พักเที่ยง

                ฉันค่อยๆ เดินลงบันไดโดยมีเชลลี่กำลังพยุงฉันอยู่ ฉันอาจจะตกบันไดเมื่อไหร่ก็ได้ -_-+ หนึ่งก็เพราะไอ้แว่นตาดำบ้านี่ ที่มันปิดส่วนบนของหน้าฉันทั้งหมด สองก็เพราะไอ้ผ้าพันคอนี่ ที่มันปิดส่วนล่างทั้งหมดของใบหน้า ตั้งแต่จมูกยันคอ สามก็คือหมวกปีกกว้างใบยักษ์ที่คลุมหัวทั้งหมดของฉัน และมันก็คอยจะทิ่มแทงคนที่อยู่รอบๆ ฉันภายในรัศมีหนึ่งไม้บรรทัด และสี่ ซึ่งฉันคิดว่ามันไม่เกี่ยวเลยถ้าฉันตกบันได -_- แต่เอาเถอะ มันทำให้ฉันร้อนมากๆ นั่นก็คือเสื้อกันหนาวแขนยาวที่ปิดครึ่งตัวฉันนั่นเอง TOT;;

                ร้อนอิ๋บอ๋ายอ่ะ

                อุ๊ย พูดคำหยาบ ตบปากตัวเองหนึ่งเพี้ยะ Y_Y

                “ฉันนน หิววว ข้าววว”

                ฉันส่งเสียงลอดผ้าพันคอนั่นไปถึงน้ำฝน เธออยู่ที่ตีนบันได ดูต้นทางอยู่ -_- คือว่า บนตึกนี้ไม่มีคนแล้ว เพราะว่ากริ่งพักเที่ยงเพิ่งดังไปเมื่อสามสิบนาทีที่แล้ว แต่เราออกมาช้าเพราะว่าน้ำฝนไม่ต้องการให้คนอยู่บนอาคาร

                “ฉันรู้ ฉันได้ยินเสียงเรียกร้องของท้องเธอแล้ว -O-”

                น้ำฝนตอบกลับมาแล้วกวักมือเรียก เป็นสัญญาณว่าทางสะดวกปรอดโปร่ง เราสามคนวิ่งออกมาจากอาคารอย่างหลบๆ ซ่อนๆ ก่อนจะไปหลบหลังต้นไม้ต้นหนึ่งและรอให้นักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่งเดินผ่านไป

                นี่มันเป็นสถานการณ์ที่แย่ที่สุดเลย ฉันในสภาพที่ไม่ต่างกับไอ้โม่งกำลังร้อนตับแตก ฉันกลายเป็นเตาอบเคลื่อนที่ไปโดยปริยาย เหงื่อฉันกำลังไหลวนเวียนอยู่ในใบหน้า มันกำลังอบฉัน TOT

                ไม่นานนักน้ำฝนก็กวักมือเรียกอีกครั้ง เราสามคนถลาเข้าประตูโรงอาหารทันทีท่ามกลางสายตางุนงงของผู้คน อันที่จริงฉันมองไม่ชัดนักหรอกเพราะเหงื่อกำลังทำแว่นเป็นฝ้า

                เชลลี่พาฉันเดินเลียบพนังโรงอาหารในขณะที่น้ำฝนวิ่งไปซื้อข้าว ในโรงอาหารเปิดแอร์แต่ฉันไม่รู้สึกถึงความเย็นสักนิด ฉันกำลังจะตายเพราะความร้อนและแผนของน้ำฝน TOT

                เชลลี่มองหาเซคชั่นและซีรีส์ ในที่สุดเธอก็พบ เธอพาฉันไปนั่งที่โต๊ะนั้นได้โดยปลอดภัย -_-;; สองแฝดมองฉันแล้วทำหน้าเหวอ รวมถึงเพื่อนๆ เขาที่กำลังนั่งอยู่บนโต๊ะนั้นด้วย ฮ่าๆ อย่างน้อยแผนน้ำฝนก็ได้ผล พวกเขาจำฉันไม่ได้!~

                “ใส่แว่นดำทำไมอ่ะ -_-”

                ซีรีส์พูดขึ้น อะฮ่า! ขอโทษทีซีรีส์ มื้อนี้นายต้องพูดคนเดียวซะแล้วล่ะ -O-

                “ไอ้ผ้าพันคอนั่นมันทำให้เธอเย็นขึ้นรึไง -_-”

