มาอัพอีกละน้า...หลายคนถามว่าตอนที่บิวยั่วราฟหายไปไหน...มันอยู่ตอนที่12อ่านะ

---

13

เปิดตัวเพื่อนๆราฟในวง

-เที่ยงวันจันทร์-

"นี่ยัยเหม่เม...ฉันได้เป็นผู้จัดการส่วนตัวของนายราฟแล้วน้า...อิอิ"ฉันว่าอย่างอารมณ์ดี

"เหรอๆ...สุดยอดเพื่อนร้าก...จุ๊บ"ยัยเหม่เมว่าแล้วหอมแก้มฉันฟอดใหญ่

-แชะๆ-

"คุณบิวครับ...คุณเป็นเลสเบียนเหรอครับ"จู่นายบอลนักข่าวประจำโรงเรียนก็โผล่มาจากไหนไม่รู้...รัวชัตเตอร์อย่างหนัก...นี่ฉันไม่ได้เป็นซุปเปอร์สตาร์ของเมืองไทยนะเฟร้ย

"จะบ้าเหรอ"ยัยเหม่เมตะโกนใส่

"เอ่อ...(แล้วนายบอลก็เอามือปาดน้ำลายของยัยเหม่เมที่กระเด็นไปโดนหน้านายบอล)...ก็เห็นสวีทกันหนิครับ"ฉันกับเหม่เมต่างอ้าปากค้าง

"นี่นาย...ฉันจะบอกอะไรให้...ยัยบิวบิ้วชอบราฟยะ"ยัยเหม่เม!...ฉันรีบถลาไปปิดปากมัน...แต่ก็สายเกินไปแล้ว...ยัยบ้านี่...ฉันก็อายเป็นนะเฟร้ย...เกิดมายังไม่เคยมีแฟนสักคน(เพราะแต่ก่อนยังใส่แว่นอยู่)

"จริงเหรอครับ...มิน่าหละ...ถึงได้ไปเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้ราฟ"นายบอลว่าแล้วก้มลงจดใส่โนตใบเล็กๆ

"ยัยเหม่เม"ฉันกัดฟันพูดเพื่อให้ได้ยินแค่ฉันกับยัยเหม่เม

"แฮะๆ..."หนอยๆ...ยัยนี่...แล้วฉันก็ลากยัยเหม่เมไปโรงอาหารทันที

พอเข้าไปในโรงอาหาร

"บิวครับ...อยากกินไรครับเดี๋ยวปาล์มซื้อให้"จู่ๆใครก็ไม่รู้โผล่ออกมาจากมุมมืดของร้านอาหาร...แหม...แต่หน้าหื่นชิบ...น่ากลัว...ถ้าเกิดฉันอยู่คนเดียวนายนี่คงจับฉันไปปั่มปั้มแล้วหละ

"เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะ...บิวซื้อเองได้"ฉันว่าแล้วเดินเลี่ยงไปกับยัยเหม่เม

"อึ๊ย...น่ากลัววะ...แกว่ามั้ยบิวบิ้ว"ยัยเหม่เมว่าแล้วกอดแขนฉันแน่น

"ฉันก็ว่างั้นแหละ"ขนลุก...พึ่งรู้นะเนี่ยว่าโรงเรียนเรามีคนหน้าหื่นขนาดนี้

"นี่คุณผู้จัดการส่วนตัว...มากินเข้ากับกระผมมั้ย"ฉันรีบหันไปหานายราฟทันที...เพราะฉันจำเสียงเขาได้

"ไม่หละ...ขอบคุณ"ฉันว่าเชิดๆ...ก็ดูหมดนี่ดิ...นั่งคู่กับผู้หญิงที่ไหนไม่รู้...เฮ้ยๆๆ...นั่นมันยัยน้ำเน่านี่หว่า

"เอ่อ..ฉันว่านั่งกินด้วยกันก็ดีนะ.."ฉันว่าแล้วลากยัยเหม่เมไปซื้ออาหารแล้วรีบไปนั่งกับพวกนายราฟ...โดยที่ฉันนั่งข้างๆนายราฟ

"หวัดดียัยเบอะ"จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งพูดขึ้น...ฉันจึงเงยหน้าขึ้นมอง..คงไม่ได้ว่าฉันหรอกนะ...แต่คนที่พูดกำลังมองหน้าฉันอยู่...แสดงว่าด่าฉันอะดิ(กว่าจะรู้...ฉลาดมาก)ขอบคุณ(ประชดเฟร้ย)

"นายพูดกับใครมิทราบ"ฉันว่ากวนๆ

"พูดกับยัยเบอะไง"หมอนั่นว่า

"กรุณาอย่ากวน...ขอร้อง"ฉันว่าแล้วก้มลงกินข้าวต่อ

"ร้องเพลงไรดีหละ"

"อืม...ไม่ว่างๆกำลังกิน(โปรดร้องให้เหมือนกอล์ฟ-ไมค์ด้วยนะ)...เฮ้ยๆ...แล้วทำไมฉันต้องร้องด้วยหละ"ฉันว่าแล้มองหน้านายนั่นเขม็ง

"555+...บอกแล้วว่าเธอหนะเบอะ"แล้วนายนั่นก็หันไปหัวเราะกับเพื่อน...หนอยๆ...ตลกนักเหรอยะ

