ตอนที่18...
นายอย่ามาบังอาจสั่งฉันนะ!!!
พอกลับจากบ้านนายราฟ...ฉันก็โดนพ่อ-แม่ซักถามว่าไปค้างคืนที่ไหน...ฉันรู้ก่อนที่จะกลับบ้านว่าพ่อ-แม่ต้องถาม ฉันจึงโทรไปบอกยัยเหม่เมให้ช่วยโกหก...ฉันรู้ว่าฉันทำผิดพลาดไป แต่เวลาก็ไม่อาจย้อนกลับคืนได้...
-เช้าวันจันทร์-
ในตอนเช้าฉันนั่งเงียบตลอด...จนยัยเหม่เมถามบ่อยๆว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้น...แต่ฉันก็ตอบว่าไม่มีอะไร...แต่คนอย่างฉันปิดยัยเหม่เมไม่ได้ซักครั้ง...
ในตอนเที่ยง...เหม่เมดึงฉันไปหลังรร.ที่ไม่มีคนอยู่...
"เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ.."เหม่เมว่าเศร้าๆ
"ใช่"ฉันว่า
"เธอบอกฉันมาเดี๋ยวนี้ว่าเมื่อคืนมันเกิดเรื่องอะไร"เหม่เมว่าจริงจัง
"มะ..."ฉันกำลังจะตอบว่าไม่มีอะไร...แต่โดนยัยเหม่เมขัดซะก่อน
"บิว...เราเป็นเพื่อนกัน....จำไม่ได้เหรอว่าเราเคยสัญญากันว่าจะไม่มีความลับต่อกัน"เหมเมว่าน้ำตาซึมๆ
"เหม่เม"ฉันว่าแล้วโผเข้ากอดเหม่เมแน่นและปล่อยโฮ..."ฉันเสียเวอร์จิ้นให้นายราฟแล้วววววว...ฮือๆ"แล้วฉันก็ร้องไห้อย่างหนัก
ยัยเหม่เมสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไร...เรากอดกันไปเงียบๆ...คลอด้วยเสียงร้องไห้ของฉัน...ฉันเพิ่งเป็นเด็กม.ปลายแต่กลับเสียความบริสุทธิ์ไปซะได้...แล้วอย่างนี้สามีในอนาคตฉันเขาจะคิดยังไงหละ(ยังมีหน้ามาห่วงเรื่องนี้อีก)
"ไม่เป็นไร ผู้ชายห่วยๆอย่างนั้นอย่าไปสนใจเลย"เหม่เมว่าอย่างเจ็บแค้น
"แต่เขาบอกว่าฉันเป็นคนยั่วเขานะ"ฉันบอกเหม่เมแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำมูก
"จริงเหรอเนี่ย"เหม่เมว่าอึ้งๆ
"ฉันก็ไม่รู้...ก็นายนั่นบอกอย่างนี้"ฉันว่าแล้วเก็บผ้าเช็ดหน้าใส่กระเป๋า
"แล้วเธอก็เชื่อนายนั่นอย่างนั้นเหรอ"เหม่เมว่าอึ้งๆ
"ก็เขาพูดอ่า"ฉันว่าหงอยๆ
"แล้วจะแน่ใจได้ยังไงตอนนั้นเธอเจ็บหนักไม่ใช่เหรอ"เหม่เมว่าอย่างใช้ความคิด
"ก็ใช่..."ฉันว่าเศร้าๆ
"เอาเถอะ...เมื่อคืนฉันก็เกือบโดนนายเบสปล้ำอ่า"เหม่เมว่าแล้วหน้าก็แดงระเรื่อ
"จริงเหรอ...แล้วเธอทำไงเขาถึงหยุด"ฉันว่าอึ้งๆ
"ไม่ได้ทำไร...เขาหยุดเอง"เหม่เมว่าอายๆ
"ห๊ะ...แล้วทำไมอีตาราฟไม่หยุดเหมือนนายเบสบ้างหละ"ฉันว่าอย่างสงสัย
"ตกลงว่าเธอจำเรื่องเมื่อคืนได้มั้ย...ที่เธอมีอะไรๆกันหนะ"เหม่เมว่าอย่างสงสัย
"ไม่เลย...ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย...แต่ฉันฝันว่ามีคนมานั่งข้างๆเตียงฉันแล้วบอกว่า อย่าเป็นอะไรไปนะ ตลอดเลย"ฉันว่าตามความจริง...ในตอนแรกฉันนึกว่ามันคือเรื่องจริง...
