15

                “…เดินผ่าน มองคนไม่รู้จัก วนเวียนและเป็นอยู่ ดูไปก็รู้สึกอย่างเคย... เหมือนเคย~ ลองมองผ่าน ความทรงจำที่มีอยู่ คงมีเพียงฉันคนหนึ่ง คนเดียวที่รู้จัก อย่างเดิม... เหมือนเดิม…”

                ฮู้ววว เพลงไทยนี่เพราะจริงเน้อ~ ความหมายดีด้วย -O-;;

ตอนนี้ฉันกำลังทำความสะอาดบ้านหลังใหญ่ของสองแฝดอยู่ค่ะ เพื่อเป็นการตอบแทนความมีน้ำใจต่างๆ ที่พวกเขาให้แก่ฉัน เขาอุตส่าห์ให้ฉันอยู่บ้านพวกเขาฟรีๆ ฉันก็น่าจะทำอะไรให้พวกเขาบ้างเนอะ >_อันที่จริงมันก็ต้องเป็นแบบนี้อยู่แล้ว ก็เขาเป็นโฮสของฉันหนิ...แต่ก็นะ ยังไงฉันก็ยังอยากจะทำความสะอาดบ้านหลังนี้ เพราะพวกเขาเลี้ยงดูฉันมาอย่างดี และคุณน้าเองก็ไม่เคยเก็บค่าใช้จ่ายอะไรกับฉันเลยสักแดงเดียว

                ฟึ่บๆ ฟั่บๆๆ แฟ้บๆๆๆ

                ถูเข้าไป เช็ดเข้าไป >_<

                “วันเดือนปี เคยเป็นแค่เพียงสายลมผ่าน…ใครคนหนึ่งทำเวลาฉันให้รู้สึก มีความหมาย~”

                “น้องซูกัสค๊า ไม่ต้องทำก็ได้ เดี๋ยวพี่แอ๋มทำเองงงง”

                เสียงพี่แอ๋มดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของเธอ ฉันกดปิดเพลงในไอพอทแล้วดึงหูฟังออก ก่อนจะหันไปมองพี่แอ๋มที่กำลังยืนอยู่ด้วยสายตาเว้าวอน

                “ไม่เป็นไรค่ะ ซูกัสทำเอง ซูกัสอยากทำ ให้ซูกัสทำเถอะค่ะ! >O<”

                ฉันยืนกรานคำเดิมเหมือนเมื่อสิบห้านาทีที่แล้วที่พี่แอ๋มเดินเข้ามาถาม

                “ง่า…งั้นก็ได้ค่ะ”

                พี่แอ๋มบอกหน้าเศร้าแล้วเดินลงบันไดไป ฉันมองพี่แอ๋มอย่างเศร้าๆ เช่นกัน ง่า ขอให้ซูกัสช่วยแบ่งเบาภาระพี่แอ๋มบ้างเถอะน้า >_< ฉันรีบเช็ดพื้นต่อทันที ถ้าวันนี้ไม่ได้เห็นเงาของฉันบนพื้นฉันจะไม่เลิกเช็ดเลย!

                “ใครจ้างเธอให้มาเป็นคนใช้กันฮะเนี่ย -_-??”

                เสียงคุ้นเคยดังขึ้นข้างหลัง ฉันหันไปอย่างรวดเร็วก็พบซีรีส์ที่เพิ่งออกมาจากห้องของตัวเอง วันนี้เขาสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวธรรมดาสีน้ำตาลอ่อน ในมือถือซองอะไรสักอย่างกับกุญแจรถอยู่ด้วย เอ๊ะ นั่นเขาจะไปไหนน่ะ O_o

                “นายจะออกไปไหนน่ะ”

                “จำเป็นต้องรู้ด้วยเหรอ -O- เอ้า เอานี่ไป”

                ซีรีส์ตอบอย่างกวนอารมณ์แล้วยื่นซองอะไรสักอย่างให้ฉัน ฉันรับมันมาอย่างงงๆ แต่ก่อนที่จะได้ถามอะไร ซีรีส์ก็ผลักหน้าผาก ขยี้หัว ดึงแก้ม และเดินจากไปพร้อมกับคำพูดประจำวันของเขา

                “แล้วเจอกันยัยเบื๊อกน้อย”

                มันกลายเป็นคำพูดประจำวันของเขาไปซะแล้ว เพราะว่าตั้งแต่กลับมาจากสวนสนุกคราวนั้น ตลอดหกวันที่ผ่านมาเวลาเขาไปไหนมาไหนเขาต้องพูดแบบนี้กับฉันเสมอ ไม่เว้นแต่เวลาเจอกันหน้าห้องนอน เขาก็ต้องพูดคำนี้ถึงแม้ว่าฉันจะต้องเจอเขาในอีกห้านาทีข้างหน้าก็ตาม -O- ฉันคงกลายเป็นยัยเบื๊อกน้อยเต็มตัวแล้วสินะ -_-^

