ตอนที่42

บทสรุปแห่งความรัก(ตอนจบบบบบบบบบ) 65%

ฉันกับราฟเริ่มสนิทกันมากขึ้นจากการมาซ้อมละครด้วยกันบ่อยๆ ยัยน้ำเน่าก็กลับมาจากปารีสแล้วและเกาะราฟแจเหมือนเดิม บางวันที่ยัยน้ำเน่าไม่มาก็จะเห็นยัยเอมมาเกาะราฟตลอดจนฉันแอบคิดว่าหล่อนตามจับราฟมากกว่ากันฉันออกจากราฟ ยังดีที่มีพี่เปรมที่คอยไล่ยัยนี่ไปเวลาพวกเราซ้อมละครกัน ส่วนกีตาร์ก็มักจะมารับมาส่งฉันทุกวัน จนฉันแอบเก็บไปคิดคนเดียวว่ากีตาร์ยังแอบชอบฉันอยู่รึเปล่า

-1วันก่อนงานปัจฉิม-

“วันนี้เราจะซ้อมจริงนะทุกคน ขอให้แสดงกันอย่างเต็มที่นะ เข้าใจ?” พี่เปรมประกาศในขณะที่ฉันกำลังแต่งหน้าในห้องแต่งตัว

“ค่า/คร้าบ”ทุกคนตะโกนพร้อมกัน

การแสดงเริ่มขึ้นและจบลงภายในเวลา 1 ชั่วโมง แล้วพี่เปรมก็เริ่มบอกถึงปัญหาของการแสดง

“ปัญหาของพวกเรา คือ บางฉากที่ต้องร้องไห้ ถ้าเกิดแสดงจริงแล้วร้องไห้ไม่ออกทีมงานจะเตรียมน้ำยาหยอดตาไว้ให้เผื่อไว้ ส่วนฉากเลิฟซีนที่พระ-นางต้องแสดงนั้น พี่ไม่อยากให้จูบจริงเดี๋ยวบรรดาครูจะเทศเอา ให้น้อง2คนจูบปลอมๆ เพราะฉะนั้นต้องซ้อมบ่อยๆเดี๋ยวเกิดปัญหา” พูดจบพี่เปรมก็หันมายิ้มๆให้ฉันกับราฟ ทำเอาฉันเขินจนหน้าแดงไปเลย

“นี่เธอเขินเหรอ”ราฟพูดล้อ แล้วใช้นิ้วชี้มาจิ้มที่แก้มฉัน

“ห๊ะ! จะบ้าเหรอ อย่างฉันไม่รู้จักคำว่าเขินหรอก”ฉันเถียงทันควัน กลัวโดนจับไต๋ได้อ่านะ

“บิว ซ้อมเสร็จแล้วใช่มั้ย กลับกันเหอะ”กีตาร์ที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนพูดขัดขึ้น ทำไมทำหน้าเหมือนขี้ไม่ออกอย่างนั้นหละ

“อือๆ แต่ขอไปกินไอติมก่อนได้ปะ”

“ได้”

แล้วเราก็มุ่งหน้าไปยังร้านหมูตอนทันทีโดยรถเบ๋นซ์คันหรูของกีตาร์

-ร้านหมูตอน-

“อ้าว พวกเธอก็มาที่นี่เหรอ”เสียงคุ้นหูดังขึ้น หลังจากที่ฉันสั่งไอติมมาเต็มโต๊ะ

“ราฟ”กีตาร์ครางชื่อเบาๆ

“นั่งด้วยดิ”พูดจบก็นั่งข้างฉันทันที

“ใครให้นายนั่ง...ที่อื่นมีเยอะแยะทำไมไม่ไปนั่ง”ฉันดุราฟเบาๆ ทั้งๆที่ไอติมเต็มปาก

“ใช่ๆ เดี๋ยวแฟนคลับราฟมาเห็นทำไงหละ”ยัยเอมเสือกขึ้นมาทันที...

“ก็ดี จะได้แจกลายเซ็นเลย”ราฟตอบอย่างขำๆ

“ใช่ๆ ถ้ามีปัญหานักก็กลับบ้านไปเลยไป้!”พูดจบ ราฟก็หันมามองฉันทันที

“เปลี่ยนความคิดเร็วจังนะ”ราฟพูด

“ทำไม มีปัญหามากนักก็ย้ายที่เลยไป”

“คร้าบๆ”

-ผ่านไป 5 นาที-

“ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”หลังจากที่กินไอติมไปซักพักก็ปวดฉิ้งฉ๊องขึ้นมา

-โครกกกกกกก-(กรุณาคิดให้เป็นเสียงชักโครกนะ)

“มองหน้าหาเรื่อง?”พอออกมาจากห้องน้ำก็เห็นยัยเอมลูกนิมิตยืนเท้าสะเอวทำหน้าหาเรื่อง

“เปล๊า แค่จะมาเตือนแกว่า ราฟเป็นของน้ำหวาน แกอย่ามาแย่ง!”ยัยเอมตะหวาดลั่น เหมือนเป็นคนละคนกับที่อยู่ต่อหน้าคนอื่น

“อ้อเหรอ ทำไมไม่ทำป้ายผูกคอไว้เลยหละ”ฉันพูดกระแทกแดกดัน

“นังนี่ พูดจาหาเรื่องจริงนะ”

“แกก็เหมือนกันนั่นแหละ”

แล้วยัยลูกนิมิตก็ยกมือขึ้นเหมือนจะตบหน้าฉัน ฉันรีบตั้งการ์ดทันที แต่จู่ๆ ยัยนั่นก็ตบเข้าที่หน้าตัวเองจนเป็นรอยฝ่ามือ ฉันอึ้งไปกว่าจะรู้สึกตัวก็ตอนที่ยัยลูกนิมิตกำลังจะวิ่งออกจากห้องน้ำไป ฉันจึงคว้าข้อมือยัยนั่นไว้แล้วเขวี้ยงไปชนกับผนังห้องน้ำ แล้วใช้จังหวะนั้นไปล็อกประตูห้องน้ำใหญ่ไว้

“แกจะทำอะไรฉัน”ยัยลูกนิมิตร้องลั่น

“แล้วแกหละ อย่านึกนะว่าฉันไม่รู้ว่าแกคิดจะทำอะไร”ฉันสวน

“แกมันนังปีศาจ”

