ภายในรถเฟอราลี่สีน้ำเงิน ซึ่งจอดอยู่ข้างหน้าบริษัทเกรชเชอร์
“อืม...โลชั่นทาผิวเด็ก สบู่อาบน้ำเด็ก เสื้อผ้าเด็ก ครีมทาแก้ท้องลาย เอ...ถุงยางอนามัยอีกสักกล่องสองกล่องก็ดีนะ” ซีลพูดพลางนั่งจ้องกระดาษ ที่เขากำลังจดรายการซื้อของใช้สำหรับเด็กทารก แต่ในที่สุดเขาก็ดันนอกเรื่องออกมาจนได้
“นายจะบ้าเหรอไง คนท้องทำกันมากๆเดี๋ยวก็แท้งหรอก” เจี๊ยกพูด
“ก็ทำกับคนที่ไม่ท้องดิ” คำพูดของซีล ทำให้เจี๊ยกมองเขาตาขวาง “ล้อเล่นหน่า อย่ามองแบบว่าฉันเลวร้ายนักสิ”
“ไม่รู้สิ ว่าแต่คิดว่าจะได้ผู้ชายหรือผู้หญิงอ่ะ” เจี๊ยกถามอย่างตื้นเต้น
“จากการคำนวณของฉันเนี่ยนะ เมื่อบวกกับลีลาลบด้วยท่าทางคูณด้วยกายบริหารและหารด้วยเวลาในการทำเนี่ย...ไม่รู้เหมือนกันอ่ะ”
“โธ่ พูดซะยาว บอกมาตรงๆก็ได้ว่าไม่รู้”
“ก็ใครมันจะไปรู้อ่ะ”
“แล้วอยากได้ผู้ชายหรือผู้หญิงอ่ะ”
“ผู้ชายก็ช่วยงานดี แต่ผู้หญิงก็เป็นหน้าเป็นตาได้ อยากได้ทั้งสองคนพร้อมกันเลยอ่ะ คิดว่าฉันจะได้มะ”
“โห พูดอย่างกับว่าลูกตัวเองจะเกิดมาหล่อเข้มสวยเริ่ดอย่างงั้นแหล่ะ”
“ดูจากหน้าตาพ่อแม่คิดว่าไงล่ะ”
“อืม...แม่ก็สวย น่ารัก นิสัยก็โคตรดี ประดุจนางฟ้ามาเกิด ส่วนพ่อก็ประดุจจิ้งเหลน สงสัยลูกเกิดมาคงเหมือนจิ้งเหลนมีปีกอ่ะ”
“บ้า พ่อพันธุ์กับแม่พันธุ์มันคนนะเฟ้ย ลูกจะเกิดมาเป็นจิ้งเหลนได้ไง”
“ฮ่าๆๆๆ...!!!!ล้อเล่นน่า อ๊ะ!จวนจะได้เวลาแระ งั้นฉันขอตัวก่อนนะ” พูดจบเจี๊ยกจึงลงจากรถไป
“ไรหว้า ได้ให้สัมภาษณ์ คู่กับคนดังเข้าหน่อยล่ะรีบเชียวนะ” ซีลบ่นอยู่คนเดียวในรถ พลางมองเจี๊ยกที่กำลังเดิน เข้าไปในตึกของบริษัทเกรชเชอร์ แล้วจึงออกรถตรงไปยังห้างสรรพสินค้า
ณ ห้องทำงานของประธานบริษัทเกรชเชอร์
ก๊อก..ก๊อก...
“เข้ามาได้!!” ราล์ฟตะโกนบอก เลขาฯของเขาจึงเปิดประตูเข้ามาข้างใน พร้อมกับหญิงสาวผมทองคนหนึ่ง “มาแล้วเหรอ”
“ไม่มาแล้วจะเห็นเหรอ” เจี๊ยกพูดพลางกอดอกและเมินหน้าหนีไปทางอื่น การกระทำของเธอทำให้ราล์ฟถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ
“เธอออกไปได้แล้ว” ราล์ฟสั่งเลขาฯ
“ค่ะท่าน” เลขาฯสาวรับคำสั่งแต่โดยดี ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป
“นั่งก่อนสิ” ราล์ฟพูดกับเจี๊ยก เธอจึงเดินไปนั่งที่โซฟาสีครีมตามคำเชื้อเชิญของชายหนุ่ม เขานั่งลงบนโซฟาตัวตรงข้ามก่อนที่จะเอ่ยถาม “ร.ป.ภ. บอกฉันว่า วันนี้มีคนขับรถมาส่งเธอ”
“ใช่” เจี๊ยกตอบสั้นๆ เธอยังคงหันหน้าหนีราล์ฟตามเดิม
“แฟน...เหรอ” ราล์ฟถาม และนั่นเป็นคำถามที่ฟังดูแปลกมากสำหรับเขา นี่เขาถามคำถามที่ไร้สาระแบบนี้ออกไปได้ยังไง
“พี่ชายของเพื่อนน่ะ ทำไม จะหาว่าฉันโง่เรื่องผู้ชายอีกเหรอไง” คราวนี้เจี๊ยกหันมาสบตากับราล์ฟโดยตรง
“ฉันแค่บอกว่าถูกผู้ชายทิ้งเท่านั้นเองนะ”
“แต่ความหมายที่ฉันแปลดูแล้วเนี่ย มันคือโง่นั่นแหล่ะ”
“...”
