5

สิ่งที่ไม่เข้าใจ

            “แม่จ๋าพ่อจ๋า หนูขอโทษนะ”

                ฉันก้มลงไปกราบเท้าบุพการีทั้งสอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองพ่อกับแม่ที่มีน้ำตาปริ่มคลออยู่ที่เบ้าตา ฉันโผกอดท่านทั้งสองก่อนที่เราจะร้องไห้ไปด้วยกัน

                “ตลอดมาหนูไม่น่าทำแบบนั้นเลย ฮือๆ หนูขอโทษค่ะ ฮือๆๆ”

                “พอแล้ว ฮึก…แม่กับพ่อรักแกเสมอนะยัยเรน เรายกโทษให้…ฮือ”

                “หยุดร้องไห้ได้แล้วสองแม่ลูก ฮือๆๆๆ”

                มันช่างเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตฉันเลยจริงๆ ฉันเหลือบมองวินเธอร์ที่ยืนรออยู่ข้างนอกหน้าต่างและยิ้มให้เขา ยิ้มที่สดใสที่สุดเท่าที่ฉันเคยยิ้มมา ขอบคุณนายมากจริงๆ ที่ทำให้ฉันมีวันนี้…เขาทำให้ฉันเข้าใจว่าเรื่องบางเรื่องที่พ่อแม่ทำแล้วอาจขัดใจเรา มันส่งผลดีต่อตัวเราเสมอ ท่านรู้ว่าอะไรดีอะไรไม่ดีต่อตัวเราจริงๆ

                “หนูรักแม่กับพ่อนะ”

                “รู้สึกสบายใจขึ้นมั้ย”

                วินเธอร์ถามเมื่อฉันออกมาจากบ้านแล้ว ฉันยิ้มแล้วพยักหน้ารัวๆ มันรู้สึกดีมากเลย ทำความดีและสิ่งที่ถูกต้องมันดีอย่างนี้เอง ^-^ ตั้งแต่ตอนที่ฉันร้องไห้มันทำให้ฉันคิดอะไรได้หลายอย่างเลย -O- อ่อ ฉันแอบกระซิบบอกชอบเขาด้วย แต่คิดว่าเขาคงไม่ได้ยินหรอก เพราะฉันตั้งใจให้เขาไม่ได้ยิน -..- ฉันพยายามกระซิบเบามากๆ ฉันยังไม่อยากพูดออกไปตอนนี้หรอก ^-^

                “อ่า…งั้นหน้าที่ของฉันก็หมดแล้วสินะ”

                วินเธอร์ว่า ฉันหันขวับไปหาเขาทันที

                “หมดอะไร ยังไม่หมดนะ ฉันยังไม่ให้หมด -O-”

                ฉันบอก เฮอะ นายทำให้ฉันทำดีเป็นแล้วอย่าคิดว่าจะได้ไปง่ายๆ นะ นายทำให้ฉันชอบนายแล้วชิ่ง ฉันจะกลายมาเป็นปีศาจเลยคอยดู =[]= แง่งๆ

                “นายพาฉันไปที่สถานรับเลี้ยงเด็กอีกทีสิ” ฉันบอก

                “เธอไม่กลัวพวกเขาทำแบบนั้นอีกเหรอ -..-”

                “บ้า! -_-/// ฉันอยากให้นายช่วยอะไรหน่อย”

                “ช่วยอะไร -O-”

                “ไปก่อนเถอะ”

                สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเอบีซี

            “ลูกๆ คะ พวกพี่มาเยี่มอีกแล้ว ^-^”

                น้าอุ๋มเจ้าเก่าบอกแล้วผายมือเรียกฉันและวินเธอร์เข้าไป ส่วนเธอก็เดินออกนอกประตูไปทำสิ่งใดไม่ทราบ -_- เอาล่ะสิ เหลือกันแค่นี้อีกแล้ว โชคดีหน่อยที่ฉันไม่ได้นั่งอยู่ อ่า…แต่ในห้องนี้กลับมีผู้หญิงอายุอานามประมาณฉันนั่งเล่นกับเด็กแทน

                “แพนเตอร์!!”

