ซ้อมดนตรี

  ...หาว...อะไรหนักๆล่ะเนี้ย  ตอนนี้กี่โมงกัน  ฉันลืมตาขึ้นมาเห็นท้องฟ้าข้างนอกยังมืดอยู่เลย  เฮ้ย!!!  ทั้งขะ...แขนและ...ขา  ไอ้ตาบ้า  นายเจวอนเอาแขนกอดฉันไว้แล้วเอาขาคีบฉันไว้เหมือนกัน

  “ว้ากกกกกกกกก...”

ฉันรีบลุกตัวออกจากที่นอน

  “งืมๆ...อะไรกันอีกล่ะเนี้ย  กำลังกอดหมอนข้างสบายๆอยู่เลย”

นายเจวอนขยี้ตาแล้วลุกขึ้นนั่งบนที่นอน

  “กะ...ก็ฉันบอกนายแล้วไง  ห้ามลุกลาม  แต่นายกลับมาลุกลามฉัน  ไอ้คนบ้าๆๆ”

ฉันหยิบของที่อยู่แถวๆโต๊ะเครื่องแป้งที่เป็นของนายบเจวอนปาไปใส่นายเจวอนทีล่ะชิ้น(ก็โต๊ะเครื่องแป้งของฉันของแต่ล่ะอย่างมันแพงน่ะสิ  เลยไม่กล้าเอาไปปาใส่)

  “ลุกลามที่ไหนกัน  ฉันนอนกอดหมอนข้างที่คั่นกลางเรานี่ไง  ไม่ได้ลุกลามซักหน่อย...เฮ้ย!!!”

  “เนี้ยหรอไม่ได้ลุกลาม  หมอนข้างตกอยู่ข้างเตียงนาย”

  “งะ...งั้นที่ฉันกอดเมื่อกี้ก็เป็น...”

  “หยุดๆๆๆ   ไอ้คนบ้าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป  นายนอนที่โซฟาเลยน่ะ”

  “จะไล่ฉันไปนอนที่โซฟาจริงๆงั้นหรอ  แต่...เธอมักจะอารมณ์เสียเมื่อเธอเห็นกางเกงในหรือชุดชั้นในที่ซักแล้วเปื้อนสิ่งสกปรกไม่ใช่หรอ”

ฮะ...เฮ้ย  ไดอารี่!!!

  “เออๆๆ  นอนก็นอน  แต่นายอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครน่ะ  ฉันอายอ่ะ  ขอร้อง”

ฉันรีบวิ่งปร่เข้าไปกอดแขนนายเจวอนนั่น

  “อือๆๆๆ  เธอไปอาบน้ำได้แล้ว  ตอนนี้ตีห้าแล้วน่ะ  เดี๋ยวยัยลูกพี่ลูกน้องเธอก็มาตามหรอก  เมื่อคืนฉันยังได้ยินเสียงบ่นอยู่เลยน่ะ  รับองว่าวันนี้เกาะเธอแบบตุ๊กแกแน่ๆ”

ถ้าเป็นเมโลดี้เกาะเป็นตุ๊กแกก็ดีอยู่หรอกน่ะ  แต่ถ้าเป็นยัยแก๊งบาร์บี้นั่น  ฉันไม่ไหวหรอกน่ะ  ฉันรีบไปอาบน้ำแต่งตัว  วันนี้ค่อยยังชั่วหน่อยที่กระโปรงไม่สั้น  ไม่งั้นน่ะ  ฉันคงต้องตกเป็นข่าวอีกแน่นอนเลย  ฉันลงมาข้างล่างก่อนนายเจวอน  เพราะนายนั่นกำลังอาบน้ำอยู่

  “การ์เดี้ยน!!!  เมโลดี้อยากไปนอนกับการ์เดี้ยนจังเลย  เมโลดี้ไม่ชอบเลย...ที่นายบ้านั่นเข้ามาอยู่ในบ้าน”

  “ฉันก็ไม่ชอบเหมือนกันนั่นแหละ   แล้วเมื่อคืนเป็นไงบ้างอ่ะ  นอนสบายทั้ย???”

