3
กู๊ดมอร์นิ่ง เซคชั่น ^O^
อืมมมม ( _ _)Zzz
เฮ้! อรุณสวัสดิ์ ซีรีส์ ^O^
อื้มๆ (_ _ )Zzz
พี่แอ๋มมมม เซคชั่นซีรีส์ตื่นแล้ววว
ฉันตะโกนลั่นจากนั้นก็วิ่งเข้าไปในครัวแล้วถือจานอาหารเช้าออกมาสองใบ
นี่มันอะไรกัน
ซีรีส์ถามเสียงงัวเงียจากนั้นก็ฟลุบหน้าลงบนโต๊ะ
ซูกัส นี่มันเพิ่งจะตีห้าครึ่งเองนะ เธอจะรีบไปไหนคร๊าบบบ
เซคชั่นถามเสียงยานคาง
ไปโรงเรียนน่ะสิ รู้มั้ย เมื่อคืนฉันแทบนอนไม่หลับเลยนะ ตื่นเต้นชะมัดเลยอ่ะ พวกนายกินเร็วๆ สิ แล้วรีบไปอาบน้ำ เราจะได้ออกจากบ้านทันทีตอนหกโมง ฉันจะเลทเวลาให้พวกนายอย่างน้อยสิบห้านาทีก็แล้วกัน ^O^
ฉันตอบอย่างร่าเริง
ฮิ๊ปฮิ๊ป ฮูเร้! วันนี้เป็นวันเปิดเทอมล่ะค่ะทุกค๊นนน เมื่อวานพ่อของฉันโทรมาบอกเรื่องการมาไทยของฉัน ซึ่งมันเป็นการเข้าใจผิดนิดหน่อย และพ่อยังบอกอีกว่า โรงเรียนที่ฉันกำลังจะไปเรียนนั้น เคยเป็นโรงเรียนเก่าของแม่ฉันสมัยท่านยังเรียนอยู่ตอนมัธยมปลายด้วย มันจึงเป็นเหตุให้ฉันตื่นเต้นจน ณ บัดนี้ไงล่ะ ^O^ โฮ่ๆ แล้วฉันก็รู้สึกเหมือนว่าเวลาอยู่ที่นี่มันสั้นมาก ฉันแทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่มาสามวันแล้ว
ว้าว วันนี้สองหนุ่มตื่นเช้ากันมากๆ เลยค่ะ ตื่นเช้าซะจนพี่แอ๋มตกใจเลย วันนี้วันที่เท่าไหร่เหรอคะน้องซูกัส พี่แอ๋มจะได้เอาไปแทงหวย อิอิ
พี่แอ๋มพูดอย่างอารมณ์ดีแล้ววางแก้มน้ำส้มลงบนโต๊ะ แต่เซคชั่นกับซีรีส์ก็ยังคงฟลุบหน้าลงกับโต๊ะอยู่อย่างนั้น
ไม่เห็นจะต้องตื่นต้นเลย ฉันไม่อยากไปโรงเรียน
ซีรีส์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ตามด้วยเซคชั่น
เธอทุบประตูห้องนอนฉันแทบพังเลยล่ะรู้มั้ย
หา แทบพังเลยเหรอ! O_O
ฉันตาโตแล้วรีบวิ่งขึ้นบันไดไปทันที แต่ก็โดนคว้ามือเอาไว้ซะก่อน
ฉันเปรียบเทียบน่ะ -__-
เฮ้ออออ โล่งอก นึกว่าพังซะแล้ว -O-;; ไม่ใช่อะไรหรอก คือฉันไม่อยากจ่ายค่าเสียหายน่ะ -w-
ง่า เอาเถอะ นายกินได้แล้ว ^^
ฉันบอกแล้วนั่งลงมองพวกเขา นอน -_-
ฉึก! ฉึก!
ฉันใช้ส้อมจิ้มไส้กรอกยาวๆ มาสองชิ้นก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะไปพลิกทั้งสองคนให้เงยหน้าขึ้นมา
กินข้าว!!
ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก
ฉันถอนหายใจดังพรืดแล้วค่อยๆ ง้างปากซีรีส์ จากนั้นก็ใส่ไส้กรอกลงไป และก็ทำเช่นเดียวกับเซคชั่น
เคี้ยวจิ T^T
ฉันบอกอย่างหดหู่เมื่อเห็นไส้กรอกชิ้นเบ่อเร่อกำลังนอนแอ้งแม้งคาปากของทั้งคู่ เฮ้อ ช่วยไม่ได้ TOT
ลุงสมพงศ์!
ฉันตะโกนเรียกชื่อคนขับรถประจำบ้าน ซึ่งฉันได้ไปทำความรู้จักกับเขาและพี่ๆ คนอื่นๆ หลังจากที่ตอนนั้นซีรีส์พาฉันสำรวจบ้านเสร็จ
ครับ!!
ลุงสมพงศ์ตะโกนมาจากโรงรถ พนันได้เลยว่าเขาคงกำลังเช็ดรถอยู่ ขยันจริงๆ ฟ้ายังไม่สร่างเลย พี่เลี้ยงในบ้านหลังนี้ตื่นกันหมดแล้ว
ลุงสมพงศ์ช่วยไปส่งซูกัสหน่อยสิคะ ซูกัสจะไปโรงเรียน >___
ฉันตะโกนบอกแล้วคว้าเป้ขึ้นมาสพายทันที เย้! ฉันพร้อมแล้ว กินข้าวเรียบร้อย แต่งตัวเรียบร้อย ทำผมเรียบร้อย สะพายกระเป๋าเรียบร้อย และจิตใจ สงบเรียบร้อย!! ฉันทำใจไว้แล้วล่ะ ว่าถ้าสองคนนั้นไม่ไปกับฉัน ฉันจะไปโรงเรียนเอง!~
ได้เลยคร๊าบ
พี่สมพงศ์ตอบ
ไม่ได้!!
