28

ยัยน้ำเน่า  แกต้องตาย!!!

แล้วฉันก็ไปซื้ออุปกรณ์ในการแก้แค้นมาเต็มถุงใหญ่เลย  มีทั้งน้ำหวานทำให้ตด  ขี้ปลอม(แบบที่เหม็นจริงเหมือนจริง) ผงคันที่อยู่ในรูปแป้ง  หวีผสมขี้(เวลาหวีจะมีขี้ติดไปด้วยแล้วจะออกฤทธิ์ในเวลา10นาที  เหม็นมากๆๆด้วย)  ยาถ่าย  ผงทำให้เรอตลอดเวลา  ลูกอมปากเสีย(เวลาที่ลูกอมออกฤทธิ์ คนที่อมจะพูดความจริงออกมาทุกอย่าง  คล้ายๆสัจเซรุ่มของศาสตราจารย์เสนปหนะ) และอีกมากมาย

โฮะๆๆๆ  แกไม่รอดแน่ยัยน้ำเน่า  เล่นกะไผบ่เล่น มาเล่นกะเฮา(รู้สึกจะลาวแตกและ)

ในที่สุดก็ถึงเวลาชำระแค้นสักที  ฉันได้วางแผนร่วมกับเหม่เม2คน  แล้วแยกย้ายกันไปจัดการ 

คุณผู้อ่านอยากรู้เหรอคะว่าพวกเราไปทำไรมาบ้าง  เรื่องนี้ของุบงิบนะ  รอดูผลดีกว่า

ตอนนี้ก็รอแต่เวลาเท่านั้น  ก๊ากๆๆๆๆ(หัวเราะบ้าอะไร) ป่าว หัวเราะล่วงหน้าไง ไม่อยากจะคิดสภาพยัยน้ำเน่าเล้ย เอิ๊กๆๆๆ

แล้วเรา2คนก็ไปแสนแหลนแถวๆยัยน้ำเน่าที่ตอนนี้กำลังรอเข้าฉาก

แล้วยัยน้ำเน่าก็เริ่มลงมือเกาหน้า  หัว  หาง อย่างเมามัน...ตอนนี้ผงคันออกฤทธิ์แล้ว  เย้ๆๆ

"เป็นอะไรไปคะ  คุณน้ำหวาน"ช่างแต่งหน้าถามขึ้นเมื่อเห็นยัยน้ำเน่าเกาหนักมากขึ้น

"เอ่อ  แป้งผับมันหมดอายุรึเปล่าคะ  ทำไมมันคันอย่างนี้"ยัยน้ำเน่าว่าอย่างเรียบร้อย  เชอะ  ดูมันยังดัด-จะ-ริตอยู่อีกเรอะ

"เปล่าหนิคะ  พี่พึ่งซื้ออาทิตย์ที่แล้วเองนะคะ"ช่างแต่งหน้ารีบแก้ตัว  ยัยน้ำเน่าโง้เอ้ย ที่แกคันหนะเป็นเพราะผงแป้งคันของฉันเองยะ ฮิฮิ

แล้วช่างตัดผมก็หวีผมให้ยัยน้ำเน่า ซึ่งหวีนั่นก็เป็นหวีที่พวกเราไปซื้อมาเองหละ  หวีที่ทำให้ขี้ติดผมแถมยังส่งกลิ่นอันรัญจวรอีกด้วย

“น้ำเย็นๆมาแล้วคะ”ทีมงานคนหนึ่งยกน้ำมาเสริฟให้ยัยน้ำเน่า

ฉันรีบหันไปหาเหม่เมทันที  เหม่เมยักคิ้วให้หนึ่งที  เพื่อบอกว่าน้ำแก้วนั้นฉันเป็นคนเอาผงตดและเรอไปใส่เอง เจ๋งไหมหละ  ฉันยิ้มให้เหม่เมแล้วลุ้นให้ยัยน้ำเน่ารีบกินน้ำนั่นซะ

“เอ่อ  น้ำหวานว่า น้ำหวานได้กลิ่นอะไรเหม็นๆนะคะ”ยัยน้ำเน่าทำท่าจะกินน้ำแต่ก็หยุดชะงักแล้วหันไปพูดกับช่างทำผมซึ่งตอนนี้กำลังทำหน้าเหมือนกำลังอมขี้อยู่  สงสัยจะรู้แล้วมั้งว่าได้กลิ่นขี้จากหัวยัยนี่

“ปะ-เปล่านี่คะ”ช่างทำผมว่าตะกุกตะกักไม่กล้าบอก

“อืม”ยัยน้ำเน่าขานแล้วดื่มน้ำนั่นจนหมดแก้ว  แกตายแน่ๆๆๆ  ก๊ากๆๆ ทั้งตดทั้งเรอทั้งเหม็นทั้งอาย  ก๊ากๆๆๆ อีกไม่นานแกต้องอายอย่างสุดขั้วอย่างที่ไม่เคยพบมาก่อนในชีวิตนี้แน่ ฟันธง!!!