                เสียงวินเธอร์อุทานขึ้น ฉันมองเขาอย่างงงๆ แล้วมองกลับไปหาผู้หญิงคนนั้น เธอหันหน้ากลับมาขานรับชื่อที่วินเธอร์พูดออกไป…อะไรกัน -O-?? สองคนนี้รู้จักกันเหรอ

                “พี่ๆ มาเล่นกับพวกหนูซีค้ะ!”

                เด็กคนหนึ่งว่าแล้วลากฉันให้ไปนั่งด้วย สายตาฉันยังจับจ้องอยู่ที่วินเธอร์และคนที่ชื่อ ‘แพนเตอร์’ อยู่ พวกเขาจ้องกันตาเป็นมัน ฉันรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของสองคนนี้มันไม่ธรรมดายังไงไม่รู้สิ

                “วินเธอร์ นั่นใครน่ะ”

                ในที่สุดฉันก็ถามออกไป แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาแทนที่จะเป็นคำตอบ กลับเป็นเพียงภาพที่กรีดลงบนหัวใจฉันแทน…

                วินเธอร์วิ่งเข้าไปกอดแพนเตอร์…ทั้งคู่กอดกัน!!

                “อารายกานนี่ พวกพี่ๆ มากอดกานโตงนี้เดี๋ยวพวกราวก็โดนว่าอีกหลอก มาสาแดงความรักกานอ่า”

                เด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่งพูดขึ้น แต่ฉันไม่สนใจเขา ไม่สนใจแม้กระทั่งเด็กที่กำลังฉุดแขนฉันกำลังร้องไห้จ้า ฉันรู้แค่ว่าตอนนี้ใจฉันกำลังจะระเบิด หัวใจฉันกำลังกรีดร้อง…วินเธอร์กับแพนเตอร์ ไม่ว่าเขาจะเป็นแฟนหรืออะไรกันฉันไม่สนแล้ว ฉันรู้สึกปวดใจที่สุด ฉัน…อยากออกไปจากที่นี่

                ฉันสะบัดแขนเด็กคนนั้นออกไปจากการเกาะกุมแล้วรีบวิ่งออกไปนอกห้อง ไม่มีเสียงวินเธอร์ตามมา มีแต่เสียงเด็กร้องไห้…เขาไม่แคร์ฉัน เขาไม่สนใจฉัน คนที่เขาสนใจคือผู้หญิงคนนั้นที่เขาเจอโดยบังเอิญ…อาจจะเคยเจอกันมาแล้วครั้งหนึ่ง หรืออะไรก็ช่าง ฉันรู้แค่ตอนนี้ฉันเริ่มหายใจไม่ออกแล้วน้ำตาก็เริ่มไหล ภาพเมื่อกี้มันอะไร ฉันไม่ได้ช่ำชองเรื่องกุ๊กกิ๊กแบบนั้นหรอกนะแต่ว่า…สายตาที่คนทั้งคู่มอบให้กัน มันมากกว่าคำว่า ‘ชอบ’

                เขาไม่ได้คิดกับฉันเหมือนที่ฉันคิดกับเขา

                ที่ผ่านมา…มันก็แค่ครูกับนักเรียนสินะ

                …แล้วฉันจะทำยังไงดี

กับความรู้สึกที่แสนปวดร้าวแบบนี้…

                อกหักสินะ

                หลายวันต่อมา ตั้งแต่ฉันชิ่งกลับบ้านไปก่อน ฉันก็หลบหน้าวินเธอร์ -O- ฉันไม่อยากทำแบบนี้หรอกนะแต่ว่าตามที่ฉันอ่านมาในเน็ต เขาบอกว่าให้เราหลบหน้าคนที่ทำเรารู้สึกเสียใจแล้วลืมเขาไปซะ แต่มันง่ายซะที่ไหนล่ะ เฮ้อ…ฉันอยากทำตัวเป็นปีศาจอีกจัง เขาจะได้มาช่วยฉันไว้ แต่ความคิดนั้นก็ต้องถูกลบออกไปเพราะว่าถ้าฉันทำ พ่อกับแม่ต้องกลับมาเสียใจอีกแน่ๆ