                ซีรีส์หาเรื่องอีกครั้ง ฉันบอกแล้วว่ามื้อนี้ฉันทะเลาะกับนายไม่ได้ -O- ฉันกำลังเนียนอยู่นะ…โอย ร้อน หิวข้าว T^T

                “เธอไม่ร้อนเหรอซูกัส O_o”

                เฮือก!! ซะ…เซคชั่น! นายรู้ว่าเป็นฉัน โอ้วไม่นะ TOT แผนน้ำฝนแตกแล้ว เซคชั่นฉลาดเกินไป T_T

                “มาแล้วๆๆ ข้าวที่รักของเธอ ^^”

                น้ำฝนเดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหาร โอ้ววว พระเจ้าลอร่า มันยอดมาก TwT;; อะ…เอ่อ -_- ใช่ ฉันควรบอกน้ำฝนเรื่องที่แผนของเธอแตกแล้ว แต่ฉันพูดไม่ได้น่ะสิ T^T หลายคนคงจะสงสัย ว่าที่ฉันทำแบบนี้เพราะอะไร ทำมาทั้งหมดนี้เพราะอะไร คำตอบมันอยู่ในบทสนทนาข้างล่างแล้ว -O-

                ก่อนเที่ยง~

                ‘ซูกัส! เธอควรจะใส่อุปกรณ์พวกนี้เพื่อพรางตัว!! >_<’ << น้ำฝน

                ‘มันร้อนน่าดูเลยอ่ะ T^T จำเป็นด้วยเหรอ แล้วเธอไปเอาของพวกนั้นมาจากไหนน่ะ’ << ฉัน

                ‘มันติดมาน่ะ -_- ฉันชอบใส่ชุดนี้ไปห้าง เอาล่ะ…นั่นไม่ใช่ประเด็น เธอต้องใส่มันเพื่อเป็นการอำพรางตัวจากไอ้เด็กพวกนั้น มันจะได้ไม่เกิดเหตุการณ์แบบเมื่อเช้าอีก เชื่อฉันสิ -_- เด็กโรงเรียนนี้คลั่งแล้วคลั่งเลย ไม่มีจบไม่มีสิ้น’ << น้ำฝน

                ‘เธอกำลังทรมานซูกัสด้วยชุดพวกนั้นนะ -_-’ << เชลลี่

                ‘เชื่อฉัน เชลลี่ -O- มันดีต่อตัวซูกัสเอง ฉันกำลังช่วยซูกัสนะ…เอ่อ อย่ามองฉันแบบนั้นสิเชลลี่ -_-;; นี่มันก็เพื่ออิสระและเสรีภาพของซูกัสนะ เพื่อทรัพย์สินอันล่ำค่าด้วย -_-’ << น้ำฝน

                ‘โนคอมเม้นต์ ฉันไม่ใช่คนโดนหนิ -_-’ << เชลลี่

                ‘แง๊ มันน่าจะร้อนมากเลยนะน้ำฝน T_T’ << ฉัน

                ‘ตราบใดที่เรายังหาความเท่และที่มาของไอ้กรี๊ดบ้านั่นไม่เจอ เราก็ยังไม่ปลอดภัย ฉันหวังดีต่อเธอนะ -O-’ << น้ำฝน

                ‘ขอบคุณ TwT’ << ฉัน

                 ‘เอาล่ะ นี่คือแผน เธอห้ามพูดหรือส่งเสียงนะ ไม่งั้นเด็กที่ผ่านไปผ่านมาจะรู้ได้ และเธอก็ห้าม….’

                บลา บลา บลา -_-

                ปัจจุบัน…

                ฉันกำลังมองจากข้าวตรงหน้าด้วยความกระหายสุดๆ -_- ฉันจะกินมันยังไง?? ถ้าจะกินต้องถอดผ้าพันคอออกสิ ฉันจะยินดีมากเลย เพราะฉันใกล้จุดเดือดแล้ว -_- แต่การถอดมันออกก็ให้เบาะแสมากพอแล้วสำหรับไอ้เด็กพวกนั้น แต่ท้องฉันก็ต้องการข้าวนะ ฮือ T^T

                “อ้าว ทำไมไม่กินล่ะ หิวไม่ใช่เหรอ O_O”

