13

ไม่นานนักหลังจากที่เราลงจากไวกิ้ง ฉันก็เดินตุ๊ปั้ดตุ๊เป๋เซไปเซมาโดยมีซีรีส์คอบพยุงไม่ให้ฉันล้มลง เฮือก ลงมาแล้วเหมือนจะอ้วกเลย X___X

                “ไปเล่นไอ้นั่นกัน“

                ซีรีส์ชี้ไปบนท้องฟ้า ฉันเงยหน้าขึ้นไปอย่างอิดออดก่อนจะหยีตาเพราะท้องฟ้ามันสว่างเหลือเกิน...ไอ้นั่นมันอะไรน่ะ นกเหรอ -_-;;

                ณ กระเช้าลอยฟ้า

                “ห้ามเขย่าตู้ ยื่นมือออกไปข้างนอก หรือโยนของออกไปนะครับ ^^”

                พนักงานประจำเครื่องเล่นบอกก่อนจะปิดประตูดังโครมและส่งฉันและซีรีส์ออกไปท่องโลกกว้าง -O- อ่า อันที่จริงก็แค่ส่งกระเช้าออกไปทางสายพานนั่นแหละ ฮู้ว สูงจังเลย คนข้างล่างนั่นเป็นมดไปซะแล้ว

                “สูงจังเลยซีรีส์”

                ฉันพูดออกมาเบาๆ แล้วชะเง้อลงไปข้างล่าง ลมเบาๆ พัดมาปะทะหน้าทำให้รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ฉันลืมความรู้สึกบนไวกิ้งนั่นไปหมดเลย ตอนนี้ฉันรู้สึกดีจริงๆ ^^ ฉันหันไปมองซีรีส์ที่มองมาอยู่ก่อน เอ่อ หน้าฉันมีอะไรติดอยู่รึเปล่าน่ะ ฉันเอื้อมมือไปแตะๆ หน้าตัวเองก็พบว่าไม่มีอะไร ซีรีส์ขำฉันก่อนจะเสมองไปข้างนอก -_-;;

                “นายมาที่นี่บ่อยมั้ย”

                ฉันหันไปถามเขา

                “ครั้งล่าสุดก็เมื่อหลายปีก่อนแหละ นานอยู่เหมือนกัน”

                เขาตอบ ฉันพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะมองเขาอย่างพินิจพิจารณา...อ่า นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ฉันได้สังเกตหน้าของซีรีส์ใกล้ๆ...เขามีผิวขาวน่าสัมผัส ตาคมสวย จมูกโด่งรับใบหน้ากับผมสีน้ำตาลดำยาวระต้นคอ ยิ่งเขาใช้สายตาคู่นั้นมองมา มันยิ่งทำให้ผู้ถูกมองใจเต้นตุ่มๆ ต่อมๆ อย่างบอกไม่ถูก

                “มองไร”

                เขาพูดทำเอาฉันสะดุ้ง

                “เปล่า ฉันที่จริงฉันไม่ได้มองนาย ฉันมองกระเช้าที่ตามเรามาต่างหาก ^__^”

                ฉันว่าไปตามเรื่อง โอ้ว ไม่ดีเลย เดี๋ยวนี้ฉันขี้โกหกชะมัด -_- ซีรีส์หันไปมองข้างหลังเขาก็ไม่พบกระเช้าสักตู้ เขาขมวดคิ้วแล้วมองฉันอย่างแปลกๆ ส่วนฉันก็ได้แต่ยิ้มให้เขา

                “นั่นใช่ไอ้ซีรึเปล่า!!”

                เสียงตะโกนดังมาจากกระเช้าข้างๆ ฉันและซีรีส์เลิกคิ้วตื่นๆ ก่อนจะหันไปมองกระเช้าข้างๆ อ๊ะ! นิคเคิ้ลกับเชลลี่นี่นา! >__

                “ยู้ฮู้วววววว~”

                นิคเคิ้ลส่งเสียงมาในขณะที่กระเช้าเรากำลังสวนทางกัน

                “ไงเชลลี่นิคเคิ้ล!! ^___^”

                ฉันตะโกนทักทายสองคนนั้นอย่างร่าเริง

                “พวกฉันได้รอยประทับเป็นสิบแล้วโว้ย”

