“ห๊าาาาาาาาาาาาาา!”

                แปะๆๆๆๆ

                นั่นไม่ใช่ซาวน์เอฟเฟคปรบมือแต่อย่างใด มันคือเสียงคุกกี้หมดทั้งปากร่วงหล่นน่ะเซ่! นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย นายนั่นพูดมาว่าอะไรนะ ฉันหูฝาดไปรึเปล่า

                “อี๋ โสโครก” เขาพูดก่อนที่ฉันจะดึงๆ ทิชชู่แล้วก็เก็บคุกกี้ที่ร่วง เออรู้แล้วว่าโสโครก ไม่ต้องตอกย้ำ =_=

                “นายพูดจริงเหรอ” ฉันหันไปถามนายเวียร์นั่นในขณะที่พนักงานนำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ ฮึ ถ้าเป็นโอเลี้ยงแถวบ้านฉันหนึ่งนาทีก็มาเสิร์ฟแล้ว ไม่ต้องรอเป็นสิบๆ นาทีแบบนี้หรอก โด่ เชยแล้วยังช้าอีก =o=

                “ฉันพูดจริงดิ =_=”

                “ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ นี่นายจะบ้ารึไง ฉันเพิ่งเจอนายแค่วันเดียวเองเนี่ยนะ แล้วนายเอาความคิดบ้าๆ นี่มาจากไหน คบคนอื่นเพื่อประชดแฟนตัวเองเนี่ยนะ ไร้สาระอ่ะ ตัวโตยังกะช้างแมมมอธแล้วยังทำอะไรติ๊งต๊องเหมือนเด็กอนุบาลซ้ำชั้นอีก ฮ่าๆ ปัญญาอ่อน!!” ฉันได้ทีก็ว่าเขากระจายเหมือน m16

                “แล้วไงล่ะ ฉันแค่อยากจะพิสูจน์อะไรซักหน่อย เธอช่วยฉันได้ไหมล่ะ ถ้าไม่ได้ฉันจะจับเธอส่งตำรวจ *0*”

                “พูดอย่างนี้ไม่สะเทือนรูขุมขนฉันแม้แต่น้อยย่ะ ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่ได้ขโมยแล้วนายจะเอาอะไรไปแจ้งตำรวจห๊า! หลังฐานก็ไม่มี โด่ๆ อย่ามาขู่กับซะให้ยาก” ฉันพูดก่อนจะหยิบไอ้น้ำช๊อคโกแล๊ตลาเต้บ้านั่นขึ้นมาดื่ม โด่เอ๊ย มันจะรสชาติดีไปกว่าโอเลี้ยงแถวบ้านฉันได้ยังไงกัน แต่สีก็ดูดีกว่านะ ตอนแรกนึกว่าเขาจะเอาช๊อคโกแล็ตขึ้นรามาปั่นให้ฉันกินซะอีก

                “อ่ะดูซะ” นายเวียร์พูดในขณะที่ฉันกำลังดื่มช๊อคโกแล็ตลาเต้แสนอร่อย(เปลี่ยนความคิดตั้งแต่เมื่อไหร่ =o=??) เขายื่นโทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุดมาให้ฉัน แล้วฉันก็รับมันมาอย่างงงๆ =o=a

                ฉันรับมันมาแล้วก็ต้องตกใจเมื่อในโทรศัพท์นั้นกำลังโชว์ภาพที่ฉันกำลังค้นกระดาษในกระเป๋า ถ้าเป็นตัวฉันเองคงจะไม่รู้สึกอะไร แต่ในสายตาคนอื่นพูดได้ประโยคเดียวเลยว่า ‘ยัยนี้มันโจรหัวขโมยลักกระเป๋าตังค์ชัดๆ!’

                “ง่ะ นายไปถ่ายมาตอนไหน! นายมันเจ้าเลห์เพทุบายที่สุด! ไปถ่ายมาตอนไหนเนี่ย!”

                “ยังไม่พอนะ ฉันยังอัดวิดีโอไว้อีกด้วย มีตอนที่เธอหยิบกระดาษขึ้นมาแล้วทำท่ากระหายเงินสุดๆ เลยล่ะ หึหึ ว่าไงล่ะ ช่วยฉันได้มั้ย ^O^”

                “ไม่! เป็นแฟนกันน่ะต้องเป็นด้วยความสมัครใจเซ่! แล้วนี่มาเป็นแฟนกันเพื่อจะประชดแฟนเก่า นายมันไร้สาระดีจริงๆ อ่ะ หน้าตาดีไม่เข้ากับนิสัยเลยให้ตายเซ่ะ ไม่น่าทำไมยัยนั่น…ชื่อไรนะ บิกีนี่เหรอ(สาบานได้นะว่านั่นนะชื่อคน =_=) ถึงทิ้งนายไป เพราะนายนิสัยไม่ดีนี่เอง แค่นี้ยังไม่พอนะ อายุสมองนายยังน้อยกว่าจำนวนแรดขาวในสวนสัตว์สักอีก เรื่องความกว้างของสมองยิ่งไม่ต้องพูดถึง มันเล็กกว่าไส้ติ่งมดซะอีก นายโตแล้วนะ คิดอะไรให้มันโตเหมือนอายุบ้างเซ่!”

