ณ โรงเรียนทรานซิส
ปี 3 ห้อง C คาบเรียนที่ 6
นี่โซล...โซลลลลล ฉันเรียกโซลตั้งแต่เสียงสั้นจนไปถึงลากเสียงยาว แต่โซลก็ได้แต่นั่งท้าวคางและหันหน้าหนีฉันไปทางอื่น
... โซลเงียบและไม่ยอมส่งเสียงอะไรออกมาเลยสักนิด เขาเป็นแบบนี้ตั้งแต่พักกลางวันแล้วล่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าผีใบ้เข้าสิงหรือเปล่า ถึงได้เงียบกริบขนาดนี้
นี่มันคาบชุมนุมแล้วนะ ฉันต้องหาชุมนุมเรียน
...
หรือจะให้ฉันเข้าชุมนุมเดียวกับนาย
...
ฮึ่ย!ไม่ตอบแล้วฉันจะรู้มั้ยเนี่ย อาจารย์บอกว่าฉันต้องหาชุมนุมเข้า ไม่งั้นก็จะไม่จบปีนี้นะ
...
โซล ถ้าขืนนายยังเงียบกริบแบบนี้ล่ะก็ ยังจะไปหาชุมนุมเองละนะ!
...
ฮึ่ย!เออ ไปหาเองก็ได้ ถือว่าฉันบอกนายแล้วนะ!! แล้วฉันก็เดินออกจากห้องเรียนไปทันที ปล่อยโซลไว้อย่างงั้นแหล่ะ เอาแต่เงียบอยู่ได้น่าเบื่อชะมัด
ฉันเดินไปตามระเบียงทางเดินซึ่งตอนนี้มีพวกนักเรียนเดินวนไปวนมา หรือจับกลุ่มกันคุยบ้างล่ะยืนคุยโทรศัพท์บ้างล่ะ ว่าแต่ฉันจะเริ่มหาชุมนุมจากที่ไหนดีนะ แต่ที่สำคัญคือฉันยังไม่รู้เลยว่าโรงเรียนนี้ มันมีชุมนุมอะไรบ้าง แต่ถึงจะรู้แล้วฉันจะไปสมัครเข้าชุมนุมที่ไหนล่ะเนี่ย เฮ้อ...อยากมีคนช่วยแนะนำจัง
เซย์!!!!
อ๊ะ!เกรย์ ฉันอุทานแล้วเรียกชื่อแฟน(เก่า) ที่กำลังวิ่งมาหาฉัน
ทำไมมาเดินคนเดียวล่ะ ไอ้โซลไปไหน เกรย์ถามฉันหลังจากที่วิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้า
อย่าไปพูดถึงเขาเลย ถามอะไรก็ไม่ยอมตอบ เซ็งชะมัด ฉันพูดแล้วกอดอก ปั้นหน้าเซ็งสุดๆ
หึๆๆ กะแล้วเชียว
หืม...กะอะไร
อ๋อ เปล่าหรอก งั้นฉันช่วยแนะนำชุมนุมให้เอามั้ย
ได้เหรอ
ได้สิ ว่าแต่เธออยากเข้าชุมนุมอะไรล่ะ
อืม...ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน มีชุมนุมอะไรบ้างฉันยังไม่รู้เลยอ่ะ
งั้นมานี่สิ ฉันจะพาเธอไปดูบอร์ด เกรย์พูดแล้วลากฉันไปทันที นิสัยยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ
เกรย์พาฉันมายังห้องวิชาการ เขาค่อยๆค้นหาเอกสารอะไรบางอย่างที่โต๊ะทำงาน ของอาจารย์ท่านหนึ่ง ก็ช่วยไม่ได้นี่นะไม่มีอาจารย์อยู่ในห้องนี้เลยสักคนหนิ สงสัยคงจะมีประชุมล่ะมั๊ง แล้วบอร์ดที่ติดประกาศเรื่องชุมนุมก็ถูกเอาออกไปแล้วซะด้วยสิ ก็เลยต้องมาทำตัวเป็นเด็กขโมยเอกสารแบบนี้แหล่ะ
เจอแล้ว!! จู่ๆเกรย์ก็พูดขึ้น พร้อมกับชูเอกสาร
อะไรน่ะ ฉันถามอย่างสงสัย
ก็เอกสารบอกชุมนุมไง เธอก็ดูๆเอาละกันว่าอยากเข้าชุมนุมไหน เกรย์พูดยิ้มๆ แล้วยื่นเอกสารฉบับนั้นให้กับฉัน ฉันรับมันมาแล้วเปิดดูไปทีละหน้าๆ
ขอบคุณนะ ฉันเงยหน้าจากเอกสารขึ้นมาพูดกับเกรย์ยิ้มๆ
ไม่เป็นไรหรอก เกรย์พูด แล้วฉันจึงก้มหน้าก้มตาเลือกชุมนุมที่จะเข้าเรียน เซย์ เขาเรียกฉันอย่างแผ่วเบา
หืม...อะไรเหรอ
ฉันน่ะ...