                “ลูกดูซูบผอมไปนะ ทำไมไม่กินข้าวล่ะเรนนี่”

                เสียงแม่ดังขึ้น ฉันหันหน้าไปหาท่าน พยายามปรับสีหน้าให้ดูดีที่สุดเพราะเดี๋ยวแม่จะห่วง

                “หนูไม่ค่อยหิวค่ะ”

                ฉันโกหกแล้วเดินเข้าไปกอดแม่ที่อ้าแขนรับ

                “ถ้ารู้สึกไม่ดีก็ระบายออกมาได้นะ แม่ไม่คิดว่ามันจะมีอะไรเสียหาย”

                ฉันหลับตาหลงแล้วสูดกลิ่นหอมจากคนที่ได้ชื่อว่ามารดา นานแค่ไหนท่านก็ยังรักและเป็นห่วงฉันเสมอ แม่ไม่อยากให้ฉันไม่สบายใจ…ฉันควรจะเล่าให้แม่ฟังดีมั้ยนะ

                “แม่เคยผิดหวังจากความรักมั้ยคะ”

                “ฮ่าๆ ไม่อยากจะพูด ตอนเด็กๆ แม่สัมผัสมาหมดแล้ว สุขทุกข์ขมหวาน ฮ่าๆ ลูกกำลังอยู่ในอารมณ์นั้นอยู่รึไง -..-”

                “อ่า…ค่อนข้าง…จะเป็นแบบนั้น -O-;;”

                “เล่ามาสิลูก ^-^”

                ว่าแล้วฉันก็เล่าให้แม่ฟัง ตั้งแต่ตอนที่เจอเขาจนตอนที่ฉันเจ็บปวดใจ แม้มันไม่ละเอียดนักแต่ฉันก็เชื่อว่าแม่จะสามารถรับความรู้สึกของฉันได้

                “ลูกถามเขารึยัง”

                “…ถามอะไรคะ?”

                “ก็ถามว่าคนที่เขาไปกอดด้วยน่ะคือใคร”

                “ยะ...ยังค่ะ”

                “เอ้า -O- ลูกเอ๊ย ถ้าเกิดผู้หญิงคนนั้นเป็นญาติเขาล่ะ ลูกมิต้องมานั่งเศร้าเคล้าน้ำตาฟรีเหรอ”

                ฉันเงียบ มันก็จริงของแม่ ถ้าเกิดผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เป็นอะไรกับวินเธอร์จริงๆ ล่ะ ...แต่ภาพมันฟ้องขนาดนั้นเนี่ยนะ โอ๊ย ฉันจะทำยังไงดี

                “แม่ หนูไม่กล้าถามอ่ะ =3=”

                “โธ่เอ๊ย จะรักทั้งทีลีลาซะจริงๆ -w- ไม่สมกับเป็นลูกแม่เลย เรนไม่อยากเสี่ยงเหรอ...บางทีลูกอาจจะแฮปปี้เอนดิ้งก็ได้นะ ^-^”

                “ก็ได้ค่ะ...แต่ขอความกล้าให้หนูหน่อยนะ”

                ฉันอ้อน แม่ยิ้มกว้างแล้วบรรจงจูบหน้าผากฉันเบาๆ

                “สู้เขานะลูก”

                ตามคำแนะนำของแม่ วันรุ่งขึ้นฉันก็ไปดักรอวินเธอร์ตั้งแต่เช้า ที่ๆ ฉันไปมันเป็นที่แรกที่ฉันเจอเขา ตอนนั้นเขาวิ่งจอกกิ้งผ่านมา งั้นเช้านี้เขาก็ต้องทำเหมือนกัน -O-

                ตลอดเวลาที่ยืนรอนั้นฉันคิดไม่ตก คิดไปร้อยพันแปด T^T ถ้าใช่ก็ดี แต่ถ้าไม่ใช่ก็...แย่ แงๆๆๆ ภาวนาให้เป็นเรื่องดีเถิดดดด

                “อ๊ะ!”