"ตลกมากมั้ย"ฉันว่า

"เฮ้ย..ไม่เอาน่าไอ้ต้าร์...555+"แล้วนายราฟก็พูดกับนายนั่นหลังจากที่พึ่งหัวเราะเสร็จแล้วหันไปหัวเราะใหม่...นี่นายนั่นชื่อต้าร์หรอกเหรอ

"ฉันว่านายด้วย...จะหยุดหัวเราะได้ยัง"ฉันหันไปว่านายราฟ

"ยัง"หนอย...ตอบมาได้...อีตาบ้าเอ้ย

"เชิญหัวเราะต่อไปเลย...ไปยัยเหม่เม"ฉันว่าแล้วลุกขึ้น

"จะไปแล้วเหรอค่ะบิว"ขณะที่ฉันกำลังจะเดิน...เมื่อได้ยินเสียงยัยน้ำเน่า...มันก็ทำให้ฉันชะงักค้างไว้

"เฮ้อ...เปลี่ยนใจและ...ราฟ...นายจะต้องไปซ้อมดนตรีด้วยใช่ปะ...งั้นฉันจะไปด้วย"ฉันหันไปพูดกับนายราฟ...แต่ตาหันไปจ้องยัยน้ำเน่าเขม็ง

"เอ้า...ไหนว่าจะไปและ"นายราฟว่างงๆ

"ก็บอกว่าเปลี่ยนใจไง"ฉันขึ้นเสียงใส่...จนโดนยัยเหม่เมหยิกแขน"เออ...โทษที...พอดีได้กลิ่นน้ำเน่าเลยหงุดหงิดอ่า"ฉันเน้นคำว่าน้ำเน่าอย่างแรง...แล้วลากนายราฟไปห้องซ้อมดนตรีทันที

"นี่เธอ...ฉันไม่ใช่ควายนะเฟร้ย"นายราฟว่าในขณะที่เดินไปห้องซ้อมดนตรี

"อ่าวเหรอ...นึกว่าใช่"ฉันว่ากวนๆ

"นี่เธอจะมาจีบฉันหรือจะมายั่วโมโหฉันกันแน่"นายนั่นว่าเสียงหงุดหงิด

"จีบค่า"ฉันว่าเสียงอ่อนเสียงหวาน

แล้วเราก็มาถึงห้องซ้อมดนตรี....ว้าว...ห้องใหญ่ชะมัดเลย...โหๆ...มีกระจกติดเต็มห้องด้วย

"นี่เป็นห้องซ้อมคนตรีเฉพาะพวกฉัน"ราฟว่า...แล้วพวกเพื่อนๆราฟก็เข้ามา...ยัยน้ำเน่าก็ยังเกาะติดเข้ามาอีกเหรอเนี่ย...หนอยยัยนี่

"เหรอ...แล้วพวกนายไม่คิดจะแนะนำตัวหน่อยเหรอ"ฉันว่ากับนายราฟเสร็จแล้วหันไปพูดกับพวกเพื่อนๆราฟ

"ฉันชื่อกลอง..มือกลอง"นายคนที่เงียบๆพูด

"นายนั่นชื่อกีต้าร์...มือกีต้าร์"นายราฟแนะนำนายนั่นให้...คงเพราะรู้ว่าไม่กินเส้นกับฉันหละมั้ง

"กระผมชื่อเด็กชายเบสครับ...มือเบสคร้าบป๋ม"นายที่ดูขี้เล่นหน่อยๆพูดขึ้น

"เด็กชายบ้านป้าแกเหรอ...ตัวโตเท่าควาย"ยัยเหม่เมหันไปว่านายเบส...

"ถ้าผมตัวเท่าควาย...เธอก็ตัวเท่าช้างแล้วแหละ"นายเบสพูดมีเหตุผล...ถึงนายเบสจะสูง...แต่ยัยเหม่เมก็สูงเหมือนกัน...ยัยนี่สูงประมาณ172เซนได้...น่าจะเตี้ยกว่านายเบสซัก8-9เซนนี่แหละ

"นี่นาย...บราๆ"แล้วจากนั้น2คนนั้นก็ทะเลาะกันไปเรื่อยๆ....ฉันละความสนใจจาก2คนนั้นไปดูนายราฟซ้อมเพลง

"~นั่งมองเธอเนิ่นนานเห็นตาเธอพลิ้มหลับ...สายลมคลอเคล้าแก้มที่อ่อนใส...ฉันกล้าอยู่ใกล้เธอแค่ยามเธอหลับใหล...แม้ใจจะร้ากเธอตลอดมา*...บราๆ~"เพราะอ่า...ฉันก็นึกว่าน้ำหน้าอย่างนายราฟเนี่ยนะจะร้องเพลงเพราะ...นึกว่าจะใช้แต่หน้าตาหากิน

*หมายเหตุ-เพลงเจ้าหญิงนิทรา ของวงแคลช

---

พอแค่นี้ก่อนน้า

ถ้าว่างๆ..จะเอารูปมาลงให้น้า

เม้นๆๆๆๆๆๆๆ

โวตๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ร้ากน้า...จ๊วบๆๆๆ

ขอบคุณค่ะ