สองเสียงค้านขึ้นเสียงดังทำเอาฉันสะดุ้งทันที
ฉันหันไปทางสองแฝดที่กำลังทำหน้าตาซีเรียสและกำลังเคี้ยวไส้กรอกในปากอย่างเมามันส์ หา? O_o
ฟึ่บฟั่บๆๆ เคร้งๆๆ อึ้กๆๆๆ
ทันทีทันใด เซคชั่นและซีรีส์หยิบไข่ดาวใส่ปากคนละฟอง ตามด้วยขนมปังทั้งที่ในปากยังเต็มอยู่ ตบท้ายด้วยน้ำส้ม และเหลือเชื่อเลย! พวกเขาทำสิ่งเหล่านั้นแทบจะพร้อมกัน แถมยังใส่ชุดนอนลายเดียวกันอีก (ลายกระต่ายน้อย ^^)
ตึงๆๆๆๆ
แล้วเขาทั้งสองคนก็รีบวิ่งขึ้นบันไดไปทันที ฉันกลัวพวกเขาจุกจัง แต่เขาทำแบบนั้นเพื่ออะไรน่ะ -_-??
ห้านาทีกับการยืนงง สายตาฉันจับจ้องไปที่บันได เฝ้ารอว่าจะมีใครลงมาหรือพูดอะไรหรือไม่ แต่เมื่อไม่มี ฉันจึงหันหลับไปคุยกับลุงสมพงศ์อีกครั้ง
ไปค่ะ ลุงสมพงศ์ ซูกัสจะไปโรงเรียนแล้วววว
ฉันพูดอย่างร่าเริงแล้ววิ่งไปเอารองเท้าในตู้เก็บร้องเท้า แต่ทันใดนั้นเอง
ตึงๆๆๆๆๆ
เซคชั่นและซีรีส์แย่งกันวิ่งลงบันไดมา สภาพไม่ต่างกันเลย -_- เซคชั่นกำลังใส่เข็มขัดอย่างรวดเร็ว ปากก็กำลังคาบด้ามหวี หัวเขายังเปียกอยู่ ตัวก็ยังเช็ดไม่แห้ง เสื้อเชิ้ตสีขาวเลยซึมติดเสื้อกล้ามข้างใน ส่วนซีรีส์ก็เช่นกัน เขากำลังใส่เนคไทท์สีเลือดหมูอย่างรวดเร็ว ผมเผ้ายังไม่ได้หวี ที่กางเกงมีเข็มขัดใส่คาไว้ และที่กระเป๋ากางเกงของทั้งคู่ ก็มีถุงเท้าสีขาวปลิ้นออกมา บ่งบอกว่าตอนที่พวกเขาหยิบมัน ก็ยัดใส่กางเกงเลย -__-;;
ฉันกำลังหน้าเหวอกับสิ่งที่เห็น แต่พวกเขาสองคนก็กำลังเดินฉับๆ มาทางนี้แล้ว บอกตรงๆ เลยว่าเท่สุดๆ
พวกเขาคว้ากระเป๋าขึ้นมาสพายไหล่ข้างหนึ่งจากนั้นก็เดินไปใส่รองเท้าอย่างรวดเร็ว เปิดประตูรถที่ลุงสมพงศ์จอดไว้ก่อนหน้านี้ แล้วปิดมันลงอย่างแรง
แล้วทุกอย่างก็กลับไปอยู่ในสภาพเงียบสงัดตามปกติของหกโมงเช้าที่ฟ้ายังไม่สร่างมากนัก
วืด
ซีรีส์เลื่อนกระจกลงแล้วตะโกนมาทางฉัน
จะยืนเอ๋อไปถึงไหน ขึ้นมาซี่!
ฉันตื่นจากภวังค์ความเอ๋อ (อย่างที่เขาบอก) ทันที แล้วรีบใส่รองเท้า จากนั้นก็วิ่งไปขึ้นรถ สรุปพวกเขาเตรียมจะไปพร้อมฉันใช่มั้ยนี่ >__<
พวกนายไม่เห็นต้องฝืนเลย ฉันผิดเองแหละที่ปลุกพวกนายขึ้นมา ขอโทษนะ ( .__.) แต่อันที่จริงฉันไปโรงเรียนเองก็ได้นี่ พวกนายไม่ต้องรีบเพื่อฉันหรอก ฉันขอโทษจริงๆ
ฉันก้มหน้าพูดอย่างสำนึกผิด หลังจากที่รถแล่นออกมาจากหมู่บ้านแล้ว ร่างสูงทั้งสองที่กำลังทุบหน้าอกตัวเองด้วยความจุกมองหน้าฉันทันที
เฮือก!! เขาโกรธฉัน!! T___T!!
