32

หนี!!!

แล้วราฟก็ลากฉันออกมาเลย

“โอ๊ย...เจ็บนะ”แขนภรรยานายแดงหมดแล้วเนี่ย

“เธอนะเธอ  หัดอายคนอื่นซะบ้างสิ”ราฟพูดเหมือนกำลังพูดกับเด็กอายุ 50 ลบ 45 ปี (ก้อ5ปีนั่นแหละ  จะพิมยาวทำไม)

“จะอายทำไม  ไม่เห็นน่าอายตรงไหนเลย”กะอีแค่ทำท่าเหมือนจับนมน้มตัวเองแค่เนี๊ยะอีกอย่างฉันกำลังกินอยู่  ชอบมาขัดขวางอยู่เรื่อย  ปูอัดจ๋ารอบิวก่อนน้า  ไปรอบิวที่ทางช้างเผือกก่อนนะ...เดี๋ยวบิวตามไป

“ทำไมเธอดื้อด้านอย่างนี้เนี่ย”

“ก็แล้วทำไมนายทำตัวเหมือนคนแก่จังหละ”

“นี่เธอ”

“นี่นาย”

“........”แล้วราฟก็เงียบไป

“ไม  งอนเหรอ  ไม่ง้อนะเฟ้ย”ฉันพูดเสร็จก็เตรียมตัวเดินกลับไปทางเดิม...แต่จู่ๆราฟก็คว้าแขนฉันไว้แล้ว O///O จูบฉันอย่างรุนแรง  ฉันพยายามดิ้นไปมาแต่ก็เหมือนกับมดแบกขี้นั่นแหละ(ช่างเปรียบ)...มันไม่มีประโยชน์เลย

จนเวลาผ่านไป  ราฟก็เปลี่ยนมาจูบแบบหวานซึ้งจนฉันเคลิ้มตาม  อ๊ายๆ  อีตาบ้า  ทำไมฉันต้องเคลิ้มรสจูบนี้หละ ไม่ๆๆ ฉันต้องผลักเขาออกสิ  แต่ทว่าฉันกลับกอดรัดเขาแน่นขึ้น  อ๊ายๆๆ  บรรยายเองเขินเอง  ฉันอยากจะต่อต้านเขานะ  ถ้าไม่ติดว่ารสจูบนั่นช่างหอมหวานเหลือเกิน

-ปัง-

ฉันกับราฟรีบผละออกจากกันทันที  นี่มันเสียงปืนนี่หว่า  ยังไม่ทันที่จะออกปากถาม  ฉันกลับถูกราฟกระชากให้วิ่งตามไป  แล้วเสียงปืนก็เหมือนจะไล่หลังพวกเรามาด้วยนะ  นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่...คนสวยงง(ยังมีหน้ามาเล่นมุกอีก)

-ปัง-

“อ๊าย” เมื่อกี้กระสุนเฉียดแขนฉันไปนิดเดียวเองอ่า  ตายๆๆตรูยังอยากแต่งงานกับราฟอยู่นะเฟร้ย

“วิ่งเร็ว”ราฟพูดกระหืดกระหอบ

“พวกนั้นมันเป็นใครกัน”ฉันถามราฟในขณะที่เราวิ่งเลี้ยวไปตามขอบน้ำตก

“ก็พวกที่เธอไปหาเรื่องนั่นแหละ”ราฟพูดแล้วส่งสายตาคาดโทษมาให้

“นี่พวกนั้นยังไม่ตายอีกเหรอ”

“นี่เธอกะจะให้ฉันฆ่าพวกนั้นเหรอ”ราฟพูดอย่างไม่เชื่อหู

“ก็เออหนะสิวะ”อุ๊บ  คนสวยหลุด...ก็เวลาโมโหทีไรมันต้องพูดไม่เพราะอยู่เรื่อยเลยอะ

“นี่เธอพูดจากับสามีแบบนี้เหรอ” กรี๊ดๆๆ  ราฟบอกว่าราฟเป็นสามีฉันแหละ(หูไม่ได้ฝาดเฟร้ย...เอ๊ะ...หรือว่าตาไม่ได้บอดกันแน่ฟระ...งงวุ้ย)

“นายจะมาขอฉันแต่งงานจริงเหรอ”ฉันถามอย่างมีความหวัง

“ยังจะมีอารมณ์มาถามเรื่องนี้อีกเหรอ”

“ก็เออหนะสิ  เร็วๆบอกมา”

“จะบ้าเหรอ”ถึงบ้าก็บ้ารักเอ็งนะเฟร้ย

“เร็วๆสิ  เดี๋ยวโดนยิงตายขึ้นมา  ฉันก็ไม่รู้พอดีดิ”

“เฮ้ย!  เหว”

ฉันรีบหันไปดูด้านหน้าทันที  ด้านล่างก็มีแต่น้ำตก  ถ้าโดดลงไปไม่ตายก็ตายแหละวะ(มันก็ตายทั้ง2ไม่ใช่เหรอ)