                น้ำฝนหันมาถามฉันอย่างแปลกใจ ฉันกำลังจะตอบเธอแต่สีหน้าของเธอก็ทำให้ฉันชะงัก

                ใบหน้าน้ำฝนตอนนี้กำลังเปลี่ยนเป็น…เออะ…โกรธ โมโห อาฆาต ห๊ะ!  TOT อะไรก็ไม่ร้ายเท่าเธอกำลังมองมาที่ฉันน่ะสิ! ฉันกำลังทำหน้าเหวอ (แต่น้ำฝนคงไม่เห็นเพราะหน้าฉันถูกปกปิดอย่างดี) แต่มีบางอย่าง…บางอย่างทำให้ฉันหันหลังไป ถัดจากเชลลี่ไปนิด สไตร์คกำลังมองน้ำฝนอย่างเย็นชา

                “หาที่อื่นนั่งเหอะ”

                น้ำฝนบอกอย่างรวดเร็ว

                “อ่าว จะไปไหนอ่ะ -O-”

                เซคชั่นเอ่ยขึ้นอย่างงงๆ

                “ไปไหนล่ะน้ำ…”

                สไตร์คเอ่ยขึ้นเสียงเย็น บรึ๋ย เขาใช้เสียงนี้ทำไมน่ะ น่ากลัวเป็นบ้าเลย ทำไมเขาต้องพูดไม่ดีกับน้ำฝนด้วย TOT ฉันรู้สึกได้ถึงรังสีร้อนๆ ที่ออกมาจากตัวน้ำฝน มันกำลังแข่งกับความร้อนในตัวของฉัน และทั้งโต๊ะกำลังเครียด!

                “หนีคนใจทรามไงล่ะ ^^”

                น้ำฝนตอบ เฮือก! บทสนทนานี้เลวร้ายที่สุดอ่ะ T_T

                “แล้วเธอจะเป็นยัยเพิ้งไปถึงไหนซูกัส -_-”

                และ…ตู้ม! ซีรีส์ทำลายบรรยากาศลงทันที เฮ้ ขอบคุณที่ทำลายความเครียดลงไป แต่ เฮ้ -_- ซีรีส์รู้ด้วยแหละว่าฉันคือซูกัส เขาก็ฉลาดเหมือนกันนี่นา!

                “กลัวอะไรอีกล่ะน้ำ”

                สไตร์คยังไม่เลิก เขาดูน่ากลัวมาก ไม่เหมือนตอนที่อยู่ในยิมคราวนั้นเลย

                “กลัวเชื้อทรามแพร่ไง ^^”

                น้ำฝนก็น่ากลัวไม่แพ้กัน ฮืออออ

                “แว่นดำนั่นใส่ทำไมอ่ะ -_- ไอ้หมวกบ้านั่นด้วย” << ซีรีส์

                “เมืองไทยหนาวเหรอซูกัส -O-” << เซคชั่น

                “แพร่มาจากผู้หญิงแถวนี้ใช่มั้ยล่ะ” << สไตร์ค

                “ถูก! ผู้หญิงเทียมแถวนี้แหละ” << น้ำฝน

                “พนันได้เลยว่าใต้ไอ้โม่งนั่นต้องมีขี้ไคลไหลย้อย -_-” << ซีรีส์

                “เธอไม่ร้อนเหรอซูกัส” << เซคชั่น

                “ผู้หญิงเทียมที่กำลังทำตัวเป็นคนชอบพาล…อ่า…ไม่สิ พวกชอบย้ายโต๊ะ ^^” << สไตร์ค

                “มันจะไม่เกิดขึ้นถ้านายไม่ทำตัว ‘เลว’ ก่อน!!”

                น้ำฝนแผดเสียงดังและนั่นทำให้ฉันหมดความอดทน อุณภูมิในตัวฉันมันพุ่งทะลุปรอทแล้ว!!

                “พอ! พอสักที! ทุกคนเลย!!”

