10

                หลายวันถัดมา เมื่อถึงเวลาเลิกเรียน ฉันก็ต้องมานั่งรอเหล่าบาสเก็ตบอลแมนทั้งหลายซ้อมด้วย โชคดีหน่อยที่วันนี้มีใบหม่อนมานั่งอยู่เป็นเพื่อน

                ตึกๆๆๆ ตึ้งๆๆๆๆ ปั้ง!! ตู้ม!!~

                ให้ตายเหอะ นี่คือเสียงคนเล่นบาสใช่มั้ยเนี่ย -_-

                เฟี้ยวววววว~~

                มีลูกบาสลูกหนึ่งพุ่งแหวกอากาศมาทางนี้ ฉันรับมันไว้ได้ก่อนมันจะพุ่งมาประสานเข้ากับหัวของใบหม่อน เธอมองไม่เห็นมันเพราะกำลังนั่งทำการบ้านอย่างขะมักเขม้น

                “หยุด!!”

                เสียงนิคเคิ้ลดังมาทำเอาฉันสะดุ้งเพราะฉันกำลังจะขว้างลูกบอลไปให้เขา -O-;;

                “ไม่เป็นไร ฉันไปเอาเอง”

                เขาพูดเสียงเรียบแล้วเดินขึ้นมาเอาลูกบาส ฉันคิดไปเองรึเปล่านะว่าเขาแอบลอบถอนหายใจ -_-;;

                ฉันนั่งมองดูพวกผู้ชายซ้อมไปเรื่อยๆ และมองใบหม่อนทำการบ้านไปเรื่อยๆ เมื่อผ่านไปราวสองชั่วโมง พวกผู้ชายก็ค่อยๆ ล้มตัวลงบนเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยอ่อนก่อนที่มือจะควานหาผ้าเช็ดหน้าและน้ำ

                “น้ำ น้ำอยู่ไหน”

ผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้นมาแล้วคลานลงบนพื้น...เออะ คือ -_- เขาเป็นอะไรมากมั้ยนั่น

                “เออ น้ำอ่ะ เมื่อกี้ฉันวางไว้ตรงนี้นี่นา”

นิคเคิ้ลบอกแล้วชี้ไปที่เก้าอี้ใกล้ๆ กรงลูกบาส เอ่อ ฉันเห็นมันว่างเปล่ามานานแล้วนะ

                “ของเหลวอยู่ไหน ของเหลวเย็นๆ”

                สไตร์คพึมพำแล้วเช็ดหน้า ฉันแอบสังเกตว่าเขาไม่พูดคำว่า ‘น้ำ’ เพราะว่ามันต้องซ้ำกับชื่อน้ำฝนแน่ๆ เลย

                “งั้นเดี๋ยวฉันไปซื้อให้นะ”

                ฉันอาสาขึ้นมาทำให้ทุกคนมองฉันเป็นตาเดียว เอ่อ คงไม่คิดจะกินฉันแทนน้ำหรอกใช่มั้ย -O-;;

                “ฉันไปด้วย“

                ใบหม่อนเอ่ยขึ้นพลางปิดหนังสือ

                “ดีเลย ดีเลย ฝากด้วยนะซูกัส ใบหม่อน ระวังตัวล่ะ”

                เซคชั่นว่าแล้วยิ้มน่ารักพลางโบกมือหย๋อยๆ ฉันเดินออกไปนอกโรงยิมพร้อมกับใบหม่อน ข้างนอกฟ้ามืดซะแล้ว อ่า…แล้วร้านขายน้ำมันอยู่ตรงไหนเนี่ย

                “ไม่มีร้านขายน้ำแถวนี้หรอก แต่มีลังใส่ขวดน้ำฟรีสำหรับนักกีฬาตรงนั้น”