ไม่ได้
ซีรีส์พูดสั้นๆ แล้วหันมาใส่ถุงเท้า
ทำไมล่ะ งั้นคราวหน้าฉันไปกับพี่แอ๋มก็ได้ หรือว่า อ๋อ! ใช่แล้ว มันเปลืองน้ำมันนี่นา! งั้นวันหลังฉันจะขับจักรยานไปเองก็แล้วกันนะ ขอโทษพวกนายจริงๆ T^T
ฉันพูดอย่างสำนึกผิดอีกครั้งก่อนจะคว้ามือของสองแฝดมา
เขกหัวฉันเลย ฉันผิดไปแล้ว วันหลังฉันจะไม่ปลุกพวกนายตั้งแต่เช้า วันหลังฉันจะขี่จักรยานไปโรงเรียน T_T
ฉันบอกแล้วก้มหน้า รอการลงโทษ แต่สิ่งที่ฉันกลับได้รับ เป็นเพียงแค่เสียงหัวเราะแทน
เอาเลย หัวเราะให้พอ ฉันยอมรับผิด เขกเลย ( _ _)
ฉันบอกแล้วดึงมือของทั่งคู่ให้ใกล้หัวฉันอีก พ่อทำแบบนี้เสมอแหละเวลาฉันทำอะไรผิด แต่ก็ไม่ได้ทำแรงนัก ส่วนมากจะแค่หยอกเล่นเฉยๆ
จึกกก
โอยย
ฉันร้องขึ้นเมื่อมีมือใหญ่มาดึงเข้าที่แก้มทั้งสอง
นี่มันไม่ใช่การเขกหัวนะ T-T;;
ฉันบอกแล้วลูบแก้มตัวเองเบาๆ
ไม่เห็นต้องขอโทษหรือสำนึกผิดอะไรเลย -O-
ซีรีส์บอกพลางกระแอมทีหนึ่ง
ไม่ได้ตื่นเช้าแบบนี้ตั้งนานแล้ว รู้สึกดีเหมือนกัน เซคชั่นบอกแล้วเลื่อนกระจกลง
ลุงสมพงศ์ ปิดแอร์ทีครับ
แต่ฉันก็ยังอยากจะขอโทษ ( .__.)
ฉันบอก
ฉันเป็นผู้พักอาศัย ฉันไม่ควรจะทำแบบนั้นด้วยซ้ำ ฉันมันคนไม่มีความคิด >O
ฉันบอกออกมาจากใจจริง แค่เพียงได้รู้ว่าโรงเรียนที่จะไปเคยเป็นโรงเรียนที่แม่เคยเรียนอยู่ มันน่าตื่นเต้นจริงๆ นะ T^T
หยุด พอเถอะ ถ้าเธอพูดแบบนี้อีกครั้ง เราจะโกรธเธอจริงๆ ด้วย
เซคชั่นบอกเสียงจริงจังตามด้วยซีรีส์ที่พยักหน้าหงึกหงัก ฉันเลยต้องหยุดพูดลงแค่นั้นเพราะกลัวพวกเขาจะโกรธ T^T
เช้านี้อากาศสดใสปรอดโปร่ง ลมเย็นสบาย อากาศยังไม่ค่อยมีมลพิษเนื่องจากยังเช้าอยู่ และในที่สุด รถก็ได้แล่นเข้าไปจอดในโรงเรียนแห่งหนึ่งซึ่งใหญ่โตไม่เบา ถึงแม้จะยังเช้าอยู่แต่ก็ได้มีนักเรียนมาบ้างแล้ว ซึ่งยูนิฟอร์มโรงเรียนนี้ แต่งหลากสีกันมากเลย O_o
โรงเรียนนี้หลายสีหน่อยนะ ประถมหนึ่งถึงหกใส่สีเขียวเข้ม ม. ต้นใส่สีฟ้า ส่วน ม. ปลายอย่างเราๆ นี่ใส่สีแดงไม่ก็เลือดหมูแหละ
เซคชั่นอธิบาย ฉันพยักหน้าหงึกหงัก
ชุดยูนิฟอร์มหญิงฉันก็ได้เล่าไปแล้วว่ามันเป็นกระโปรงมีจีบยาวประมาณเข่าใส่กับเสื้อเชิ้ตแขนยาวพองๆ ซึ่งใต้คอเสื้อก็ต้องผูกโบว์ด้วย
ของผู้ชายนั้นเป็นกางเกงขายาวสีดำสำหรับมัธยม สำหรับประถมจะเป็นกางเกงสีดำขาสั้นประมาณเข่า ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว กับเนคไทท์สีตามระดับชั้น ส่วนสูทก็เหมือนกันทั้งหญิงและชาย
เมื่อลุงสมพงศ์จอดรถ สองแฝดก็พาฉันไปดูว่าจะต้องเรียนห้องไหน ซึ่งป้ายติดประกาศจะอยู่หน้าตึกมัธยมปลาย เป็นตึกที่สูงพอดูทีเดียวเชียว
รออยู่นี่นะ เดี๋ยวฉันไปดูให้
เซคชั่นบอกแล้วผละเข้าไปในฝูงชนที่กำลังเบียดเสียดกัน
ฉันชะเง้อมองตามเขาไปแต่อยู่ๆ ก็มีคนมาสะกิดเข้าที่ไหล่
เหอ? O_o
ฉันหันไปก็พบชายสูงโปร่ง สูงพอๆ กับสองแฝด เขาใส่ไทท์สีแดงเหมือนกัน แต่ไม่หล่อและไม่ดูดีเท่าซีรีส์และเซคชั่น
เธอทำกระดาษหล่นน่ะ ^^
เขาพูดแล้วยื่นกระดาษที่ถูกปั้นเป็นก้อนกลมๆ มาให้ ฉันรับมันมาอย่างงงๆ เฮ่ วันนี้ฉันยังไม่ได้แตะกระดาษสักแผ่นเลยนะ จะทำตกได้ยังไง -O-?
นายคนนั้นยังยืนยิ้มอยู่ไม่ไปไหน ฉันเลยคลี่แผ่นกระดาษออกดูและก็พบ เอิ่ม เขียนว่าอะไรหว่า เอาล่ะถึงแม้ฉันจะอ่านออกเขียนได้แต่ก็ ไม่ถึงแปดสิบเปอร์เซนต์หรอกนะ ฮ่าๆ มันก็ต้องมีสะกดกันบ้าง
น่ารักจังเลย ผมชื่อโป้ง ขอเบอ
ควับ!!
