23 : 47 P.M. 

            ฉันกลับมาที่คฤหาสน์  และพี่ราล์ฟก็กำลังมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาที่เฉยชา  ริมฝีปากของฉันเริ่มขยับเหมือนจะพูดออกมาแต่ก็ไม่กล้า  นอกจากจะยืนมองชายตรงหน้าอย่างนั้นไปเรื่อยๆ

 "ตกลงเราต้องการแบบนี้ใช่มั้ย"  พี่ราล์ฟถามฉันที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆโซล

"โซล"  ฉันเงยหน้ามองโซลที่ตอนนี้เอามือมาโอบไหล่ฉัน  เหมือนเป็นการบอกว่า  "ไม่ต้องกลัวนะ"  ฉันจึงหันไปมองพี่ราล์ฟอีกที  แล้วตัดสินใจพูดออกไป  "ค่ะ  เซย์ต้องการแบบนี้  เซย์เลือกที่จะอยู่กับโซล  เซย์รักเขามาก  ได้โปรด  พี่ราล์ฟเข้าใจเซย์เถอะนะคะ"

"งั้นก็ตามใจเรา"  พี่ราล์ฟพูดแล้วหันหลังให้กับฉันและโซล

 "พี่ราล์ฟคะ  เซย์..."  ฉันพยายามจะอธิบายแต่ดูเหมือนพี่ราล์ฟจะไม่ฟังเหตุผลอะไรทั้งนั้น

 "ไม่ต้องพูด!"  พี่ราล์ฟสั่ง  "เก็บข้าวของแล้วออกไปจากบ้านฉันซะ!"  ทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น  น้ำตาของฉันก็แทบจะไหลออกมา

"พี่ราล์ฟ!"

"ฉันไม่ใช่พี่ชายเธอ!!!!"  พี่ราล์ฟหันมาตวาดใส่ฉัน  แล้วพูดต่ออย่างเย็นชาว่า  "เธอไม่ใช่น้องสาวฉัน  แล้วไม่มีวันใช่อีกต่อไป  จงออกไปจากบ้านฉันซะไวรัญญา!!!!"  พี่ราล์ฟชี้นิ้วไล่  และมันเกินที่จะหักห้ามใจไม่ให้น้ำใสๆเอ่อล้นออกมาจากดวงตาของฉัน

"ไปกันเถอะเซย์"  โซลพูดกับฉัน  แล้วจูงมือฉันเดินไป  แต่ก่อนที่จะออกไปพ้นประตู  โซลก็หันมาพูดทิ้งท้ายกับพี่ราล์ฟ  "ผมสัญญาว่าจะดูแลเซย์ให้ดีที่สุด  และไม่มีวันทำให้เธอต้องเจ็บช้ำใจ  จะไม่มีวันทำให้เธอร้องไห้  นี่คือคำสัญญาของผมที่มีต่อคุณที่เป็นพี่ชายของเซย์  หรืออดีตพี่ชาย"  จบคำพูดของโซล  ฉันและเขาก็ก้าวออกจากคฤหาสน์หลังนี้ไป  พร้อมกับที่สายสัมพันธ์พี่น้องของฉันกับพี่ราล์ฟได้ขาดลง

หลายวันต่อมา

ณ  สนามบิน

 "เซย์  ยืนมองอะไรอยู่เดี๋ยวก็ตกเครื่องหรอก"  โซลเรียกฉันที่ยืนชะเง้อมองหาใครบางคนอยู่

 "อย่ามาตลก  นั่นเครื่องบินส่วนตัวของนาย  ถ้าฉันตกเครื่องก็แสดงว่านายทิ้งฉันไว้"  ฉันหันไปบอกโซล  แล้วหันกลับมาชะเง้อคอยาวตามเดิม  คืนนั้นพี่ราล์ฟโกรธมาก  แล้วหลายคืนก่อนฉันก็โทรศัพท์ไปหาพี่ราล์ฟเพื่อบอกว่าจะไปเยี่ยมคุณพ่อกับคุณแม่ของโซลที่อังกฤษ  แต่พี่ราล์ฟก็ไม่ยอมรับสาย  ฉันก็เลยส่ง E-Mail ไปแทนไม่รู้เหมือนกันว่าพี่ราล์ฟจะเปิดอ่านหรือยัง

 "ขึ้นเครื่องได้แล้วหน่า"

 "แต่..."