                ใบหม่อนบอกแล้วนำทางฉันไป อ่อ ไอ้ลังนี้นี่เองที่ฉันเคยมาตักน้ำแข็งให้นิคเคิ้ล

                เราหยิบน้ำกันมาหลายขวดทีเดียว บางขวดฉันถือไม่ไหวเลยใส่ซ่อนไว้ในเสื้อบ้าง หนีบๆ ใต้แขนบ้าง ข้างนอกนี่น่ากลัวเหมือนกันแฮะ ไฟสลัวๆ สีส้มๆ กับบรรยากาศมืดๆ มันอดทำให้ฉันนึกถึงเรื่องของ ผ. ผึ้ง สระ อี ไม่ได้ -O- และในระหว่างที่ฉันกำลังรอรับขวดน้ำจากใบหม่อนอยู่ สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นชายชุดดำสามสี่คนที่เดินมุ่งหน้ามาทางนี้

                “ผู้ปกครองใครเหรอ”

                ฉันถามใบหม่อนที่กำลังง่วนกับการขุดน้ำขึ้นมาจากก้อนน้ำแข็ง ใบหม่อนเงยหน้าขึ้นมาแล้วหรี่ตามองชายพวกนั้น

                “ขอสาปให้หัวคะมำ”

                อ่าว -_-;;

                พรึ้บ! โครม!

                “เฮ้ย! เดินให้มันดีๆ หน่อยสิวะ จะมาลักเด็กทั้งทีเดินให้มันมีมาดมีภูมิหน่อย!!”

                ชายคนหนึ่งที่ใส่แว่นดำตวาดใส่ชายหนวดเฟิ้ม ละ…ลักเด็กเหรอ! เมื่อกี้เขาพูดว่าลักเด็กเหรอ? ฉันหันไปมองตาใบหม่อนอย่างกังวล

                “ว่าแล้ว…สาปให้ชนเสา”

                ใบหม่อนพึมพัม ฉับพลันทันใด ชายหนวดเฟิ้มก็เดินไปชนเสาเข้าอย่างจัง ชายใส่แว่นหันไปตวาดเขาอีกที หว๋าว คำสาปใบหม่อนที่ช่างร้ายกาจจริงๆ ใบหม่อนทำเสียงฮึฮะในลำคอก่อนจะลุกขึ้น

                “รีบกลับเข้ายิมกันดีกว่า”

                เธอพูดด้วยสีหน้านิ่งๆ ก่อนที่เราสองคนจะออกวิ่งทันที ฉับพลันเมื่อขาขยับและเริ่มออกวิ่งไปบนทางเท้า ชายสี่คนนั้นก็ร้องตะโกนทันที

                “เฮ้ย! น้องๆ หยุดทีๆ พี่มีอะไรจะถาม!”               

                ฉันที่วิ่งอยู่หยุดกึ้ก แต่ใบหม่อนกลับฉวยมือฉันไปแล้วพาวิ่งต่อ น้ำหลายขวดที่ฉันกำลังอุ้มหล่นลงบนพื้นแต่เธอก็ยังลากฉันให้วิ่งต่อไป

                “เธอจะหยุดทำไม”

                ใบหม่อนว่าแล้วพาวิ่งต่อไป เออนั่นสิ ฉันจะหยุดทำไมนะ T_T;; ชายชุดดำสี่คนนั้นวิ่งมาเรื่อยๆ น้ำในอ้อมแขนฉันกำลังทำแขนฉันเย็นขึ้นเรื่อยๆ บางขวดก็กำลังกระแทกกับแผลฟกช้ำที่ฉันได้เมื่อตอนโซนิกทำร้าย (เกือบอาทิตย์แล้วก็ยังไม่หาย) ฉันสะดุดขวดสองสามขวดทำให้เราเริ่มวิ่งช้าลง โอ๊ยยย ทำไมฉันถึงเป็นตัวถ่วงในการหลบหนีอย่างนี้เนี้ย!

