เช้าวันรุ่งขึ้นฉันตื่นแต่เช้า เวลาประมาณตีห้าครึ่ง อาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปโรงเรียน เมื่อวานนายเวียร์ให้เงินประทังชีวิตมาห้าพัน เขาบอกว่าเป็นค่าจ้างเริ่มงาน ซึ่งฉันก็แบ่งให้แม่ไปสี่พันห้าเพื่อเป็นค่าใช้จ่ายต่างๆ ไม่ว่าจะของแม่หรือของส่วนรวม ส่วนอีกห้าร้อยฉันเก็บไว้ที่ตัวเองเป็นค่าใช้จ่ายส่วนตัว มันรู้สึกแปลกๆ นิดหน่อยที่ว่าอยู่ดีๆ เมื่อวานกับวันนี้ต่างกันราวดาวพลูโตกับดวงอาทิตย์ เมื่อวานฉันมีแค่สิบสองบาทยี่สิบห้าสตางค์ในกระเป๋า แต่วันนี้มีเพิ่มมาตั้งห้าร้อย ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันจะได้มีวันนี้กะเค้าด้วย >O<

                ฉันเดินลงไปข้างล่างแง้มหน้าต่างดู ฟ้ายังไม่สร่าง ฮึ เหมาะกับการไปโรงเรียนเป็นที่สุด ฮ่าๆ นายเวียร์นะนายเวียร์ นายลูกเศรษฐีนอนตื่นสาย =w= มีเรอะฉันจะรอให้นายมารับ ฉันมีจักรยานฉันก็จะขี่ ขอเพิ่งพาตัวเองบ้างเหอะ ฮ่าๆ

                ฉันขีดเครื่องหมายถูกบนกระดานดำในห้องครัว ตรงคำที่เขียนว่า ‘ไปโรงเรียน’ จากนั้นฉันก็หยิบอิถึกซึ่งตอนนี้กลายร่างเรียบร้อยแล้ว ดูดีกว่าเดิมเห็นๆ ฉันยัดมันใส่กระเป๋ากระโปรง จากนั้นก็เดินไปหน้าบ้านเพื่อจะขึ้นขี่ยานพาหนะจักรยานสุดโก้ >O< อากาศตอนเช้าฉันชอบที่สุดเลย มันทำให้ผ่อนคลายมากจริงๆ =o= อ่า… แล้วยานพาหนะฉันอยู่ไหนนะ ฉันชอบจอดมันไว้ตรงนี้นี่นา… เอะ…เมื่อวานฉันจอดมันไว้ตรงนี้…เฮ้ย! ร…รึว่า T^T

                ฉันลืมจักรยานไว้ที่เพย์เพย์มอลล์!!

                ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย……. ~!!

                เสียงในใจร่ำร้อง T^T แงๆ ไม่น้า แล้วฉันจะไปโรงเรียนยังไง โอ๊ย ไม่ทันล่ะ หกโมงกว่าแล้ว วันนี้ฉันนัดเจ้าสองเพื่อนซี้ไปติวคณิตตอนหกโมงครึ่งด้วย (โรงเรียนเข้าเจ็ดโมงครึ่ง เช้ามั้ยค๊าบพี่น้อง =_=) งั้น…งั้นวิ่งไปดีกว่า วิ่งไปเรื่อยๆ ก็ถึงละเนอะ จากบ้านถึงโรงเรียนไม่ถึงกิโลฉันก็พอวิ่งไหวละวะ >O< ส่วนเรื่องจักรยานค่อยไปว่ากับนายเวียรือีกที

                ฉันสะพายกระเป๋าก่อนจะกระชับรองเท้านักเรียนและวิ่งไปเรื่อยๆ T_T กะว่าจะไปซื้อข้าวกินแถวตลาดคงไม่ได้ไปแล้วล่ะ วิ่งแบบนี้ถ้าแวะตลาดคงได้ไปโรงเรียนสายชัวร์ๆ !      

