เอาพันกันไปทางซ้ายแล้วลองมาพันทางขวาต่อพันไปพันมา อ่ะโธ่เว้ย!!!!มันผูกยังไงของมันฟะ ไอ้เนคไทเนี่ย!!!!
ก๊อก...ก๊อก...
ป้าบ...!
“โอ๊ย...!!!!” ฉันร้องทันทีที่โซลตบหัวฉัน
“ชักช้าอยู่ได้ ฉันนึกว่าเธอจมน้ำในอ่างตายไปแล้วซะอีก!” โซลพูด
“จะบ้าเหรอไง ใครจะบ้าจมน้ำในอ่างอาบน้ำ ไม่มีอ่ะ!!”
“แล้วทำไมถึงได้ชักช้านัก นี่มันจะเจ็ดโมงครึ่งอยู่แล้วนะ!”
“ก็...ไอ้เนี่ย” ฉันพูดแล้วชูเนคไทให้โซลดู
“อะไร”
“ก็...ฉันผูกไม่เป็น” ฉันตอบเสียงอ่อยๆ
“ฮึ่ย!งั้นมานี่เลย”โซลพูดอย่างรำคาญแล้วดึงข้อมือของฉันพาไปที่เตียงนอน เขาจับไหล่ของฉันแล้วกดให้นั่งลงบนเตียง แล้วจึงนั่งตามทีหลัง “หันมานี่”
“...” ฉันเงียบและทำตามที่โซลบอกอย่างว่าง่าย
ซลค่อยๆผูกปมเนคไทให้กับฉัน ฉันจึงได้แต่จ้องหน้าเขา บางทีหัวหน้าพรรคพยัคฆ์ดำ อาจจะไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรนักก็ได้นั่นสินะ!ถึงฉันจะเกิดมาเป็นหัวหน้ามาเฟีย ส่วนโซลเกิดมาเป็นหัวหน้ายากูซ่า แล้วทำไมเราจะต้องมีเรื่องยกพรรคพวกมาชกต่อยกันด้วยล่ะ เพียงเพราะว่าคำว่า ‘มาเฟีย’ กับ’ยากูซ่า’แปลได้ความหมายเดียวคือ พวกนักเลงที่ต้องมีเรื่องทะเลาะวิวาทชกต่อยกับอีกฝ่ายแค่นั้นน่ะเหรอ
“เสร็จแล้ว” โซลพูดขึ้น
“ขอบคุณนะ” โซลหันมามองฉันทันทีที่ฉันพูดจบ ฉันจึงยิ้มให้กับเขาอย่างจริงใจ
“ก็เพราะเธอน่ะมันไม่ได้เรื่องเลยน่ะสิ!!”อ๊าก...!!!!นี่ฉันอุตส่าห์ยิ้มให้ นายกลับมาพูดจาแบบนี้งั้นเหรอ
“ใครจะไปเก่งเหมือนนายกันเล่า ไอ้พ่อคนเก่ง!!” ฉันพูดอย่างประชดประชัน
“หึๆขอบคุณนะที่ชม”โซลยิ้มแล้วลูบหัวฉันอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ
“ฮึ่ย!ผมเสียทรงหมด”ฉันพูดแล้วเดินไปหยิบหวีที่โต๊ะเครื่องแป้ง “อุตส่าต์คิดจะดีด้วยแล้วเชียว สงสัยต่อให้จะตายจากกัน ฉันคงจะญาติดีกับนายไม่ได้แน่ๆ ไอ้คุณชายโซลเอ๊ย!” ฉันบ่นพลางหวีผมไปด้วย
ในขณะเดียวกันนั้นภายในห้องน้ำ โซลกำลังยืนผิงประตูห้องน้ำอยู่
“ทำไมไม่ยิ้มกลับไปฟะเรา บ้าชิบ!”