                “สาปให้ชน…หัวทิ่ม…ปากแตก…”

                ใบหม่อนพ่นคำสาปออกมามากมาย และเมื่อคำสาปหลุดออกจากปากเธอ ชายชุดดำคนหนึ่งก็ร้องออกมา

                “โอ๊ย…หะ…หัวผม ลูกพี่ผมปากแตก!!”             

                “ช่างแก วิ่งต่อไปสิวะไอ้เด๋อ!! แกเห็นมั้ย มันกำลังจะหนีแล้ว!!”

                “คะ…ครับ แต่ผมหัวโนเลยอ่ะ แงๆ T_T”

                ใบหม่อนพาฉันวิ่งไปจนเกือบจะถึงโรงยิม อีกนิดเดียว อีกนิดเดียววว และ…

                หมับ!!

                มือกร้านของชายคนหนึ่งตะปบเข้าที่ปาก OxO!! แขนของเขากำลังล๊อกแขนฉันอยู่ น้ำทุกขวดร่วงลงสู่พื้น ใบหม่อนมีสีหน้าตกใจแต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร มือใหญ่อีกมือก็เข้ามาปิดปากและล๊อคเธอไว้เช่นกัน

                เราโดนจับ…

                ทั้งๆ ที่ประตูโรงยิม อยู่ข้างหน้าเรา ห่างกันไม่ถึงหนึ่งเมตร!!

                “เงียบๆ ซะถ้าไม่อยากโดนกรีด”

                ชายแว่นดำคนหนึ่งพูดออกมาทำเอาฉันขนลุกซู่ เขาโชว์มีดพกเล่มหนึ่งออกมาก่อนจะจิ้มมันกับนิ้วชี้ของตัวเอง เลือดเม็ดเล็กๆ ผุดออกมาจากแผลที่จิ้มไป…มะ…มันคมเหลือเกิน T___T

                ฉันมองไปที่ใบหม่อนอย่างกระวนกระวาย เธอมีสีหน้านิ่งเฉยราวกับทุกอย่างดูปกติดี ไม่เหมือนฉันที่ในใจแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว

                ยามมีภัย ขอเพียงให้คิดอย่างมีสติ ลูกต้องทำใจให้มั่นคง ลูกต้องไม่หวั่นไหว อย่ากังวลไปเลย มันจะต้องแก้ไขได้…

                คำสอนของแม่ผุดขึ้นมาในใจฉัน

                เวลาลูกเจอปัญหานะ อย่าไปกลัวมัน! เดี๋ยวมันจะได้ใจ ฟังคำพ่อดีๆ นะลูก!!…

                คำสอนพ่อผุดขึ้นมาบ้าง

อ๊าคคค...แล้วฉันจะทำได้มั้ยเนี่ย แม่จ๋าพ่อจ๋า TOT ซูกัสจะต้องไม่กลัว ซูกัสจะต้องรับปัญหาอย่างมีสติ…ประตู...ความช่วยหลือ...ประตูโรงยิมอยู่ใกล้แค่เอื้อม แค่เพียงเสียงตะโกนนิดเดียวพวกเขาก็น่าจะได้ยิน แต่ฉันโดนปิดปากอยู่….เอ้อ!! มันต้องมีวิธีสิน่า…ฉันต้องทำด้ายยยยย

                หงับ!!

                “อ๊าคคค”

                “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ช่วยด้วย!!”

                ฉันกัดเข้าไปเต็มๆ มือของไอ้โจรป่าเถื่อนก่อนจะกรี๊ดเสียงแหลมที่สุดเท่าที่จะทำได้

                “หนอย! อีนี่!”

                ชายแว่นดำตวาดใส่ฉันก่อนจะกระชากฉันเข้าไปหาเขาแล้วล๊อคคอ  มีดนั่นมันกำลังจ่อคอหอยฉันแล้ว ทำไมพวกซีรีส์ยังไม่ออกมาอีก หรือว่าเสียงฉันเบาไปเขาเลยไม่ได้ยิน ฉันมองใบหม่อนอย่างหวาดๆ เธอหรี่ตาลงก่อนจะพยักหน้าเบาๆ ฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังจะสื่ออะไร แต่ฉันกลัวไอ้หนวดเฟิ้มแว่นดำนี่เป็นบ้าเลยง่า T___T

                “เฮ้ย! ไปเว้ย รออะไร!”