                ฉันวิ่งไปเรื่อยๆ ออกนอกซอยบ้านฉันไป อ๊ายย แสบตาจัง ใครมาขับรถแต่เช้าเนี่ย ไฟหน้ารถก็ไม่ปิด +0+ เอ๋? รถสีแดง เปิดประทุน? รถสปอร์ตซะด้วย แถวบ้านฉันไม่มีคนขับรถแบบนี้สักหน่อย ยกเว้นอาแป๊ะ แต่เช้าแบบนี้แกคงไม่ขับรถเล่นหรอก

                “นี่! ยัยบ๊อง!” ผู้ชายที่นั่งตรงที่คนขับตะโกนมา เสียงคุ้นๆ นะว่ามั้ย =_=

                นายเวียร์ลูกเศรษฐีนอนตื่นสาย!!

                โอ้ว ให้ตายเถอะจอร์จ ให้มอดเถอะแม่รี่ นั่นมันนายเวียร์! พี่แกเล่นลงทุนตื่นแต่เช้าเพื่อมารับฉันเลยรึนี่ มาได้จังหวะพอดี เพราะขาฉันกำลังเมื่อยเลย T_T เอ้ย ไม่เอาดีกว่า ฟอร์มเสียหมด ฉันไม่ขึ้นรถนายหรอก ฉันบอกจะไปโรงเรียนเองก็จะไปโรงเรียนเอง ไม่พึ่งนาย! แบร่ :-P

                ฉันเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นแล้วพยายามวิ่งออกไปทางถนนใหญ่ แค่ข้ามถนนนี้โดยการขึ้นสะพานลอย จากนั้นก็แค่วิ่งผ่านสิบช่วงตึก แค่นี้ก็ถึงโรงเรียนแล้ว >O<

                “ฉันบอกให้หยุด!” เสียงนายเวียร์ยังตะโกนมาติดๆ ตามด้วยเสียงเครื่องยนตร์ของรถ อ๋าย เท้าจะไปทันล้อได้อย่างไร T__T เขาใกล้เข้ามาแล้วล่ะ เป็นเวลาพอดีกับที่ฉันออกมานอกซอย อ๊า เขาตามฉันขึ้นไปบนสะพายลอยไม่ได้หรอก รถแบบนั้นมันต้องเลี้ยวออกจากซอย จากนั้นก็บึ่งทางตรงไปโรงเรียนเลย ว่าแล้วฉันก็วิ่งขึ้นสะพานลอยไปทันใด

                “ยัยรุ้ง!! ห้ามขึ้นสะพานลอย!!” ฉันได้ยินเสียงนายเวียร์ตะโกนมาจากที่ไกลๆ ถ้าฉันไม่ขึ้นสะพานลอยจะให้ฉันเดินใต้สะพานลอยรึไงล่ะ ฉันบอกแล้วฉันจะไปโรงเรียนเอง ไม่ขึ้นรถกะนาย!

                ฉันวิ่งขึ้นสะพานลอย สายตาก็มองนายเวียร์เป็นระยะๆ อ่า…นี่เขาหายไปไหนเนี่ย คงจะขับไปโรงเรียนแล้วล่ะมั้ง = [] =

                ปั้ก!

                โอ๊ย นี่ฉันวิ่งไปชนอะไรเข้าล่ะเนี่ย รู้สึกว่าจะเป็นคนนะ

                “ขอโทษค่ะ >_<” ฉันพูด ก่อนจะวิ่งต่อไปโดยไม่ได้มองหน้าเขาคนที่ฉันวิ่งชน

                “จะไปไหนจ๊ะน้องสาว” อยู่ดีๆ ก็มีมือกร่านมาคว้ามือฉันไว้ ทำให้ฉันที่กำลังวิ่งอยู่ถูกดึงกระชากเข้าไปหาเขาทันที “จะรีบไปไหนจ๊ะ”     

                “ปล่อยฉันนะ จะทำอะไรน่ะ” ฉันพูดพลางบิดข้อมือ แต่นายยักษ์ตัวโตก็ยิ่งกำมันแน่นขึ้น เฮ่ย เมื่อกี้ฉันวิ่งหนีนายเวียร์มาแล้วนี่ฉีนวิ่งมาเจอกับตัวอะไรอีกเนี่ย! @__@