เธอทำไมเหรอ
ฉันน่ะ...ฉันน่ะนะ...
อะไร
ฉันน่ะ...ยังรักเธออยู่นะ!!!!
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
ณ โรงแรมแห่งหนึ่ง
คุณราล์ฟครับ ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำพูดกับเจ้านาย ในมือมีซองเอกสารสีน้ำตาลซึ่งเก็บข้อมูลบางอย่างเอาไว้
ว่าไงแดน ราล์ฟ รูพาร์ค เกรชเชอร์ ถามในขณะที่สายตายังคงมองวิวทิวทัศน์ ผ่านกระจกใสในห้องพิเศษของโรงแรม
คนของเราบอกว่า คุณเซย์ยื่นใบลาออกจากโรงเรียน และเด็กนักเรียนเกือบครึ่งโรงเรียนเห็นว่า คุณเซย์ถูกชายชุดดำฉุดขึ้นรถไปเมื่อวันศุกร์ รู้สึกว่าทางนั้นจะรู้แล้วว่าจริงๆแล้วคุณเซย์เป็นใคร เพราะรูปถ่ายในซองเอกสารนี้ครับ แดนพูดแล้ววางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะ ราล์ฟหันมามองซองเอกสารนั้นอย่างสนใจ ก่อนที่จะตัดสินใจเดินมาดูรูปถ่ายซึ่งอยู่ภายในซองเอกสารนั้น
รูปเรียวกับเซย์หนิ ราล์ฟพูดพลางมองรูปถ่ายใบนั้น นายไปได้รูปนี้มาจากไหน คำถามของราล์ฟทำให้แดนยิ้มที่มุมปาก
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
ณ คฤหาสน์ราชิน เวลา
เย็นวันนี้ฉันเลยถูกผีใบ้เข้าสิงเช่นเดียวกับโซล แต่คิดว่าผีบ้าก็น่าจะเข้าสิงฉันเหมือนกันนะ
อ๊ะ!พี่เซย์ครับ น้องเซลซึ่งนั่งร่วมโต๊ะรับประทานอาหารเย็นกับฉันและโซลพูดขึ้น
... ฉันได้แต่นั่งเหม่อแล้วและนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ระหว่างฉันกับเกรย์
ใส่น้ำตาลในโอวัลตินแปดซองแล้วนะครับ
...
อืม...พี่โซล พี่เซย์เป็นอะไรเหรอครับ เมื่อเห็นว่าฉันไม่ตอบ เซลจึงหันไปถามโซลแทน
เป็นแฟนพี่ไง โซลพูดยิ้มๆ กะจะให้ฉันได้ยินและหันมาตวาดใส่ แต่มันก็ไม่ได้ผล ทำให้โซลเริ่มหงุดหงิดขึ้นมา เซย์!!!!
