อมเสียงหัวเราะฉบับมารร้าย
"ปากพร่อยจริงๆนะแก"ยัยเหม่เมว่า
"คติฉันฆ่าได้หยามไม่ได้เฟร้ย!"ฉันว่า
"แกพูดไปแล้วแกต้องทำให้ได้นะเฟร้ย"มันว่าแล้วเดินจากไปเลย
ไอ้เพื่อนบ้าๆๆๆ...แทนที่จะพูดให้ความหวังกันหน่อย...เชอะ...ไม่รออีกต่างหาก...หิวเหมือนกันนะเฟร้ย...ยังไงซะบิวคนนี้ก็จะไม่ยอมแพ้พนันเป็นอันขาด...สู้ๆ...สู้เพื่อแม่...เย้ๆๆ(บ้าไปแล้ว)
เม้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆโวตๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ช่วยโลกประหยัดน้ำมัน(เกี่ยวตรงไหน)...ก็ตรงที่แก็ซโซฮอล์ผิดไง