เช้าวันรุ่งขึ้น
ฉันตื่นแต่เช้าและลงมาข้างล่าง พี่ราล์ฟกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ ภายในห้องนั่งเล่นอันกว้างขวาง ฉันเดินมานั่งลงบนโซฟาตัวตรงข้ามกับพี่ราล์ฟ ด้วยรอยยิ้มอันสดใสราวกับคนมีความสุข จนแทบจะกระอักความสุขนั้นออกมาจนตาย(มีด้วยเหรอฟะ)
“พี่ราล์ฟคะ” ฉันเรียก
“หืม...ว่าไง” พี่ราล์ฟพูดพลางพับหนังสือพิมพ์เก็บ แล้วหันมาสนใจฉันแทน
“นี่ค่ะ เบอร์ผู้เชี่ยวชาญที่สุด เป็นจอมวางแผนด้วยแหล่ะ ที่ปรึกษาด้วยก็ดีน๊า” ฉันพูดพร้อมกับยื่นเศษกระดาษแผ่นเล็กๆให้กับพี่ราล์ฟ
“ขอบใจจ้ะ” พี่ราล์ฟพูดแล้วรับเศษกระดาษนั้นไป “แล้วเราจะไปไหนล่ะ” คำถามนี้แม่งจี้ใจสุดๆ เอาวะ!พี่ราล์ฟกล้าถาม(ต้องใช้ความกล้าด้วยเหรอ) ฉันก็ต้องกล้าตอบสิ(แต่อันนี้สิต้องใช้)
“ไปเฝ้าโซลค่ะ” ฉันตอบเสียงอ่อย
“จะไปเฝ้ามันทำไม!” นั่นไงล่ะ พี่ราล์ฟเดือดเป็นฟืนติดไฟแล้ว (เขามีแต่เป็นฟืนเป็นไฟไม่ใช่เหรอ)
“ก็เขาถูกยิงนี่คะ”
“ไม่ต้องไปเยี่ยมมัน พี่ไม่ชอบขี้หน้ามัน!”
“แต่เซย์ชอบเขานี่คะ” เฮ้ย!พูดอะไรออกไปฟะเนี่ยเรา
“ว่ายังไงนะ!!”
“คือ...เซย์หมายถึง...ไม่ได้เกลียดอะไรเขาน่ะค่ะ เขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรเลยนะคะ จริงๆนะ”
“แต่มันจะแย่งเซย์ไปจากพี่!!”
“พี่ราล์ฟหมายความว่ายังไงคะ”
“ไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้ แดนเล่าให้พี่ฟังหมดแล้ว หนอย!ขนาดมันถูกล้อมยังจะกล้ามาบอกว่ารักเราอีกนะ”
“เขาคงพูดเล่นๆล่ะมั๊งคะ”
“แล้วผู้ชายที่ไหนมันจะกล้าบ้า ปลอมตัวเข้ามาในแดนศัตรูคนเดียว แถมยังไม่รู้ชะตาชีวิตของตัวเองอีกว่าจะอยู่หรือตาย!”
“เขาก็อาจจะปลอมตัวเข้ามาสืบดูศัตรูก็ได้”
“หัวหน้าพรรคเนี่ยนะ ถ้าพวกนั้นเป็นพรรคยากูซ่า ก็ไม่มีหัวหน้าที่ไหนเขาลงทุนขนาดนี้หรอก”
“งั้นเขาก็อาจจะ...”
“พอเลย เราน่ะหยุดพูดได้แล้ว ยังไงพี่ก็ไม่มีวันให้เราไปพบไอ้โซลอีกแน่ เราถูกกักบริเวณนับตั้งแต่วันนี้ ห้ามออกไปไหนห้ามติดต่อกับใครเป็นอันขาด!”
“อ้าว!พี่ราล์ฟผิดคำพูดนี่ ไหนว่าถ้าเซย์ให้เบอร์แล้วจะไม่กักบริเวณเซย์ไงคะ”
“ถ้าไม่กักเราก็จะไปเฝ้าไอ้หมอนั่นใช่มั้ยล่ะ”
“...”
“เงียบก็แสดงว่าจริง ขึ้นไปบนห้องเราเลยนะ”
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่หรืออะไรทั้งนั้น!”
“โห!ไม่ยุติธรรมเลย เดี๋ยวก็หนีไปเลยหนิ”
“ถ้าเราหนี พี่กับเราก็ขาดกัน!”
“พี่ราล์ฟ!!!!”
“กลับไปคิดดูดีๆละกัน ว่าจะเลือกใครถ้าเราเลือกมัน เรากับพี่ขาดกัน แต่ถ้าเราเลือกพี่ก็ต้องเลิกยุ่ง เลิกเกี่ยวข้องหรืออะไรที่เกี่ยวกับมันซะ!”