“แกต่างหากที่เป็นปีศาจ ส่วนฉันเป็นนางฟ้า โฮะๆ”ฉันหัวเราะอย่างนางมารร้าย

-ตุ้บ-

ยัยเอมใช้จังหวะที่ฉันเผลอถีบเข้าที่ท้องเต็มๆ...จุก คือความรู้สึกแรกก่อนที่ฉันจะก้มลงไปกุมท้อง

-ตุบ-

แล้วรู้สึกถึงแรงกระแทกที่หลัง

“เก่งนึกใช่ไหม”ยัยเอมจิกผมฉันขึ้นมามองหน้าหล่อนที่ตอนนี้กำลังแสยะยิ้ม

-ทุ้ย-

ฉันถ่มน้ำลายใส่หน้ายัยเอมแล้วยิ้มที่มุมปากคืน

“กรี๊ด! “ยัยเอมกรี๊ดลั่นแล้วตบหน้าฉันจนหน้าหัน แล้ววิ่งไปที่อ่างล้างหน้าทันที

เมื่อเห็นโอกาส ฉันจึงรีบวิ่งไปกระโดดถีบหลังยัยเอมจนตัวยัยนั่นกระแทกขอบอ่างล้างหน้า

“โอ๊ย!”ยัยเอมร้องลั่นแล้วล้มลงไป ฮึๆ ให้มันรู้ซะบ้าง ฉันอุตส่าห์เป็นแชมป์ยูโด จะมาแพ้คนอย่างแกง่ายๆได้ยังไง

“มานี่!”ฉันเดินไปจิกผมยัยเอมแล้วลากไปที่ห้องส้วม

“กะ-แกจะทำอะไรช้านนนนนนน”ดูเหมือนยัยเอมจะรู้ว่าฉันจะทำอะไรจึงร้องโวยวายขึ้น แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเพราะฉันได้กดหัวยัยนั่นลงชักโครกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ฮ่าๆ

“เป็นไง น้ำในชักโครกหอมสะอาดดีมั้ย?”ผ่านไปประมาณ10วินาที ฉันเลยดึงหัวยัยเอมขึ้นมา เดี๋ยวขาดออกซิเจนตาย พอดีไม่อยากเป็นฆาตรกรตั้งแต่ยังเด็กอ่านะ

“แก๊!”

“ทำมะ มีปัญหาอะไร”ฉันพูดตาขวาง

“มีคนอยู่ข้างในรึเปล่าคะ”เสียงๆหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอกห้องน้ำ ฉันจึงรีบวิ่งออกจากห้องส้วมพร้อมกับขังยัยเอมไว้ แล้วรีบแต่งตัวจนเรียบร้อย

-แอ๊ด-

“คุณล็อกประตูทำไมคะ”ผู้หญิงอายุราวๆ40ในชุดทำความสะอาดพูดอย่างฉงน

“เปล่าหนิคะ หนูก็พึ่งออกมาจากห้องส้วมเมื่อตะกี้นี่เอง”พูดจบก็เดินเลี่ยงไปทันที

“ทำไมไปนานจัง”ราฟพูดด้วยใบหน้าเซ็งโลก

“จะรู้ทำไมเนี่ย”

“ก็อยากรู้”ราฟพูดจบ กีตาร์ก็หันมามองเหมือนอยากรู้

“เอ่อ ก็...ก็  ท้องเสียอ่า ตอนนี้ยังปวดท้องอยู่เลยนะ”เพื่อความเนียนจึงยกมือขึ้นมากุมหัวไว้แล้วทำหน้าเจ็บปวดแสนสาหัส พอเห็นสีหน้าของ2หนุ่มจึงรู้ตัวว่าตัวเองจับผิดที่จึงรีบเลื่อนมือลงมากุมท้องไว้

“ไม่ทันแล้วหละ บอกมาซะดีๆว่าไปไหนมา”ราฟเริ่มทำตัวเป็นตำรวจที่กำลังจับผิดโจรห้าพัน(พอดีเบื่อๆโจรห้าร้อยอ่านะ โจรห้าพันคงจะเวิร์คกว่า : NaTTy-MiKeKy)

“ก็ ก็ คือว่า..คือ(คิดๆสิ) เอ่อ (เริ่มเอานิ้วชี้มาจิ้มๆกัน) คือฉันแอบไปกินพิซซ่าร้านตรงข้ามมาหนะ!”โกหกสดๆเลยครับท่านงานนี้ คงจะเข้าท่านะ

“ว่าแล้ว”ราฟพูดเหมือนคนรู้ทัน แต่ขอบอกว่านายเข้าใจฉันผิดแล้วหละ ฉันไม่ได้เห็นแก่กินขนาดนั้น(เหรอ? : NaTTy-MiKeKy)

“แล้วหน้าเธอไปโดนอะไรมาหนะถึงแดงๆ”กีตาร์ถาม ดูเหมือนยังไม่เลิกสงสัย

“ก็...ก็ไม่รู้ไอ้บ้าที่ไหนแหละเปิดประตูไม่ดูตาม้าตาเรือมาชนหน้าฉันอ่าดิ”แหลสดอีกรอบครับท่าน รู้สึกเหมือนตัวเองแหลเก่งจัง(เพิ่งรู้ตัวเหรอ? : NaTTy-MiKeKy)

“งั้นจะกลับกันรึยัง?”กีตาร์ถาม

“อือ”ฉันครางตอบรับ

กีตาร์วางเงินไว้บนโต๊ะแล้วลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันได้เดินก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามาจึงขอตัวไปรับโทรศัพท์ก่อน ฉันจึงออกไปนั่งรอด้านนอก

“เธอกับกีตาร์เป็นแฟนกันเหรอ”จู่ๆราฟก็เดินมานั่งข้างๆ ไม่ได้อยู่รอยัยเอมหรอกเหรอ...แต่ถึงรอยังไงยัยเอมก็ไม่ออกมาง่ายๆ หรอก ฮ่าๆๆ

“บ้าเหรอ! นายไปเอามาจากไหน”

“ก็เห็นๆ กันอยู่ ไปไหนก็ตัวติดกันตลอด”ราฟเบ้ปากใส่นิดๆ

“เชอะ แล้วทีนายกับยัยเอมหละ เห็นไปด้วยกันตลอดหนิ”ฉันเบ้ปากคืนใส่บ้าง

“พูดอะไรบ้าๆ”

“บ้าตรงไหน บางทีตอนที่นายยังไม่ความจำเสื่อม นายกับยัยเอมอาจจะเป็นแฟนกันก็ได้”

“แฟนฉันต้องไม่ใช่เอมแน่ๆ”

“ทำไมหละ”

“เพราะแฟนฉันต้องเพียบพร้อมกว่านั้นแน่ๆ”

“เหมือนยัยน้ำเน่างั้นสิ”

“....”