                ชายแว่นดำว่าแล้วลากฉันกับใบหม่อนพร้อมกับพรรคพวกของเขาออกไปอย่างรวดเร็ว ฮือออ ฉันจะต้องโดนลักพาตัวจริงๆ เหรอเนี่ย แง๊ ใครก็ได้ช่วยที เสียวคอหอยเป็นบ้าเลย แม่จ๋าพ่อจ๋าช่วยซูกัสด้วย

                ปั้ง!!

                “เฮ้ย! หยุดนะเว้ยไอ้เวร!!!”

                มะ...มีคนมาช่วยแล้ว O_O!!

                ประตูโรงยิมถูกผลักออกอย่างแรง ฉันได้ยินเสียงคนหลายคนวิ่งมาทางนี้อย่างรวดเร็ว แต่ไอ้พวกชุดดำนี่ก็ลากฉันไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน โอ๊ยยย จะลากฉันไปถึงไหน ปล่อยฉันไปเถิดดดด T___T

                “ไอ้เวรหยุด!!”

                เซคชั่นตะโกนลั่น ไอ้พวกชุดดำยังคงลากและวิ่งต่อไปไม่มีเหนื่อย เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นระงมไปหมดเลย ยามโรงเรียนอยู่ไหนเนี่ย มาช่วยเร็ววววว T___T ไอ้โจรป่าเถื่อนวิ่งไปเรื่อยๆ และเนื่องจากว่ามันไม่รู้ที่รู้ทางอะไรมากนัก...มันจึงวิ่งมาปะทางตัน

                “ซวยแล้วไง”

                ไอ้แว่นดำพึมพัมก่อนจะหันหน้ามาเผชิญกับนักบาสทั้งหลาย มันล๊อคคอฉันแน่นแล้วจอมีดให้ใกล้คอยิ่งขึ้น

                “เฮ้ย! ใจเย็นๆ นะพี่ชาย เราคุยกันได้” 

                ซีรีส์บอกอย่างใจเย็นแม้ตอนนี้หน้าของเขาดูเดือดดาลแล้วก็ตาม บรรยากาศตอนนี้ซีเรียสมากๆ เลย แล้วกลิ่นตัวของไอ้บ้านี่ก็เหม็นมากด้วย T_T

                “ไม่! เมื่อกี้พวกแกยังเรียกฉันไอ้เวรอยู่เลย! แกทั้งหมดถอยไปซะไม่งั้นยัยนี่ตาย!!”

                ชายแว่นดำว่าแล้วทำท่าจะเฉือนคอฉัน วินาทีนั้นฉันเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าคนที่ถูกจับเป็นตัวประกันจะเป็นยังไง…จับไข้หัวโกร๋นเลย TOT หัวใจฉันจะกระตุกแรงทุกทีที่ไอ้มีดบ้านั่นขยับเข้ามาใกล้!

                “คนของเรามีกันตั้งหลายคน…ทำไมจะสู้ไม่ได้วะ”

                ซีรีส์กระซิบแต่ฉันแอบได้ยิน 

                “มันมีซูกัสกับใบหม่อนอยู่ แกจะเสี่ยงรึไง”

                เซคชั่นว่าแต่กลับถูกไอ้โหดตวาดซะก่อน

                “ซุบซิบอะไรกัน! ขืนซุบซิบอีกที ยัยนี่ตาย!! ส่วนแกไปเอาเชือกมามัดดิ!”