"หรือจะให้ฉันอุ้มขึ้นเครื่อง"

 "ไม่เอา"

 "งั้นก็รีบๆมาเร็วๆ"

 นั่นสิ  พี่ราล์ฟคงไม่มาแล้วล่ะมั๊ง

 "อืม...ไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ"

  *-*-*-*-*-*-*-*-*-*

บนดาดฟ้าของบริษัทเกรชเชอร์  สาขาประเทศญี่ปุ่น

"วันนี้เซย์กับโซลก็จะขึ้นเครื่องแล้ว"  เจี๊ยกพูดแล้วมองดูนาฬิกาข้อมือ  "คิดว่าคงไม่เกินสิบห้านาทีเครื่องก็คงออกแล้วล่ะมั๊ง"  เธอเหล่สายตาหันมามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆนิดนึง

"แล้วไง"  ราล์ฟถาม

   "ก็แล้วไม่คิดจะอวยพรน้องสาวหน่อยเหรอไงคะ  ที่ไปอังกฤษเนี่ยเพื่อไปแต่งงานด้วยนะ"  เจี๊ยกพูด

 "แล้วทำไมเธอไม่ไปร่วมงานแต่งงานเพื่อนเธอล่ะ" 

 "แหม!ต้องฝ่าด่านพ่อแม่สามีก่อนสิคะ  ถึงโซลจะดื้อดึงจนสามารถถอนหมั้นกับคุณหนูปุ๊กก้าปุ๊กกี้อะไรก็ไม่รู้ไปแล้วก็เถอะ  แล้วถ้าฉันได้การ์ดแต่งงานเมื่อไร  เดี๋ยวฉันก็ไปเองแหล่ะ  ว่าแต่คุณเถอะ  อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ  ทำมาดนิ่งเก๊กขรึมแบบเนี้ย  แต่จริงๆแล้วก็อยากจะดีใจกับน้องสาวด้วยใช่มั้ยล่ะ"

"มันแน่นอน  เพราะเซย์เป็นน้องสาวคนเดียวของฉัน  เพราะฉะนั้นฉันก็ไม่อยากให้น้องสาวของตัวเองกังวลสักเท่าไรหรอก  ถึงจะพูดจาอะไรที่มันรุนแรงไปนิดนึงก็เถอะ"

"หมั่นใจเหรอว่านิดนึง"

"แล้วเราล่ะ"

"ฮะ!"  เจี๊ยกเกิดอาหารงงเมื่อจู่ๆราล์ฟก็เปลี่ยนเรื่องซะงั้น

"แล้วเราล่ะ  จะแต่งงานกันเมื่อไร  ฉันเป็นพี่นะ  จะปล่อยให้น้องสาวตัวเองแต่งงานก่อนได้ไง"  ราล์ฟพูดหน้าตาย  ผิดกับเจี๊ยกที่ยืนจ้องเขาอ้าปากหวอ

"ย...อย่ามาพูดเล่นนะ  ไอ้เรื่องเมื่อปีก่อนน่ะ  ฉันไม่ถือ  ลืมมันซะเถอะ"  เจี๊ยกพูดแล้วเดินหนีไปเพราะความเขินอาย

"นี่!ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ  กลับมาก่อนสิยัยโหด!!!!"  ราล์ฟตะโกนเรียกเจี๊ยกซึ่งเดินไปไกลจากเขามากแล้ว