อยู่ดีๆ ก็มีใครคีบกระดาษยับๆ แผ่นนั้นออกไปจากมือฉัน ซึ่งฉันก็เงยตามกระดาษไปด้วย อ่อ ซีรีส์นั่นเอง
ไปไกลๆ เลยไอ้หัวแม่ Teen อย่ามายุ่ง มาทางไหน ไปทางนั้น -__-
ฮ๊าาาา ซีรีส์พูดคำหยาบคาย! O_O!!
ซีรีส์ นาย
โธ้ พี่ซี ไม่เห็นน่าหวง ผมแค่อยากจะทำความรู้จักกับเด็กใหม่หน่อย คนนี้ใช่มั้ยอ่ะที่บอกว่าย้ายมาจากอเมริกาอ่ะ *0*
นายคนที่ชื่อโป้งถามบอกแล้วจ้องมาที่ฉัน
มีเบอร์มั้ยฮะ ^O^
ฉันทำหน้างง เบอร์อะไรรึ? รองเท้า เสื้อ กางเกง หรือส่วนสูง? เบอร์อะไรไม่บอกแฮะ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเบอร์อะไร แต่ที่รู้เมื่อกี้ซีรีส์พูดไม่เพราะล่ะ =O=!!
เฮ้ ซีรีส์ เมื่อกี้นายพูดคำว่า Teen ด้วย ไม่ดีเลยนะ -O-
เฮอะ
ซีรีส์ทำเสียงฮึฮะในลำคอแล้วยิ้มที่มุมปาก
เธอก็อย่าให้มันไร้เดียงสาไปหน่อยเลย -__-
ไร้เดียงสาอะไร -O-??
ทำตัวหน่อมแน้มไงล่ะ -__-
หน่อมแน้ม? -O-
ซีรีส์ตบหน้าผากตัวเองดังแปะก่อนจะลูบลงมา
พ่อเธอคงจะเลี้ยงเธอผิดมาจริงๆ ซื่อเกินไแล้ว
ซีรีส์พึมพำแต่ฉันกลับได้ยิน
อย่ามาว่าพ่อฉันนะ พ่อฉันสอนมาดี พ่อไม่ให้พูดคำว่า Teen ด้วย -O-
ฉันบอกตามความเป็นจริง แต่ก่อนที่ซีรีส์จะตบหน้าผากตัวเองอีกครั้ง เซคชั่นก็เดินเข้ามาพอดี
เสียดาย อยู่คนละห้องกับเราพอดีเลย อ้าว ว่าไงไอ้หัวแม่ Teen ^O^
เฮือก! เซคชั่น!! O_O!!
เอ่อ หวัดดีครับพี่ชั่น =__=
เป็นอะไรซูกัส
เซคชั่นหันมาถามฉันเมื่อเห็นฉันทำหน้าเหวอใส่เขา
นายพูดคำว่า อุ้บ! OxO
ตกลงยัยนี่อยู่ห้องอะไร -_-^ ซีรีส์ขัดขึ้นมาพร้อมกับเอามือปิดปากฉันทันที อะไรกัน ฉันกำลังจะสอนแฝดของนายให้พูดเพราะๆ นะ รู้มั้ยพูดคำหยาบนรกจะกินปากเอา! >O
ห้อง B เราอยู่ห้อง C
เซคชั่นตอบ
แล้วแกล่ะ อยู่ห้องอะไร
เซคชั่นหันไปถามนายคนที่ชื่อโป้ง
ผมอยู่ เกรดสิบ A ฮุ้ย! เซ็งวุ้ย ไปละนะฮะ -__- บ๊ายบายคนสวย
นายโป้งโบกมือให้สองแฝดและฉัน ก่อนจะเดินออกไปด้วยสีหน้าเบื่อๆ ฮั่นแน่! เขาต้องโกรธที่นายสองแฝดนี้ไปเรียกเขาว่า Teen แน่เลย -__-^++
นี่ นายสองคน -O-
ฉันหันไปทำหน้าหาเรื่องใส่ซีรีส์และเซคชั่น
วันหลังอย่าพูดคำนั้นอีกนะ Teen! นะ!
ฉันบอกโดนเน้นคำว่า Teen เซคชั่นขวมดคิ้วส่วนซีรีส์ก็ทำหน้าเซ็ง แต่ฉันไม่สน เอาเป็นว่าฉันสอนเขาไปแล้ว -O- พ่อสอนฉันแบบนี้แหละเวลาทำอะไรไม่ดี ฉันเดินสะพายกระเป๋าผ่านสองแฝดไป เฮอะ ไปดูห้องเรียนดีกว่า
ฉันเดินก้าวไปได้สักพักก็พบว่าตัวเองไม่มีที่จะไป -_- อ่า ฉันเพิ่งมาโรงเรียนนี้ครั้งแรกเอง ห้องเรียนตัวเองจะไปรู้ได้ยังไง! บ้าจริงฉัน -_-;; ฉันหันหลังกลับเพื่อที่จะไปถามเซคชั่นและซีรีส์ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกว่ามีสายตาหลายคู่จ้องมองมาที่ฉัน
ผู้ชายหลายคนที่อยู่ในรัศมีก้อนเมฆหนึ่งก้อนต่างก็หันมามองที่ฉัน ไม่ใช่มองอย่างเดียวด้วยสิ นี่มันทั้งจ้อง! ทั้งทำท่าจะตะครุบ! บอกได้คำเดียวว่าน่ากลัวสุดๆ อะไรกัน พวกนายจ้องฉันยังกับจะกินเลือดกินเนื้อ ฉันไม่ใช่ไก่งวงในวันขอบคุณพระเจ้านะ! TOT!!