                เขาตวาดใส่ลูกน้องของเขา ลูกน้องหนวดเฟิ้มเฟอะฟะชี้หน้าพวกนักบาสก่อนจะเดินไปหยิบเชือกฟางแถวๆ นั้นมา

                “ทุกคน ยกมือขึ้น! ยกมือแม่งให้หมดเลย!! ไม่งั้นยัยนี่ตาย!”

                ไอ้แว่นดำตะโกนลั่น (มันขู่จะฆ่าฉันหลายครั้งแล้วนะเนี่ย -_-) ล๊อคคอฉันให้แน่นขึ้นอีก อะ…โอย หายใจไม่ออก T..T พวกนักกีฬายกมือขึ้นอย่างอ่อยอิ่ง ฉันแอบสังเกตว่าพวกเขามีกันไม่ครบ ไปไหนนะอีกคน T_T

                “นั่งลง! แก มัดมือมัน!!”

                ไอ้แว่นดำสั่งอีกรอบ ลูกน้องที่ไม่ได้จับกุมตัวใบหม่อนรีบรุดเข้าไปผูกมือพวกนักกีฬาทันที

                “ดีมาก พวกแกอย่าเล่นตุกติก ไม่งั้นยัยนี่ตาย”

                ไอ้แว่นดำขู่แล้วโยกคอฉันไปมา โอ้ยยย คอคนนะไม่ใช้ม้าโยกเยก! หายใจไม่ออก… ฉันไอ้ค่อกแคกออกมาและพยายามสูดอากาศเข้าไปแต่ก็ทำได้ยากมากเลย ซีรีส์ เซคชั่นและคนอื่นๆ ดูนิ่งมาก นี่พวกเขากะจะไม่ได้ทำอะไรเลยเหรอ แงๆ T__T

                พลั่ก!!

                เสียงกระแทกดังขึ้น ไอ้แว่นดำมองลูกน้องที่กำลังผูกมือนักกีฬาทั้งหมดเข้าไว้ด้วยกันก็ไม่ได้เอะใจเพราะไม่มีคนไหนขัดขืน แต่ฉันคิดว่าเสียงมันมาจากข้างหลังเขานะ… และทันใดนั้นเอง

                ควับ!!

                มีดที่กำลังจ่อคอหอยฉันอยู่กระเด็นลอยออกไปพร้อมกับมือไอ้แว่นดำที่ถูกสะบัดออก ทันใดนั้น เหล่านักกีฬาที่รอจังหวะอยู่แล้วก็กระชากเชือกให้ขาดออกอย่างง่ายดาย ฉันตั้งสติก่อนจะกัดแขนของไอ้แว่นดำแล้วรีบวิ่งออกมา ยี้ เค็มเป็นบ้า!

                “เฮ้ย!! อัดมัน!!”

                ไอ้แว่นดำร้องเมื่อเห็นนักโทษที่เขาจับตัวไว้กำลังทำร้ายลูกน้องตัวเอง และส่วนหนึ่งก็กำลังพุ่งเข้ามาหาเข้าเช่นกัน

                พลั่ก!!

                ซีรีส์วิ่งเข้ามาต่อยไอ้แว่นดำที่หน้า แว่นขอของปลิวออกไปเผยให้เห็นตาตี่ๆ ของเขา

                “มึง!”

                ไอ้แว่นดำร้องแล้วหวดหมัดเข้าที่ท้องของซีรีส์แต่เขารับไว้ได้ เซคชั่นวิ่งเข้ามาแล้วกระโดดถีบไอ้แว่นดำให้กองลงไปโหม่งพื้นก่อนจะถลาไปรุมอัดต่อ ตอนนี้ทุกอย่างชุลมุนวุ่นวายมาก ฉันไม่สามารถรับชมภาพคนอัดกันได้มากนักหรอก T_T ฉันวิ่งไปหาใบหม่อนที่กำลังใช้เท้าอัด…เอ่อ…เป้าของชายชุดดำคนหนึ่งที่ลงไปนอนกองอยู่ที่พื้น เสียงพลั่กที่ดังขึ้นคงจะเป็นเสียงใบหม่อนที่ทำร้ายไอ้ลูกน้องคนนี้ที่ยืนอยู่ข้างหลังเจ้านายของเขา ใบหม่อนตอนนี้ดูน่ากลัวจังเลย เธอทำมันลงไปได้ยังไงนะ แล้วพวกผู้ชายเมื่อไหร่จะหยุดต่อยกันสักที แค่จับชายชุดดำมัดไว้ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ T__T ภาพเหล่านี้สยองเหลือเกิน

                พลั่ก! โพล๊ะ! ตุ้บ! ตั้บ!!