“เถียงไม่ออกเลยเหรอไงคะ คุณประธานบริษัท เอ๊ะ!หรือจะให้ฉันเรียกว่าอดีตหัวหน้าพรรคพยัคฆ์ขาว หรือพี่ชายของหัวหน้าพรรคหงส์ขาวดีล่ะ” เจี๊ยกพูดอย่างไม่เกรงกลัว ราล์ฟถึงกับตาโตขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่หญิงสาวพูด เธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไงกัน
“เธอ...!!!!” ราล์ฟลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว สายตาจับจ้องไปที่เจี๊ยก
“ตกใจอะไรเหรอไงคะ จำได้ว่ามันก็แค่ข่าวลือที่อเมริกาไม่ใช่เหรอไง เอ...หรือว่าเซย์อาจจะบอกฉันในฐานะที่ฉันเป็นเพื่อนก็ได้นะ”
“ไม่มีทาง เซย์ไม่มีวันบอกเรื่องนี้กับใคร เจี๊ยก!...เธอเป็นใครกันแน่” ราล์ฟถามอย่างสงสัย
“ฉันก็แค่ผู้หญิงธรรมดาที่เป็นลูกสาวของท่านทูติ และยังเป็นถึงคนสนิทของโซล หัวหน้าพรรคพยัคฆ์ดำยังไงล่ะ”
“งั้นวันนั้นที่เธอสะกดรอยตามฉันมา เพราะได้รับคำสั่งจากโซลงั้นสิ”
“ไม่ใช่ ตอนนั้นโซลได้หายตัวไปสามเดือนแล้ว และความลับของโซลก็กำลังถูกเปิดเผย พวกเราที่ไม่รู้ว่าโซลอยู่ที่ไหนกันแน่ จึงต้องสะกดรอยตามคุณที่เป็นพี่ชายของเซย์ ไม่ใช่ว่าพวกฉันไม่รู้ที่อยู่คฤหาสน์ของคุณหรอกนะ เพราะออกจะเป็นข่าวใหญ่ด้วยซ้ำ ที่ทายาทราชามีเดียโลกซื้อคฤหาสน์ที่ประเทศไทย ซึ่งมีมูลค่าเกินกว่าหนึ่งพันล้าน”
“หึ! งั้นก็ยังเหลืออีกที่ ซึ่งก็คือสถานที่รวมตัวของพรรคหงส์ขาว”
“ทำแบบนี้ไม่กลัวตายเหรอไง ไม่กลัวว่าฉันจะสั่งปิดปาก หรือสั่งฆ่าหัวหน้าพรรคพยัคฆ์ดำงั้นเหรอ”
“ฉันไม่กลัวตายหรอก แล้วก็ไม่กลัวคุณสั่งฆ่าโซลด้วย”
“เพราะอะไร”
“ถ้าคุณต้องการให้น้องสาวของตัวเอง ต้องเสียใจไปตลอดชีวิต ก็ลองทำดูสิ”
“...”
“เซย์รู้สึกยังไงกับโซลฉันว่า คุณน่าจะรู้แล้วนะ เพราะฉะนั้นความสุขของตัวคุณ กับความสุขของน้องสาวตัวเอง คุณจะเลือกสิ่งไหน ก็ลองไปคิดดูละกัน”
ก๊อก...ก๊อก...
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง เลขฯของราล์ฟเปิดประตูเข้ามาข้างใน
“คุณราล์ฟคะ อีกสิบนาทีจะได้เวลาแถลงข่าวแล้วค่ะ ขอเชิญที่ห้องประชุมด้วยนะคะ”
“ขอเวลาฉันอีกแป็ป เธอออกไปก่อน” ราล์ฟพูดอย่างรำคาญเลขาฯ
“ค่ะ”
“เธอจะเอายังไง” ราล์ฟหันมาถามเจี๊ยก หลังจากที่เลขาฯออกจากห้องทำงานไปแล้ว
“หมายถึงอะไรเหรอคะ” เจี๊ยกแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
“การแถลงข่าวในวันนี้ เธอต้องการเปิดเผยความลับของฉันใช่มั้ย”
“รู้ดีจังเลยนะคะ”
“ทำแบบนี้เพื่ออะไร เธอต้องการอะไร”
“เดี๋ยวก็รู้” เจี๊ยกเดินเข้ามากระซิบที่ข้างหูของราล์ฟ “ไปรอที่ห้องประชุมดีกว่า” เธอเริ่มออกห่าง
“เดี๋ยว!” ราล์ฟรีบคว้าแขนเจี๊ยกไว้ทันที
“...”
“เธอต้องการอะไรจากฉัน”
“ถ้าฉันเสนอข้อแลกเปลี่ยน แล้วคุณจะทำให้ฉันได้มั้ยล่ะ”
“ลองว่ามาสิ”
“ให้โซลพบกับเซย์เป็นครั้งสุดท้าย”
“ว่าไงนะ!”
“ฉันต้องการให้โซลกับเซย์ได้พบกัน เป็นครั้งสุดท้าย แค่นี้เองทำได้หรือเปล่า”
“ได้ แต่ต้องมีคนไปกับเซย์ด้วย”
“เซย์ต้องมาคนเดียว”
“นี่เธอ...!”
“ถ้าไม่อย่างงั้นก็ให้คนที่คุณไว้วางใจมากที่สุดมากับเซย์แค่คนเดียว”
“ฮึ่ย!”
“ว่ายังไงล่ะคะ”
“...”
“คุณราล์ฟ”
“ช่วยไม่ได้...ฉันตกลง!”