34

ซวยๆๆๆๆ

                “เอานี่ผลไม้  กินซะ”แล้วราฟก็ยื่นผลไม้ต่างๆมาให้  มีกล้วย  กล้วย  กล้วยแล้วก็กล้วย-_-!

                “จะกินไม่กิน  ถ้าไม่กินก็เอาคืนมา-_-”ราฟทำท่าจะแย่งคืนไป  แต่ฉันคว้ากล้วยมากอดไว้แน่น  ใครจะไม่กินหละ...กำขี้ดีกว่ากำตดเฟร้ย

                “ง่ำๆๆ”และแล้วฉันก็หม่ำกล้วยจนหมดเครือ  อิ่มแปล้เลยอ่า^o^

                “งั้นเราออกเดินทางกันต่อเถอะ”

                “นายหาทางกลับไปข้างบนได้แล้วเหรอ^O^”ฉันถามอย่างมีความหวัง

                “เปล่า”แง่ว  ไอ้เราก็นึกว่าหาทางออกเจอแล้วYoY

                “แล้วนายจะไปทางไหน  ถ้าเกิดหลงป่าหละ-O-”

                “เธอมากับใคร”ราฟพูดอวดๆ

                “หมะ...ราฟสุดหล่อค่า”ฉันจะพูดว่าหมาแล้วเชียว  แต่พอหันไปสบตาอันดุร้ายของเขาฉันก็เลยต้องอ่อนน้อมไว้ก่อน

                “ดี  งั้นตามมา”

                “คร้าบ”แล้วฉันก็คิดอะไรขึ้นมาได้  “ทำไมเราไม่โทรไปหาเพื่อนๆแล้วให้พวกนั้นมาช่วยหละ”

                “เออใช่  เธอนี่แสนรู้จริงๆ^o^”

                “ไม่ใช่หมาเฟร้ย  ฉันควาย เอ้ย! ฉันคนเฟร้ย-_-!”

แล้วฉันก็ล้วงหามือถือทันที  เฮ้ย!!  มือถือหาย  สงสัยหายตอนตกน้ำ  เสียดายจริงๆ พึ่งซื้อเดือนที่แล้วเอง 

                “ของฉันหายอ่า  นายพกมือถือมารึเปล่า”

                “เดี๋ยวดูก่อน(ราฟล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกง)อ๊ะ  นี่ไง”แล้วราฟก็กดโทรทันที

                “ไอ้กลองปิดเครื่อง”ราฟบอก

                “เบสหละ”

แล้วราฟก็โทรออกอีกครั้ง

                “มันไม่รับสาย  สงสัยลืมไว้ในห้องตามเคย”ราฟบอกอย่างอารมณ์เสีย

                “เหม่เมหละ”

                “ฉันไม่มีเบอร์ยัยนั่น-_-”

                “ฉันก็จำเบอร์เหม่เมไม่ได้  แล้วกีร์ต้าหละ  โทรดิๆ”

แล้วราฟก็กดอีกครั้งอย่างหัวเสีย 

“ราฟ!  มึงอยู่ไหนกันวะ  กูหาพวกมึงแทบแย่  ตอนแรกคิดว่ามึงตายไปแล้วนะเนี่ย  ไม่คิดว่าจะตายยากขนาดนี้”เสียงกีร์ต้าดังลอดสายออกมา

“เออๆ  กูยังไม่ตายเฟร้ย  อย่าแช่งดิวะ-_-!!”

“กูไม่ได้แช่ง  กูเป็นห่วงเฉยๆ”(กีร์ตา)

“เออ  กูขอคุยกับไอ้กลองดิ”

“เออ”(กีร์ต้า)

“เฮ้ยกลองโทรแจ้งตำรวจพื้นที่ดิ  ให้ออกตามหาพวกเรา”

“ไม่ได้ๆ  เดี๋ยวนักข่าวก็แห่กันมาหรอก  เดี๋ยวพวกเราจะออกตามหาพวกแกเอง  แล้วตอนนี้เราก็ได้ผู้ชำนาญป่ามาคนหนึ่งแล้ว  เขาจะนำทางให้เรา  พวกแกอยู่ที่ไหนเนี่ย”(กลอง)

“กูก็ไม่รู้  รู้แค่ว่าถูกน้ำพัดมาเรื่อยๆ”

“เออ  งั้นพวกแกรออยู่ที่เก่านะ  เดี๋ยวพวกเราจะไปตามทางน้ำ”

“เออๆ”

แล้วราฟก็วางสายไป  และเราก็รอๆๆๆๆๆๆๆ

ผ่านไป1ชม.  แล้วเราก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคนกลุ่มหนึ่งเดินมา

“ใช่พวกนั้นแน่เลย”ฉันว่าแล้วรีบลุกขึ้น(เพราะตอนนี้นั่งเอาเท้าจุ่มลงน้ำอยู่)

