วันนี้นัทขอมาเล่าความเป็นมาระหว่างเบสกับเหม่เมตั้งแต่เริ่มต้นเพราะมีเพื่อนคนหนึ่งคอมเม้นว่าทั้ง2คนรักกันง่ายไป...ก็เลยจะมาเล่าให้ฟังกันตั้งแต่เริ่มต้นน้า
ตอนที่19...
จุดเริ่มต้นของเหม่เม
-เหม่เมเซย์-
วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก...ฉันกำลังมุ่งหน้าตรงไปยังห้อง5/1...ซึ่งเป็นห้องที่มีเฉพาะเด็กอัจฉริยะ...ในขณะที่เดินผ่านห้อง5/20...ฉันมองเข้าไปในห้องไม่มีใครอยู่เลย...เพราะตอนนี้เพิ่งจะ7.22น...นักเรียนรร.ฉันมาสายเกือบทุกคนยกเว้นฉันกับยัยบิวบิ้วเพื่อนที่สนิทที่สุดนั่นแหละ
"เชอะๆๆๆ...ห้อง5/20ดีตรงไหนกันยะ...ถึงได้มีสิทธิพิเศษเหนือคนอื่น...อะโด่...สมองคงจะเล็กกระจิด...รอยหยักก็คงจะไม่มี...จะมีดีก็แค่หน้าตาใช่มั้ยหละเนี่ย...ดูอย่างฉันสิ...หน้าดียังไม่พอสวยอีกต่างหาก...ไม่รู้รร.นี้จะมีห้อง19-20ไปทำไม...บราๆ"ฉันกระหน่ำด่าอยู่หน้าห้องไปเรื่อยๆ...จนมีเสียงฝีเท้าเดินมา...ฉันจึงรีบวิ่งไปที่ห้อง5/1ทันที
"เฮ้อๆ...เหนื่อยอ่าบิวบิ้ว"ฉันบอกหญิงสาวใส่แว่นหนาเตอะ...ชุดนักเรียนใหญ่กว่าตัวได้ซัก2-3เท่า ซึ่งก็คือเพื่อนหนิดฉันเองยัยบิวบิ้ว...ตอนแรกฉันยังงงว่าผู้หญิงหน้าตาดีอย่างฉันไปมีเพื่อนหน้าตาเลวร้ายอย่างนั้นได้ยังไง(หลงตัวเองซะไม่มี-นัท)อ่าวๆ...ฉันเป็นถึง1ในสาวป็อบของรร.เชียวน้า
"เอ้านี่...น้ำดื่มตราสิงห์"บิวบิ้วว่าแล้วยื่นขวดน้ำมาให้...ยัยนี่รักสะอาดเสมอแหละ...น้ำก๊อกไม่แตะเลย...เว้นแต่จะล้างหน้า
"แท้ง"ฉันว่าและรับมาดื่มจนหมดขวด
"ยัยเหม่เม...ใครบอกให้แกกินหมดอ่า...ฉันเอามาขวดเดียวน้า"บิวบิ้วว่าแล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้...แต่มุกนี้ฉันรู้แกวแล้ว...เพราะยัยบิวบิ้วชอบแกล้งร้องไห้...ฉันจึงเขกหัวเธอดังโปก
"ยัยเหม่เม!"บิวบิ้วว่า..
"จ๋า"แล้วเราก็วิ่งไล่กันจนได้เวลาเข้าเรียน...เราเป็นอย่างนี้ทุกวัน...เริ่มจากด่าๆห้อง5/20...แล้วก็วิ่งไล่กับยัยเหม่เม...อาจารย์บางคนดุว่าโตแล้วยังเล่นกันอย่างกับเด็กแต่พวกเราก็ยังทำเหมือนเดิม...แบบว่าๆฟังหูซ้ายทะลุหูขวายังไงยังงั้น
จนผ่านไปเกือบ2อาทิตย์...วันนี้ฉันก็เดินมาด่าหน้าห้อง5/20อีกเช่นเคย..แต่จู่ๆใครก็ไม่รู้ดึงฉันเข้าไปในห้อง
"กะ..."ฉันกำลังจะกรี๊ด
-อุบ-
นายนั่นรีบเอามือมาปิดปากฉันแน่น...แล้วส่งสายตาตำหนิมาให้
"นี่ป้า...เป็นโรคจิตอะเปล่าเนี่ย"นายนั่นว่า
"โอกอิดอ้านอ้าแอเอ๋อ"(โรคจิตบ้านป้าแกเหรอ)นักภากษ์มืออาชีพ
"โห...เล่นถึงป้าเลยเหรอ...แต่เสียใจด้วย...ป้าผ๋มตายแย้ว"นายนั่นว่าด้วยน้ำเสียงที่ตัวเองคิดว่าน่ารัก
"อิดอ้าอ้าอั๊กแอ้วเอ๋อ...เอี๊ยงอะ"(คิดว่าน่ารักแล้วเหรอ...เสียงหนะ)นักภากษ์มืออาชีพ
"ของอย่างนี้มันแน่อยู่แย้ว"นายนั่นว่าด้วยท่าทางที่เชื่อมั่นในตัวเองสูง
"เอ๊อะ...อ้อยอั๊นอ้า...อั๋นไออำไอไอ้อายเอี๊ย"(เชอะ...ปล่อยฉันน้า...ฉันไปทำไรให้นายเนี่ย)นักภากษ์มืออาชีพ
