ราวๆเกือบเที่ยงคืน ราล์ฟนอนไม่หลับ ได้แต่เดินวนไปวนมาในห้องนั่งเล่น เซย์ยังไม่กลับแถมเจี๊ยกยังมีท่าทางแปลกๆอีก และนั่นเป็นอะไรที่ทำให้เขากังวลใจเป็นยิ่งนัก โดยเฉพาะเรื่องที่เจี๊ยกตบหน้าเขา นี่เขาทำอะไรให้เธอไม่ชอบใจอย่างงั้นเหรอ
“ยัยนั่นเป็นบ้าอะไรของเขานะ” ราล์ฟบ่นและครุ่นคิด
แอด...
เสียงเปิดประตูดังขึ้นราล์ฟจึงหันไปมอง เด็กสาวค่อยๆก้าวเข้ามาในห้องอย่างกล้าๆกลัวๆ เกรงว่าจะถูกพี่ชายที่ปั้นหน้ามุ้ยอยู่ตรงหน้า ว่ากล่าวตักเตือนอะไรเธอเป็นชั่วโมงๆ
“เซย์!!!!” ราล์ฟเรียกชื่อน้องสาวที่กำลังเดินเข้ามาหาเสียงดัง จนทำให้เธอสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ
“อ...อะไรคะ เซย์รู้แล้วว่าเซย์กลับดึก เซย์ขอโทษก็ได้” เสียงของฉันสั่นนิดๆ กลับดึกแบบนี้แล้ว ถ้าบอกไปอีกว่าอยู่เฝ้าโซลที่โรงพยาบาล จะยิ่งถูกดุถูกว่าเข้าไปใหญ่มั้ยนะ
“มานั่งนี่ และเตรียมตัวตอบคำถามของพี่!” โห พี่ราล์ฟปั้นหน้ายักษ์ซะแล้ว ทำไมวันนี้ดูน่ากลัวจัง แต่ก็คงไม่ถูกดุด่าอะไรเยอะหรอก ก็พี่ราล์ฟรักฉันออกจะตาย โฮะๆๆ...!!!! (ไม่ค่อยเข้าข้างตัวเองเลยเน๊อะ)
“มี...อะไรเหรอคะ” ฉันถามพี่ราล์ฟหลังจากที่นั่งลงบนโซฟา พี่ราล์ฟเดินมานั่งข้างๆฉัน พร้อมกับทำตาเขียวใส่ จะจ้องฉันให้ทะลุเสื้อผ้าที่ใส่อยู่เลยเหรอไงนะ
“วันนี้น่ะ!” พี่ราล์ฟเริ่มต้นถามคำถามแรก
“ก็ขอโทษแล้วไงคะที่กลับดึก เซย์รู้ตัวว่ามันผิด แล้วก็รู้ว่าพี่ราล์ฟเป็นห่วง แต่พวกพรรคหงส์ขาวก็มาเป็นบอดี้การ์ดชั่วคราวให้กับเซย์ ที่โรงพยาบาลแล้วแถมเรียวก็อยู่ด้วย พี่ราล์ฟจะห่วงอะไรอีกคะ ไม่ต้องเป็นห่วงให้มากหรอก ก็มีคนดูแลเซย์ตั้งเยอะ แถมยัง...”
“เปล่าไม่ใช่เรื่องที่เรากลับดึก” อ้าว ปล่อยให้เราพูดซะยาว แต่กลับไม่ใช่เรื่องที่ฉันกลับบ้านดึกเนี่ยนะ แล้วมันเรื่องอะไรฟะ หรือว่าจะเป็นเรื่องที่โรงแรม
“เรื่องพวกนักข่าวน่ะเหรอคะ พี่ราล์ฟก็จัดการแถลงข่าวบอกความจริงเขาไป พาผู้หญิงคนนั้นมายืนยันด้วยก็ดีนะคะ พี่ราล์ฟไม่ต้องเป็นกังวลหรอก แล้วเซย์ก็ยืนยันด้วยอีกคน ว่าพี่ชายของเซย์ไม่มีทางทำเรื่องอย่างงั้นแน่ๆค่ะ” ฉันพูดยิ้มแย้มสดใส แล้วตบไหล่เพื่อเป็นการให้กำลังใจพี่ราล์ฟ
“มันก็ไม่ใช่เรื่องนี้อีก”
“อ้าว แล้วมันเรื่องอะไรอ่ะคะ” ชักสงสัยแล้วนะเนี่ย ว่าแต่ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกฟะ ปล่อยให้ฉันเปลืองน้ำลายอยู่ได้ตั้งนานสองนาน
“ทำไมผู้หญิงถึงตบผู้ชาย”
“ฮะ!” จากสงสัยเปลี่ยนเป็นงงแทน จู่ๆพี่ราล์ฟเกิดป่วยหนักหรือไงนะ ถึงได้ถามเรื่องของผู้หญิงเนี่ย
“ก็แบบว่า...ดูในละครมาน่ะ”
“ละครเหรอคะ” ฉันขมวดคิ้วทำหน้าสงสัยเต็มที่ อันนี้ยิ่งหนักเข้าไปใหญ่ ก็ปกติพี่ราล์ฟดูละครที่ไหนล่ะ ถ้าเป็นพวกรายการก็ว่าไปอย่าง
“ใช่ ก็ชายหญิงคู่หนึ่ง คุยกันอยู่ดีๆ แล้วจู่ๆฝ่ายหญิงก็เงียบไป พอเขาจะกลับบ้านฝ่ายชายก็คว้าแขนเอาไว้ แล้วผู้หญิงก็หันมาตบแล้วก็รีบเดินหนีไป แบบนี้ผู้หญิงเขาเป็นอะไรเหรอ”
“แล้วก่อนเงียบไป ฝ่ายชายพูดอะไรบ้างเหรอคะ”
“ก็...ผู้ชายเขาว่าชื่อของผู้หญิง แล้วด่าผู้หญิงคนนี้ว่าถูกผู้ชายทิ้ง แบบว่าโง่น่ะ ผู้ชายทิ้งยังจะนึกถึงเขาอีก”
“โห ถ้ามันไม่ใช่ในละครนะพี่ราล์ฟ แต่ถ้าเป็นเรื่องจริงล่ะก็ ผู้ชายคนนั้นน่าอัดมากเลย”
“จ...จริงเหรอ”
“อื้ม ก็ผู้หญิงเขาเศร้า แล้วยังจะไปซ้ำเติมแถมยังล้อชื่ออีก ผู้ชายอะไรฟะไม่เห็นใจผู้หญิง ที่อยู่ในช่วงอกหักบ้างเลย”
“...”
“สมควรแล้วล่ะที่จะโดนตบ แต่ถ้าเป็นเซย์นะ เซย์จะทั้งตบทั้งต่อย กระทืบๆๆ ให้มันเละมันแหลกคาตีนเลย”
“( - -“ )”
“ฮึ่ย!ผู้ชายบ้าๆแบบนี้เนี่ยนะมัน...”
“เอาล่ะๆ แล้วตกลงมันแปลว่าอะไร โกรธเหรอ”
“ถ้าเงียบไปเลยก็โกรธแหล่ะค่ะ ถ้าฝ่ายชายพูดด้วยแล้วทำท่าทีเฉยๆเหมือนไม่อยากจะตอบ นั่นน่ะงอนแล้ว แต่ถ้าตบเนี่ยแปลว่ารัก”
ธีมใหม่เป็นไงมั้งอ่ะค่ะ คงไม่ลายตาเหมือนอันที่แล้วนะ