                ฉันตะโกนลั่น ลุกขึ้นแล้วกระชากไอ้เครื่องทำความร้อนทั้งหลายออกจากใบหน้า…ทั้งโต๊ะเงียบกริบ

                อะ…เอ่อ -_- จ้องกันใหญ่เลย นั่นทำให้ฉันลืมบทพูดแล้วนะ…อ๊ะ จำได้แล้วๆ

                “ฉันว่าเราน่าจะมาคุยกันดีๆ นะ”

                “นั่นไง ฉันบอกแล้ว เหงื่อไหลย้อยเลย -_-”

                ไม่นะ ม่ายยยยยยยยยยยยยยย ซีรีส์!! นายไม่เคยทำอะไรให้ดีขึ้นเลยจริงๆ!! และก่อนที่ฉันจะได้เถียงกับซีรีส์ เสียงกรี๊ดสนั่นลั่นพสุธาก็ดังขึ้น โอ้วไม่นะแบทแมน TOT อย่าบอกนะว่าข้าวมือนี้ฉันจะอด!!

                “พี่ซูกัสสสส มาได้ยังไงคะเนี่ยยยย พี่เท่มากเลยยยย”

                “มาตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะ ทำไมไม่บอกกันเลย ผมกะจะนั่งกับพี่นะเนี่ย”

                “ขอโอกาสหนูเลี้ยงข้าวพี่สักมือเถอะค๊าาา กรี๊ดดดดด”

                ซึ้งใจมากจ้ะหนูน้อย แต่ฉันขอลาก่อน! TOT

                ระหว่างที่ฉันยืนบ้าอยู่นั้น เชลลี่ก็กระชากเสื้อกันหนาวออกไปพลางยัดน่องไก่ใส่มือฉัน

                “วิ่ง!!”

                เธอตะโกนทำให้ฉันต้องรีบทำตามเธอทันที เพราะภาพที่เห็นมันทำให้ฉันขนลุกซู่ T^T เด็กพวกนั้นอีกแล้ว เด็กนับสิบกำลังวิ่งไล่ล่าฉัน ให้ตายสิลอร่า! สรุปฉันต้องอดข้าวกลางวันอีกแล้วสินะ!!

                ฉันวิ่งและวิ่ง วิ่งซ้ายวิ่งขวา วิ่งเลี้ยววิ่งตรงวิ่งเป็นวงกลม เมื่อฉันได้ยินเสียงกรี๊ดที่เบาลง ฉันก็วิ่งเข้าไปในสวนต้นไม้ของโรงเรียนทันทีก่อนจะเข้าไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

                ดูเหมือนเหตุการณ์ครั้งนี้จะวุ่นวายไม่แพ้เมื่อวาน เฮ้อออ Y_Y ฉันทำทั้งโรงอาหารวุ่นวานอีกแล้ว แต่ยังโชคดีหน่อยที่วันนี้ฉันไม่ได้ทำร้ายใคร ฉันรู้แค่ตอนนี้ฉันกำลังทำร้ายตัวเอง T^T ตัวฉันเหงื่อโชกเต็มไปหมด ร้อนที่สุดของร้อนๆๆๆ ฉันไม่เคยเจออะไรร้อนเท่านี้มาก่อนเลย และที่สำคัญ ฉันแสบท้องมากๆ มากของมากๆๆ ฉันกลัวกระเพาะทะลุเหลือเกิน TOT เด็กพวกนั้นต้องการอะไรจากฉันกัน ฉันไปทำอะไรให้พวกเขา ฉันขอชีวิตสงบๆ ซะทีได้มั้ย แงๆ T^T

                ฉันก้มหน้าลงซบหัวเข่าก่อนจะฉีกไก่ในมือมากิน…อื้มมมม ซึ้ง ซึ้งเหลือเกิน อร่อยที่สุด อร่อยเกินบรรยาย ขอบคุณเชลลี่ที่ดึงเสื้อหนาวออกไปจากฉันก่อนที่ฉันจะระเบิด ขอบคุณที่เธอยัดไก่ใส่มือฉัน TOT ขอบคุณน้ำฝนที่ซื้อมาให้กิน มันเป็นไก่ที่อร่อยที่สุดในชีวิตเลย ฮือออ TOT~~

                ฉันค่อยๆ กินมัน กิน และกิน จนเวลาล่วงเลยไม่รู้นานเท่าไหร่ ฉันจึงลุกขึ้นแล้วอำลาไก่โดยการโยนไปทิ้ง ฮ๊า ถึงไม่อิ่มแต่ก็หายแสบท้องแล้ว >__เอาล่ะ ฉันมีพลังวิ่งหนีเด็กพวกนั้นต่อแล้วล่ะ -_-

