34
ซวยๆๆๆๆ
เอานี่ผลไม้ กินซะแล้วราฟก็ยื่นผลไม้ต่างๆมาให้ มีกล้วย กล้วย กล้วยแล้วก็กล้วย-_-!
จะกินไม่กิน ถ้าไม่กินก็เอาคืนมา-_-ราฟทำท่าจะแย่งคืนไป แต่ฉันคว้ากล้วยมากอดไว้แน่น ใครจะไม่กินหละ...กำขี้ดีกว่ากำตดเฟร้ย
ง่ำๆๆและแล้วฉันก็หม่ำกล้วยจนหมดเครือ อิ่มแปล้เลยอ่า^o^
งั้นเราออกเดินทางกันต่อเถอะ
นายหาทางกลับไปข้างบนได้แล้วเหรอ^O^ฉันถามอย่างมีความหวัง
เปล่าแง่ว ไอ้เราก็นึกว่าหาทางออกเจอแล้วYoY
แล้วนายจะไปทางไหน ถ้าเกิดหลงป่าหละ-O-
เธอมากับใครราฟพูดอวดๆ
หมะ...ราฟสุดหล่อค่าฉันจะพูดว่าหมาแล้วเชียว แต่พอหันไปสบตาอันดุร้ายของเขาฉันก็เลยต้องอ่อนน้อมไว้ก่อน
ดี งั้นตามมา
คร้าบแล้วฉันก็คิดอะไรขึ้นมาได้ ทำไมเราไม่โทรไปหาเพื่อนๆแล้วให้พวกนั้นมาช่วยหละ
เออใช่ เธอนี่แสนรู้จริงๆ^o^
ไม่ใช่หมาเฟร้ย ฉันควาย เอ้ย! ฉันคนเฟร้ย-_-!
แล้วฉันก็ล้วงหามือถือทันที เฮ้ย!! มือถือหาย สงสัยหายตอนตกน้ำ เสียดายจริงๆ พึ่งซื้อเดือนที่แล้วเอง
ของฉันหายอ่า นายพกมือถือมารึเปล่า
เดี๋ยวดูก่อน(ราฟล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกง)อ๊ะ นี่ไงแล้วราฟก็กดโทรทันที
ไอ้กลองปิดเครื่องราฟบอก
เบสหละ
แล้วราฟก็โทรออกอีกครั้ง
มันไม่รับสาย สงสัยลืมไว้ในห้องตามเคยราฟบอกอย่างอารมณ์เสีย
เหม่เมหละ
ฉันไม่มีเบอร์ยัยนั่น-_-
ฉันก็จำเบอร์เหม่เมไม่ได้ แล้วกีร์ต้าหละ โทรดิๆ
แล้วราฟก็กดอีกครั้งอย่างหัวเสีย
ราฟ! มึงอยู่ไหนกันวะ กูหาพวกมึงแทบแย่ ตอนแรกคิดว่ามึงตายไปแล้วนะเนี่ย ไม่คิดว่าจะตายยากขนาดนี้เสียงกีร์ต้าดังลอดสายออกมา
เออๆ กูยังไม่ตายเฟร้ย อย่าแช่งดิวะ-_-!!