“เป็นเพราะฉันไม่เพียบพร้อมเท่ายัยน้ำเน่าใช่ไหม นายถึงเชื่อแต่ยัยนั่นแล้วไม่เชื่อฉันหนะ”

“มะ..”

“นายไม่ต้องพูดหรอก เอาเถอะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว ฉันขี้เกียจรื้อฟื้นขึ้นอีก”พอพูดถึงเรื่องนี้ทีไร น้ำตาก็พาลจะไหลทุกที

“เธอร้องไห้ทำไม”ราฟยื่นมือหมายจะเช็ดน้ำตาให้ แต่ฉันปัดมือเขาออกแล้วเช็ดน้ำตาเอง

“นายอย่าสนใจเลย”

“ฉันว่า ฉันชอบเธอนะ” อะไรนะ ฉันหูฝาดแน่ๆ แต่ไม่ใช่หรอก เมื่อกี้ฉันได้ยินเต็มๆ2รูหูเลยนี่นา

“นายไม่ต้องพูดปลอบใจฉันขนาดนั้นก็ได้ ฉันไม่ไปฆ่าตัวตายหรอก”

“ไม่รู้สิ ตอนแรกๆฉันก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกที่มีต่อเธอมันคืออะไร ฉันรู้แค่ว่าอยากอยู่ใกล้ๆ เธอตลอด ไม่อยากให้เธอหนีไปไหน แต่ว่าตอนนี้ฉันรู้แล้วหละว่าฉันรักเธอ”น้ำเสียงและสีหน้าของเขาทำให้ฉันเชื่อ

“ราฟ...”

“จากนี้ไป ฉันอยากให้เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ ถึงแม้ว่าฉันอาจจะยังจำอะไรไม่ได้ แต่ขอให้เธอรู้ไว้ว่าฉันจะไม่มีวันลืมความรักที่มีต่อเธอเด็ดขาด”

พูดจบราฟก็ดึงฉันเข้าไปกอดทันที ความรู้สึกต่างๆถาโถมเข้ามา มีทั้งสุข ดีใจ ตื่นเต้น เต็มไปหมด

-ตุบ-

เสียงของหล่นดัง ฉันกับราฟจึงหันไปดูต้นตอของเสียง จึงรู้ว่าเป็นกีตาร์ที่ยืนดูอยู่ ฉันจึงรีบวิ่งไปหากีตาร์ด้วยความดีใจ

“กีตาร์ ราฟเขารักฉัน! นายได้ยินมั้ย วันนี้ฉันมีความสุขที่สุดเลย”ฉันกระโดดโลดเต้นอย่างออกนอกหน้า พอเห็นสีหน้าเศร้าหมองของกีตาร์ฉันจึงหยุดกระโดดทันที

“นายเป็นอะไรเหรอ”ด้วยความเป็นห่วงกลัวกีตาร์จะเป็นไข้จึงลองยกมือขึ้นไปจับหน้าผากกีตาร์ดู แต่โดนกีตาร์ปัดมือทิ้ง

“อย่าทำอย่างนี้อีกได้มั้ย!”กีตาร์ตะคอกใส่แล้ววิ่งไปขึ้นรถทันทีโดยไม่รอฉัน

ฉันยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก จนกระทั่งราฟมาแตะที่ไหล่เบาๆ

“กีตาร์เป็นอะไรไป”ฉันพูดเสียงเศร้า

“เขารักเธอ...”

ฉันยืนอึ้งอีกรอบ ไหนนายว่านายไม่ได้ชอบฉันแล้วไง

ขอโทษที่ยังอัพไม่เสร็จนะ  เพราะโดนมามี้เทศน์ว่าเล่นนาน ทำไงได้ก็มันคิดไม่ออกนี่

ก็เลยอัพไปก่อนประมาณ65เปอร์เซ็น วันหลังจะมาอัพต่อให้ครบนะคะ

ตอนนี้ขออนุญาตไปนั่งฟังมามี้เทศน์ก่อนน้า   ฮือออออออออออ

41

บทสรุปของความรัก

-ตู้ดๆ-                   

“ขออภัยคุณครูที่กำลังสอนๆ นางสาวณฐาภรณ์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5/1 และ นายราฟาเอล ชึ้นมัธยมศึกษาปีที่ 5/20 กรุณามาพบคุณครูไปรยาณีที่ห้องกิจการนักเรียนเดี๋ยวนี้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ”

-ตู้ดๆ-

เสียงประกาศตามสายในโรงเรียนดังก้อง พอได้ยินชื่อตัวเองกับราฟก็ต้องสะดุ้งสุดตัว ฉันอุตส่าห์พยายามอยู่ห่างๆจากเขาแล้วนะ ทำไมครูต้องเรียกเรา2คนไปพร้อมกันด้วยหละ

“แกไม่ต้องไปหรอก เดี๋ยวฉันไปแทน”เหม่เมที่นั่งกินข้าวเที่ยงด้วยกันพูดขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของฉัน

“แต่ครูไม่ได้เรียกเธอนะ”เบสพูดค้านในขณะที่ยัดข้าวเข้าเต็มปาก กลองที่นั่งข้างๆจึงทำหน้าเหยเก ...ตั้งแต่ราฟความจำเสื่อมพวกเพื่อนๆของเขาก็เริ่มตีตัวออกห่างเพราะยัยน้ำเน่าเป็นต้นเหตุ เบสบอกว่ายัยนั่นเกาะราฟแจ ไม่ยอมให้ใครใกล้ราฟเลยแม้กระทั่งพวกเขา ส่วนฉันกับเหม่เมก็ไปลาออกจากการเป็นผู้จัดการส่วนตัวของวงเพลย์บอย ส่งผลให้ฉันกับเหม่เมได้ย้ายกลับไปเรียนห้อง1เหมือนแต่ก่อน ยัยน้ำเน่าจึงคว้าโอกาสนี้เข้ามาเป็นผู้จัดการวงแทนทันที