                เสียงทำร้ายกันดังสนั่น แต่จู่ๆ ก็มีคนวิ่งเข้ามา

                “ตำรวจจะมาแล้วๆๆๆๆ >_

                เสียงสไตร์คดังลั่น เขาวิ่งมาจากไหนไม่รู้พลางชูมือและโบกโทรศัพท์มือถือไปมา และเมื่อเขาเห็นภาพข้างหน้า แววตาเขาก็มีรอยระริกคิดสนุก จากนั้นก็กระโดดเข้าไปตะลุมบอนกับพวกโจรฝึกหัดและเหล่านักกีฬา…ซาดิสที่สุดเลยอ่ะ T[]T!!

                และไม่นานนัก ชายชุดดำทั้งสี่ก็ล้มลงไปกองอยู่บนพื้น หมดสติกันทุกคนเลย หน้าแตกคิ้วแตกปากเจ่อแก้มบวม…โหดร้ายที่สุด T__T ฉันเบือนหน้าหลบภาพเหล่านั้นก่อนที่จะรับมันไม่ไหว เกิดมาชาตินี้ยังไม่เคยเห็นอะไรโหดเท่านี้ นึกสงสารพวกเขาอยู่รำไรถึงแม้เมื่อหลายนาทีก่อนเขากำลังจะฆ่าฉันก็เถอะ…ไม่อยากเชื่อเลยว่าเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว ไอ้โจรป่าบ้าระห่ำพวกนี้จะพยายามลักพาตัวฉันและใบหม่อน

                “เธอไม่เป็นอะไรนะ”

                ซีรีส์เดินเข้ามาหา จับไหล่ฉันแล้วพลิกหน้าพลิกหลัง ใช้มือเชยคางและยกแขนฉันขึ้นลง เขาปากแตกและคิ้วแตกด้วย ตามตัวและใบหน้าก็มีแผลเล็กๆ อื่นอีกเต็มไปหมด ฉันต่างหากสิที่ควรจะเป็นคนถามว่านายเป็นอะไรมั้ย ฉันมองไปรอบๆ ก็พบว่านักบาสคนอื่นๆ กำลังนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น บ้างก็กำลังทำแผล บ้างก็กำลังสำรวจร่างของชายชุดดำ พวกเรากำลังรอตำรวจมา

                “เธอไม่เจ็บนะ”

                ซีรีส์พูดขึ้นอีกครั้งทำให้ฉันหันมามองเขาแทน ฉันมองหน้าซีรีส์ด้วยความรู้สึกแปลกๆ ฉันเอื้อมมือไปแตะหน้าเขาก่อนจะนิ่วหน้า แผลพวกนี้อาจไม่เกิดขึ้นถ้าหากฉันวิ่งให้เร็วขึ้นกว่านี้อีกนิด ถ้าฉันไม่หยุดวิ่งและลดความเร็วของใบหม่อน ถ้าเพียงฉันวิ่งให้เร็วอีกนิด…เราก็จะถึงประตูก่อนที่ไอ้พวกโจรนั่นจะจับได้

                “ฉะ…ฉันขอโทษ”

                ฉันพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ ซีรีส์มุ่นหัวคิ้วก่อนจะคลายออก แล้วถอนใจออกมาเบาๆ

                “เธอโทษตัวเองสินะ”