                เสียงเล็กๆ ดังขึ้นข้างหลังฉัน ฉันหันไปดูก็พบว่าเป็นเด็กที่ฉันเคยหาเรื่องด้วย (คนเดียวกับที่ฉันเจอเมื่อตอนต้นเรื่อง) เขามีสภาพกลัวฉันอย่างสุดๆ ฉันรู้สึกเจ็บหัวใจจัง ตอนนั้นฉันทำมันลงไปได้ไงนะ กระชากคอเสื้อแล้วตวาดให้ขอโทษน่ะ

                “ผะ...ผมขอโทษ ยะ...อย่าทำร้ายผมเลยนะ”

                เด็กคนนั้นพูดด้วยเสียงหวาดหวั่น ฉันส่ายหน้าแล้วพยายามอธิบายในขณะที่เขาถอยหลังไปเรื่อยๆ

                “เปล่านะ...คือ พี่ขอโทษ พี่จะไม่ทำร้ายใครอีกแล้ว ขอโทษนะ ^-^”

                “ผะ...ผมไม่เชื่อ ปล่อยผมนะ ผมขอโทษ”

                นี่ฉันอกหักแล้วยังจะต้องเจออะไรที่มันบีบหัวใจอีกเหรอเนี่ย! ในขณะที่ฉันกำลังอธิบายและเดินตามเด็กคนนั้นที่กำลังเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ ฉันสังเกตเห็นแสงไฟยามเช้าจากรถยนต์...กำลังพุ่งมาทางเด็กคนนั้น!!

                “ระวัง!!”

                ปรี๊นนนนนนนนนนนนน…

                เอี๊ยดดดดดด

                ปั้งงงงงงง!!

                ทุกอย่างดูมืดไปหมด ฉันไม่มีแรงแม้แต่จะกะพริบตาด้วยซ้ำ รู้สึกเหมือนตัวลอยและหายใจไม่ออก

                ฉันช่วยเด็กคนนั้นได้รึเปล่า...ฉันช่วยเขาได้มั้ย...เขาปลอดภัยรึเปล่า...

                “พี่ชาย!! ช่วยพี่สาวด้วย พี่สาวโดนรถชน!!”

                “ฮัลโหล...ขอรถพยาบาลด่วนที่สุดครับ...”

                “มีคนโดนรถชน ว้าย น่ากลัวจังเลย...”

                “เรนนี่!! เรนนี่!! อย่าเพิ่งหลับนะ เรนนี่!”

                แม้ตัวจะหนาวและเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง แต่สัมผัสอบอุ่นเวลาที่เขาสวมกอดฉัน ฉันยังจำมันได้ดี...วินเธอร์ เขาอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว แต่ฉันไม่มีแรงที่จะขยับปากถามเขาเลย...

                “เรนนี่! ขอร้องล่ะ...ฮึก...อย่าหลับนะ มองฉันก่อน เรนนี่!”

                “พี่สาว! พี่สาวฮะ! ฮือๆ”

                วินเธอร์...ขอให้สิ่งที่ฉันเห็นมันไม่ใช่สิ่งที่ฉันคิดเถิดนะ...

                “หมออยู่ไหน ห้ามเลือดเร็ว!”

                ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่นายทำให้ฉัน...

                อย่างน้อยครั้งหนึ่งในชีวิต ฉันก็ได้เป็นนางฟ้า...นายทำสำเร็จแล้ว นายเสกปีศาจให้กลายเป็นนางฟ้าได้แล้ว

                ...ขอบคุณมากจริงๆ

                [งดบ่น]