“ไม่เป็นไรเหม่เม ฉันไปเองได้ สบายมาก”พูดจบก็เดินออกไปเลย โดยทิ้งจานข้าวที่ยังกินไม่หมดไว้ที่โต๊ะ

พอไปถึงก็เห็นราฟกับยัยน้ำเน่ากำลังเดินมาพอดี ราฟดูอึ้งเล็กน้อยที่เห็นฉัน สักพักครูไปรยาณีเปิดประตูออกมาจากห้องกิจการนักเรียน

“เข้ามาได้...แค่ 2 คน คนนอกห้ามเข้า”ครูไปรยาณีพูดดักคอยัยน้ำเน่าเพราะเห็นยัยนั่นทำท่าจะเดินตามราฟเข้าไป สมน้ำหน้าชะมัด

“ที่ครูเรียกเธอ 2 คนมานี่ก็เพราะว่ามีเรื่องจะให้ช่วย”ครูไปรยาณีกล่าวนำเรื่อง ฉันกับราฟเงียบเพื่อให้ครูพูดต่อ

“ทางสภานักเรียนเขาอยากให้งานปัจฉิมปีนี้มีสีสันขึ้น ก็เลยจะให้จัดละครเวที โดยให้เธอ 2 คนแสดงนำ”ฮะ ละครเวทีเหรอ เกิดมายังไม่เคยแสดงสักะครั้ง แล้วฉันจะแสดงได้ไงเนี่ย

“ทำไมต้องเป็นเรา 2 คนด้วยครับ”ราฟพูดอย่างสุภาพ

“ก็เพราะเอ็มวีตัวใหม่ของเธอดังกระฉูดซะขนาดนั้น”ครูพูดอย่างชื่นชม

“แล้วเกี่ยวอะไรกับณฐาภรณ์ด้วยหละครับ”ทำไมนายเรียกฉันซะห่างเหินเลย...ณฐาภรณ์เหรอ ฮึๆ โว้ยๆๆ เครียดๆๆ(นางเอกเริ่มคลั่ง-NaTTy-MiKeKy)

“อ๋อ โทษที ครูลืมไปว่าเธอความจำเสื่อมชั่วคราว คือว่าณฐาภรณ์เขาแสดงเป็นนางเอกเอ็มวีให้เธอไง”

ราฟพยักหน้าเล็กน้อยอย่างเข้าใจ แต่ในสีหน้าบ่งบอกถึงความลำบากใจ...แค่แสดงละครกับฉันแค่นี้ ยังกับจะไปออกรบที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ก็ไม่ปาน

“คงจะไม่มีปัญหาอะไรแล้วใช่มั้ย ถือซะว่าทำเพื่อโรงเรียนก็แล้วกัน เพราะในวันงานจะมีนักเรียนโรงเรียนอื่นมาร่วมงานด้วย”แหมครู พูดซะขนาดนี้ ถ้าหนูปฏิเสธมีหวังโดนหักคะแนนจิตพิสัยแน่ๆ

“ค่า/ครับ”เฮ้ย ฉันลืมไปแล้วเหรอเนี่ยว่าฉันกำลังหลบหน้าราฟอยู่นี่นา แต่ช่างเหอะ ยิ่งหลบหน้าราฟฉันยิ่งคิดถึงเขา เจอหน้ากันแบบนี้แหละดีแล้ว

“เดี๋ยวคาบ7ครูจะให้สภานักเรียนเอาบทไปให้ แล้วมาซ้อมที่หอประชุมหลังเลิกเรียนก็แล้วกันนะ”

“ค่ะ/ครับ”

“เอาหละ ออกไปได้”แล้วฉันก็เดินออกมาทันที แล้วหันไปส่งสายตาพิฆาตให้ยัยน้ำเน่า

-คาบ7 วิชาสังคมศึกษา-

“ครูบะ..เอ้ย ครูวีรศักดิ์ครับ ขออนุญาตเข้าไปคุยธุระกับณฐาภรณ์แปบนึงนะครับ”พี่เปรมประธานนักเรียนเดินเข้ามาในห้อง

“เออ ได้สิแต่อย่านานนักหละ ครูกำลังสอนสนุกๆอยู่”อีตาวีรศักดิ์พูดอย่างไม่เต็มใจที่มีคนมาขัดจังหวะการสอน แต่ขอบอกว่าพวกเราทุกคนในห้องไม่ได้สนุกกับครูเลยสักนิด สอนอะไรไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย

“คร้าบๆ”

แล้วพี่เปรมก็เดินตรงมาหาฉันที่นั่งมุมหลังสุดกับเหม่เม

“พี่เอาบทมาให้”พี่เปรมยื่นให้แล้วหันหลังกลับ แต่จู่ๆก็หยุดเดินแล้วกลับมาหาฉัน พี่เปรมค่อยๆโน้มตัวลงมาใกล้ๆ ฉันเอียงตัวหลบไปด้านหลังจนเกือบหงายหลัง พี่จะทำอะไรเนี่ย

“น้องบิวเบื่อคาบอีตาแบ๊ะๆใช่ปะ เดี๋ยวพี่สงเคราะให้ละกัน”เฮ้อ! ตกกะใจหมด นึกว่าจะจูบเราซะอีก...แต่ว่าพี่เขาคิดได้ไงเนี่ย อีตาแบ๊ะๆเนี่ย

“ชะ-ใช่”ฉันแอบเขินหน่อยๆ ก็พี่เขาหน้าตาดีไม่ใช่ย่อยๆเลย

“เอ่อ...ครูครับ ผมขอยืมตัวณฐาภรณ์ไปทำกิจกรรมกันก่อนนะครับ”พี่เปรมพูดอย่างสุภาพ

“ฮะ! พวกเธอจะบ้าเหรอ เป็นเด็กเป็นเล็ก”อีตาแบ๊ะๆพูดอย่างตกใจ

“เฮ้ย! ครูเข้าใจผิดแล้วครับ ผมหมายถึงกิจกรรมที่จะจัดในงานปัจฉิมหนะครับ”พี่เปรมแก้