  “เมโลดี้ฝันว่าเมโลดี้เจอผู้ชายคนหนึ่ง  เค้าหล่อๆหน่อย  ดึงดูดมีเสน่ห์น่าสนใจมากเลย  แล้วเค้าก็โตกว่าเมโลดี้ด้วย”

งั้นแสดงว่านอนหลับฝันดีชัวร์

  “ไปโรงเรียนกันเถอะ...”

นายเจวอนที่เพิ่งออกจากลิฟท์ก็เดินมาที่ฉันกับเมโลดี้ยืนคุยกันอยู่  เมโลดี้รีบกอดแขนฉันไว้

  “ยังไม่ได้กินอะไรเลยน่ะ”

  “ฉันสั่งน้าสมจิตไว้แล้ว  วันนี้เป็นแซนวิซกับนม  เอาไปกินในรถได้”

นายเจวอนพูดแล้วน้าสมจิตก็ออกมาจากครัวพร้อมกับกล่องแซนวิซและนมสามกล่อง

  “ขอบคุณครับ”

  “ไม่เป็นไรหรอกพ่อคุณ  แต่เหมือนป้าจะเคยเห็นคุณที่ไหนน่ะ...”

  “น้าคงจำคนผิดมั้งครับ  ผมไปก่อนน่ะครับ”

นายเจวอนเดินถือแซนวิซและนมเดินออกไป  ฉันและเมโลดี้ก็เดินออกไปตาม  ส่วนน้าสมจิตก็เกาหัวแล้วเดินกลับเข้าไปในครัว

  “แจกเสบียงอาหารก่อน  เอาไปๆ”

พอขึ้นรถ  นายเจวอนหยิบแซยวิซให้เมโลดี้ก่อน  เพราะเมื่อกี้เมโลดี้จะนั่งเบาะหลังกับฉัน  แต่โดนนายเจวอนไล่ไปนั่งข้างหน้า  เมโลดี้เลยงอนนายเจวอนเล็กน้อย

  “ขอบใจ...”

ฉันพูดแล้วกินแซนวิซในมือ  ง่ำๆ  อร่อยจริงๆ

  “นี่ๆๆ  วันนี้เราไปซ้อมดนตรีกันดีมั้ย”

ยัยแพรแพรวพูดแล้วร้องเพลงเบาๆ

  “ใช่ๆ  ก็ดีเหมือนกันน่ะ  พวกเราไม่ได้ซ้อมกีนตั้งนานแล้ว  เดี๋ยววันนี้ฉันโทรจองห้องดนตรีให้  เลิกบ่ายโมงใช่มั้ย  งั้นโทรตอนนี้เลย”

ยัยซาโกะพูด  เพราะยัยนี่รู้จักกับเจ้าของห้องซ้อมดนตรี

  “เออ...แต่ฉันไปไม่ได้น่ะสิ”

  “อ้าวเฮ้ย!!!  ทำไมแกไปไม่ได้ล่ะการ์เดี้ยน  มันไกล้จะแข่งแล้วน่ะเว้ย”

ยัยแพรแพรวพูดอย่างอารมณ์เสีย

  “ทำไมถึงไปไม่ได้น่ะหรอ...ก็เพราะว่ายัยนี่โดนกักบริเวณน่ะสิ”

นายเจวอนจู่ๆก็โผล่มาจากไหนไม่รู้พูดแทรกขึ้น

  “เธอโดนกักบริเวณนี่เอง  แล้วพวกเราจะไปซ้อมกันที่ไหนล่ะเนี้ย  ที่การ์เดี้ยนไปได้อ่ะ  เพราะถ้าเราขาดมือกลองมันก็ไม่สนุกสิ”

ยัยปอฝ้ายโผล่หัวขึ้นมาจากหนังสือนิยายน้ำเน่าบ้าๆบอๆนั่น

  “ฉันนึกว่าแกอ่านนิยายแล้วไม่สนใจซะอีก”

ยัยแพรพลอยที่กำลังนั่งมองหนุ่มๆที่หน้าต่างพูดขึ้น

  “ฉันก็อ่านอยู่นั่นแหละ  แต่ก็ฟังไปด้วย  เดี๋ยโดนด่าอีก  แล้วจะทำยังไงกันดีล่ะทีนี้...”