                นิคเคิ้ลตะโกนกลับมาแล้วโชว์บัตรรวมเครื่องเล่นให้ดู ถึงแม้ว่ากระเช้าของเขากำลังเลื่อนไกลออกไปเรื่อยๆ ฉันก็สามารถมองเห็นรอยประทับนั่นได้ อูหูว เต็มเลย ฉันกับซีรีส์ได้แค่สองประทับเอง โฮกก มีแววแพ้มาแต่ไกล

                “ของฉันก็ได้เป็นสิบโว้ย”

                ซีรีส์หันหลังตะโกนกลับไป ฉันขมวดคิ้วทันที ก่อนจะลุกขึ้นไปยืนที่หน้าต่างฝั่งที่ใกล้กระเช้าของเชลลี่และนิคเคิ้ลมากที่สุด

                “โกหก! เราได้สองประทับต่างหาก!! อุ้บส์ OxO”

                ซีรีส์ตะครุบปากฉันทันทีที่ฉันพูดออกไป

                “แล้วเจอกันนะซูกัส!”

                เสียงเชลลี่แว่วมาก่อนจะเลื่อนออกไปเรื่อยๆ ซีรีส์ปล่อยมือออกจากปากฉันก่อนจะนิ่วหน้าใส่

                “นายไปบอกเขาอย่างนั้นทำไม่ได้ขึ้นมาแล้วจะทำยังไง -O-!!”

                “ไม่เห็นเป็นไร ทำให้ได้ก็จบ”

                “แต่…เหวอออ”

                ฉันร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ดีๆ กระเช้าก็ชะงักกึกก่อนจะดิ่งลงไปตามสายพาน ฉันเสียหลักล้มไปทับซีรีส์พอดีเป๊ะ ตอนนี้ฉันเลยนั่งอยู่ระหว่างหัวเข่าทั้งสองข้างของเขาซะงั้น

                “อะเอ่อ…วนอีกรอบหรือลงเลยครับ -/ / /-”          

                พนักงานประจำเครื่องเล่นพูดขึ้นมาเมื่อเรามาถึงจุดพักกระเช้า ฉันรู้สึกร้อนผ่าวที่หน้าทันทีก่อนจะลุกขึ้นพรวดทำเอาหัวไปชนกับพนังกระเช้า T__T;;

                “ลงนี่แหละ -_- เอ้า ยัยเบื้อก มาสิ”

                ซีรีส์ว่าก่อนจะกระโดดลงไปจากกระเช้าโดยมีฉันกุมหัวป้อยๆ ตามลงมา เจ็บเป็นบ้าเลย ขายหน้าชะมัด T^T

                “ไปไหนต่อ”           

                ซีรีส์ถามเมื่อเราเดินลงมาจากเครื่องเล่นกระเช้าลอยฟ้าเรียบร้อยแล้ว ฉันหยิบแผนที่ขึ้นมาดูก่อนจะมองไปรอบๆ

                “รถไฟเหาะเต็มเลย ฉันว่าถ้าเราเล่นรถไปเหาะหมดนี่ต้องตามทันนิคเคิ้ลกับเชลลี่แน่ๆ”

                ฉันบอกแล้วยกกำปั้นขึ้นบ่งบอกว่ามั่นใจสุดขีด ซีรีส์นิ่วหน้าแล้วผลักหัวฉันก่อนจะจูงมือเดินนำไปข้างหน้า อ่า…จับมืออีกแล้ว ในระหว่างที่เขากำลังกึ่งจูงกึ่งลากฉันไป ฉันก็สังเกตได้ถึงสิ่งผิดปกติ ทำไมซีรีส์ถึงชอบจูงมือฉันนักนะ เพราะฉันเดินช้าไปหรืออะไรกันแน่ แต่ที่รู้ๆ คือฉันชอบนะ ฉันชอบเวลาเขาทำตัวแบบนี้ มันรู้สึกดีแบบแปลกๆ -_- ชักประหลาดใจในตัวเองซะแล้วสิ

                ไม่นานนัก ซีรีส์ก็ลากฉันมาถึงรถไฟเหาะซึ่งคนต่อแถวเยอะเป็นบ้า -O- โอ้ว ชาตินี้จะได้เล่นมั้ยหว่า ฉันเหลือบไปเห็นว่าข้างๆ รถไฟเหาะมีซุ้มปาเป้าอยู่ด้วย ดีเลย เล่นค่าเวลาดีกว่า >O

                “ฉันไปเล่นไอ้นั่นนะ”