“นี่พวกเธอจะจัดกิจกรรมบ้าๆในวันปัจฉิมเหรอ ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องเอาเรื่องนี้ไปฟ้องผอ.แน่”พูดจบก็ทำท่าจะเดินออกจากห้อง

“เดี๋ยวค่ะครู! พี่เปรมไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะ”ฉันตะโกนเรียกแต่อีตาแบ๊ะๆก็ไม่ฟังเดินดุ่มๆไปเรื่อย

“บิว เธออย่าไปสนใจครูเขาเลย ครูเขาแก่แล้ว เลยบ้าๆบ๊องๆ…เธอไปเถอะ”แมนหัวหน้าห้องพูดขึ้น

“อืม”

“พี่จะบ้าตาย ทำไมผอ.ยังปล่อยให้อีตาแบ๊ะๆมาสอนเด็กอีก”พี่เปรมบ่นขณะเดินไปยังหอประชุม

“บิวก็ว่างั้นแหละ ไม่รู้ตอนนี้อีตาแบ๊ะๆจะไปพูดอะไรกับผอ.รึเปล่า”เห็นด้วยอย่างแรกเลยค่ะ เสียดายค่าจ้างเปล่าๆ...เริ่มเปลี่ยนสรรพนามแล้ว แฮะๆ

“ช่างเค้าเหอะ..อ่าว นั่นราฟนี่”ว่าจบก็เดินเข้าไปในหอประชุมทันที

“ราฟ น้องก็มาเหรอ”พี่เปรมเดินไปทักราฟทันที

“อืม เบื่อๆเคมีหนะ แล้วพี่เป็นใครเหรอ”ราฟลุกขึ้นนั่ง จากตอนแรกนอนแบนราบอยู่บนเวที

“โทษที พี่ลืมไปว่าราฟความจำเสื่อม พี่ชื่อเปรม เป็นผู้กำกับละครเรื่องที่น้องแสดงนั่นแหละ”พี่เปรมเดินขึ้นไปบนเวทีแล้วพูด ส่วนฉันไม่รู้จะทำอะไรเลยยืนข้างๆเวที ไม่กล้าขึ้นอ่า ทำไงดีๆ

“บิว ขึ้นมาบนเวทีด้วยกันสิ ไปยืนอยู่ข้างล่างทำไม”พี่เปรมพูดดุๆ

“เอ่อ...”ขึ้นก็ขึ้นวะ

“พอดีเลย น้อง 2 คนซ้อมคู่กันไปก่อนนะ พี่จะไปดูสถานที่หลังเวทีก่อน”พูดจบก็ลุกขึ้นไปทันที ฉันที่พึ่งขึ้นมาถึงก็ไม่รู้จะทำอะไร จึงได้แต่ยืนเก้ๆก้างๆ เกาหัวแรงๆหลายที

“จะซ้อมรึเปล่า มัวแต่เกาหัวอยู่นั่นแหละ ไม่สระผมรึไง”กรี๊ดๆๆๆๆ ราฟพูดกับฉัน ดีใจจัง...เสียอย่างเดียว ทำไมต้องพูดกวนฝ่าพระบาทฉันด้วยเนี่ย

“สมองกลับรึไงถึงมาเสวนากับฉันหนะ”ฉันพูดกวนๆกลับ

“สงสัยจะใช่  เพราะปกติฉันไม่คุยกะคนบ้าหนะนะ”อะไรนะ! นะ-นาย ทำไมถึงปากเสียเหมือนแต่ก่อนอ่า ขนาดความจำเสื่อมนะเนี่ย

“เชอะ น่าจะไปหาหมอนะนายหนะ”

“ทำไมต้องหาหมอด้วย”ราฟพูดงงๆ

“ก็ไปผ่าหอมออาออกจากปากนายไง โฮะๆ”สะใจโจ๋โว้ยๆ

“นี่เธอ! น่ารักจัง”ว้ายๆ ชมฉันทำไมงะ ฉันด่านายอยู่นะ เขินๆๆ

“บ้า!”ฉันพูดเขินๆ พร้อมกับเอี้ยวตัวไปมา

“น่ารักจริงๆ”กรี๊ด ไม่ต้องชมก็ได้ รู้ตัวๆ...แต่ เอ๊ะ ถ้าลองผวนดู มันก็ต้องเป็นน่าลิงจั๊กๆดิ กรี๊ด! อีตาบ้าเอ้ย

“หล่อตายแหละ นายหนะ”

“หล่อกว่าเธอก็แล้วกัน”

“เอ้า พูดอะไรของนาย นายเป็นผู้ชายก็ต้องหล่อกว่าฉันอยู่แล้วหนิ” นายกวนเกินไปแล้วนะ...ราฟ

“ใช่ไง”

“งั้นฉันก็สวยกว่านาย”

“ใช่ไง”

.....จบ....ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก พูดดิ ทำไมไม่พูดต่อ...คิดซิๆ ว่าจะพูดไรดี อ๋อๆ คิดออกแล้ว

“ยัยน้ำเน่าไปไหนซะหละ ทำไมไม่มาเกาะนายเหมือนทุกๆวัน” ทำไมถึงปล่อยนายไว้คนเดียว ปกติเกาะนายแจไม่ใช่เหรอ

“น้ำหวานเหรอ...ไปเยี่ยมพ่อที่ปารีสหนะ”ดีนะเนี่ยที่ไม่จ้างคนมาเฝ้าราฟ

“ราฟจ๋า...เอมมาแล้ว รอนานมั้ยเอ่ย”เสียงแหลมๆดังขึ้นจากประตูหอประชุม ฉันรีบหันไปมอง เห็นยัยอวบอึ๋มคนหนึ่งกำลังวิ่งตรงมายังเวที นี่ๆเธอ อย่าวิ่งได้ปะ ลูกนิมิตมันเด้งอ่า

“เฮ้อ!”ราฟถอนหายใจหนักๆ

“ยัยนั่นเป็นใครเหรอ”ฉันถามราฟโดยไม่หันไปมองราฟ แต่กำลังจ้องลูกนิมิตยัยนั่นอยู่ ใช่ของจริงของปลอมอะ อยากพิสูจน์จัง

