ตอนที่25...

บอกรัก

"บิว  เธอต้องไม่เป็นไรนะ"

แล้วจู่ๆก็มีน้ำใสๆหยดลงมาบนมือฉัน  เสียงใครเนี่ย

ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมา  แล้วก็พบนายราฟกำลังนั่งก้มหน้าร้องไห้อยู่ข้างๆเตียงฉัน  ฉันค่อยๆประมวลเหตุการณ์ทั้งหมด  แล้วเหตุการณ์ต่างๆก็ผุดขึ้นมา  นี่แสดงว่านายราฟมาช่วยฉันใช่มั้ยเนี่ย  ฉันควรจะขอบคุณเขาใช่มั้ย

"นี่..."ฉันเรียกเขาแล้วเขย่ามือน้อยๆ

"บิว  เธอเป็นไงบ้าง  เจ็บตรงไหน  บอกฉันสิ  หิวไหม  หรือจะดื่มน้ำ หรือจะเอาผลไม้  เอามั้ยเดี๋ยวฉันจะไปปลอกให้  หรือวะ-"นายราฟรัวคำถามใส่ฉันจนตอบแทบไม่ทัน(ไม่ใช่แค่แทบ  แต่ไม่ทันเลย)

"ราฟ  หยุดก่อนได้มั้ย  ถามทีละคำถาม"ฉันว่า

"เอ่อ  ฉันขอโทษ  ที่ฉันพูดจาไม่ดีกับเธอ  ฉันแค่...แค่...ไม่ชอบที่เธอกับไอ้เบสสนิทกัน"นายราฟว่าแล้วก้มหน้างุด

"ทำไมหละ  ก็ฉันกับเบสเป็นเพื่อนกัน"ฉันว่าตรงๆ

"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ"เขาว่าแล้วเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาที่สั่นไหว

"แล้วมีเหตุผลอะไร"ฉันถามเพราะในใจแอบหวังว่าเขาจะชอบฉันบ้าง

"...เธอหิวมั้ย  เดี๋ยวจะไปหาอาหารมาให้กิน  เธอสลบไปหลายชม.เลยหละ"เขาว่าแล้วเดินออกไปเลย

เฮ้อ  นี่ฉันคิดไปเองฝ่ายเดียวใช่มั้ยเนี่ย  คิดว่าเขาจะชอบฉันบ้าง  แต่ก็ช่างเถอะ  ฉันรู้ตัวเองดีว่าฉันไม่มีอะไรคู่ควรกับคำว่า คนรัก ของราฟหรอก  ยังดีที่เขามาตามหาและช่วยเหลือฉัน  แค่นี้ก็ดีเหลือเกิน...ฉันเป็นนางเอกที่น่าสงสารใช่มั้ยคะท่านผู้อ่าน

แล้วราฟก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับข้าวต้มกลิ่นหอมฝุ้ง

"เดี๋ยวฉันป้อนเอง"เขาว่าเพราะเห็นฉันยื่นมือไปรับถ้วย

"ฉันกินได้เองหน่า  ไม่ได้เป็นง่อย"ฉันว่าแล้วพยามเอาถ้วยมา

"งั้นเธอยอมเป็นง่อยสักวันไม่ได้เหรอ"เขาว่าแล้วทำหน้าทะเล้น

"เฮ้อ  ฉันหละเบื่อนายจริงๆ"แล้วฉันก็ยอมให้เขาป้อนจนหมดถ้วย

"อร่อยมั้ยหละ  ฉันต้มเองน้า"เขาว่าอย่างภูมิใจ

"ต้มให้ใครกินบ้างหละ"ฉันพูดขึ้นเพราะเพลย์บอยอย่างเขาคงหว่านเสน่ห์ไปทั่ว

"ไม่เลย  ฉันไม่เคยต้มให้ใครกิน  เธอเป็นคนแรก"เขาว่าด้วยสายตาที่จริงจัง

"เชื่อได้มากมั้ย"ฉันว่าอย่างไม่เชื่อ

"เธอดูตาฉัน"แล้วฉันก็หันไปจ้องดวงตาสวยคมนั้น  ฉันเชื่อว่าเขาไม่ได้โกหก  แต่ก็ต้องทำลีลาไปก่อน