  “ฉันคิดว่าพวกเรา...ไปซ้อม...ที่บ้านฉันกันดีม้ย”

  “บ้านแกมีห้องซ้อมดนตรีด้วยหรอการ์เดี้ยน”

ยัยลูกนัทถามเมื่อเช็กแว่นตาแล้วใส่กลับเข้าไปเหมือนเดิมเสร็จ

  “มีสิๆๆ  บ้านการ์เดี้ยนมีห้องซ้อมดนตรีด้วย  เมโลดี้ชอบเข้าไปเล่นดนตรีกับการ์เดี้ยน”

เมโลดี้ย้ำว่าบ้านฉันมีห้องซ้อมดนตรี  ก็มีจริงๆน่ะสิ  มีครบชุดอีกด้วย  เพราะฉันคิดว่าซักวันพวกนี้ต้องมาซ้อมดนตรีบ้านฉันแน่  เพราะว่าเดี๋ยวนี้ห้องซ้อมดนตรีมันเริ่มแพงแล้วด้วยสิ

  “งั้น...เราไปซ้อมดนตรีบ้านการ์เดี้ยนกัน!!!”

  “อะไรกันๆ  พาเพื่อนมาซะเยอะแยะเชียว  หวัดดีลูกหวัดดี”

ว่าแล้วไง  แม่ต้องว่าให้ฉันจริงๆด้วย 

  “วันนี้หนูพาเพื่อนมาซ้อมดนตรี  เดี๋ยวใกล้จะแข่งแล้ว  ไม่ซ้อมก็ไม่ได้ที่หนึ่งสิ”

  “หวังสูงจริงเชียวน่ะแม่คุณ...”

นายเจวอนกระซิบข้างๆหูฉัน  ไม่ใช่แค่เพื่อนฉันมาอย่างเดียวน่ะ  เพื่อนนายเจวอนนั่นก็มาด้วยเหมือนกัน  คนก็เลยเพิ่มทวีคูณเยอะมาก

  “อือๆๆ...ขึ้นไปๆ  เดี๋ยวแม่ขอตัวไปทำสปาก่อนน่ะลูกๆ  อยากกินอะไรสั่งเลยๆ”

แม่พูดแล้วเดินออกไป

  “ขึ้นไปที่ห้องฉันกันเถอะ  รีบๆซ้อมจะได้รีบๆกลับ”

ฉันพูดแล้วรีบเดินไปกดลิฟท์ทันที

  ~ณ ห้องซ้อมดนตรี(ของฉัน)~

  “เพลงแรกเพลงไรดี???”

ฉันถามยัยแพรแพรวขณะที่ฉันกำลังเดินไปหยิบไม้กลอง

  “เพลงอะไรก็ได้...ฉันร้องได้หมดแหละ”

  “ขอเพลง Only look at me หน่อยได้ไหม  อยากฟัง...ได้ข่าวว่าวงของพวกเธอเล่นได้เพราะมาก”

นายเวลที่นั่งอ่านหนังสือเงยหน้าขึ้นมาบอก

  “ก็ได้ๆ  งั้นพวกเราเริ่มกันเลย...”

  ~แฉบๆๆๆ  แฉ่~

  เพลงนี้ฉันก็ชอบเหมือนกันน่ะ  มันสนุกดี  ฉันเริ่มขึ้นจังหวะกลอนให้แล้วยัยพวกนั้นก็ตาม  อ้อ...ลืมแนะนำตำแหน่งของทุกๆคนไป  แพรพลอย=เปียโน  แพรแพรว=นักร้องนำ  ลูกนัท=กีต้าร์  ลูกไม้=คลรัส  เมโลดี้=ไวโอลีน(แค่ลองให้เข้าร่วม  ถ้าทุกคนเห็นด้วยว่าเมโลดี้มีฝีมือดี  ก็จะได้อยู่วงเดียวกับพวกเรา)  ซาโกะ=เบส  ปอฝ้าย=คลอรัส  และฉัน...กลองชุด  ยัยลูกไม้เริ่มบรรจงดีดกีต้าร์อย่างเบามือ  ยัยซาโกะก็บรรจงเกาเบสเหมือนกัน  ส่วนยัยแพรพลอยก็บรรจงเปียโนขึ้นพร้อมๆกับไวโอลีน  และตามด้วยเสียงร้องของยัยแพรแพรว  ส่วนหน้าที่ฉันก็แค่ตีจังหวะเดิมๆ...