“เพื่อนน้ำหวาน”ราฟตอบอย่างเบื่อหน่าย…โห ขนาดตัวอยู่ปารีสยังปล่อยเห็บตัวเบ้อเริ้มมาเฝ้าราฟอีกเหรอเนี่ย

“ทำไมราฟอยู่กับบิวแค่ 2 คนเองคะ”ยัยเอมพูดหวานๆ แต่ฉันดูจากแววตาก็รู้ว่าฝืนใจพูด

“ทำไมหละ พระ-นางเขาจะอยู่ด้วยกันมันผิดเหรอ”ฉันพูดออกไปอย่างท้าทาย

“อ้อ เปล่าหรอก แค่ถามดูเฉยๆ”ยัยเอมใช้จังหวะที่ราฟหันไปทางอื่นชนฉันจนเกือบตกเวที

หนอยนังบ้าเอ้ย อย่าให้ได้โอกาสนะ แม่จะใช้บาทาตบลูกนิมิตแตกเลย

“เธอมาทำไม”ราฟพูดห้วนๆ

“ทำไมราฟพูดแบบนี้หละ เอมแค่เห็นราฟออกมาจากห้องคนเดียวเลยเป็นห่วง”ยัยเอมทำท่าทางจริตจะกร้าน(พิมพ์ถูกปะเนี่ย)

“เธอกลับไปเถอะ พอดีฉันกำลังซ้อมละครกับยัยลิงอยู่”กรี๊ด นายด่าว่าฉันเป็นลิงเหรอ อีตาบ้า

“นะ...”ฉันกำลังจะอ้าปากว่าแต่ยัยเอมก็พูดสวนขึ้นมา

“หมายถึงบิวเหรอคะ ฮ่าๆ”หนอย ยัยบ้า ได้ทีละเอาใหญ่เลยนะแก

“เสียมารยาทจังนะแก!”ฉันด่ายัยเอมลอยๆ

“เธอว่าฉันเหรอ!”ตะคอกฉันเหรอยัยบ้า

“เปล๊า อยากรับก็รับดิ ฉันไม่ว่า”พูดจบก็เดินไปนั่งข้างๆราฟ

“นี่ อย่านั่งใกล้ฉันมากกว่า 1 ฟุตนะ เดี๋ยวหมัดกระเด็นใส่”ยัยเอมหัวเราะลั่นแล้วพูดกับราฟ แต่ดูเหมือนราฟจะไม่สนใจฟัง

“ไอ้บ้า!”ฉันยกมือขึ้นจะตบหัวราฟแต่โดนราฟจับไว้ก่อนที่จะโดนหัว

“อย่านะ เดี๋ยวทรงผมเสียทรง”ยังมาห่วงหล่ออีก

“นี่แหนะๆ”ฉันไม่สน แล้วเอามือขยี้ผมราฟจนยุ่งเหยิง ก๊ากๆ สะใจๆ แต่ทำไมยิ่งหล่อฟระเนี่ย เซอร์ดีจัง เท่ๆๆๆๆๆ

“เธอกำลังจะทำมิดีมิร้ายฉันรึเปล่าเนี่ย”ราฟทำท่าผวาแล้วกระเทิบหนี ฉันใช้โอกาสนี้แกล้งราฟ จึงเดินไปใกล้ๆทำท่าจะงับหัวเขา ราหร้องจ้ากแล้ววิ่งหนีแล้วร้องลั่นหอประชุมจนพี่เปรมรีบวิ่งออกมาดู

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น!”พี่เปรมตกใจตื่น

“ช่วยด้วยๆ ยัยนั่นจะปล้ำผ๋มมมมม”ราฟร้องกลัวๆ แล้ววิ่งไปหลบที่หลังพี่เปรม

“ห๊า”พี่เปรมตะโกนลั่น

“พี่เชื่อเขาเหรอ”ฉันพูดอย่างจริงจัง

“เชื่อ!”พี่เปรมพูดอย่างเต็มปากเต็มคำ

“ทำไมพี่พูดอย่างนี้หละ ใจร้าย”ฉันทำท่าจะร้องไห้

“ก็พี่เขารู้ถึงนิสัยแท้จริงของเธอไง”

“ไม่จิ๊งงงงงงง”

ขอโทษที่อัพช้านะคะ

เพราะคิดเนื้อเรื่องไม่ออกสักทีอ่าค่ะ

โวต+เม้นด้วยนะคะ

แท้งๆๆๆๆ

ตอนที่40

เหนื่อยจริงๆ เหนื่อยมากๆ

ในที่สุดวันนี้ราฟก็จะได้ออกจากโรงพยาบาล  ฉันกับเหม่เมจึงรีบบึ่งรถออกจากบ้านทันทีแล้วมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล

-ก๊อกๆ-

เหม่เมเคาะประตู2ทีแล้วเดินนำเข้าไป อ่าว ยังไม่มีใครมาเยี่ยมราฟเลยเหรอ

“หวัดดีเหม่เม”ราฟทักทายเหม่เมแล้วยิ้มหวานให้...ตุ้บ...เหมือนมีใครโยนขี้กองหนึ่งใส่หน้าฉันยังไงยังงั้นเลย (ช่างเปรียบ) ทำไมหละ  ทำไมเขาไม่ทักฉัน ทำไมไม่ยิ้มให้ฉันเหมือนที่ทำให้เหม่เมบ้างหละToT

“หวัดดีราฟ”ฉันทักราฟแล้วยิ้มแฉ่งให้ แต่ราฟกลับไม่มองหน้าฉันเลยแม้แต่น้อย

“เหม่เม...วันนี้เธอมาทำไมเหรอ ฉันจะกลับวันนี้แล้วนะ”ราฟไม่สนใจฉันแล้วหันไปคุยกับกับเหม่เมต่อ

“เอ่อ  คือว่า  เราสองคนมารับนายกลับบ้านหนะ”เหม่เมพูดอย่างยากลำบากเพราะตอนนี้สถานการณ์กำลังตึงเครียด