"เรื่องเริ่มไม่ชอบมาพากลซะแล้ว"เหม่เมว่าแล้วลูบคางอย่างใช้ความคิด
"เอาเถอะ...ตอนนี้ฉันหิวแล้วหละ"ฉันว่าแล้วลุกขึ้นปัดกระโปรงเพราะมันเปื้อนฝุ่นเหลือเกิน
"อืม...เราจะโยนเรื่องที่ไม่ดีออกไป...แล้วพบกับความสดใส...เย้"แล้วเราก็แท็คมือกัน...แล้วเดินไปโรงอาหาร
ในโรงอาหาร...หลังจากที่เราซื้ออาหารมาเรียบร้อยแล้ว...เราก็เริ่มลงมือกินข้าว...จู่ๆแขกไม่ได้รับเชิญก็ปรากฎตัวมานั่งข้างๆฉัน...นายราฟ
"มาทำไม"ฉันว่าอย่างไม่มีเยื้อใยไมตรี
"อยากกินข้าวด้วย...ทำไม"เขาว่ากวนๆ..."เอ่อ...ฉันมีเรื่งจะบอกกับเธอ...ฉันไม่อาจโกหกเธอได้แล้ว"
"ว่ามา"ฉันว่าแล้วยัดข้าวเข้าปากคำโต
"คือว่า..."ราฟกำลังจะบอกอะไรบางอย่างแล้วแขกที่ไม่ได้รับเชิญอีกคนก็โผล่เข้ามา
"น้องบิวครับ...ตอนเย็นนี้ว่างไหม...พี่อยากจะชวนไปกินไอศครีม"รุ่นพี่หน้าตาดีคนหนึ่งพูดกับฉัน
"เอ่อ...บิวจะกลับกับเหม่เมค่ะ"ฉันว่า
"เอ่อ...ชวนน้องเหม่เมไปด้วยก็ได้"พี่เขาว่า
"อืม...กะ"ฉันกำลังจะตอบตกลง...จู่ๆนายราฟก็ขัดขึ้นมาว่า
"วันนี้เธอ2คนต้องไปดูพวกเราซ้อมเพลงที่เดิม"นายราฟว่า...ฉันกำลังจะเถียง..."นี่คือคำสั่ง"นายราฟว่า
"นายไม่มีสิทธิมาสั่งฉัน"ฉันว่าอย่างเด็ดขาด
"ใช่...นายไม่มีสิทธิมาสั่งน้องบิว"พี่คนนั้นพูดขึ้น...ดูจากท่าทางเขาคงเป็นคนดีน่าดู
"นายอย่างยุ่ง...เธอลืมข้อตกลงของเราไปแล้วเหรอ"นายราฟว่าด้วยเสียงเย็นชากับพี่คนนั้นแล้วหันมาพูดกับฉันด้วยสายตาเจ้าเล่
"ได้.."ฉันตอบอย่างเศร้าๆ...เพราะที่หมอนี่พูด...คือเรื่องเมื่อคืนนี้
"ถ้าเข้าใจแล้วก็ดี...ส่วนนายกลับไปได้แล้ว"นายราฟว่าเสียงเย็นชา...พี่คนนั้นเหมือนจะอยู่ต่อ...แต่ก็ไม่อยากมีปัญหาจึงกลับไป
เฮ้อ...ทำไมชีวิตฉันต้องเป็นแบบนี้ด้วย...เพราะความผิดพลาดแค่คืนเดียว...ทำให้ชีวิตฉันต้องพลิกผลันขนาดใหญ่
-ราฟเซ-
ตอนเที่ยงผมเห็นบิว...จึงเดินไปหาเธอ...หวังจะบอกความจริงทุกอย่างเรื่องเมื่อคืนว่าผมโกหกทั้งหมด...แต่พอเห็นไอ้หลุยคู่แข่งผมสนใจเธอ...ผมก็คิดว่า...ผมไม่ควรบอกเธอ...ผมไม่อยากให้เธอไปหลงเสน่ห์มัน...เพราะมันคือเสือผู้หญิงตัวจริง...มันหวังแค่ต้องการฟันผู้หญิงไปวันๆ...เฮ้อนี่ผมต้องโกหกเธอไปถึงเมื่อไหร่กันนะ...มันทำให้เธอไม่สดใสร่าเริงเหมือนเมื่อก่อนเลย...แล้วทำไมผมต้องสนใจเธอด้วยเนี่ย...ทำมั้ยยย
ขอบคุณสำหรับเม้นนะค้า
และขอบคุณสำหรับโวตเป็นอย่างมาก
นัทขอบคุณจริงๆๆ