“นายวิ่งยังไงถึงมาเจอทางตันฮะ”ฉันหันไปว่าราฟทันที

“แล้วเธอหละ  ช่วยได้มากเลยนะ  เอาแต่ถามอยู่นั่นแหละว่าจะแต่งงานกันหรือเปล่า  ถึงฉันจะแต่งงานกับเธอ  ก็ตายก่อนพอดี ฮึ่ย”หนอยๆ  บังอาจมาอารมณ์เสียใส่ฉันเหรอ  นายเป็นสามีฉันนะ

“ฮ่าๆๆ  พวกแกเสร็จฉันแน่”แล้วไอ้หัวหน้าแก๊งค์ชั่วร้ายหน้าหล่อนั่นก็เดินมาใกล้เรื่อยๆ

ตายแน่ฉันงานนี้  ต้องใช้ความเย็นเข้าลูบสิ  ใช่ๆๆ  ฉันเนี่ยฉลาดจริงๆ

“นี่นาย  เราไปทำอะไรให้นาย  ถึงได้ไล่ยิงพวกเราขนาดนี้”

“ลองถามไอ้หน้าลาวนั่นดูดิ”ไอ้หัวหน้าแก๊งค์นั่นตอบ  แต่ที่ว่าไอ้หน้าลาวนั่นหนะ หมายถึงราฟเหรอ  บ้าหน่า  ราฟออกจะหน้าอินเทรนขนาดนี้  หล่อกว่าแกอีกนะเฟร้ย  หล่อกว่าประมาณอึมดเลยแหละ(อึมดเนี่ยเยอะเลยนะเนี่ย-_-!!!)

“ใครหน้าลาวฟระ  กรูก็แค่เอารองเท้าฟาดหัวมึงไปแค่นี้  มึงจะเอาอะไรกับกรูนักหนา”ราฟตอกกลับด้วยคำพูดที่ไม่สุภาพ  อ๊ายๆๆ  นางเอกรับม่ายด้าย(ด.จ.ร.)อะไร ด.จ.ร.(ดัดจริตไงหละ ก๊ากๆๆ)

“มึงพูดว่าแค่เหรอ  มันศรีศักดิ์ศรีเฟร้ย...ตายซะเถอะพวกมึง”แล้วไอ้บ้านั่นก็ค่อยๆเล็งมาที่ราฟแล้ว

-ปัง-

“ราฟ!!!”

อึ้ง....ราฟโดนยิงที่แขนแล้วพลัดตกลงไปด้านล่างทันที  ฉันรีบกระโดดตามลงไปโดยไม่แม้แต่จะคิด  เพราะฉันทำตามเสียงหัวใจเรียกร้อง(น้ำเน่าไหมหละคะ..แต่ถึงยังไงก็เห็นเงาจันทร์คะ)

..............................................................................

“พี่จอร์จ  หนีเหอะ”ลูกน้องคนหนึ่งพูดขึ้น

“เฮ้ย  กูแค่จะยิงถากๆ  แมล่งเสือกตกลงไป  มีแต่ตายกับตายเท่านั้น  กูไม่รู้เรื่องโว้ย”จอร์จพูดอย่างหัวเสียที่คิดไม่ถึงว่า2คนนั้นจะตกลงไปด้านล่าง

“เฮ้ยลูกพี่  รอด้วย”แล้วลูกน้องอีกคนพูดขึ้น

-ปัง-

“พวกมึงทำอะไรเพื่อนกู”กลองวิ่งมาแล้วยิงปืนขู่พวกนั้น

“กูเปล่า  พวกนั้นโดดลงไปเอง”จอร์จแก้ตัว

“ไอ้เชี่ยเอ้ย”

แล้วกลองและเพื่อนๆก็เข้าตะลุมบอลกับแก็งค์วัยรุ่นนั้นทันที  จนแก็งนั้นได้รับบาดเจ็บสาหัส

“ราฟ   บิว”เหม่เมตะโกนลั่น  แล้วทำท่าจะกระโดดลงไปด้วย  แต่เบสมาห้ามทัน

เบสปลอบเหม่เมด้วยการดึงเธอมากอดแน่น  เพราะเขาเองก็เสียใจที่เพื่อนรักตกลงไปด้านล่าง

“ฮือๆๆ  บิวบิ้ว”เหม่เมครวญคราง

“อ้ากๆ”กีร์ต้าร้องออกมาอย่างเหลือทน

ทุกคนต่างก้มหน้าร้องไห้เงียบๆ  จะมีก็แต่เหม่เมที่ส่งเสียงออกมาดังกว่าเพื่อน

“ทำไมพวกเราไม่ออกตามหาพวกนั้นหละ  มัวนั่งร้องไห้อยู่ได้”กลองที่ดูเหมือนจะมีสติกว่าคนอื่นพูดขึ้นหลังจากที่ปล่อยให้เพื่อนๆร้องไห้