“เอ่อ  น้ำหวานนัดกับผมว่าจะมารับแล้วหละ”เฮ้อ! ฉันก็นึกไว้อยู่แล้วหละ

“งั้นเรากลับกันเถอะ”ฉันกระซิบบอกเหม่เมเบาๆ

“จะเป็นไรไหมถ้าเราจะไปส่งนายด้วย”เหม่เมโพล่งออกไป

“ได้สิ เธอกับน้ำหวานเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ”นายไม่ต้องทำท่าทางดีใจที่เหม่เมจะไปส่งขนาดนั้นก็ได้นะราฟ โปรดเห็นใจคนที่ยืนอยู่ตรงนี้บ้าง ถึงจะเป็นเหมือนเศษหนึ่งส่วนเกินก็เถอะ

“อืม”เหม่เมกัดฟันพูด

“ราฟจ๋า   น้ำหวานมาแล้ว”น้ำหวานเดินเข้ามาแล้วพูดเสียงใส...ใสเหมือนส้นเท้าฉันนั่นแหละ

“อ่าว พวกเธอก็มเหรอ”น้ำหวานใช้น้ำเสียงอย่างขัดใจที่ฉันกับเหม่เมอยู่ในห้อง เชอะ นึกว่าฉันดีใจมากรึไงยะที่เห็นแก นังน้ำเน่าๆๆโคตรๆๆ

“อะไรกันยัยบ้า พูดยังกะไม่อยากให้พวกเรามายังไงยังงั้นเลย”เหม่เมตำหนิน้ำเน่ายิ้มๆ แต่ฉันรู้ว่าในใจเหม่เมตอนนี้คงจะคิดว่าหมั่นไส้ๆๆๆๆๆๆอะไรประมาณนี้แน่ๆ

“เปล๊า ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักคำ แล้วพวกแก เอ้ย พวกเธอมาทำไมหละ”พูดจบก็เดินไปออเซาะราฟทันที อีบ้าเอ้ย ดูมันทำหน้าเข้า ไม่ต้องยั่วขนาดนั้นก็ได้ โว้ยๆๆๆๆ ฉันเกลียดยัยนี่จัง!!!!

“ก็มารับราฟกลับบ้านอะดิ”เหม่เมเดินไปประชันหน้ากับยัยน้ำเน่า

“แต่ฉันจะไปแวะไปเที่ยวกับราฟนะ”

“ก็ดี ฉันกำลังอยากไปเที่ยวอยู่พอดี ว่าแต่จะไปไหนก่อนดีหละ”เหม่เมพูดแล้วทำตัวร่าเริงเหมือนกำลังมีความสุข

30นาทีผ่านไป

เราทั้ง4ก็มาอยูในร้านไอติมและเลือกมุมลับๆเพราะเดี๋ยวโดนแฟนคลับราฟรุม ขนาดราฟสวมแว่น เอาผมปิดหน้าปิดตายังมีคนมองเลย

“ราฟคะ วันปัจฉิมนี้ราฟเป็นคู่ควงให้น้ำหวานหน่อยได้มั้ยคะ”ยัยน้ำเน่าอ้อนราฟ อยากใช้เท้าบี้แกหน้าแกจริงๆเล้ย!

“ได้สิครับ”ราฟตอบยิ้มๆ ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ ทำไมเขา 2 คนต้องทำแบบนี้ต่อหน้าฉันด้วย เหม่เมที่นั่งข้างๆฉันเอื้อมมือมากุมมือฉันแล้วบีบเบาๆเป็นเชิงปลอบ

“เอ่อ ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”ฉันพูดเสียงสั่น แล้วรีบเดินออกไปทันที

ในห้องน้ำ ฉันมองดูสภาพตัวเองในกระจก เฮอะๆ โทรมเป็นบ้าเลย เป็นเพราะแบบนี้รึเปล่าราฟถึงไม่ยอมมองหน้าฉัน เป็นเพราะหน้าฉันมันโทรมใช่ไหม คงไม่ใช่เพราะเขาเกลียดฉันใช่มั้ย หยาดน้ำตค่อยๆพลั่งพลูออกมาช้าๆ

-แอ๊ด-

ประตูถูกเปิดออกโดยยัยน้ำเน่า  ฉันรีบปาดน้ำตาออกทันที ยัยนั่นส่งสายตาเยาะเย้ยมาให้พร้อมกับแสยะยิ้ม

“ฮึๆ ได้ยินรึเปล่าว่าราฟตกลงเป็นคู่ควงให้ฉันในวันปัจฉิม”ได้ยินสิ เต็มๆหูด้วย แกจะมาตอกย้ำฉันทำไม...ยัยมารร้าย

“แล้วไง”ฉันพูดอย่างท้าทาย

“ก็ไม่แล้วไง แค่เธอแพ้พนันฉันเท่านั้น”พนันอะไรของยัยนั่นอีกแล้ว

“...”

“อะไรกัน นี่เธอลืมไปแล้วเหรอว่าเราพนันกันว่ายังไง”ยัยน้ำเน่าก้าวมาหาฉันจนหน้าของเราใกล้กันประมาณ 1 คืบ ยัยนั่นจ้องตาฉันเขม็ง “เราพนันกันว่าใครได้เป็นแฟนราฟแล้วควงเขาไปงานปัจฉิมได้แสดงว่าคนๆนั้นชนะ”แววตาของฉันสั่นวูบ ทำให้ยัยน้ำเน่ากระตุกยิ้มมุมปาก

“...”ฉันเงียบ เฮ้อ! น้ำเน่า แกต้องการแค่ให้ฉันแพ้ใช่ไหม ได้ ฉันยอม...ฉันเบื่อๆๆเบื่อหน้าแกเต็มทนแล้ว รีบๆจบซักที

“แล้วก็อย่าลืมหละว่าผู้แพ้จะต้องทำตามผู้ชนะ1อย่าง”ฉันรีบเดินออกจากห้องน้ำทันที เฮ้อ เรื่องมันควรจะจบตั้งแต่ตอนที่ราฟไล่ฉันแล้วหละ ฉันมันบ้าเองที่ยังดื้อด้านพยายามวิ่งไล่ตามจับหัวใจนาย ทั้งๆที่ฉันน่าจะรู้ว่านายลืมฉันไปแล้ว ฉันไม่น่าบ้าตั้งนานแล้ว ตอนนี้ฉันเหนื่อยมากๆ เหนื่อยจริงๆ ฉันไม่ไหวแล้ว ลิมิดของฉันถึงจุดขีดสุดแล้ว