  “โหหหห....สมคำร่ำลือเลย  สนุกมาก  ไพเราะมากเลยด้วย  เพลงนี้ฉันคิดว่าเล่นยากแล้วน่ะ  แต่พวกเธอกลับเล่นแบบนุ่มๆสบายๆ  ยกนิ้วให้เลยคร้าบผม”

นายเวลที่นั่งอึ่งเมื่อเพลงจบไปเกือบสิบกว่าวินาทีที่แล้ว

  “ใช่ๆ  ฉันว่าน่ะ  วงของพวกเธอยังจะเพราะกว่าวงต้นฉบับซะอีก”

ตามด้วยนายบีวอน

  “พวกนายก็เว่อร์ไป  คงเป็นเพราะได้เสียงเปียโนของแพรพลอยแล้วก็เสียงไวโอลีนของเมโลดี้มั้ง  อ้อ...เมโลดี้  เธอรู้โน็ตเพลงของเพลงนี้มาจากที่ไหนหรอ”

ยัยแพรแพรวพูดแล้วหันไปถามเมโลดี้

  “ก็การ์เดี้ยนชอบซ้อมกลองเพลงนี้บ่อย  เมโลดี้เลยไปแกะเพลงมา  แต่ก็ไม่รู้ว่าลงตัวรึป่าว...”

  “ลงตัวสิ  เธอมีความสามารถสูงน่ะ  เข้าร่วมวงเดียวกับเรามั้ย...”

ยัยลูกไม้พูด  เมโลดี้มองหน้าทุกคนแล้วมองหน้าฉัน  ฉันรู้ว่าเมโลดี้อยากจะอยู่ร่วมวงเดียวกับฉันมานานแล้ว  ฉันพยักหน้าให้เมโลดี้นิดๆ 

  “จ๊ะ...”

หลังจากเสียงของเมโลดี้หลุดออกจากปาก  เพื่อนๆของฉันทุกคนก็ส่งเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจ(ย้ำ...แค่เพื่อนของฉัน)ส่วนพวกนายเจวอนก็เอาแต่นั่งฟังเพลงพลางหลับตาอย่างสบายอารมณ์  มีแต่นายเจวอนเท่านั้นแหละ  ที่มั่วแต่มองฉันอยู่ห่างๆ  กลัวว่าฉันจะหนีเที่ยวหรอย่ะ  ฉันไปไหนไม่ได้หรอก  โดนหักค่าขนมอยู่  ถ้ายิ่งออกไปอีกต้องไม่ได้เงินไปโรงเรียนซักบาทแน่เลย

  “พวกเธออ่ะ  กลับบ้านไปได้แล้ว  ตอนนี้ก็เกือบจะทุ่มครึ่งล่ะ  เดี๋ยวฉันให้ไอ้พวกนี้ไปส่ง”

นายเจวอนลุกขึ้นมาพูด  แล้วปรายตามองพวกเพื่อนๆ(ตอนมาพวกเพื่อนๆของนายเจวอนมาส่ง)

  “งั้นพวกฉันกลับก่อนแล้วกันน่ะ”  ยัยลูกนัทพูด

  “พรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียนจ้า”  ยัยซาโกะพูด

  “บ๊ายบาย...”  ทุกคนพูด...

  “อะ...อือ  บ๊ายบาย”

เพื่อนๆกลับกันหมด  ฉันต้องมาอยู่กับนายเจวอนบ้านี่อีกแล้วหรอเนี้ย

  “เธอน่ะ...ไปอาบน้ำได้แล้ว  เดี๋ยวฉันจะพาเธอลงไปในครัว”

  “ไปทำไมล่ะ???”

  “ไปทำอาหารกินสิ...”

อะ...อาหารงั้นหรอ  นายจะบ้าหรอไง  ฉันไม่เคยทำกับข้าวเลยน่ะ  แค่กระทะก็ไม่เคยจับ  แล้วจะให้ไปทำอาหาร  ถ้าฉันกำลังผัดผักบุ้งแล้วไฟมากระเด็นใส่ผมจนผมฉันไหม้ล่ะ  นายจะรับผิดชอบให้ฉันมั้ย...แต่ฉันก็ทำอะไรนายไม่ได้หรอก(เดี๋ยวไดอารี่รั่ว)เชอะ!!!สวยเซง

  ตอนนี้ฉันอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วก็มายืนอยู่ที่สมรภูมิรบแล้วด้วย  ฮือๆๆๆ  ข๋อยอยากตาย...

