22

ถ่ายมิวสิควีดีโอ!

-เช้าวันเสาร์-

~มีโคนโทม๊าๆ...รับโทสับจี๊ๆ~

เสียงเรียกเข้าที่ฉันเป็นคนบันทึกเสียงตัวเองไว้ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่งในช่วงเช้า...ฉันงัวเงียคว้ามือถือแล้วกดรับสาย

"มีรายเหยอ.."ฉันว่าแล้วขยี้ตาตัวเองหลายที

"ยัยบิวบิ้ววววววววว..."  เสียงยัยเหม่เมตะโกนมาจากปลายสาย

"อายายยยยยยยย  จะตะโกนทำไมเนี่ย"ฉันว่าอย่างหงุดหงิด แล้วใช้มือขยี้ผมให้ยุ่ง

"แกยังไม่ตื่นใช่มั้ยเนี่ย"  ยัยเหม่เมว่าเสียงเขียว

"ก็เออหนะสิฟระ...ฉันกำลังหลับสบาย...แกโทรมาทำไมหนิ"ฉันว่าอารมณ์เสีย

"ฉันพึ่งบอกแกไปเมื่อวานว่าวันนี้วงเพลย์บอยมีถ่ายเอ็มวีที่เกาะช้าง"  ยัยเหม่เมตะโกนเน้นคำสุดท้าย

"ห๊า....ฉันลืมอ่า  ทำไงดี  เหลือกี่ชม.ถึงจะออกเดินทาง"ฉันถามเหม่เมอย่างกังวล

"อีก5นาที"  เหม่เมว่าเสียงเย็นชา

"ทำไงดีอ่า"ฉันว่าอย่างขอความช่วยเหลือ

"ไม่รู้ไม่ชี้  แกรีบมาสนามบินให้เร็วที่สุดก็พอ"  เหม่เมว่าอย่างไม่มีเยื้อใยไมตรี

-ปิ๊บ-

ฉันกดวางสายอย่างรวดเร็วแล้วโยนไปที่เตียง  แล้วรีบคว้าผ้าเช็ดตัววิ่งเข้าห้องน้ำทันที 

ฉันใช้เวลา10นาทีในการอาบน้ำแต่งตัว  แล้วรีบให้คนขับรถรีบไปส่งที่สนามบิน  พอดูนาฬิกา ก็พบว่าเลยเวลาไปตั้งเกือบ1ชม.

ฉันรีบโทรศัพท์หายัยเหม่เมทันที..

-ตู้ดๆ-

เหม่เมฝากข้อความเสียงไว้ว่า

"ยัยบิวบิ้ว ฉันอยู่บนเครื่องแล้วนะ กีร์ต้ารอแกที่สนามบินอยู่ หาเขาให้เจอหละ...ปิ๊บ"  แล้วเสียงของเหม่เมก็หายไป

"แล้วฉันจะเจอเค้าม้ายยยยยยยย"ฉันตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

แล้วคนที่อยู่ในสนามบินต่างก็เพ่งสายตามาที่ฉันเป็นตาเดียว  แต่ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะอายแล้วหละ  คิดสิๆ  ฉันจะเจอนายกีร์ต้าได้ยังไง

ปิ๊ง ไปประกาศหาเลยดีกว่า

"พี่คะช่วยประกาศหาคนให้หนูหน่อยสิ"ฉันว่าแล้วทำท่าเขินอาย

"ได้คะ  แล้วชื่ออะไรคะ"พนักงานสาวสวยว่า

"กีร์ต้าคะ"แล้วพนักงานสาวอึ้งไปนิดหน่อย  สะบัดหัวเล็กน้อย แล้วประกาศ

ผ่านไป5นาที

กีร์ต้าก็เดินมาหาฉันแบบเก๊กๆ  แล้วฉันก็แอบได้ยินเสียงกรี๊ดของพนักสาวคนนั้นด้วย

"กว่าจะมาถึง"นายนั่นว่าเก๊กๆ  ถ้าให้เดา หมอนี่ต้องรักษาภาพพจน์ไว้แน่ๆ

"ก็มาถึงแล้วไง"ฉันว่าดื้อๆ..."ไปขึ้นเครื่องกี่โมงหละ"ฉันถามเขา

"อีกชม."นายนั่นว่าเก๊กๆ

"โห  แล้วเราจะทำอะไรฆ่าเวลาหละ"ฉันว่าเซ็งๆ

"ไม่รู้ดิ  แล้วแต่เธอ"เขาว่า

"งั้น  ไปกินข้าว"ฉันว่าอย่างรวดเร็วเพราะตอนนี้ท้องฉันมันร้องประท้วงอย่างหนักว่าอยากกินข้าวๆ