กูไม่ได้แช่ง กูเป็นห่วงเฉยๆ(กีร์ตา)
เออ กูขอคุยกับไอ้กลองดิ
เออ(กีร์ต้า)
เฮ้ยกลองโทรแจ้งตำรวจพื้นที่ดิ ให้ออกตามหาพวกเรา
ไม่ได้ๆ เดี๋ยวนักข่าวก็แห่กันมาหรอก เดี๋ยวพวกเราจะออกตามหาพวกแกเอง แล้วตอนนี้เราก็ได้ผู้ชำนาญป่ามาคนหนึ่งแล้ว เขาจะนำทางให้เรา พวกแกอยู่ที่ไหนเนี่ย(กลอง)
กูก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าถูกน้ำพัดมาเรื่อยๆ
เออ งั้นพวกแกรออยู่ที่เก่านะ เดี๋ยวพวกเราจะไปตามทางน้ำ
เออๆ
แล้วราฟก็วางสายไป และเราก็รอๆๆๆๆๆๆๆ
ผ่านไป1ชม. แล้วเราก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคนกลุ่มหนึ่งเดินมา
ใช่พวกนั้นแน่เลยฉันว่าแล้วรีบลุกขึ้น(เพราะตอนนี้นั่งเอาเท้าจุ่มลงน้ำอยู่)
เดี๋ยวๆ เผื่อไม่ใช่ ไปหลบก่อนดีกว่า เพื่อความปลอดภัยราฟพูดเบาๆแล้วลากฉันไปหลบหลังพุ่มไม้ใหญ่
เสี่ยมังกร ถึงจุดนัดพบแล้วครับเสียงผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้น
แล้วพวกเสี่ยส้งยังไม่มาเหรอเสียงผู้ชายอีกคนพูดขึ้น ซึ่งน่าจะเป็นเสียงของเสี่ยมังกร
บอกว่าจะมาถึงอีก 5 นาทีครับเสียงผู้ชายคนแรกพูด
ราฟ ตายแล้วฉันกระซิบเบาๆ
ยังไม่ตายราฟตอบกวนๆ
อย่ากวนดิ
คร้าบๆ
พวกนั้นต้องเป็นแก๊งค์ค้าสัตว์ป่าแน่ๆฉันว่าอย่างใช้ความคิด
ไม่ๆ ต้องเป็นแก๊งค์ค้ายาบ้าชัวร์ราฟถียง
จะเถียงทำไมเนี่ย
ก็ฉันคิดว่าไม่น่าจะใช่แก๊งค์ค้าสัตว์ป่าแน่ๆราฟเกาคางเพื่อให้รู้ว่าใช้ความคิดอย่างหนัก
เชอะ ฉันก็คิดว่าไม่น่าจะใช่แก๊งค์ค้ายาบ้าเหมือนกัน!
จะเสียงดังทำไมเนี่ย เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินหรอก
แล้วนายจะเถียงฉะ..
เสี่ยส้งมาแล้วครับเสี่ยแล้วเสียงของผู้ชายคนแรกก็ดังแทรกเสียงของฉันขึ้นมา
หวัดดีเสี่ยส้งเสี่ยมังกรพูด
เช่นกันๆ เสี่ยมังกรเสียงเสี่ยส้งพูดขึ้น...เดาเอานะ เพราะไม่กล้าโผล่หน้าไปดู กลัวคนอื่นเห็น
เอาของมาครบนะเสี่ยมังกรพูด
ของอย่างนี้มันแน่อยู่แล้ว เราทำงานด้วยกันกี่ปีแล้ว ทำไมถึงถามอย่างนี้เสี่ยส้งว่าเสียงตำหนิ
อั๊วะก็แค่ถามดูเฉยๆเสี่ยมังกรพูด
จู่ๆก็มีอะไรขยุกขยิกแถวขาฉัน
โอ๊ยฉันโดนมดฝูงหนึ่งกัดขาเลยอุทานออกไปเสียงดัง แล้วฉันก็รีบเขยิบไปห่างๆจากฝูงมดทันที กลัวว่าจะตามมากัดฉันอีก
เสียงใครหนะ ออกมาเดี๋ยวนี้นะเสียงเสี่ยส้งพูดขึ้น
เสียงเสือค่าฉันตอบกลับไปอย่างลืมตัว ราฟตบหน้าผากตัวเองอย่างคนหัวเสียทันที
เฮ้ย มึงไปจับตัวพวกนั้นมาดิ เสียงเสี่ยมังกรพูดขึ้น ตายๆๆ ทำไงดี ฉันรีบหันไปมองราฟทันที ส่วนราฟก็ทำได้แค่เพียงหลับตานิ่ง ตรูไม่น่าหลุดปากร้องออกไปเลย ซวยๆๆ
ตรูมันโง่หรือบ้ากันแน่ฟระ-_-!!! หรือติ๊งต๊องกันแน่ ย้ากกกกกกกกก!!!
อีก19โวตก็400แล้วนะคะ ช่วยกันโวตๆๆๆๆให้หน่อยน้า
แล้วก็เม้นเยอะๆนะคะจะได้โชว์หน้าหลัก
อิอิ
ขอเยอะๆไปไหมเนี่ย
ถ้ารักนัท รักนิยายนัท ก็ช่วยๆๆกันนะคะ
อ้อ ถึงไม่รักก็ช่วยๆกันหน่อยนะคะ
ถือว่าช่วยเพื่อนร่วมโลกที่น่ารักๆคนหนึ่ง
ไปแล้ว....วันเสาร์นะคะถึงจะมาอัพอีกที
เพราะแม่จำกัด ไม่ให้แต่งนิยายวันจันทร์ถึงศุกร์คะ
นัทก็เลยจะมาอัพวันเสาร์แทน