ฉันรีบเดินเข้าไปหาซีรีส์และเซคชั่นทันที ซึ่งทั้งสองคนนั้นกำลังคุยกับ เอ่อ ฝาแฝดงั้นเหรอ เอิ่ม ฉันคิดว่าคงจะเป็นฝาแฝดหญิงชายคู่หนึ่งเพราะหน้าตาคล้ายกันมาก ฝาแฝดคู่นั้นแต่งยูนิฟอร์มสีเขียวล่ะ
ซีรีส์ เซคชั่น~ O_o;;
ฉันร้องแล้วดึงๆ ชายเสื้อของเซคชั่น ซึ่งเขาละจากเด็กคนนั้นแล้วหันมาหาฉัน
ว่าไง
เซคชั่นถาม
คะ คือว่า ฉันดูแปลก ระ...หรือ อะไรสักอย่าง...ช่างเถอะ แต่ว่าไอ้พวกผู้ชายตรงนั้นจ้องฉันเหมือนคนกระหายเลือด T^T;;
ฉันบอกอย่างสะอิดสะเอียน แล้วโบ้ยไปทางผู้ชายกลุ่มใหญ่ที่อยู่ตรงนั้น เอ่อ อันที่จริงเขาก็กระจัดกระจายกันไปแหละ
อ่า นี่ไง เหตุผลที่ฉันไม่ยอมให้เธอมาคนเดียว ^^
เซคชั่นบอก ทำเอาฉันขมวดคิ้ว เป็นเวลาเดียวกับที่เด็กแฝดสองคนนั้นเดินออกไป
งั้นเดี๋ยวฉันพาเธอไปที่ห้องเรียนดีกว่า
เซคชั่นยิ้มให้ฉันแล้วดันหลังฉันไปข้างหน้า ข้างหลังมีซีรีส์เดินตามอยู่
ในระหว่างที่สองแฝดพาฉันเดินขั้นไปบนอาคาร ผู้ชายและผู้หญิงหลายคนต่างก็มองมาที่ฉันเหมือนกับตัวประหลาด หรือฉันจะคิดไปเองก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ คือ ผู้หญิงที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้คนนั้นเขาทำเหมือนจะกินฉันจริงๆ เลยล่ะ -_-;;
ด้วยมนตราแห่งพี่ชายของพ่อของแม่ของน้องชายอาของลูกของน้า
เธอพึมพัมในระหว่างที่เราเดินผ่าน ฉันขนลุกซู่ทันที เพราะเธอกำลังใช้ดวงตากลมโตของเธอถลึงจ้องมาที่ฉันน่ะสิ! และอะไรก็ไม่แปลกเท่าคำพูดคำจาของเธอ TOT
เฮ้! ไง ใบหม่อน! ^^
เซคชั่นตะโกนทักเธอ เธอพยักหน้าเบาๆ ปากก็ยังพูดอะไรต่อมิอะไรไปเรื่อย เอ่อ ขอฉันอธิบายเกี่ยวกับรูปร่างเธอหน่อยนะ จะได้รู้กันว่า ใบหม่อน คนนี้แปลกยังไง -_-;; เธอเป็นผู้หญิงคาดว่าอายุคงไล่เลี่ยฉัน เธอใส่ยูนิฟอร์มสีแดง กับรองเท้าบูธสีดำปิ๊ดปี๋กับถุงเท้ายาวถึงหัวเข่าสีดำ เล็บมือทาด้วยสีดำสลับแดง ในมือกำเครื่องรางอะไรสักอย่าง และที่ข้อมือเธอก็มีสายข้อมือสีดำคล้องอยู่มากกว่าสิบอัน เธอทาขอบตาสีดำ และผมของเธอก็ถูกปล่อยสยายเป็นคลื่นและถูกไฮไลท์สีแดง ดูๆ ไปเหมือนพวกพังค์ไม่ก็หมอผี และในการที่เธอจ้องฉันแบบนั้น มันก็ทำให้ฉันประสาทเสียมากๆ -_-;;
นี่ซูกัส เพื่อนใหม่ -_-
ซีรีส์บอกใบหม่อน เธอมองซีรีส์และหรี่มันลงช้าๆ ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้ฉันขนลุกซู่
ฉันจะสาปยัยนั่น
เธอเป็นใครจะมาสาปฉัน TOT;;; ฉันไปทำอะไรให้~
ขออย่าแรงก็แลวกันนะ ไปก่อน บ๊ายบาย ^^
เซคชั่นตัดบทและลากฉันออกไปทันที ใบหม่อนคนนั้นแปลกมากๆ เลยแหละ ฉันเหลือบไปมองข้างหลังก็พบว่าเธอกำลังหยิบตุ๊กตาตัวหนึ่งออกมาจากกระเป๋า...อ๊ะ! นั่นมันดูเหมือนตุ๊กตาวูดูเลยอ่ะ TOT
ซีรีส์และเซคชั่นพาฉันขึ้นตึกไปและพาไปชมห้องต่างๆ อย่างคร่าวๆ หลายครั้งที่พวกเขาหยุดทักทายเพื่อนของเขา ซึ่งแต่ละคนก็จ้องมาที่ฉันทั้งนั้น ให้ตายเถอะ บอกฉันหน่อยสิว่าฉันไม่ได้มีฝีตุ่มเบ่อเร่อที่หน้า พวกนั้นถึงจ้องกันนัก