                “นี่ยัยบ้า!” อยู่ๆ นายเวียร์ก็ขึ้นเสียงตะคอกฉันมาทันที หวา น่ากลัวจังเลยอ่ะ นี่ฉันพูดมากจนเขาโกรธหรอ “ฉันไม่ได้โง่หรือปัญญาอ่อน! และบิกีนี่ไม่ได้ทิ้งฉันเพราะนิสัย แต่เป็น…”

                “เป็นอะไรเหรอ O_o” ฉันถามอย่างอยากรู้

                “เป็นอะไรไม่สำคัญหรอกน่า เอาเป็นว่าเธอตกลงนะ”

                “ไม่! จนกว่านายจะบอกฉันว่านายเลิกกับบิกีนี่ได้ยังไง =o=”

                “เฮ้อ ก็ได้ แต่เธอต้องยอมโดยไม่มีข้อแม้นะ เอาล่ะ ตั้งใจฟัง =_=… บิกีนี่เป็นสาวฮอตที่สุดในโรงเรียนหน้าตาสะสวยไม่มีใครไม่รู้จักเธอและฉันพนันได้เลยว่าเธอไม่รู้จักบิกีนี่ แต่ยังไงก็ช่างเพราะว่าฉันกับบิกีนี่คบกันอย่างมีความสุข ไม่มีอะไรที่เธออยากได้แล้วฉันไม่ให้ ตลอดเวลานั่นฉันมีความสุขเหลือเกิน ทั้งที่บ้านของบิกีนี่ก็ไม่ได้ขัดสนอะไรแต่เธอกลับยืมเงินฉันไปวันล่ะหลายพัน ซึ่งฉันก็ให้เธอยืมตลอดโดยไม่เคยถามว่าเอาไปทำอะไร แต่พักหลังๆ นี่ฉันรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไป เหมือนดูผอมแห้งลงกว่าเดิมและชอบเหม่อลอยตลอดเวลา ยิ่งไปกว่านั้นฉันยังเคยเห็นเธอแอบเดินออกมากับผู้ชายในซอกตึกด้วย นั่นทำให้ฉันโมโหมาก ฉันพยายามเคลียร์กับเธอว่าเธอทำแบบนี้เพราะอะไร แต่คำตอบที่ฉันได้กลับมากลับเป็นว่า ‘ขอโทษนะ ถ้าฉันรักนายเพราะความรักมันคงไม่ต้องเป็นแบบนี้ ขอโทษที่ฉันรักเงินนายมากกว่านาย’ งี่เง่านะว่ามั้ย เธอคงเข้าใจนะว่าตอนนั้นฉันจะรู้สึกยังไง สูญเสีย ผิดหวัง น้อยใจ และความรู้สึกอะไรต่อมิอะไรถาโถมเข้ามา บิกีนี่ไม่ได้ชอบฉันเพราะว่าเธอรักฉัน เธอรักเงินของฉัน ไม่ใช่ฉัน ฉันมีโอกาสเลือกนะ เลือกที่จะเลิกกับบิกีนี่ หรือคบกันต่อไป และฉันตัดสินใจจะทรมานตัวเองอีกสักนิดเผื่ออะไรๆ จะดีขึ้น แต่ผลที่ได้รับกลับมาคือการกระทำแบบเดิมซ้ำซาก และสุดท้ายก็เป็นบิกีนี่เองที่บอกเลิกกับฉัน ฉันเสียเงินไปแสน ฉันไม่เคยเสียดาย จะเสียดายก็แต่เวลาที่ฉันสูญเปล่าไปกับคนที่เขาแสร้งทำเป็นรักฉัน ไม่มีใครเคยเหยียดหยามฉันขนาดนี้ เธอเคยได้ยินมั้ย บุญคุณต้องทดแทน แค้นต้องชำระ ฉันหมดความรักกับบิกีนี่ทันที จากรักเปลี่ยนเป็นเกลียดภายในระยะเวลาไม่กี่เดือน บิกีนี่ทำตัวเหมือนเด็กติดยาสักพักหนึ่ง แต่พอเธอเลิกกับฉัน…เธอก็กลับกลายเป็นบิกีนี่ที่สดใสร่าเริงเหมือนเดิมได้ และวันสองวันต่อมา เธอก็มีแฟนใหม่…ฉันเจ็บ เจ็บเจียนตาย ผู้หญิงคนนี้ทำกับฉันไว้มาก ถึงเวลาที่ฉันจะต้องเอาคืนบ้างแล้ว ไม่ว่าเธอจะเป็นผู้หญิง ฉันไม่สน แต่ที่รู้ๆ คือฉันไม่ได้รักเธออีกต่อไปแล้ว… รุ้ง เธออาจจะมองฉันเป็นผู้ชายใจแตก เจ้าคิดเจ้าแค้น ไม่ยอมปล่อยวาง แต่ขอร้องล่ะ ช่วยฉันทีนะ เป็นเวลาแค่เล็กน้อยก็ยังดี ฉันอยากให้ยัยนั่นได้รับถึงรสความเจ็บปวดแบบนี้บ้าง…ช่วยฉันทีนะ”