 "ไม่!!!!"  เจี๊ยกหันมาตอบแล้วเดินต่อไป

"ยัยแก่!!!!"  ดูเหมือนคำนี้จะได้ผล  เจี๊ยกชะงักฝีเท้าทันทีเมื่อได้ยินคำที่ราล์ฟพูด  แล้วดูเหมือนการไล่ล่าอย่างเอาเป็นเอาตายก็เกิดขึ้นบนดาดฟ้าแห่งนี้

บนเครื่องบินส่วนตัวของพรรคพยัคฆ์ดำ

"ที่เธอจะนั่งเล่นคอมไปถึงไหน  ไม่มานอนเอาแรงเหรอไง  มานอนบนอกฉันก็ได้นะ"  โซลพูดกับฉันที่นั่งเช็ค E-Mail อยู่

"ฝันไปเถอะย่ะ"  ฉันหันไปตอบโซล

 กริ๊งๆ...!!

อ๊ะ!มี E-Mail  เข้า

From  :  RG_RC@hayoo.com

To  :  Wairunya_sap@hayoo.com

 Date  :  17  Jun  2008,09:45:12  A.M.

 Subject  :  สวัสดี...คนแปลกหน้า

                >>  ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม  พี่ดีใจที่เราเลือกเส้นทางเดินของตัวเองได้

                        ขอให้มีความสุขมากๆนะ...เซย์ 

       จากพี่ราล์ฟนี่เอง  แหม๋!ขี้เก๊กจริงๆเลยนะพี่ชายเรา  อยากให้น้องสาวมีความสุขแค่นี้เองไม่เห็นต้องแกล้งทำเป็นดุเลยหนิ

"เป็นอะไรของเธอ  บ้าหรือเปล่า"  โซลถามเมื่อเห็นว่าฉันยิ้มไม่หุป

 "ไม่ได้บ้านะ  แค่อ่าน E-Mail แล้วมีความสุขแค่นั้นเอง"  ฉันตอบ

"ใครส่งมา  หนุ่มที่ไหนอีกล่ะ"

"จากพี่ราล์ฟย่ะ"

 "งั้นแล้วไป"

"โซล"

"อะไร"

 "นายรักฉันมั้ย"

 "อะไรของเธอ"

"ตอบมาสิ  ไม่ตอบฉัเดินมานั่งลงข้างๆฉัน  "ถ้าไม่รักฉันจะยอมลงทุนแบบนี้เหรอ  แล้วเธอล่ะรักฉันมั้ย"

  "อื้ม"

 "ตอบมาเดี๋ยวนี้นะ"

 "ก็บอกว่าอื้ม"

 "ไม่เอาอื้ม  จะเอาคำว่ารัก"

 "งั้นก็...ไอชิเตะรุ"  ฉันกระซิบที่ข้างหูของโซลเบาๆ

"หืม"

"เข้าใจมั้ย"

  "อืม...เข้าใจแต่..."  โซลเงียบไปแล้ว...

 จุ๊บ!

 หอมแก้มฉันไปอย่างจังก่อนที่จะกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูของฉัน

"ไอชิเตะ  อิรุโยะ  ฉันรักเธอต้องพูดแบบนี้ต่างหาก  แล้วแบบนี้ก็แปลว่าฉันรักเธอเหมือนกันนะ"  โซลพูดจบจึงโน้มตัวลงมาประทับรอยจูบที่ริมฝีปากของฉันอย่างอบอุ่นและแผ่วเบา  ในที่สุดฉันและเขาก็ได้อยู่ด้วยกันอีกครั้งหนึ่ง  เมื่อกี้ฉันพูดผิดไปงั้นฉันพูดใหม่อีกครั้งก็ได้

 "ไอชิเตะ  อิรุโยะ  ฉันรักนายนะ   นายยากูซ่าสุดแสบของฉัน"

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

โอ้วพระเจ้าจอร์จมันยอดมากกกก!!!!!
ในที่สุดก็จบสักทีกับเรื่องนี้
แทบตายๆ  อิอิ

**ปล.รักผู้อ่านทุกคนเลยค่า