ในที่สุด ทั้งสองแฝดก็พาฉันมาถึงห้องอย่างปลอดภัย นี่ถ้าสายตาของคนอื่นๆ เป็นเลเซอร์ ร่างฉันคงพรุนไปหมดแล้ว -__-
นี่คือห้องเรียนของเธอ
ซีรีส์บอกแล้วผลักประตูบานสีแดงเข้าไปเมื่อเราเดินมาถึงชั้นที่สี่ ภายในห้องประกอบไปด้วยโต๊ะยาวสี่ห้าตัว โต๊ะตัวหนึ่งนั่งได้ประมาณสามคน ข้างหน้าชั้นเรียนมีไวท์บอร์ดและผลงานนักเรียนแปะอยู่ ภายในห้องเปิดแอร์เย็นฉ่ำ แต่ก็ไม่ได้เปิดไฟเพราะแสงแดดอ่อนๆ ที่ทะแยงเข้ามาทางหน้าต่างบานใสฉายแสงได้ทั่วห้องได้ดีกว่าแสงจาดหลอดไฟเสียอีก
และที่สำคัญ ในห้องตอนนี้นักเรียนยังมีไม่ถึงสิบคนเลยด้วยซ้ำ แต่เขาก็จ้องมาที่ฉันหมดทุกคนน่ะแหละ -_-
เอาล่ะๆ ไปหาที่นั่งซะ
ซีรีส์ดันฉันให้เข้าไปในห้อง เซคชั่นเดินไปหลังห้องก่อนจะวางกระเป๋าฉันไว้ตรงนั้น
เธอนั่งนี่ก็แล้วกัน
อ่าว ไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวฉันมองกระดานไม่เห็น-^-
ฉันบอกแล้วคว้ากระเป๋าตัวเองมา
กระดงกระดานไม่ต้องมองมันหรอก ตรงนี้แหละดีแล้ว หลับได้ ครูไม่เห็น อ่านหนังสือการ์ตูนได้ แอบฟังเพลงได้ สบายๆ ชิลด์ๆ
เซคชั่นอธิบาย ทำเอาฉันขมวดคิ้ว
ไม่เอา -O-
ฉันบอกอย่างดื้อดึง ซีรีส์ทำหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะเดินไปหน้าห้องท่ามกลางสายตาของหลายคนที่กำลังจับจ้องพวกเราอยู่
ปึงๆๆ
มานี่ๆ เขาพูดแล้วทุบโต๊ะปั้งๆ ฉันเดินลัดเลาะตามโต๊ะไปหาเขาทันที
นั่งนี่ไปเลยไป เรื่องมากนัก -_-^
ซีรีส์ว่า คว้ากระเป๋าในมือฉันไปวางไว้ใต้โต๊ะ เซคชั่นดึงเก้าอี้ออกมาแล้วผลักเบาๆ ให้ฉันลงไปนั่ง
อย่าคุยกับใครมั่วซั่ว มีปัญหาอะไรบอก พวกฉันอยู่ห้องข้างๆ และห้ามคุยกับผู้ชายก่อน เข้าใจมั้ย
ซีรีส์ว่า
ผู้หญิงคนไหนดูท่าไม่ดีก็ไม่ต้องเข้าไปยุ่ง มาเรียนอย่างเดียว เข้าใจปะ ใครบอกขอเบอร์ให้เบอร์ teen ไปนะ เอ่อ... คงไม่มีไรแล้วมั้ง เอาเป็นว่าอย่าคุยกับใครโดยพลการ -O-
เซคชั่นสั่ง เมื่อกี้เขาพูด teen อีกแล้ว -__-;; สองคนนี้สั่งยังกะว่าฉันเป็นเด็กที่แสนเปราะบางแหนะ TOT ถ้าไม่ให้ฉันคุยก่อนแล้วฉันจะมีเพื่อนได้ยังไงล่ะ
ซีรีส์ดีดหัวฉันทีหนึ่งแล้วเดินออกไป ตามด้วยเซคชั่นที่ขยี้หัวฉันจนฟู -__-;;
เมื่อเขาทั้งสองออกไป ห้องทั้งห้องก็กลับสู่สภาพเงียบเชียบราวกับทะเลแปซิฟิก ฉันเหลียวหลังไปมองเพื่อนร่วมชั้น ซึ่งปรากฏว่าพวกเขากำลังจ้องตอบมาพอดี ซึ่งนับดูแล้วเพื่อนทั้งห้องตอนนี้มีกันราวสิบคน และส่วนใหญ่ จะเป็นผู้ชาย
เด็กใหม่เหรอ
เสียงหวานจ๋อยข้างหน้าฉันดังขึ้น ฉันรีบหันศรีษะกลับมา และก็พบผู้หญิงตาโตแก้มยุ้ยผมยาวถักเปียคนหนึ่ง
อะ อื้อ
ฉันตอบอย่างตะกุกตะกัก พูดแค่นี้คงไม่เป็นไรใช่มั้ย -_-;; ผู้หญิงข้างหน้าฉันดูเหมือนไม่มีพิษภัยเลย น่าจะคุยด้วยกันได้
นั่งด้วยคนนะ ^^
เธอยิ้มให้อย่างใจดี ฉันพยักหน้ารัวๆ แล้วเธอคนนั้นก็เดินอ้อมโต๊ะมานั่งข้างๆ ฉัน
เมื่อกี้ฉันเห็นเธอมากับเซคชั่นและซีรีส์ ใช่ปะ?? O_o เธอถามเสียงฉงน
อื้อ!