  “วันนี้ฉันจะสอนอาหารแบบเบสิกก่อนน่ะ  นั่นคือ...แท่นแทน...”

  “มาม่า???”

  “ใช่แล้ว  วันนี้ฉันจะสอนเธอทำมาม่ากินไปก่อน  เดี๋ยววันอื่นฉันจะสอนอย่างอื่นอีก”

  “โห...ไม่เอาด้วยหรอกน่ะ  ฉันขอกินนมแล้วนอนดีกว่า”

ฉันเดินไปหยิบนมสี่-แอนด์แล้วกำลังจะเดินออกนอกครัว

  “เอ้...พรุ่งนี้จะเอาเรื่องผีซอมบี้  อ้อๆๆๆ  มีเรื่องใหม่  วันนี้ขนรัก...อุ๊บ”

ฉันรีบพุ่งตัวเข้าไปปิดปากนายเจวอนทันที  ก็ฉันกลัวว่าจะมีคนอยู่แถวๆในครัวนี่หน่า

  “โอเคๆ  ฉันยอมทำก็ได้”

  “อ๋อยอือออด”  (ปล่อยมือออก)

ฉันรีบปล่อยมือแล้วเอานมที่หยิบจากตู้ไปเก็บ

  “แค่นี้ก็จบ  ให้ได้ขู่ทุกทีเลยน่ะ”

ถ้าไม่อยากขู่แล้วจะขู่ทำไมล่ะ  นายนี่มันประสาทจริงๆ

  “ไหนๆ  ขั้นตอนแรกอะไรล่ะ”

  “ดูฉันก่อนน่ะ”

นายเจวอนพูดแล้วเทน้ำลงไปในหม้อต้ม  รอน้ำสุกแล้วก็เทมาม่าใส่ลงไป  ใส่ไข่และผักไปนิดหน่อย  ปิดฝากแล้วนับ1-20  แล้วเปิดฝากตักใส่ถ้วย  หอมจริงๆเลยน่ะเนี้ย

  “ถึงคิวเธอทำบ้างล่ะ”

อย่าท้าน่ะอย่าท้า  ของแค่เนี้ยใครๆก็ทำได้

  ~5นาทีผ่านไป~

  “ง่า...ทำไมมันดำแบบนี้ล่ะ”

มาม่าของฉันตอนนี้ดูแทบจะไม่ได้เลย  เส้นก็ดำเป็นบางเส้น  น้ำก็ดำคลำๆหน่อย  ยึย~~  แล้วฉันจะกินได้มั้ยล่ะเนี้ย

  “ในเมื่อเธอทำเอง  ก็เชิญกินเองน่ะ...”

ไม่ต้องมาประชดฉันเลยน่ะ  นายเจวอนซดน้ำมาม่าของนายเจวอน  เหมือนว่าจะอร่อยมากเลยน่ะเนี้ย  ฉันต้องไม่ยอมแพ้สิ  กินก็กิน...  ฉันลองซดน้ำของฉันดี  อึ๋ย~~  ทำไมมันขมแบบนี้ล่ะเนี้ย

  “เธอนี่บ้าจริงๆเล้ย...”

นายเจวอนพูดแล้วค้วาเอาถ้วยมาม่าของฉันแล้วพลักถ้วยมาม่าของนายเจวอนมาให้ฉันแทน  แล้วนายเจวอนก็ซดกินอย่างง่ายดาย

  “มะ...มันขมน่ะ”

  “ขมแล้วไงล่ะ  กินไปเดี๋ยวก็ต้องถ่ายอยู่ดี  กินให้อิ่มก็ยังดีกว่าไม่กินอะไรเลย  เธอก็รีบกินซะ”

นายคิดอะไรอยู่กันแน่เนี้ย  ฉันค่อยๆหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วกินมาม่าของนายเจวอน...ขอบคุณน่ะสำหรับมาม่า

--*ขอบคุณทุกเม้นแอนด์ทุกโหวตเลยน่ะค่ะ  ตอนนี้แบมก้อได้อัฟแล้วเน้อ  หากผิดพลาดประการใด  ก็ขออภัย ณ ที่นี้ด้วยน๊า  จุ๊บๆๆ*--