“พี่ราล์ฟหมายความว่าถ้าเซย์คิดจะไป เซย์ก็ต้องขาดกับพี่ราล์ฟใช่มั้ยคะ”
“ใช่!”
“แล้วถ้าเซย์คิดจะอยู่ ก็ต้องขาดกับโซล ห้ามพบเจอกันอีกเลย”
“ใช่ ขึ้นไปบนห้องแล้วนอนคิดซะนะ ว่าเราจะเลือกใคร!”
“พี่ราล์ฟใจร้าย!!!!” ฉันพูดเสียงดัง ก่อนที่จะรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเอง พี่ราล์ฟใจร้ายที่สุด ฉันชักเกลียดพี่ราล์ฟแล้วนะ
“เฮ้อ...!!!!” ราล์ฟถอนหายใจออกมา แดนก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่น หลังจากที่เซย์วิ่งขึ้นไปข้างบน อันที่จริงเขาแอบฟังอยู่ตั้งนานแล้ว แต่ก็ยังไม่กล้าที่จะเข้ามา เกรงว่าจะเสียมารยาทระหว่างการสนทนาของเจ้านายทั้งสองคน
“คุณราล์ฟครับ” แดนพูดขึ้น
“แดนเองเหรอ มีอะไรเหรอไง” ราล์ฟถามพลางลูบหน้าตัวเองอย่างกลุ้มใจ เขาไม่เคยพูดจารุนแรงแบบนี้กับน้องสาวมาก่อน ไม่เคยเอาตัวเองไปเป็นตัวเลือก แต่ครั้งนี้มันจำเป็น เพราะถ้าเขาไม่ทำ สิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของเขายิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ก็จะตกไปอยู่ในมือของคนอื่น เซย์เป็นสิ่งสำคัญที่เขาต้องรักษาเอาไว้ให้ได้ แต่ถ้าเซย์เลือกที่จะเดินจากไป เขาก็เต็มใจและยอมรับมัน แต่ยังไงก็ตามจนกว่าจะถึงวันนั้น เขาต้องพยายามรั้งเธอเอาไว้ให้มากที่สุด
“ผมคิดว่าคุณเซย์ คงรักโซลมากเหมือนกัน” แดนกล่าวเสียงเรียบ
“เรื่องนั้นน่ะฉันรู้แล้วล่ะน่า เพราะฉะนั้นฉันถึงต้องหาตัวเลือกให้เซย์ยังไงล่ะ!!!!” ราล์ฟหันมาตวาดใส่แดน
“แต่ยังไงเขาก็เป็นคนที่คุณเซย์รักนะครับ ถ้าคุณราล์ฟมีความรัก ก็คงไม่อยากให้ใครมาห้ามมากีดขวาง”
“อ๋อ นายจะบอกว่าฉันเป็นตัวมาร คอยกีดกันความรักล่ะสิ!”
“เปล่าครับ ที่ผมจะบอกก็คือ คุณเซย์เป็นน้องสาวที่คุณราล์ฟรักมากที่สุด แต่ถึงจะรักมากแค่ไหนก็ตาม คุณเซย์ก็ยังเป็นแค่น้องสาว ไม่ใช่คนรักที่จะอยู่เคียงข้างกับคุณราล์ฟตลอดชีวิต”
“...”
“คุณราล์ฟน่าจะดีใจ ที่ในที่สุดคุณเซย์ก็กล้าที่จะตัดสินใจ กล้าที่จะเลือกทางเดินของตัวเอง”
“...”
“ผมคงพูดได้แค่นี้แหล่ะครับ ผมรู้ตัวว่าไม่มีสิทธิ์ในการออกความเห็น แต่ยังไงผมก็อยากจะให้คุณราล์ฟลองคิดดูดีๆ”
“แล้วฉันจะคิดดูนะแดน”
“ครับ วันนี้เที่ยงตรง อย่าลืมเรื่องแถลงข่าวที่บริษัทนะครับ”
“ฉันรู้แล้ว ฉันขออยู่คนเดียวสักพักนะ”
“ครับ”
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
ณ โรงพยาบาลสุริยัน
“อ๊ากกกกก...!!!!ช่วยเบาๆหน่อยได้มั้ยฮะยัยบ้า!” โซลร้องครวญครางออกมาลั่นห้องพักฟื้น
“นี่ก็เบาสุดตีนแล้วล่ะย่ะ” เจี๊ยกพูด
“นี่แกใช้ตีนทำเหรอเนี่ย”
“เอ๊า!ก็เห็นว่าถูกยิงที่ขาก็เลยใช้ตีนทำให้ มันจะได้เหมือนๆกันไง”
“เฮ้ย!!!!”
“อ่ะล้อเล่นหน่า โฮะๆๆ...!!!!”