"ฉันควรจะดีใจใช่มั้ย"ฉันว่ากวนๆ

"ก็เออหนะสิ"เขาว่า

แล้วเราก็เงียบกันไปครู่ใหญ่  เพราะไม่รู้จะพูดอะไรได้แต่จ้องหน้ากันไป  จ้องหน้ากันมา

"เออนี่  ไปเดินเล่นกันมั้ย"เขาว่าด้วยแววตาร่าเริง

"ไม่เอา  ขี้เกียจ"ฉันปฏิเสธ ทำให้ดวงตาคู่นั้นหมองลง  แต่ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับมาฉายแววร่าเริงขึ้นอีกครั้ง

"เอาน่า  นะนะ  นะครับ  น้าๆ"เขาอ้อนเหมือนเด็ก

"เออๆ"ฉันตอบรับไปเพราะทนมองใบหน้าหล่อเหลานั้นไม่ได้  เดี๋ยวนี้เริ่มจะยอมรับแล้วหละว่าเขาหล่อมาก  ถึงว่าหละแฟนคลับเยอะโคตรๆ

แล้วเราก็เดินเล่นแถวๆชายหาด   ตอนนี้มืดแล้ว  พอก้มดูนาฬิกานี่มันปาเข้าไป4ทุ่มกว่าๆแล้ว

-หมับ-

จู่ๆราฟก็คว้ามือฉันไปกุมไว้แน่น  จนฉันสะดุ้ง

"เอ่อ  โทษที"แล้วราฟก็ปล่อยมือฉัน

แต่ฉันก็คว้ามือเขาขึ้นมากุมไว้แล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้...แล้วฉันก็แอบเห็นเขายิ้มด้วย  เราเดินเล่นได้สักพักราฟก็หยุดเดิน

"บิว  ฉันมีเรื่องจะสารภาพ"ราฟว่าด้วยสายตาจริงจัง

"อะไร"ฉันว่าและรอฟัง

"คือว่า  จะพูดยังไงดีหละ"...แล้วฉันจะไปรู้ได้ไงเนี่ย..."คือว่า  ฉัน  ฉะ-ฉัน...ชอบเธอ"

"ห๊า"ฉันว่าอึ้งๆ  นี่ฉันฟังไม่ผิดใช่มั้ยเนี่ย  เขาบอกว่าชอบฉันเหรอ

"คือฉันชอบเธอมานานแล้วหละ  แล้วฉันก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน  พอมารู้ตัวอีกทีก็ตกหลุมรักเธอเต็มเปาไปแล้ว  ฉันเจ็บปวดมาก  ตอนที่เห็นเธอโดนไอ้เวรนั่นย่ำยีเธอ  ฉันเลยปะ"

"ปาขวดใส่หัวมัน"ฉันต่อให้   "นี่นายรู้มั้ยว่าเกือบโดนฉันแหนะ"ฉันว่างอนๆ

"ขอโทษที  ก็ฉันไม่รู้จะทำไงแล้ว  ถ้าวิ่งไปอาจไม่ทันการณ์"ราฟนิ่งไปอึดใจหนึ่งแล้วก็พูดต่อว่า  "ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย  แล้วเธอหละชอบฉันมั่งรึเปล่า"เขาว่าแล้วจ้องตาฉันอย่างจะกลืนกิน

"ทำไมฉันต้องตอบด้วยหละ"ฉันว่าเขินๆ

"หน่านะ  บอกหน่อยเหอะ"เขาเซ้าซี้

"ไม่เอา"ฉันว่าแล้วเดินหนี

ตอนต่อไปมาดูกันว่าบิวจะรับรักราฟรึเปล่า

หรืออาจจะมีก้างขวางคอ

ยังไงก็ติดตามหน่อยนะ

ที่จริงไม่ใช่อะไรหรอก

โดนแม่ด่าว่าไม่ยอมไปกินข้าวสักที(ดึกแล้ว)

และขู่ว่าจะไปยกเลิกเน็ตซะ

เฮ้อ

ติดตามหน่อยน้า