ฉันตอบ
ชื่ออะไรเหรอ ฉันถามเสียงแปล่งๆ แฮ่! นี่อาจจะเป็นเพื่อนคนแรกของฉันก็ได้! ตื่นเต้นๆ >_ฉันไม่ฟังซีรีส์กับเซคชั่นหรอก เฮอะ -O-)
น้ำฝน เธอล่ะ
ซูกัส! ฉันตอบอย่างร่าเริงแล้วชื่อมือไปเชคแฮนด์อย่างลืมตัวก่อนจะชักกลับมาทันที
ฮะๆ อารมณ์ดีจังนะ
น้ำฝนบอกกลั้วหัวเราะ ส่วนฉันก็ได้แต่ยิ้มแฮ่ๆ ให้เธอ
ตลอดเวลาเช้านั้นเราคุยกันเรื่องต่างๆ มากมาย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของฉัน หรือของน้ำฝน ฉันเล่าให้เธอฟังว่าฉันเป็นนักเรียนนอกที่มาอาศัยอยู่ที่นี่ โดยใช้บ้านของสองแฝดเป็นโฮส (ตอนแรกน้ำฝนนึกว่าฉันเป็นญาติของซีรีส์และเซคชั่น -__-;;) ส่วนน้ำฝนก็เล่าให้ฟังเรื่องต่างๆ เกี่ยวกับโรงเรียน เธอมาเรียนปีนี้เป็นปีที่สอง และที่เธอรู้จักกับซีรีส์และเซคชั่นได้ก็เพราะว่าพวกเขาเป็นนักกีฬาดีเด่นของโรงเรียน เป็นนักเรียนดีเด่นด้วย และที่สำคัญ พวกเขาถูกโหวตให้เป็นแฝดหล่อหน้าตาดีที่ป๊อบปูล่าร์ที่สุดของมัธยมปลายด้วย
โรงเรียนนี้น่ะ แฝดเยอะมากเลยจะบอกให้ มีทั้งแฝดหน้าเหมือน แฝดคนละฝา แฝดสอง แฝดสาม มีหมดแหละ
น้ำฝนอธิบาย
และส่วนมากนะ พวกป๊อบปูล่าร์บอยเกิร์ลของแต่ละระดับชั้นก็มักจะมีแฟนคลับกันทั้งนั้น นั่นก็คือการรวมกลุ่มของพวกที่ชื่นชมคนเหล่านี้ยังไงล่ะ แต่มีก็ใช่ว่าจะดี เพราะแฟนคลับส่วนมากนำพามาแต่ความเสียๆ หายๆ ทั้งนั้น เธอบอกแล้วหยิบหนังสือนิตยสารอะไรสักอย่างออกมาจากกระเป๋า
นี่ คือพี่ฤดี ถูกรถชนเมื่อสามปีที่แล้วเพราะหนีการตามตื้อของพวกแฟนคลับ น้ำฝนชี้ไปที่รูปพี่ฤดีอะไรนั่นที่กำลังนอนอยู่บนเตียง ภายใต้รูปเป็นคำอธิบาย
อ่อ นี่เป็นนิตยสารประจำเดือนของโรงเรียนนะ โอเค และต่อมา นี่คือน้องซันเดย์ ถูกพ่อแม่บังคับให้ออกจากโรงเรียนเพราะว่าทนต่อการกระทำของพวกผู้หญิงที่คอยมาตามเจาะแจ๊ะทุกเช้าเย็นไม่ไหว นี่คือเกรวี่ รอยฟกช้ำตามตัวมาจากการเข้าไปหยุดแฟนคลับสองกลุ่มไม่ให้ทะเลาะกัน ฉันอยู่ด้วยล่ะ เหตุการณ์นี้ มันซึ้งมากเลยทีเดียว เกรวี่เธอเป็นคนดีนะ ตอนนี้เธออยู่เกรดสิบเอ็ดเอ ได้รับโล่รางวัลเด็กดีเด่นด้วยล่ะ ^^
น้ำฝนอธิบายแล้วปิดนิตยสารลง
ฉันเงยหน้าขึ้นมาจากนิตยสารประจำโรงเรียนก่อนจะเบะปาก พวกแฟนคลับอันตรายอย่างนี้นี่เอง หว๋า งั้นซีรีส์กับเซคชั่นก็แย่น่ะสิ แล้วพวกผู้ชายที่เอาแต่จ้องฉันเนี่ยใช่แฟนคลับของสองคนนั่นรึเปล่า -__- หวังว่าคงไม่ใช่... โรงเรียนนี้คงไม่ได้นิยมไม้ป่าเดียวกันหรอก
แฟนคลับไม่ได้นำพามาแต่หายนะหรอกนะ
น้ำฝนบอก
มีก็ดีอย่าง พี่ลินดา โดนพวกแฟนคลับส่งประวัติไปสมัครเป็นนางแบบ และปรากฏว่าติดด้วย พี่ลินดาเลยได้เป็นไปโดยปริยาย แล้วก็ มีน้องคนหนึ่งโดนโจรขโมยกระเป๋าอยู่ตรงหน้าปากซอยโรงเรียนนี่แหน่ะ แต่ไอ้โจรนั่นก็โดนจับได้ทันทีเพราะแฟนคลับของเธอไล่ตามทันไงล่ะ
ฉันพยักหน้าหงึกหงัก อ๊า อย่างนี้นี่เอง แต่ก็นะ ความชอบส่วนบุคคล คงจะไปว่าเขาไม่ได้ หุหุ งั้นอย่างนี้สองแฝดก็คงเหมือนมีองค์รักษ์ประจำตัวเลยล่ะสิ ^O^
อ่า นี่ ฉันมีเยียร์บุ๊คของปีที่แล้วด้วย เธอสนใจจะดูมั้ย จะได้รู้เกี่ยวกับโรงเรียนมากขึ้น
น้ำฝนบอกแล้วหยิบหนังสือปกดำหนาๆ ขึ้นมา ฉันยิ้มแฉ่งรับความใจดีของเธอทันที
ครึ่งชั่วโมงกับการสร้างสัมพันธ์ กริ่งโรงเรียนก็ดังขึ้นบ่งบอกเวลาเข้าเรียน ทุกคนในห้องก็ต่างเข้ามาเพื่อที่จะเรียนคาบแรกที่มีแค่ครึ่งชั่วโมง นั่นก็คือโฮมรูม ถัดจากนั้นมาอีกครึ่งชั่วโมงก็คือเคารพธงชาติ จากนั้นก็จะเข้าเรียนตามปกติ
คาบแรก! ประวัติศาสตร์!!