                ฉันเบือนหน้าหนีสายตาที่เขามองมาและก้มหน้าต่ำลง หยาดน้ำใสๆ ร่วงเผาะลงพื้น ราวกับว่าหัวใจถูกถ่วงหนัก ถึงแม้เรื่องมันจะจบ แต่ฉันก็อดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้คิดอะไรด้วยซ้ำ เพราะฉันไม่รู้ ว่าทุกอย่างจะต้องเป็นแบบนี้

                “แทนที่จะมานั่งร้องไห้ ทำไมเธอถึงไม่กระโดดโลดเต้นดีใจที่พวกเราทุกคนปลอดภัยล่ะ”

                ซีรีส์ว่าทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา

                “บางทีเธอก็ทำให้ฉันสับสนเหมือนกันนะ บางวันก็คิดแง่บวก อีกเดี๋ยวก็คิดโลกแง่ลบ และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอก็ต้องโทษตัวเองเสมอ เธอไม่เหนื่อยบ้างรึไง”

                “…”

                “พลาดก็คือพลาด อดีตที่ผ่านไปแล้วเราแก้ไขมันได้ซะที่ไหน แทนที่จะเอาเวลามานั่งโทษตัวเอง เอาเวลาไปทำวันนี้ให้ดีที่สุดไม่ดีกว่าเหรอ”

                “ฮึก..ฮึก...ฉันขอโทษ…”

                “เธอไม่ผิดสักหน่อย ทำไมเธอถึงบื้อแบบนี้ ยัยโง่เอ๊ย”

                ซีรีส์ต่อว่าแล้วดึงฉันเข้ามากอด และเมื่อเขาทำเช่นนั้น น้ำตาฉันก็ไหลแบบฉุดไม่อยู่ ฉันไม่รู้ว่าซีรีส์บ่นอะไรอีกเพราะตอนนี้ฉันได้ยินแต่เสียงร้องไห้ของตัวเอง ฉันร้องไห้อีกแล้ว…ร้องไห้กับความผิดเล็กๆ น้อยๆ ที่ตัวเองก่อขึ้น แต่ความผิดนั้นกลับใหญ่ในสายตาฉันเหลือเกิน...อย่างที่เขาพูด ทุกอย่างตอนนี้ก็ดูเรียบร้อยดี เหลือเพียงแค่รอตำรวจเท่านั้น ทำไมฉันถึงไม่ดีใจที่ทุกคนปลอดภัยดีล่ะ ทำไมฉันถึงกลับรู้สึกเสียใจ...ทำไมฉันถึงต้องโทษตัวเองทั้งๆ ที่...ทั้งๆ ที่ต้นเหตุเหล่านั้นมันเกิดขึ้นเพราะโจรเหล่านั้น

                ฉันซุกหน้ากับไหล่กว้างของซีรีส์ เขากอดฉันแน่นขึ้นและไม่รู้เพราะอะไร...มันมีบางอย่างกำลังแล่นในใจฉัน แล่นในหัวสมองฉัน ดูเหมือนว่าซีรีส์สามารถทำให้ฉันสงบได้อย่างแปลกประหลาด หัวใจพลันเต้นช้าลงก่อนจะค่อยๆ สงบ แต่พอเมื่อไหร่ที่ฉันเหลือบไปมองหน้าของเขานั่น...ใจมันก็พาลเต้นแรงทุกที

                “ยิ้มได้ยัง”

                ซีรีส์ถาม ฉันพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะผละออกมา ปาดหยาดน้ำตาทิ้ง แล้วยิ้มแฉ่งให้เขา ^___^

                “ดีมาก งั้นไปทำแผลไป๊”

                ซีรีส์ผลักหัวฉันเบาๆ ก่อนจะขยี้ให้มันฟู่ฟ่อง ฮ๊าาา นี่น่ะเหรอคนที่เคยแกล้งฉันต่างๆ นาๆ ไม่เห็นเหมือนเลย -..- ฉันทุบไหล่เขาไปหนึ่งปั้กก่อนจะวิ่งหนีไปหาใบหม่อนซึ่งกำลังนั่งทำแผลให้เซคชั่นอยู่ แต่เนื่องจากว่าใบหม่อนกำลังยุ่งอยู่ ฉันเลยเดินไปเช็คอาการของพวกโจรแทน พวกนักบาสนี่ก็ไม่เบา เล่นซัดซะน่วมหมดเลย…

                พรึ้บ!!