ฉันพึ่งจะรู้ว่าความรักมันเหนื่อยยากขนาดนี้ หรับคนอื่นความรักกว่าจะได้มามันยากมาก แต่สำหรับฉันการรักษาความรักให้คงอยู่ต่างหากที่ยากลำบาก และตอนนี้ฉันยอมแพ้ให้โชคชะตาแล้วหละ ขอโทษที่ฉันเข้มแข็งไม่พอ ฉันพยายามทำให้ตัวเองสนุกสนานแล้ว แต่ก็ไม่สามารถลืมความเสียใจได้ ฉันขอหยุดแค่นี้ ถึงแม้ว่าฉันจะเสียใจแค่ไหนก็ตาม

ฉันเดินไปถึงโต๊ะที่ราฟนั่งอยู่กับเหม่เม ฉันอยากบอกลาเขาเป็นครั้งสุดท้าย ฉันอยากให้เขามองหน้าฉันสักนิดหนึ่ก็ยังดี นายช่วยมองหน้าฉันเหมือนเดิมได้ไหม

“เหม่เมฉันอยากกลับแล้วหละ”ฉันบอกเหม่เมแต่ตายังมองราฟ แต่เขาก็ยังไม่มองหน้าฉันอยู่ดี

“ราฟ ฉันจะมาลานายเป็นครั้งสุดท้าย นายช่วยมองหน้าฉันหน่อยได้มั้ย มองหน้าฉันหน่อยสิ เหมือนเมื่อก่อน นายชอบมองหน้าฉันไม่ใช่เหรอ สักนิดก็ยังดี”ฉันพูดพร้อมกับเขย่าตัวราฟแรงๆ

“ปล่อยฉัน”ราฟพูดเสียงเรียบ

“ไม่! จนกว่านายจะมองหน้าฉัน”ฉันตะโกน

-ผลั๊ก-

“นะ-นายผลักฉัน 2 ครั้งแล้วนะราฟตั้งแต่ที่เรารู้จักกัน นายทำให้ฉันปวดใจแค่ไหน รู้บ้างไหม!” ฉันลุกขึ้นแล้วพยายามเข้าไปหาเขาอีกครั้ง

-เพี๊ยะ   เพี๊ยะ-

ชา...ความรู้สึกแรกที่ฉันรู้ในตอนนี้ แล้วรู้สึกถึงอะไรบางอย่างไหลออกมาจากริมฝีปากของฉัน ฉันค่อยๆใช้นิ้วปาดออกมาดูและรู้ว่ามันเป็นเลือด .....

............................................................................................

บิวสลบไปต่อหน้าต่อตาทุกคน เหม่เมรีบผลักน้ำหวานที่ยืนขวางทางอยู่จนล้ม แล้วรีบไปประคองบิว

แล้วเหตุการณ์ณืๆหนึ่งก็โผล่เข้ามาในสองของราฟ มันเป็นภาพที่ชุลมุนน่าดู เพราะมันเต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตาที่กำลังทะเลาะวิวาทกัน และหนึ่งในนั้นมีเขาลงไปปะปนอยู่ด้วย เขากำลังบุกฝ่าฝูงคนจำนวนมากเพื่อไปที่ไหนสักแห่ง และเขาก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังถูกรุมตบ ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีอะไรมาต่อยเข้าเต็มๆที่หัวใจ เขารีบวิ่งไปช่วยเธอทันทีโดยไม่สนว่ามีผู้หญิงหลายคนโดนเขาชก เขารีบอุ้มเธอขึ้นมาทันที แต่แล้วเหตุการณ์ต่างๆก็หายไป  เขาพยายามนึกว่าผู้หญิงคนที่เขาช่วยคนนั้นเป็นใคร เพราะตอนที่เขาอุ้มเธอ ผมของเธอปิดหน้าเอาไว้บางส่วน แถมยังมีแผลเต็มใบหน้าอีกด้วย ราฟพยายามคิดๆๆๆๆ

“ราฟ! นายมัน...นายทำให้เพื่อนฉันเสียใจหลายครั้งแล้วนะ นายเชื่อแต่ยัยผู้หญิงแพศยานั่นคนเดียว แม้แต่บิวคนที่รักนายมากที่สุด นายก็ยังไม่เชื่อเธอ นายมันโง่ๆๆๆๆ โง่ที่ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่คอยดูแล คอยเป็นห่วงนายมาตลอด ต่อจากนี้ไปฉันจะไม่มีวันปล่อยให้บิวมาพบนายแน่ๆ นายสบายใจได้เลย...”เหม่เมพูดทั้งๆที่น้ำตาคลอเต็มเบ้าตาจนไม่เห็นภาพ เพราะน้ำตา เธอรู้สึกสงสารเพื่อนสาวเหลือเกิน เธอไม่ต้องการให้บิวมาเสียใจกับเรื่องแบบนี้อีกแล้ว

หลังจากที่เหม่เมพยุงบิวออกไป  น้ำตาของราฟก็ไหลออกมาช้าๆ โดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัว

“ราฟ ร้องไห้ทำไม”น้ำหวนาเห็นดังนั้นก็ตกใจ นึกว่าราฟจำบิวได้แล้ว

“เปล่าหรอก สงสัยฝุ่นเข้าตา”ราฟตอบ แล้วรีบปาดน้ำตาออก พยายามบอกตัวเองว่าเสียที่เรื่องที่เหม่เมว่าเขาต่างหาก คงไม่เกี่ยวกับคนที่ชื่อบิวแน่ๆ

ต้องขอโทษด้วยนะคะที่มาอัพไม่ตรงเวลา แต่เป็นเพราะเป็นหวัดจึงมาอัพไม่ได้

และขอโทษอีกเรื่องก็คือไม่สามารถบรรยายความรู้สึกเสียใจของบิวออกมาได้เต็มที่

เราทำได้แค่นี้แหละค่ะ

ยังไงก็โวต+เม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ

ตอนต่อไปเป็นตอนจบนะคะ

ฝากด้วยนะคะ

ปล.ถ้าเกิดพิมผิดตรงไหนก็บอกด้วยนะคะวันนี้ไม่มีเวลาตรวจดูคะต้องรีบไปทำงาน