                ฉันบอกซีรีส์ที่กำลังต่อแถวรอ แล้ววิ่งไปที่ซุ้มทันที (ปล่อยให้เขาต่อแถวไปอ่ะนะ -_-) ในซุ้มมีของรางวัลมากมายไม่ว่าจะเป็นตุ๊กตายันรถถัง (ของเล่น) น่าสนุกจังเลย ^___^

                “ทางนี้เลยคร๊าบบบ ทางนี้ โยนลูกบาสฯ สามลูกเข้าแป้นรับไปเลยตุ๊กตาตัวใหญ่ ฮู้ๆๆๆๆ”

                เสียงประกาศเรียกลูกค้าเข้าร้านดังระงม ฉันรีบวิ่งแจ้นไปที่ซุ้มนั่นทันที หึหึ ดูพวกซีรีส์เล่นบาสฯ มาตั้งเยอะ ฉันน่าจะได้เชื้อพวกเขามาบ้างแหละ อยากได้ตุ๊กตาๆๆ >__<

                “เอ้า มาเลยจ้ะสุดสวย ^__^”

                เสียงพี่เจ้าของซุ้มบอกก่อนจะยืนลูกบาสให้ฉันห้าลูก เอาล่ะนะ!~

                ตู้ม!!

                ฉันโยนลูกบาสฯ เข้าไปเต็มแรง มันโดนพนังซุ้มก่อนจะเด้งออกมาอย่างแรง ซุ้มสั่นแหง็กๆ และตุ๊กตาที่ตั้งไว้บนฉันก็พากันร่วงลงมา เอ่อ…ยุ่งล่ะสิ โยนแรงไป -O- พี่เจ้าของซุ้มเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ ก่อนจะละเลยตุ๊กตาที่กองอยู่บนพื้นแล้วให้ฉันโยนต่อไป เอาล่ะน้า~ >__<

                ปั้งงงง~

                ลูกบาสพุ่งแหวกอากาศไปปะทะกับแป้นบาสก่อนจะเด้งกลับมา พุ่งใส่เข้าหาพี่เจ้าของซุ้มซึ่งเขาหลบได้อย่างหวุดหวิด อะจะกึ๋ย… มีคนค่อยๆ เข้ามามุงดูฉันมากขึ้นด้วยแหละ พี่เจ้าของซุ้มลุกขึ้นมาปัดเนื้อปัดตัวก่อนจะส่งยิ้มบูดๆ มาให้ฉัน

                “เบาๆ หน่อยก็ได้ครับน้อง ^_^;;”

                “T_T;;”

                “อ่อนหัดที่สุด -_-”

                เสียงคุ้นหูดังขึ้นข้างๆ ฉันหันไปก็พบว่าเป็นซีรีส์นั่นเอง นี่จะเป็นครั้งแรกรึเปล่านะที่ฉันดีใจที่เห็นเขาน่ะ TwT~ ฉันยิ้มแฉ่งก่อนจะยัดลูกบาสใส่มือเขาทันที

                “โชว์ฝีมือหน่อย ฉันอยากได้ตุ๊กตา >__

                ซีรีส์มีสีหน้าลังเล ฉันผลักเขาให้ไปยืนแทนที่ฉันก่อนจะยืนอยู่ลุ้นๆ

                “เร็วสิ คนอื่นๆ เขามองอยู่นะ >_<”

                ฉันเร่งเขา ซีรีส์ทำหน้าเบื่อๆ ก่อนจะเขวี้ยงลูกบาสออกไป

                ฟิ้ววว ฟลุ้บ~

                “ฮิ้วววว”

                เสียงเฮเบาๆ ดังขึ้นรอบ ฉันยิ้มอย่างปลาบปลื้มก่อนจะยัดลูกบาสอีกลูกใส่มือเขา แฮ่ๆ ดีล่ะ งั้นที่เหลือให้นายโยนหมดเลย ขืนฉันโยนมีหวังโดนพี่เขาไล่ตะเพิดออกมาก่อนจะได้แตะตุ๊กตาซะอีก

                ฟิ้วววว ฟลุ้บ~

                “เฮ~”

                “-_-;;”

                ฟิ้วววว ฟลุ้บ~

                “เย้ๆๆๆๆ นายทำได้แล้ววว ฮี่ๆ”

                ฉันร้องขึ้นอย่างดีใจพลางกระโดดหย๋องแหย๋ง ซีรีส์ทำหน้าเหมือนกับว่าฉันเป็นไส้เดือนที่มีสองขา แต่ฉันไม่สน ฉันตรงรี่เข้าไปหาพี่พนักงานทันที