“เอ แต่คราวนี้กลิ่นมันรุนแรงขึ้นนะคะ  น้ำหวานว่ามันต้องอยู่แถวนี้แน่นอนเลย”ยัยน้ำเน่าว่าแล้วเดินไปวนมาเพื่อหากลิ่นเหม็นนั้น  โอ๊ยยัยโง่  แกหายังไงๆก็ไม่เจอหร้อกเพราะมันอยู่บนหัวแกไง้ 

และนั่นทำให้ทีมงานทุกคนได้กลิ่นอันน่ารัญจวรนี่ด้วย และต่างก็มองยัยน้ำเน่าทุกคน 

“เอ่อ  น้องนะ-น้ำหวานคะ  พะ-พี่จะบะ-บอกว่า...”จู่ๆเจ๊คนหนึ่งก็เดินมาหายัยน้ำเน่าแล้วทำหน้าผะอืดผะอม

“ว่าอะไรคะ”ยัยน้ำเน่าถาม

“กลิ่นเหม็นๆๆนั่นหนะ  พะ-พี่ว่ามันมาจะ-จาก....”แล้วเจ๊นั่นก็เงียบไป  ทำให้ยัยน้ำเน่าทำหน้าตั้งคำถาม แล้วเพลงคำถามของเฟย์ฟางแก้วก็ลอยมาแว่วๆ  ได้แต่ตั้งคำถามแต่ไม่กล้าถามเธอสักครั้ง ได้แต่ตั้งความหวังข้างในหัวใจ ที่จริงแค่อยากรู้ว่าเธอนะคิดเหมือนฉันไหม อยากให้เธอมองตาและตอบคำถามหัวใจ ไม่รู้เมื่อไหร่ เธอจะได้ตอบมันสักที  ช่างเป็นใจซะจริ๊งๆ

“จากหัวขะ-ของน้องนั่นแหละคะ”ในที่สุดเจ๊นั่นก็รวบรวมกำลังพูดออกไป  ฉันเชียร์ใจจะขาดแหนะกว่าจะพูดออกมาได้

แล้วยัยน้ำเน่าก็อ้าปากกว้างแล้วเรอออกมาเสียงดัง  ที่จริงยัยนี่แค่ตกใจ แต่พอดีฤทธิ์ยาเรอดันมาออกฤทธิ์พอดิบพอดี 

“อ๊ายๆๆๆ”ยัยน้ำเน่าร้องเสียงดัง นั่นทำให้ทุกคนหันมามองยัยนี่เป็นตาเดียว  แม้กระทั่งตากล้อง  ก็เอากล้องมาบันทึกวีดีโอไว้ด้วย  แกได้อายแทบแผ่นดินหนีแน่ โฮะๆๆ

แล้วยัยน้ำเน่าก็จับผมตัวเองอย่างรังเกียจแล้วเอามาดู  จากนั้นก็กลั้นใจเอามาดม 

“อ้วก”แล้วยัยน้ำเน่าก็วิ่งออกไปเพื่ออ้วก  แต่ก่อนที่จะได้วิ่งยัยนี่ก็ตดทิ้งท้ายไว้ด้วย

ทำให้ฉันกับเหม่เมหันไปแท็กมือกันเบาๆ  เป็นอันว่าภารกิจนี้สำเร็จแล้ว  เยสๆๆๆ  ฮาฮ่าฮ่า  ก๊ากๆๆๆๆ  สะใจโว้ยยยย

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น”จู่ๆราฟก็เดินมาหาพวกเราพร้อมกับเพื่อนๆเขา  แล้วทำสีหน้าจับผิดฉัน

“เปล๊าน้า  จู่ๆยัยนั่นก็ตดเองน้า  เรอด้วย”ฉันว่าขำๆ

“จริงเหรอ”ราฟว่าแล้วจ้องตาฉันเหมือนจะหาคำตอบ 

นั่นทำให้ฉันเริ่มยุกยิกๆ  ฉันเลยทำเป็นเอาลูกอมในกระเป๋าออกมาอม

“ใช๊  ถามเหม่เมดูดิ  พวกเราเปล่าเลย”ฉันว่าใสซื่อ  แล้วหันไปยิ้มให้เหม่เม  แต่เหม่เมกลับหน้าซีด  มีอะไรอ่า

จู่ๆฉันก็รู้สึกอยากจะบอกความจริงขึ้นมา  หะ-หรือว่า  ช้านกินลูกอมปากเสีย!!!!!