น้ำฝนร้องขึ้นเมื่อเธอเห็นตารางสอนที่อาจารย์เพิ่งจะแจกไปเมื่อครู่
ฉันเกลียดประวัติศาสตร์ เฮอะ ไอ้วิชานี้แหละที่เป็นตัวถ่วงเกรดฉัน!! T^T!!
มันไม่เลวร้ายขนาดนั้นหรอกน่า ^^;; ฉันปลอบระหว่างที่เรากำลังเดินไปเรียนที่ห้องเรียนประวัติศาสตร์
มันเลวร้ายสิ เลวร้ายมากด้ว
ปึ้ง!
มีเสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นขัดจังหวะการพูดของน้ำฝน ทำเอาฉันต้องรีบหันไปดูทันที
โทษที พลั้งมือไปหน่อย อยากจะบอกว่าเด็กใหม่เดินให้มันชิดๆ ทางเดินหน่อยสิ!
เด็กผู้หญิงตัวโตร่างท้วมคนหนึ่งตะโกนน้ำลายกระเด็นไปยังเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อีกคนที่ยืนพิงล๊อกเกอร์ทำหน้าเจ็บปวดอยู่ เสียงเมื่อกี้คงเป็นเสียงที่เธอถูกผลักกระเด็นชนล๊อกเกอร์
เมื่อเด็กผู้หญิงอ้วนพูดจบ เธอก็เดินสะบัดบั้นท้ายอวบๆ ของเธอออกไป ไทยมุงทั้งหลายก็พากันละสายตาและเดินไปเข้าชั้นเรียนของตัวเองต่อ
ถ้าฉันจำไม่ผิด เธออยู่ห้องเดียวกับเรานะ เด็กผู้หญิงที่โดนผลักน่ะ
น้ำฝนพึมพัม เมื่อได้ยินดังนั้น ฉันจึงรีบรุดไปหาเธอทันที
เฮ้ เป็นอะไรมั้ย ฉันถามพลางค่อยๆ พยุงเธอขึ้นมา เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่เตี้ยกว่าฉันนิดหน่อย ผมยาวถูกรวบเป็นหางม้า ผิวสีขาวและหน้าตาน่ารักทีเดียว
ยัยอ้วนหัวใจสกปรก!
เธอสบถว่าไปถึงหญิงอ้วนที่ผลักเธอเมื่อกี้ก่อนจะมองหน้าฉันอยู่นานเลยทีเดียว
ถ้าเธอไม่ว่าอะไร ฉันจะไปเข้าห้องเรียนแล้ว
ฉันมองหน้าเธออย่างเอ๋อๆ เป็นอีกครั้งที่ฉันทำอะไรไม่ถูก เธอคนนั้นก้มลงเก็บหนังสือประวัติศาสตร์เล่มโตก่อนจะเดินผ่านฉันไป ฉันทำบุญคนไม่ขึ้นจริงๆ เลยนะเนี่ย T__T;;
ฉันได้ยินมาว่าเธอคนนั้นมีประวัติที่โชกโชนมากเลยแหละ เธอโดนไล่ออกจากโรงเรียนเก่าเพราะว่าไปมีเรื่องตบตีแย่งผู้ชาย
น้ำฝนบอกก่อนจะจูงมือไร้น้ำหนักของฉันไปตามทางเดิน
ทางที่ดีเธออย่าไปยุ่งกับเขาเลยดีกว่าซูกัส
แต่เธอก็ยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนี่น้ำฝน ฉันหมายถึงที่นี่ ฉันช่วยเขาไม่ได้เหรอ ฉันถาม น้ำฝนยังคงลากฉันต่อไป (และอีกครั้งที่ฉันไปยุ่งกับคนอื่นโดยไม่ฟังคำสั่งของสองแฝด)
เธอชักจะเป็นคนดีเกินไปซะแล้วซูกัส -__- น้ำฝนว่าแล้วเดินมาหยุดหน้าห้องที่มีป้ายเขียนว่า History Room
ง่ะ แต่เราต้องช่วยเพื่อนมนุษย์ทุกคนที่เดือดร้อนไม่ใช่เหรอ -O-?
เวรกรรม น้ำฝนชะงักมือที่จะเอื้อมไปเลื่อนประตูให้เปิดออก ก่อนจะหันหน้ามาหาฉัน
ดีเกินไปแล้ว ดีเกินไปแล้วจริงๆ ใครสอนเธอให้เป็นคนดีเกินไปแบบนี้ซูกัส >O<
ง่า! อย่าเพิ่งตะคอก ก็แม่ฉันสอนมาแบบนี้นี่นา
แม่เธอช่างเป็นซูเปอร์ฮีโร่เสียเหลือเกิน เอาเป็นว่าตอนเลิกเรียนฉันจะสอนเธอเรื่อง ดีเกินไป ให้ฟังก็แล้วกัน
เรื่องแค่นี้เอง น้ำฝนเธอ
ครืดดด
เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเลื่อนประตูออกอย่างแรง
มิสเตอร์แดเนียลให้ฉันมาถามพวกเธอว่า เธอสองคนจะเข้าห้องเรียนมั้ย หรือว่าจะนั่งนอกห้องในวันแรกที่เปิดเทอม -O-
+ อ่ะโลฮ้า! เอามาลงให้แล้วนะคะ ยาวได้ใจ ^^
+ เม้น + โหวต + ติ + ชม ด้วยน้า ขอบคุณมากค่ะ
+ ขอให้ผู้อ่านทุกท่านโชคดีน้า งิงิ
สมัครสมาชิก