                “เอาตัวไหนดีครับ -_-;;”

                “ตุ๊กตากระต่ายๆๆๆๆ >__<”

                “ตะขาบ”

                “เฮ้ย! ไม่เอา นายเพี้ยนเหรอจะเอาตุ๊กตาตะขาบ พี่คะขอกระต่ายๆๆ >__<”

                “หุบปากน่า ฉันเป็นคนโยนได้นะ เอาตุ๊กตาตะขาบ”

                “แง๊ แต่ว่าฉันเป็นคนจ่ายนะ แถมนายเอาตุ๊กตาไปนายก็ไม่ได้เล่นด้วย เอากระต่ายเถอะนะ...พี่คะกระต่ายๆๆๆ >.,<”

                “เอ่อ...ตกลงเอาตัวไหนกันแน่ครับ -_-;;”

                “ตะขาบ”

                “กระต่าย!”

                “ตะขาบ!”

                “กระต่ายยยยย”

                “หุบปากนะไม่งั้นฉันจะไม่เล่นเครื่องเล่นบ้านี่แล้วจะหันไปเอาตุ๊กตาไส้เดือนแทน -_-+”

                “T^T”

                “เอ้อะ...ตกลง เอาตุ๊กตาไรครับ”

                “ตะขาบครับ -_-”

                พี่พนักงานเดินเข้าไปหยิบตุ๊กตาตะขาบตัวโตเท่าแขนซีรีส์ก่อนจะยื่นมันมาให้ ซีรีส์รับมันมาแล้วยื่นมาให้ฉันอีกทีหนึ่ง ฉันมองมันแล้วทำหน้าแหย เอาก็เอาวะ ยังดีกว่าไส้เดือน อนาถจริงๆ T..T

                สิบนาทีต่อมาเราก็มาอยู่บนรถไฟเหาะ มันเป็นอะไรที่สนุกดี อย่างน้อยก็ไม่หวาดเสียวเหมือนไวกิ้งล่ะ ถัดจากรถไฟเหาะเราก็มาต่อกันที่รถไฟเหาะอีกที่หนึ่ง จากนั้นก็อีกที่หนึ่ง จากนั้นก็อีกที่หนึ่ง จากนั้นก็...เอิ้กส์ ฉันเริ่มรู้สึกมึนหัวและอยากสลบเต็มทน เราเล่นมาตั้งหลายที่ รอยประทับยังไม่เยอะเท่าเชลลี่กับนิคเคิ้ลเลย T__T

                และไม่นานนัก ซีรีส์ก็ลากฉันมาหยุดอยู่ที่เครื่องเล่นสุดหรรษาแห่งหนึ่ง มันช่างมีสีสันสดุดตา เพลงบรรเลงสบายๆ กับหน้าตาอันแสนขิขุงุงิ -_-;;

                “นายพาฉันมานี่ทำไมอ่ะ”

                ฉันถามพลางมองเครื่องเล่นเบื้องหน้า เครื่องเล่นที่เด็กๆ ทุกคนปรารถนาที่จะได้เล่นมัน...

                ม้าหมุน -O-!!

                “มันเหมาะกับปัญญาเธอดี”

                ซีรีส์บอกยิ้มๆ แล้วเดินจูงมือฉันไปประทับตราเครื่องเล่น ฉันมองเขาอย่างงๆ เขาทำเหมือนกับว่าฉันเป็นเด็กเลยอ่ะ >O<

                ม้าหมุนนี่ไม่จำกัดความสูงและอายุ ฉันสังเกตเห็นเด็กตัวเล็กๆ ขึ้นมาเล่นกันเต็มเลย เด็กผู้ใหญ่ตัวโตๆ ก็มี ยังมิวายมีคนแก่ที่เรียกแบบสุภาพว่าผู้สูงอายุอีกแหนะ ซีรีส์ลากฉันขึ้นไปบนนั้นก่อนจะจับฉันยัดลงรถฟักทองซินเดอเรลล่าไปพร้อมกับไอ้ตะขาบตัวโต แต่ก่อนที่เขาจะได้ชิ่ง ฉันก็ความมือเขามาจับไว้อย่างรวดเร็ว

                “ไปไหน นายจะทิ้งฉันอีกแล้วใช่มั้ยน่ะ -O-!!”