                ฉันค่อยๆ เดินหลบๆ ซ่อนๆ กลับไปที่โรงอาหาร แต่ที่น่าแปลกก็คือ ทำไมไม่มีคนเดินอยู่เลยล่ะ -_- นักฟุตบอลล่ะ คนเล่นบาสล่ะ และ…และ เฮ้ คนในโรงอาหารล่ะ! อย่า…อย่าบอกนะว่านี่มันเวลาเข้าเรียนแล้ว!! ฉันคว้านาฬิกาข้อมือก็พบ…นาฬิกาหนังแท้ -_- โบ๋เบ๋!! ไอ้เด็กพวกนั้นขโมยนาฬิกาฉันไปนี่นา! โธ่เอ๊ยยย ไอ้…ไอ้…

                ขอโทษที แต่ฉันเก็บมันไม่ไหวแล้วจริงๆ ฉันไม่เคยพูดคำนี้เลยให้ตายสิ -O-

                ไอ้เด็กบ้า TOT…

                ตบปากตัวเองหนึ่งเพี้ยะเป็นการทำโทษ Y__Y

                เอาเถอะ! หมดเวลาต๊องแล้ว ฉันต้องรีบเข้าเรียน!! ฉันวิ่งเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้พลางถลกแขนเสื้อขึ้นเพื่อเป็นการระบายอากาศ ตัวฉันเหม็นมากเลยล่ะ ฉันวิ่งและวิ่ง วิ่งขึ้นบันไดไปจนถึงห้อง…เอิ่ม ประวัติศาสตร์ -_-

                ทำไมเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ฉันต้องเจออาจารย์โหดๆ ด้วยนะ!!

                ฉันสูดหายใจลึกๆ ถกแขนเสื้อลง ปัดเนื้อปัดตัว เคาะประตูก่อนจะค่อยๆ เปิดประตูเข้าไป

                แอ้ดดด…

                สิ่งที่ฉันเห็นเป็นอย่างแรกคือนาฬิกาติดพนังที่บอกว่าเลยเวลาเข้าเรียนมาสิบห้านาทีแล้ว ถัดจากนาฬิกาคือน้ำฝนที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ และข้างๆ น้ำฝนคือเชลลี่ที่ทำหน้าสงบแต่แววตาเศร้าใจนัก ฮือๆ ชะตากรรมฉันมาแล้วเมื่อมิสเตอร์แดเนียลอ้าปากพูด TOT

                “Hey little girl, you’re very late for class!! Where is your ribbon? How come your shirt looks like that?”

                (เฮ้! เด็กน้อย เธอเข้าห้องสายมากเลยรู้มั้ย!! แล้วโบว์เธอหายไปไหน แล้วทำไมเสื้อเธอถึงเป็นแบบนั้น?)

                “Sorry sir, I just got a little accident… TOT”

                (ขอโทษค่ะ เพิ่งได้รับอุบัติเหตนิดหน่อย)

                “Well, I bet you’ll have a better excuse in this evening detention…come in please”

                (ถ้างั้นฉันก็หวังว่าเธอจะหาข้อแก้ตัวได้ดีกว่านี้ในห้องกักบริเวณตอนเย็น…ได้โปรดเข้าห้อง)

                ฉันเดินเข้าห้องไปด้วยสภาพเฉาๆ สุดๆ ฉันโดนกักบริเวณ…ฉันโดนทำโทษ TOT เป็นสิ่งที่ไม่คาดคิดมาก่อนเลย เหนื่อยเหลือเกิน ขอสักครั้งได้มั้ยที่ฉันจะโทษคนอื่น…ขอฉันโทษคนอื่นบ้างได้มั้ย T__T

                คำตอบคือไม่ได้...เพราะแม่ฉันสอนว่าห้ามโทษคนอื่นไม่ว่าอะไรก็ตาม...

                เลวร้ายที่สุดเลย T^T!!

+ ลงแล้วๆ ต่อไปนี้จะลงเร็วขึ้นนะคะ เพราะต้องรีบปั่นให้จบ แบบว่า โคตรรีบอ่ะ เดี๋ยวไม่ทัน…

+ ขอเม้น + โหวตเป็นกำลังใจด้วยเน้อะ >__<* ใครอ่านไม่โหวตใจร้ายมากเลยนะ T__T

+ ขอบคุณทุกโหวต เม้น คำติและคำชมค่ะ ขอบคุณมากๆๆๆ ค๊า ^^