                “ถ้ายังอยากปลอดภัยกลับไป ส่งเงินมาทั้งหมดสิน้องสาว”

                แว้กกกกกก ฉันเจอโจรสะพานลอยแต่เช้าเลยเหรอนี่ ทำไงดีล่ะ น่ากลัวจริงๆ วันนี้เอาเงินมาแค่ยี่สิบห้าบาทยี่สิบสี่สตางค์ในกระเป๋า (เศษอยู่เรื่อย =_=) กะว่าเงินพวกนี้จะพอประทังอาหารเช้าถึงเย็น แต่เพราะไอ้โจรหน้าบากนี่ฉันจะไม่มีกิน เพราะงั้นฉันไม่ให้หร๊อก! โกหกดีกว่า >O<

                “ไม่มี๊ ปล่อยฉันไปเหอะนะ ฉันไม่มีเงินเลย”

                “โกหก!” เขาตะวาดใส่ฉัน รู้ได้ไงอ่ะว่าฉันโกหก นายเคยไปเล่นเกมจับโกหกมาเหรอ >O< น่ากลัวอ่ะ หน้าตาก็น่าเกลียด ตัวยังใหญ่ยักษ์อีก แถมยังรู้อีกว่าฉันโกหก (ไม่รู้ก็บ้าแล้วล่ะเธอ)

                “มะ…ไม่ได้โกหกนะ ปล่อยฉันไปเถอะ” ฉันพูดเสียงสั่น ไม่นะๆ ฉันต้องไม่กลัว ไม่งั้นไอ้ยักษ์นี่มันจะได้ใจ มันจะรู้ว่าฉันกลัวแล้วมันจะทำให้ฉันกลัวมากยิ่งขึ้น

                “ไม่ให้ใช่มั้ย ยังปากแข็งอยู่อีกเหรอ ได้…ฉันหาเองก็ได้” ว่าแล้วเขาก็ดันตัวฉันเข้ามาหาเขาแล้วเตรียมเอามือล้วงกระเป๋ากระโปรงฉัน ไม่นะ T [] T นายเวียร์ไปไหน ใครก็ได้ช่วยฉันที ฉันกำลังโดนลวนลามพร้อมกับโดนปล้น!

                “อย่าดิ้นสิ ยัยนี่หนิ! จะส่งมาดีๆ หรือส่งมาทั้งน้ำตา อยากให้ปล้ำกลางสะพานเลยรึไง!” เขาพูดพลางสูดดมฉันเหมือนหมาโรคจิต ฮือๆ ใครก็ได้ช่วยด้วย สาวเวอร์จิ้นอย่างฉันคงไม่ต้องเจออะไรเลวร้ายแบบนั้นจริงๆ ใช่มั้ย ฉันจะเอาเงินให้เขาไปดีไหมนะ T__T ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันน่าจะตะโกนร้องให้คนช่วยตั้งนานแล้วนะเนี่ย TOT

                “ช่วยด้วยค๊า! ช่วยด้วย! ฉันกำลังโดนลวมลาม ช่วยฉันที!” ฉันตะโกนอย่างสุดเสียง แต่เช้าแบบนี้ไม่มีใครเลยสักคน นายเวียร์ นายอยู่ไหน ทำไมตอนที่ฉันต้องการนาย นายถึงไม่มานะ

                “หนอย นังนี่ ตกลงจะส่งเงินมาหรืออยากจะส่งทั้งตัวทั้งเงิน!”

                “ฉันไม่ส่งอะไรให้แกทั้งนั้นไอ้ยักษ์บ้า! แกมันสวะสังคม! ไอ้พวกหากินในทางที่ผิด!”

                “ยัยค้างคาวค้างคืน! มากไปแล้วนะ! งั้นฉันจะสนองให้ มาเป็นเมียสวะคนนี้เถอะ!” ว่าแล้วเขาก็ก้มหน้าลงมาไซ้คอฉัน อ๊าคคคคคคคคคค