ในตอนนี้ฉันกับโซลอยู่ในนาทีวิกฤต เพราะมีคนขี่รถมอเตอร์ไซด์ตามเรามาสองคันด้วยกัน แถมยังยิงปืนเสียงดังกระหน่ำคนพวกนี้ต้องเป็นคนของพี่ราล์ฟแน่ๆ เพราะคนอย่างพี่ราล์ฟไม่มีทางที่จะปล่อยอะไรให้คาใจและชักช้าอย่างแน่นอน และคนของพี่ราล์ฟทุกคนล้วนแล้วแต่เป็นมืออาชีพและมีฝีมือที่เก่งกันทั้งนั้น เพราะฉะนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลย ที่พี่ราล์ฟจะหาฉันพบเร็วขนาดนี้
“ตื้อไม่เลิกจริงๆ!”โซลพูดหลังจากเหลือบสายตามองไปที่กระจกหลัง แล้วรีบเหยียบคันเร่งจนมิด อ๊ากกกกก...!!!!นี่ฉันอยู่บนรถไฟเหาะหรือไงกันเนี่ย!!!!
“ยิงที่ล้อ!!!!” คนขับมอเตอร์ไซด์พูดกับคนที่ซ้อนท้ายอยู่
ปัง...!!!!
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ขืนปล่อยให้เราถูกจับได้ โซลจะต้องถูกคนของพี่ราล์ฟฆ่าตายแน่ๆ ฉันจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย แต่เดี๋ยวก่อนสิทำไมฉันต้องมาห่วงอีตานี่ด้วยนะ
“บ้าเอ๊ย!”โซลสบถออกมาอย่างหัวเสีย “เจ้าพวกนั้นน่ะใคร คนของพรรคหงส์ขาวหรือเปล่า!!” เขาถามฉัน
“ไม่ใช่ พรรคหงส์ขาวของเรา ไม่เคยใช้วิธีนี้กับใคร” ฉันตอบโซลอย่างมั่นใจ
“แล้วพวกมันเป็นใครกัน!”
“เป็น...อ๊ะ!”ฉันกำลังจะพูดแต่โซลหักพวงมาลัยเลี้ยวไปอีกทางหนึ่ง ทำให้ฉันไม่สามารถพูดต่อได้
“เธอจะบอกว่าพวกมันเป็นใครนะ!”
“เป็นคนของพี่ชายฉันเอง!!”
“พี่ชายเธอ...ใครกัน!”
“ฉันไม่บอกนายให้โง่หรอกน่า!!”
ปัง...!!!!ปัง...!!!!ปัง...!!!!
บ้าชิบ!จะยิงอะไรนักหนาฟะ แล้วทำไมลูกกระสุนไม่รู้จักหมดซะทีเนี่ย อ๊ะ!ยางล้อรถมัน...
“ชิ!เล็งที่ยางล้องั้นเหรอ”โซลพูดถึงยางล้อรถจะแตกไปแล้วล้อหนึ่ง แต่เขาก็ยังขับรถคันนี้ต่อไปเรื่อยๆ แต่มันก็ได้แค่นี้แหล่ะ
โครม...!!!!!!!!!!