                “กรี๊ดดดดด”

                “พวกมึง!!”

                ชั่วพริบตานั้น อยู่ดีๆ ร่างของไอ้แว่นดำก็ลุกขึ้นมาล๊อคคอฉันอย่างรวดเร็ว มือกร้านของเขาฉวยมีดอีกเล่มที่ซ่อนเอาไว้ออกมาแล้วจ่อไปที่คอฉัน...อีกแล้วเหรอเนี่ย!!

                “ไอ้บัดซบ!!”

                เซคชั่นสบถดังลั่น ตามมาด้วยเสียงและใบหน้าตื่นตระหนกของผู้คนรอบข้าง

                “พวกแกคนไหนขยับ กูจะแทงยัยนี่”

                “สรุปแกจะเอาไงบอกมาเลยดีกว่า!”

                ซีรีส์ตวาดด้วยความโมโห เขาเหมือนจะถลาเข้ามาหาแต่ก็ถูกเพื่อนร่วมทีมห้ามไว้

                “กูจะทรมานยัยนี่ให้พวกแกดูเล่นๆ ยังไงคืนนี้กูก็ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว!”

                ไอ้แว่นดำ (ที่ตอนนี้ไม่มีแว่น) ตะโกนลั่นอย่างเดือดดาล เขาเหมือนทำอะไรไม่ถูกและดูลุกลี้ลุกลน

                “เฮ้ย! แกมอบตัวไม่ดีกว่าเหรอวะ อย่างน้อยโทษหนักก็จะได้กลายเป็นเบาได้ ปล่อยผู้หญิงมาเหอะ!”

                นิคเคิ้ลต่อรองแต่ไอ้โจรบ้านั่นทำแค่ยิ้มที่มุมปาก

                “กูบอกแล้วยังไงคืนนี้กูก็ไม่มีอะไรให้เสียแล้ว ทำคืนนี้ให้มันสะใจไปไม่ดีกว่าเหรอ”

                ไอ้แว่นดำพูดด้วยเสียงหื่นก่อนจะก้มหน้าเข้ามาหาฉันซึ้งกำลังอยู่ในอาการตื่นตระหนกและตกใจสุดขีด มันบีบคอฉันแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนฉันเริ่มสูดอากาศเข้าไปไม่ทัน ฉันเริ่มไอและเริ่มขาดอากาศ

                และนั่นก็ทำให้พวกนักบาสหมดความอดทน พวกเขาพุ่งเข้ามาแต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีดนั่นถูกจิ้มเข้าไปที่เนื้อตรงคอ ถึงจะเป็นแค่การวางมีดไว้บนนั้นแต่ฉันสามารถสัมผัสได้เลยว่าเลือดมันค่อยๆ ไหลซึมออกมา

                ถึงตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังร้องไห้ ไอ้แว่นดำค่อยๆ ก้มหน้าต่ำลงมา ต่ำจนฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจเหม็นๆ อันแสนโสโครก นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกเกลียดใครบางคนสุดขั้วหัวใจ รู้สึกเหมือนมีอะไรมาถ่วงเอาไว้ทุกส่วนของร่างกาย รู้สึกเหมือนตัวเองจะระเบิดออก รู้สึกถึงความขยะแขยงที่แล่นพล่านเมื่อปากของไอ้แว่นดำก้มต่ำลงมาจนมันห่างจากปากฉันไม่ถึงหนึ่งเซนต์…

+

+

+

+