                ซีรีส์ขยับปากจะตอบแต่ก็โดนขัดโดยพนักงานผมขาวซะก่อน

                “เอ้า! หลานคนนั้นน่ะ จะเล่นมั้ย นั่งซะทีลุงจะเดินเครื่องแล้ว >..<”

                ลุงคนนั้นพูดด้วยเสียงแหบๆ ฉันเหลือบไปเห็นกลุ่มเด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่งเดินขึ้นมาบนเครื่องเล่นพอดี อ่าห้า! นายไม่ชอบให้ฉันอยู่ใกล้ผู้ชายคนอื่นใช่มั้ย -O-

                “เฮ้ๆๆๆ พวกนายๆๆ มานั่งกับฉันหน่อยยย ^______^”

                ฉันตะโกนเรียกเด็กผู้ชายกลุ่มนั้น และทันใดนั้นเอง ราวกับว่าก้นของซีรีส์และที่นั่งบนรถฟักทองมีแม่เหล็กไฟฟ้าเชื่อมต่อกัน ซีรีส์นั่งลงทันทีที่ฉันตะโกนพลางใช้สายตามองปรามฉัน

                “ฮ่าๆ สมน้ำน่า -..-”

                ฉันว่าเขาอย่างสะใจก่อนจะเอาตุ๊กตาตะขาบมากอดแน่น คือมันกอดพอดีแขนเลยอ่ะนะฉันไม่ได้พิศวาสอะไรมันมากนักหรอก ^^;; ตอนนี้ม้าหมุนเริ่มหมุนไปเรื่อยๆ พลางรถที่นั่งก็ขยับขึ้นขยับลง ฮ่าๆ สบายดีจริงๆ เลย นึกถึงตอนเด็กๆ จัง นานเท่าไหร่แล้วที่ฉันไม่ได้ทำอะไรเพลินๆ แบบนี้

                “ทำหน้าเหมือนไม่เคยเล่น”

                ซีรีส์ว่าแล้วยื่นมือมาขยี้หัวฉัน ฉันเอาตะขาบตะปบหน้าเข้าไปหนึงที

                “ก็ไม่เคยน่ะสิ -O-”

                “พนันได้เลยเธอต้องเคยมา”

                “ไม่เคยนะ ฉันเคยเล่นม้าหมุนที่อเมริการอบหนึ่ง แต่นั่นมันนานมาแล้ว”

                “เธอเคยเล่นที่นี่ เชื่อฉันสิ -_-^”

                “นายเป็นฉันรึไงถึงรู้น่ะว่าฉันเคยมารึเปล่า”

                “ฉันรู้ก็แล้วกัน”

                “นายไปรู้มาจากไหน ตัวฉันเองยังจำไม่ได้เลย...ไม่สิ ไม่เคยมาต่างหาก นายบ้าแล้ว ซีรีส์บ้า -_-;;”

                “เธอเคยมา เอาเหอะ สมองทึบๆ อย่างเธอคงจำไม่ได้”

                “เอ๊ะ ก็ฉันไม่เคยมาจริงๆ นี่นา นี่แหนะ”

                ฉันว่าแล้วฟาดตะขาบเข้าหน้าซีรีส์ซึ่งเขาเอามือมาป้องไว้ได้ทัน นายนี่ท่าจะเพี้ยน -O- คนบอกไม่เคยมาก็จะยัดให้มาให้ได้แหนะ ฉันไม่เคยมาซะหน่อย >O<

                ตลอดเวลาที่เราอยู่บนม้าหมุน ฉันก็เอาตะขาบตีตามตัวซีรีส์ไปเรื่อย -..- อยากได้นักนิ ตะขาบอ่ะ >Oซีรีส์ก็คอยเอาแต่ผลักหัวฉัน มีครั้งหนึ่งที่เอาผลักจนหัวฉันกระเด็นไปชนพนังรถฟักทองนี่ แต่ฉันก็เอาตุ๊กตาตะขาบจิ้มตาเขาไป ฮี่ๆ และไม่นานนัก ศึกย่อยๆ ก็สงบลงเมื่อเราต้องลงจากม้าหมุน ฉันเหลือบมองนาฬิกาข้อมือของซีรีส์ (ของตัวเองโดนขโมยไปแล้ว) ก็พบว่ามันบ่ายหนึ่งแล้ว เราทั้งสองจึงตกลงที่จะไปกินข้าวก่อนที่จะมาลุยต่อ -O-;;

+

+

+