ฮ...ฮะ อะไร เรียกเบาๆก็ได้ไม่เห็นจะต้องเสียงดังเลย เสียงของโซลทำให้ฉันตื่นจากภวังค์ โซลส่ายหน้าอย่างเบื่อหน่ายฉันเต็มที
แต่เซลกับพี่โซลเรียกพี่เซย์ตั้งนานแล้วนะครับ แต่พี่เซย์ก็ยังเหม่อลอยเหมือนเดิม น้องเซลพูด
พี่น่ะเหรอคะเหม่อลอย
ก็ใช่น่ะสิ เป็นไร หรือว่ามัวแต่นึกถึงไอ้เกรย์อยู่! โซลพูดเสียงดุ
ฉันจะนึกอะไรอยู่มันก็เรื่องของฉัน นายไม่เกี่ยวย่ะ อย่ามายุ่งแม้แต่ความคิดในหัวฉันได้มั้ย
อ๋อร๋อ ทำเสียงกวนตีนจริงนะ คงจะนึกถึงตอนที่ไอ้เกรย์สารภาพรักอยู่ล่ะสิ ดีใจมากมั้ยล่ะ แฟนเก่าจะมาขอคืนดีน่ะ!! โซลพูดอย่างหาเรื่องทะเลาะกับฉัน
นายแอบฟังเหรอ!!
ก็ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังหรอกนะ แต่มีคนบอกว่าเห็นเธอเดินมาที่ห้องวิชาการกับไอ้เกรย์ ฉันก็เลยตามมาดู แล้วเป็นไงล่ะดีใจมากมั้ย
นั่นมันก็เรื่องของฉัน
ฉันถามว่าเธอดีใจมากมั้ย!!!! โซลถามเสียงดังจนน้องเซลถึงกับขวัญผวา
พี่โซล ทำไมต้องขึ้นเสียงกับพี่เซย์ด้วยครับ น้องเซลพูดตาละห้อย
เซลขึ้นไปนอนก่อนนะ พี่ขอคุยกับพี่เซย์เขาหน่อย โซลพูด
ครับ น้องเซลตอบและทำตามอย่างว่าง่าย ก่อนที่จะค่อยๆลงจากเก้าอี้และขึ้นไปข้างบน
นายตะโกนออกมาแบบนั้นได้ไง เดี๋ยวน้องเซลก็กลัวหมดหรอก!! ฉันพูด ตอนนี้ชักจะโมโหแล้วนะ ทำอะไรไม่นึกถึงจิตใจเด็กที่อยู่ด้วยบ้างเลย
แล้วฉันถามว่าเธอดีใจมากมั้ย!!!!
นายจะรู้ไปทำไม
ตอบ!!!!
ใช่ ฉันดีใจ แล้วก็ดีใจมากด้วย
...
มีอะไรจะถามต่ออีกมั้ยคะ
ฮึ่ย!เธอ...!!!!
บอสคร้าบ!!!! เสียงนี้ต้องเป็นเสียงของยาบุแน่ๆ มาทีไรก็ได้แต่เรียกแบบนี้ทุกทีนั่นแหล่ะ จนฉันเริ่มจำทั้งเสียงทั้งหน้าตาได้แล้ว
มีอะไรยาบุ! นั่นไง ใช่อย่างที่คิดจริงๆด้วย
พวกของเรารายงานว่า เห็นไอ้เนปกับไอ้จูน ถูกต่อยแล้วพาขึ้นรถไปครับ!! ยาบุตอบอย่างเหนื่อยล้า ก็เล่นวิ่งไปตะโกนไปนี่นะ
ใครมันทำ หรือว่าพรรคหงส์ขาว! โซลพูด
ม...ไม่ใช่นะครับ คนพวกนั้นไม่มีสัญลักษณ์ของพรรคหงส์ขาว ยาบุพูดพลางหอบไปด้วย
งั้นจะเป็นใครอีก!!
ม...ไม่ทราบครับ
งั้นก็รีบๆไปสืบมา แล้วพาคนของฉันกลับมาให้ครบสามสิบสอง!!!! โซลสั่งยาบุแล้วหันมาพูดกับฉัน ส่วนเธอมานี่!!!! เขาพูดแล้วเดินมาจับข้อมือของฉัน ลากไปที่ลานจอดรถทันที
ด...เดี๋ยวสิ จะพาฉันไปไหนน่ะ!! ฉันโวยวายและพยายามชักมือกลับแต่ก็ไม่ได้ผล แต่ที่สำคัญไปกว่านั้นคือ คนที่ลักพาตัวคนของโซลไป ถ้าไม่ใช่คนของพรรคหงส์ขาวแล้วจะเป็นใครกันนะ หรือว่าจะเป็นคนของพี่ราล์ฟ! งั้นเรื่องมันก็ชักจะไปกันใหญ่แล้วสิ