                เวียร์พูดสายตาดูจริงจังและหม่นหมองเห็นได้ชัด…เป็นธรรมดาของมนุษย์อยู่แล้วที่คนเรามักจะเห็นแก่ตัวอยู่เสมอ และไม่รู้จักปล่อยวาง เห็นเขาทำเราเป็นยังไง เราก็จะทำเขากลับคืนแบบนั้น…เอาล่ะ ฉันตัดสินใจแล้ว >O< ไม่แน่ ฉันอาจจะเปลี่ยนปีศาจจอมล้างแค้นตนนี้ให้กลายเป็นเทพบุตรตัวน้อยก็ได้ใครจะไปรู้ หึหึ ในระยะเวลาการล้างแค้น ฉันจะต้องเปลี่ยนความคิดหมอนี่ให้ได้เลยคอยดูสิ! แต่ก่อนอื่นต้องเปลี่ยนบรรยากาศก่อน =_= ฉันเกลียดบรรยากาศตึงเครียดแสนเศร้านี่ชิบโป่งเลย

                “อ่า…สนุกดีนะ ^^”

                “ห๊า! เธอว่าไงนะ!”

                “นิยายเรื่องนี้ฉันต้องเก็บตังค์ซื้อมาให้ได้เชียวล่ะ มันชื่อว่าเรื่องอะไรเหรอ พล๊อตก็น่าสนใจดีนะ แพงป่าวอ่ะ”

                โป๊ก!

                “โอ๊ย!”

                “ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ เพราะฉะนั้นฉันจะประชดยัยบิกีนี่ที่เห็นแก่ตังค์ เธอต้องช่วยฉันนะถ้าไม่อยากเสียงค่าปรับที่โรงพัก =_=^” เขาพูด ตอนนี้สายตาเขาเปลี่ยนกลับเป็นคนเดิมแล้วล่ะ ถึงจะต้องแลกกับการเจ็บตัวนิดหน่อยก็เหอะ (>O<)>

“นี่ๆ ฉันจะได้ค่าตอบแทนมั้ย”

                “ถ้าเธอขอฉันก็จะให้ =_=^”

                “ค่าจ้างที่ฉันเป็นแฟนให้นายน่ะนะ O [] O”       

                “อืม”

                “ว้าวววววว งั้นฉันร่วมด้วย เย้ๆ แค่อาทิตย์ละพันก็ดีสำหรับฉันแล้วล่ะ แฮะๆ ฉันคงไม่ได้เห็นแก่ตังค์แบบยัยบิกีนี่หรอกน้า~ ^O^”

                “ทำไมเรียกน้อยจัง แค่ยัยบิกีนี่เป็นแฟนกับฉันเธอยังยืมตังค์ฉันไปวันละห้าพันๆ ปัจจุบันยังไม่ได้คืนเลยด้วยซ้ำ =_=”

                “แหง่ว จะทำไงได้ล่ะ แค่ฉันมีตังค์พอซื้อข้าวกินกับจ่ายค่าน้ำค่าไฟก็พอแล้วล่ะ ^^” ฉันพูด นายเวียร์หัวเราะนิดๆ ก่อนจะเอามือมาขยี้หัวฉันเบาๆ

                “ฉันไม่ใช่หมานะ >O<”

                “เธอก็น่ารักไปอีกแบบนะ ^^”

                “นายว่าไงนะ O [] O”

                “ฉันโกหกน่ะ =_= เอาล่ะ ไปกันได้แล้ว”

                แหง่ว โกหกเหรอ งั้นอย่าชมเลยจะดีกว่านะ >O

                “นายจะไปไหน” ฉันถามเมื่อเห็นเขาลุกขึ้นยืน

                “ไปซื้อของน่ะสิ จะบอกให้นะ เป็นแฟนฉันน่ะต้องไฮโซ ห้ามซื้อบื้อเหมือนวันนี้นะเข้าใจไหม”

                “แล้วไม่จ่ายค่าน้ำเหรอ” ฉันพูดพลางลุกขึ้น

                “ร้านพ่อฉัน ไม่ต้องจ่ายหรอก” เขาพูดพลางเดินออกจากร้านไป ฉันรีบหยิบคุกกี้ขึ้นมาอีกชิ้นก่อนจะวิ่งตามเขาไป(ยังจะงกอีกนะ)

SeEiw~*

ซีอิ๊ว~*

    Plan of Love แผนร้ายป่วนรักมัดใจยัยตัวร้าย

บทที่ 4- รับจ้าง