“เดี๋ยวๆ  เผื่อไม่ใช่  ไปหลบก่อนดีกว่า  เพื่อความปลอดภัย”ราฟพูดเบาๆแล้วลากฉันไปหลบหลังพุ่มไม้ใหญ่

“เสี่ยมังกร  ถึงจุดนัดพบแล้วครับ”เสียงผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้น

“แล้วพวกเสี่ยส้งยังไม่มาเหรอ”เสียงผู้ชายอีกคนพูดขึ้น  ซึ่งน่าจะเป็นเสียงของเสี่ยมังกร

“บอกว่าจะมาถึงอีก 5 นาทีครับ”เสียงผู้ชายคนแรกพูด

“ราฟ  ตายแล้ว”ฉันกระซิบเบาๆ

“ยังไม่ตาย”ราฟตอบกวนๆ

“อย่ากวนดิ”

“คร้าบๆ”

“พวกนั้นต้องเป็นแก๊งค์ค้าสัตว์ป่าแน่ๆ”ฉันว่าอย่างใช้ความคิด

“ไม่ๆ  ต้องเป็นแก๊งค์ค้ายาบ้าชัวร์”ราฟถียง

“จะเถียงทำไมเนี่ย”

“ก็ฉันคิดว่าไม่น่าจะใช่แก๊งค์ค้าสัตว์ป่าแน่ๆ”ราฟเกาคางเพื่อให้รู้ว่าใช้ความคิดอย่างหนัก

“เชอะ  ฉันก็คิดว่าไม่น่าจะใช่แก๊งค์ค้ายาบ้าเหมือนกัน!”

“จะเสียงดังทำไมเนี่ย  เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินหรอก”

“แล้วนายจะเถียงฉะ..”

“เสี่ยส้งมาแล้วครับเสี่ย”แล้วเสียงของผู้ชายคนแรกก็ดังแทรกเสียงของฉันขึ้นมา

“หวัดดีเสี่ยส้ง”เสี่ยมังกรพูด

“เช่นกันๆ เสี่ยมังกร”เสียงเสี่ยส้งพูดขึ้น...เดาเอานะ  เพราะไม่กล้าโผล่หน้าไปดู กลัวคนอื่นเห็น

“เอาของมาครบนะ”เสี่ยมังกรพูด

“ของอย่างนี้มันแน่อยู่แล้ว  เราทำงานด้วยกันกี่ปีแล้ว  ทำไมถึงถามอย่างนี้”เสี่ยส้งว่าเสียงตำหนิ

“อั๊วะก็แค่ถามดูเฉยๆ”เสี่ยมังกรพูด

จู่ๆก็มีอะไรขยุกขยิกแถวขาฉัน

“โอ๊ย”ฉันโดนมดฝูงหนึ่งกัดขาเลยอุทานออกไปเสียงดัง  แล้วฉันก็รีบเขยิบไปห่างๆจากฝูงมดทันที  กลัวว่าจะตามมากัดฉันอีก

“เสียงใครหนะ  ออกมาเดี๋ยวนี้นะ”เสียงเสี่ยส้งพูดขึ้น

“เสียงเสือค่า”ฉันตอบกลับไปอย่างลืมตัว  ราฟตบหน้าผากตัวเองอย่างคนหัวเสียทันที

“เฮ้ย  มึงไปจับตัวพวกนั้นมาดิ  ”เสียงเสี่ยมังกรพูดขึ้น  ตายๆๆ  ทำไงดี  ฉันรีบหันไปมองราฟทันที  ส่วนราฟก็ทำได้แค่เพียงหลับตานิ่ง  ตรูไม่น่าหลุดปากร้องออกไปเลย  ซวยๆๆ

ตรูมันโง่หรือบ้ากันแน่ฟระ-_-!!!  หรือติ๊งต๊องกันแน่   ย้ากกกกกกกกก!!!

อีก19โวตก็400แล้วนะคะ  ช่วยกันโวตๆๆๆๆให้หน่อยน้า

แล้วก็เม้นเยอะๆนะคะจะได้โชว์หน้าหลัก

อิอิ

ขอเยอะๆไปไหมเนี่ย

ถ้ารักนัท รักนิยายนัท   ก็ช่วยๆๆกันนะคะ

อ้อ  ถึงไม่รักก็ช่วยๆกันหน่อยนะคะ

ถือว่าช่วยเพื่อนร่วมโลกที่น่ารักๆคนหนึ่ง

ไปแล้ว....วันเสาร์นะคะถึงจะมาอัพอีกที

เพราะแม่จำกัด ไม่ให้แต่งนิยายวันจันทร์ถึงศุกร์คะ

นัทก็เลยจะมาอัพวันเสาร์แทน