“หนอย!รอให้ขาฉันให้เดี้ยงก่อนนะ ฉันจะเตะแกคนแรกเลยยัยชะนี”
“เอาๆ ช่วยเบาๆหน่อยสิ เสียงดังไปถึงข้างนอกแน่ะ” ซีลพูดพลางเปิดประตูเข้ามาข้างในห้อง เขาปิดประตูก่อนจะเดินตรงมายังเตียงนอนที่มีโซลนอนหมดสภาพอยู่บนนั้น
“ถ้าเอาแล้วมันต้องร้องดังๆดิ ถึงจะได้อารมณ์รักอ่ะ” โซลหยอกพี่ชายเล่น
“เดี๋ยวเถอะไอ้เด็กเวร ถูกยิงแล้วปากยังไม่สิ้นฤทธิ์อีกนะ”
“คนอย่างไอ้โซลไม่สิ้นฤทธิ์ง่ายๆหรอกเฟ้ย”
“ไอ้คนปากดีเอ๊ย”
รู้มั้ยว่านอนไม่หลับ ถ้าไม่กลับพร้อมกัน ฉันคงนอนไม่มันส์ ถ้าฉันหว้าวุ่นใจ อยากให้แค่นิดนึง อย่าไปกับเขาเธอทำให้ฉันนะได้มั้ย...
“นั่นๆเด็กโทรมาแระ” โซลแซ่วเจี๊ยกทันทีที่โทรศัพท์มือถือของเจี๊ยกดังขึ้น
“เด็กนายอ่ะดิ” เจี๊ยกโต้กลับไป
“เซย์เหรอ!!!!” โซลรีบพูดขึ้นมาทันที ทำให้เจี๊ยกกับซีลหัวเราะ
“เซย์เร้อ” เจี๊ยกทวนคำที่โซลพูด ทำให้เขาเงียบและปั้นหน้านิ่งทันที
“เซเว่นอีเลเว่นหรอก” โซลแก้ตัวน้ำขุ่นๆ มันเป็นการแก้ตัวที่ฟังดูไม่ขึ้นเลยจริงๆ
“เอ...ได้ข่าวว่าพี่ชายเซย์ จะจับเซย์หมั้นนี่หน่า” เจี๊ยกแกล้งพูดออกมา ทำให้จี้จุดใจคนบางคนเข้า
“ว่าไงนะ หมออยู่ไหน พาฉันออกจากโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!!!!” โซลโวยวายและพยายามลงจากเตียง
“เฮ้ย!ฉันล้อเล่นน่า ใครก็ไม่รู้โทรมา งั้นฉันขอตัวก่อนนะ” เจี๊ยกพูดจบจึงเดินออกจากห้องไป เหลือแต่เพียงโซลกับซีลเท่านั้น
“โวยวายใหญ่เลยนะ ฮันแน่ๆๆ กิ้วๆ” ซีลแหย่โซลเล่นแล้วยิ้มหน้าบาน ทำให้โซลเริ่มหมั่นไส้
“เดี๋ยวจับฆ่าตายเลยหนิ” โซลขู่
“เฮ้ย!อย่านะเว้ย เดี๋ยวลูกฉันกำพร้า” ซีลพูด
“อย่ามาโม้ว่ะ นายยังไม่มีลูก”
“โม้ไรฟะ ยัยพรีมตั้งท้องได้สามเดือนแล้ว”
“เฮ้ย!จริงดิ”
“เออ!อีกหกเดือนเตรียมอุ้มหลานได้เลยไอ้โซล ฮ่าๆๆ...!!!!”
“ไปทำกันท่าไหนวะเนี่ย พรีมอายุแค่สิบเจ็ด ส่วนนายอายุก็ยี่สิบสองแล้ว ยังไม่ได้จดทะเบียนสมรสอีกต่างหาก แบบนี้มันพรากผู้เยาว์ชัดๆ”
“ไอ้พรากผู้เยาว์น่ะมันก็ใช่น่ะเว้ย แต่ก็รออีกหนึ่งปีพรีมก็อายุสิบแปดแระ ส่วนเรื่องทำกันท่าไหนเนี่ย คงบอกไม่ได้ว่ะบังเอิญตอนทำคิดท่าไหนได้ก็เล่นมันท่านั้นแหล่ะ”
“พูดมาได้ไม่อายปากเน๊อะ”
“ตอนทำก็ไม่อายเว้ย”
“เออๆ จะพักผ่อนแระ”
“อืม...โอ๊ะ!จะเที่ยงแระ ขอตัวไปหาพรีมก่อนนะ วันนี้ต้องพาพรีมไปตรวจสุขภาพ”
“ไปไหนก็ไปเถอะจะนอน”
“เออ ไปแล้ว บายเว้ย”
“บาย”