รถสปอร์ตของโซลพุ่งชนเข้ากับเสาไฟฟ้าอย่างจังแล้วก็โชคดีมากที่ถุงลมนิรภัยทำงาน ไม่อย่างงั้นคงเจ็บหนักแน่
“ลงจากรถเร็ว!”โซลสั่งฉันฉันจึงลงจากรถโซลรีบฉุดข้อมือฉันวิ่งทันที แต่แล้วก็มีมอเตอร์ไซด์คันหนึ่งแล่นมาจอดขวางทางเอาไว้
“อ๊ะ!” ฉันอุทาน
“คุณเซย์ครับ พวกเรามารับแล้ว” เสียงของผู้ชายดังเล็ดลอดออกมาจากหมวกกันน็อก เขาถอดหมวกกันน็อกออก เผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมา
“แดน!!!!” ฉันเรียกชื่อผู้ชายคนนั้น
“พวกนายมาช่วยเซย์งั้นเหรอ!” โซลถาม
“ใช่ ปล่อยตัวคุณเซย์ด้วยนี้!!” แดนพูด
“ชิ!ฉันว่าพวกนายรีบๆหนีไปซะดีกว่าก่อนที่พวกพยัคฆ์ดำจะมา” เวลาอย่างงี้นายยังยิ้มออกมาได้อีกนะโซล
“กว่าจะถึงตอนนั้น นายคงได้ตายก่อน”
“นายจะเอาปืนยิงฉันเหรอไง”
“ฉันไม่มีปืน”
“หึ นายมีคนเดียวแล้วนี่ หรือนายจะต่อยฉันจนตายล่ะ”
“แต่...เพื่อนฉันมี”คำพูดของแดนทำให้ฉันหันไปมองข้างหลัง เห็นผู้ชายอีกคนกำลังถือปืนเล็งมาที่โซล และพร้อมที่จะเหนี่ยวไกปืนทุกเมื่อตามที่เขาต้องการ
“ไม่นะ!!!!” ฉันพูดแล้วรีบผลักโซลทันที
ปัง...!!!!
“เซย์!!!!”โซลเรียกฉันซึ่งบัดนี้ร่างของฉันได้ล้มลงนอนกับพื้นคอนกรีต ไหล่ข้างซ้ายมีลูกกระสุนฝังอยู่และเลือดสีแดงฉานเริ่มนองไปทั่วพื้น
“คุณเซย์!!!!” แดนเรียกฉันอีกคนหนึ่ง พร้อมกับรีบวิ่งเข้ามา
บรื้น...บรื้น...!!!!
รถตู้สีดำซึ่งมีสัญลักษณ์ของพรรคพยัคฒ์ดำแล่นเข้ามาจอดอยู่ข้างหลังโซล เหล่าลูกสมุนของโซลรีบเปิดประตูและลงมาจากรถ ตามด้วยเสียงปืนที่ยิงเมื่อขู่คนของพี่ราล์ฟ
ปัง...!!!!...ปัง!!!!
“บอส ขึ้นรถเร็วครับ!!!!” โยพูดพร้อมกับรีบวิ่งมาดึงตัวโซล ที่ก้มดูอาการของฉันอยู่ไปทันที
“ไม่ ปล่อยฉันนะ ปล่อย!!!!” โซลพูดและพยายามขัดขืน
“รีบไปเถอะครับบอส!” ยาบุวิ่งเข้ามาดึงตัวโซลอีกคน เมื่อเห็นว่าโยสู้แรงของโซลไม่ไหว
“เซย์!!!!”โซลตะโกนเรียกชื่อฉันหลังจากที่ถูกดึงตัวขึ้นรถตู้ไปเรียบร้อยแล้ว ประตูรถตู้ถูกปิดและรีบแล่นหนีไปทันที ท่ามกลางความมืดมิดอันเงียบสงัด
“ซ...โซล” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา ก่อนที่จะหมดสติไป
“หมอ น้องสาว...น้องสาวของผม!!...” ราล์ฟเดินเข้าไปจับไหล่ของหมอแล้วเขย่า
“คุณใจเย็นๆก่อนนะครับ” คำพูดของหมอทำให้ราล์ฟสงบลง “ตอนนี้น้องสาวของคุณปลอดภัยแล้วครับ แต่เสียเลือดไปเยอะก็เลยทำให้ร่างกายของน้องสาวคุณอ่อนเพลีย นอนพักฟื้นอีกสักระยะอาการก็จะดีขึ้นครับ”
“ครับ...ขอบคุณหมอมากนะครับ” ราล์ฟพูดอย่างหมดห่วง
“งั้นหมอขอตัวก่อนนะครับ”
“ครับ”