"แล้วที่ป้ามายืนด่าหน้าห้องพวกกระผ๋มทุกเช้าๆหนะจะว่ายังไง"ห๊า...นายนี่รู้ได้ไงเนี่ย...ฉันว่าฉันสำรวจแล้วนะว่าไม่มีใครอยู่
"อายอู๋อ้ายอังไอ"(นายรู้ได้ยังไง)นักภากษ์มืออาชีพ
"ก็ผ๋มมานอนเล่นในห้องทุกเช้า...แล้วก็ฟังป้าด่าทุกเช้า...แต่วันนี้ขี้เกียจฟังแล้ว...และจะคิดบัญชีให้สาสมด้วย"นายนั่นว่าแล้วดังฉันไปตรงเสาในห้องแล้วเอาเชือก(ที่ไม่รู้ไปเอามาจากไหน)มามัดตัวฉันติดกับเสา...แล้วเอาผ้าเช็ดหน้ามามัดปิดปากฉัน
"อ้วยอ้วยอ่า...อีอนอะอ้าอ้านนนนนน"(ช่วยด้วยค่า...มีคนจะฆ่าช้านนน)นักภากษ์มืออาชีพ
"หึหึ...ไม่มีใครมาช่วยป้าได้หร้อก"นายนั่นว่าด้วยน้ำเสียงอำมะหิต...ฮือๆมันจะฆ่าหมกป่ามั้ยเนี่ย...แต่คิดๆไป...ที่นี่ไม่มีป่าเลยนี่นา...ตูรอดแย้ววว(ปัญญาอ่อนเปล่า...ถ้าเขาจะฆ่าไม่จำเป็นจะต้องหมกป่าหรอก...หมกส้วมก็ได้แล้ว)จริงเหรอ...ตายยยยยยย
"อ๋อยอ้านไอเออะอ้า"(ปล่อยช้านไปเถอะน้า)นักภากษ์มืออาชีพ
"หึหึ"แล้วนายนั่นก็ค่อยๆเดินมาช้าๆ...ฉันรีบหลับตาปี๋
"อ๊ากกกกกกกกกกก"ฉันร้องสุดเสียง
"จะร้องทำไมเนี่ย...ยังไม่ทันทำไรเลย"นายนั่นว่า
"เอ่อ...อิง"(เอ่อ...จริง)นักภากษ์มืออาชีพ
"จะเอาจริงแล้วน้า"นายนั่นว่า...แล้วค่อยๆเดินเข้ามา...ฉันหลับตาปี๋
"อ้ากกก...อ๊ายยยย....เอิ้กกกกก...อ๊ายยยยยยย"ฉันหัวเราะและร้องไห้ในเวลาเดียวกัน...ก็อีตานี่อ่าดิ...มาจี้เอวฉัน...ช่างคิดแผนได้ร้ายกาจยิ่งนัก...สู้เตะฉันยังจะดีกว่าซะอีก
"ยังไม่พอ...มีต่อๆ"แล้วนายนั่นก็ดึงผมฉันมา1เส้นแล้วเอามาแหย่หู...รูจมูก...ขนตา...อ๊ายยยยยยย...
"ออแอ้วๆๆ...ออมแอ้ว"(พอแล้วๆ...ยอมแล้ว)นักภากษ์มืออาชีพ
"หึหึ"แล้วนายนั่นก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ...ฉันรีบเบือนหน้าหนี...นายนี่ก็ตามมาประชิดตัวแบบถึงลูกถึงคนเลย(เอามาจากไหนเนี่ย)...ฉันหลบซ้าย...นายนั่นก็มาซ้าย...ฉันหลบขวา...นายนี่ก็มาขวา...จนในที่สุด...นายนั่นก็จับหน้าฉันไว้นิ่งๆ...แล้วยื่นหน้ามาใกล้...ฉันลงล่าง...นายนี่ก็ลงล่าง...ปากเราเกือบจะชนกัน...จู่ๆก็เอาออกไป...เฮ้อ...โล่งอก...จู่ๆนายนี่ก็เอามาใกล้อีกครั้ง...ฉันรีบหลับตาปี๋อีกรอบ
"นี่ป้าคิดว่าผ๋มจะจูบป้าเหรอ...แก่อย่างนี้ผ๋มจูบไม่ลงหร้อก"นายนั่นว่ากวนๆ
"แอ่อ้านแออ่าอิ...อั๊นอึ่งอู่อออ้า"(แก่บ้านแกอ่าดิ...ฉันพึ่งอยู่ม.5)นักภากษ์มืออาชีพ
"อ๋อเหรอ...ผ๋มนึกว่าอาจารย์"นายนั่นว่า
"ไอ่อุดอักเอียนอะอาดอี้"(ใส่ชุดนักเรียนขนาดนี้)นักภากษ์มืออาชีพ
"เอาเถอะ...ขี้เกียจเถียงกะป้าและ...ถ้าเจออีกน่าดู"แล้วนายนี่ก็แกะเชือกออก...ฉันไม่ลืมที่จะกระทืบเท้านายนี่ก่อนออกจากห้อง...ไม่มีวันจะเจออีกหรอกยะ...ลาก่อนตลอดกาล
โวต+เม้นด้วยน้า
ไม่ชอบยังไงก็บอกด้วยน้า
จะได้แก้ไข
ไม่ต้องกลัวเราจะโกรธหรอก
ยิ่งดี...จะได้ถูกใจผู้อ่าน
ขอบคุณจร้า