แล้วเราก็มุ่งหน้าสู่ร้านอาหารในสนามบินทันที  ฉันรีบสวาปามจนอิ่ม

ขณะที่เรากำลังจะเดินไปขึ้นเครื่องเพราะป่านนี้คงจะได้เวลาแล้ว  แต่นายกีร์ต้าดันไปหลีสาวชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งเข้า  ฉันไม่อยากให้เสียเวลาจึงรีบไปขัดจังหวะ

"ขอโทษนะคะที่มาขัดจังหวะ...กีร์ต้าไปขึ้นเครื่องเร็ว"ฉันพูดเป็นภาษาอังกฤษ  แล้วลากแขนนายกีร์ต้าทันที

"เดี๋ยวสิ  ไม่เห็นเหรอว่าฉันกำลังคุยกับเขา"สาวญี่ปุ่นว่าหยิ่งๆ

"พูดจากวนแบบนี้  อยากมีเรื่องเหรอ"ฉันว่า

"แล้วทำไมหละ"ยัยนั่นว่าอย่างหยิ่งยะโส

"หนอย ยัยนี่  นี่ถ้าไม่ติดว่าหม่อมแม่สอนมาดี  ฉันจะเข้าไปเตะเธอเลยแหละ"ฉันว่าโกรธๆ

"ชิ  หน้าอย่างนี้นี่นะมีหม่อมแม่"ยัยนั่นว่าอย่างดูถูก

"แล้วทำไมยะ"ฉันว่าแล้วท้าวสะเอว

"มาตบกันสักตั้งไหมหละ"ยัยนั่นว่า

"อ๋อ  ไม่หละ  ฉันไม่นิยมใช้กำลัง"ฉันว่าอย่างมีจริตจะกร้าน(พิมถูกมั้ยเนี่ย)

แล้วฉันก็รีบดึงกีร์ต้าไปขึ้นเครื่องทันที

เราใช้เวลาไม่นานนักในการเดินทาง  พอลงจากเครื่องปุ๊บเราก็ขึ้นแท็กซี่ปั๊บแล้วก็ต่อเรือมาเกาะช้างเลย

เรามาถึงเกาะช้างเกือบเที่ยง  พอเห็นทะเลปุ๊บ ก็ลงไปเล่นน้ำปั๊บ  ฉันเล่นจนเกือบบ่าย2แล้วขึ้นไปห้องพักตัวเอง

แล้วก็รู้ว่าฉันโง่เง่ายิ่งนัก  ที่ลืมเอากระเป๋าเสื้อผ้ามา ฮือๆ ฉันจะใส่เปียกๆแบบนี้นี่เหรอ ไม่เอาหรอก อ๋อคิดออกและ ไปยืมชุดเหม่เมก็ได้

แล้วฉันก็ไปห้องพักเหม่เม ราฟ เบส กลอง แต่ก็ไม่มีใครอยู่เลย ฉันจึงไปห้องพักนายกีร์ต้า

-ก๊อกๆ-

"เข้ามา"เขาว่า

"นี่กีร์ต้า  ยืมชุดหน่อยจิ"ฉันว่าแล้วเอานิ้วจิ้มๆกัน

"ทำไมไม่ไปยืมเหม่เมหละ"เขาว่า

"ไม่รู้ไปไหนกันหมด  ไปหาใครก็ไม่เจอเลย"ฉันว่า

"เอานี่ เสื้อฉัน ส่วนกางเกงเธอคงใส่ของฉันไม่ได้"เขายื่นเสื้อเชิตสีขาวตัวใหญ่มากๆๆตัวหนึ่งมาให้

ฉันรับมันมาอย่างไม่เต็มใจนัก แต่ก็ใส่ๆไปเถอะ  พอเหม่เมกลับมาแล้วค่อยไปยืม

แล้วฉันก็กลับห้องตัวเองทันที

ขอบคุณสำหรับเม้น+โวตน้าจ้า

ขอบคุณจริงๆ