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
ณ โรงเรียนทรานซิส เวลา
“เอาๆๆจะมัวนั่งอืดอาดยืดยาดกันไปถึงไหนฮะรีบๆลุกไปเข้าแถวได้แล้ว แล้วไอ้พวกรุ่นน้องสาวๆนั่นอ่ะจะนั่งเสริมแรดเอ้ย!เสริมสวยกันไปถึงไหน โรงเรียนสอนหนังสือนะเฟ้ยไม่ใช่โรงเรียนสอนเสริมสวย รีบๆไปเข้าแถวเคารพธงชาติได้แล้ว!!!!” เด็กสาวในชุดเครื่องแบบนักเรียนหญิงยืนอยู่บนเก้าอี้ในโรงอาหารของโรงเรียน มือขาวถือโทรโข่งส่วนปากนั้นก็คอยพูดไปด้วยอย่างห้าวหาญ
“โหยๆยัยนานะพูดแบบนี้แล้วใครจะกล้าขอเป็นแฟนเนี่ย” เด็กหนุ่มในชุดเครื่องแบบกีฬาของนักเรียนชายพูดขึ้น
“ยาบุเองเหรอ” นานะหันไปมองทางต้นเสียงแล้วพูด ก่อนที่จะกระโดดลงจากเก้าอี้
“วู้วๆ วันนี้ใส่ ก.ก.น. สีขาวเหรอจ๊ะ” ยาบุพูดแล้วยิ้มอย่างทะเล้น
“ทะลึ่งแระ แล้วก็นะไม่เห็นจริงอย่าปากดี วันนี้ฉันใส่สีดำเว้ย แล้วนี่โซลยังไม่มาอีกเหรอไง”
“ยังเลย คงจะมาสายอ่ะ”
“อืม แล้วผู้หญิงคนที่อยู่ในห้องนอนกับโซลเป็นใครอ่ะ”
“หึงโซลเหรอไงจ๊ะ”
“ใครจะไปหึงมัน แค่สงสัยเท่านั้นแหล่ะว่า มันเริ่มยุ่งกับผู้หญิงตั้งแต่เมื่อไร”
“อ๋อเหรอจ๊ะ”
“อย่ามากวนน่า!แล้วตกลงใครวะ”
“อ๋อ หัวหน้าพรรคหงส์ขาวน่ะ”
“สวยๆแบบนั้นเนี่ยนะเป็นหัวหน้ามาเฟีย”
“ใครมันจะเหมือนเธอล่ะ แม่หัวหน้านักเลงเก่าแถมยังไม่สวยอีก”
“พูดมากแระ” นานะพูดแล้วเตะไปที่ขาของยาบุ ทันใดนั้นเองเสียงซิ่งของรถยนต์ก็ดังขึ้น ทำให้นานะและยาบุหันไปมองที่หน้าประตูโรงเรียน
“มาแระ!!” นานะกับยาบุพูดขึ้นพร้อมกัน
ปรื้น...ปรื้น...!!!!
“อ๊ากกกกก...!!!!จะรีบไปตายเหรอไงห๊า!!!!” ฉันพูดกับโซลซึ่งเป็นคนขับรถ แถมยังซิ่งอีกต่างหาก สงสัยคงได้นั่งรถคันนี้แหล่ะไปทัวร์นรก
“ยางล้อใหม่ก็ต้องลองกันหน่อยสิ”โซลพูดยิ้มๆ แล้วหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าประตูโรงเรียนไปทันที และในที่สุดรถก็ถูกจอดในที่จอดรถโดยสวัสดิ์ภาพ “อืม...เกินไปนิดนึงแฮะ ลองใหม่ดีกว่า”
“ไม่ต้องแล้ว!!!!”ฉันพูดแล้วรีบลงจากรถของโซลทันที ขืนลองใหม่อีกทีฉันคงได้อ้วกแตกตายแน่ๆ
“นั่นสินะ ออดดังแล้วหนิ” โซลพูดแล้วค่อยๆลงจากรถ
โซลรีบวิ่งนำฉันตรงไปเข้าแถวของห้องเรียนของตัวเองทันที ไม่อย่างนั้นพวกเราทั้งสองคนคงต้องไปยืนเข้าแถวกับพวกที่มาสาย และถูกลงโทษแน่ๆ แต่เด็กเส้นอย่างโซลมีหรือที่จะถูกลงโทษ
“มาได้ฉิวเฉียวเลยนะเอ็ง”เรดพูดทันทีที่โซลวิ่งมาต่อแถว ส่วนฉันนั้นก็ไปยืนต่อแถวอยู่กับแถวของนักเรียนหญิง แถมยังได้ยืนอยู่ข้างๆโซลอีกต่างหาก
“พอดีมีเด็กบางคนผูกเนคไทไม่เป็นน่ะ เลยเสียเวลา” โซลพูดกับเรด ว่าแต่ใครเด็กฟะ!!!!
“ใครมันโง่ขนาดนั้นฟะ” ก็ฉันนี่แหล่ะค่ะคุณเรด แต่ว่าเรดเองท่าทางจะโง่กว่าฉันอีกนะเนี่ย โซลหมายถึงฉันแล้วยังไม่รู้อีก
และไม่นานนักเพลงชาติก็ดังขึ้น นักเรียนในโรงเรียนรวมถึงอาจารย์ต่างพากันยืนตรงและเงียบกริบ ขนาดหมาที่อยู่ในโรงอาหารยังไม่เห่าเลยสักนิด
“ประเทศไทยกินมะเขือไม่เบื่อหรือไง...!!!!”ไม่เบื่อจ้าแต่เฮ้ย!เดี๋ยวก่อนดิ ใครมันร้องฟะเพลงประจำชาติไทยเสียหมด
“นายบดินศร บดรศักดิ์ ไปห้องปกครองเดี๋ยวนี้!!!!” อาจารย์ผู้ชายวัยกลางคนแย่งไมโครโฟนจากเด็กนักเรียนหญิง ที่ร้องนำเพลงชาติไปแล้วพูดกรอกไมเสียงดังทันทีว่าแต่ทำไมชื่อมันแปลกๆยังไงๆอยู่นะ ‘บดินศร บดรศักดิ์’ เนี่ย
หลังจากที่ทุกอย่างสงบลงและเริ่มเป็นปกติ เสียงเพลงชาติก็ดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง และครั้งนี้นักเรียนทุกคนก็ร้องเพลงชาติได้อย่างพร้อมเพรียงกัน ไม่มีผิดเพี้ยนผิดทำนองและผิดเนื้อเพลง