                ฉันวางไม้ถูพื้นให้พิงกับกำแพงก่อนจะเปิดซองนั่นออกมาดู อ่อ…นี่มันซองรูปถ่ายนี่นา! >_< มันคือรูปตอนไปสวนสนุกปึกใหญ่กับรูปที่เราผองเพื่อนไปสังสรรค์ที่ร้านขายอาหารของนิคเคิ้ล ตอนนั้นน้ำฝนกับสไตร์คแพ้เกมตราประทับนั่นไงล่ะ ฮู้ว ตอนนั้นฉันมีความสุขมากๆ เลย ช่างเป็นความทรงจำที่ดีจริงๆ ^^

                ฉันเดินเอาซองรูปถ่ายไปเก็บไว้ในห้องนอนก่อนจะจัดการถูพื้นทั้งชั้น กว่าจะเสร็จก็ล่อไปเกือบครึ่งวันเลยทีเดียว ซีรีส์กับเซคชั่นไปไหนกันนะตั้งแต่เช้า =3= ฮ๊า เอาเถอะ ไปทำความสะอาดบ้านต่อดีกว่า >_<~ ทุกห้องฉันก็ถูหมดแล้ว เหลือแต่ห้องพวกสองแฝดนี่แหละ =O= เอาล่ะ ซูกัสลุย! เหลืออีกแค่สองห้อง

                แอ้ดดดดด…

                นะ…นี่มัน…ห้องนอนหรือรังหนู!! O_O

                วินาทีที่ฉันเดินเข้าไปในห้องของสองแฝด ฉันก็ต้องติดแหง็กอยู่ตรงหน้าประตูเพราะไม่มีที่ให้เดิน! บนพื้นเต็มไปด้วยกองเสื้อผ้า กองถุงเท้า และอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย -_-;; พวกเขาคงไม่เคยคิดจะทำความสะอาดเลยใช่มั้ยเนี่ย

ฉันค่อยๆ ใช้ไม้ถูกพื้นคีบเสื้อผ้าขึ้นมาแล้วโยนมันใส่ตะกร้า อ่า… เมื่อวานเห็นเซคชั่นบ่นหา PSP ที่แท้มันก็อยู่ใต้กองเสื้อผ้าเหม็นๆ พวกนี้นี่เอง -_-;; สองแฝดใช้ห้องรวมกัน มันเป็นห้องใหญ่มากเลยทีเดียวแหละ ใหญ่กว่าห้องฉันอีก ตรงกลางห้องมีฉากกั้นห้องแบ่งพื้นที่ โซนของซีรีส์จะเป็นทางซ้าย โซนของเซคชั่นจะเป็นทางขวา และมันก็เละเหมือนกันทั้งคู่ -_-;;

                ฉันค่อยๆ เขยิบเข้าไปในห้องทางขวาแล้วจัดการเก็บซีดี ดีวีดีที่เกลื่อนเต็มพื้นเข้าชั้น จากนั้นก็คุ้ยเสื้อผ้าออกมาจากใต้เตียงของเขา ฮู่ย ทำไมเขาต้องเอามาซุกใต้เตียงด้วยเนี่ย ตะกร้าใส่เสื้อผ้ามีก็ไม่ใช้ -O-;; ต่อจากนั้นฉันก็ปีนขึ้นไปเก็บหนังสือการ์ตูนที่กองระเนระนาดอยู่บนตู้เสื้อผ้า จัดมันให้เข้าที่ ดึงลูกบาสออกมาจากชั้นหนังสือแล้วจัดมันให้เข้าที่เช่นกัน ห้องเซคชั่นนี่ใหญ่ไม่เบา เขามีกลองชุดอยู่ในห้องด้วย (แต่ฉันยังไม่เคยได้ยินเสียงเขาตีเลยสักแอะ) ฉันใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะหาไม้กลองเจอเพราะมันถูกยัดรวมกับลิ้นชักเกมสารพัดรูปแบบของเขา และเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย (ซึ่งใช้เวลาไม่ต่ำกว่าหนึ่งชั่วโมง) ฉันก็จัดการทำความสะอาดทันที ห้องเซคชั่นที่ถูกทำความสะอาดแล้วดีขึ้นเยอะเลย ฉันคุ้ยไปเจอรูปภาพสมัยเขายังเด็กๆ ด้วย น่ารักสุดๆ ^^ หุหุ มันมีรูปที่เซคชั่นถ่ายกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งด้วยล่ะ (ตอนนั้นเขาอายุน่าจะประมาณสองสามขวบ) สงสัยจะเป็น Puppy Love ของเซคชั่น ฮ่าๆๆ บางรูปเขาก็กำลังจูงมือเด็กหญิงคนนั้น บางรูปก็ลูบหัว แต่รูปที่ฉันเห็นแล้วยิ้มกว้างที่สุดเห็นจะเป็นรูปที่เซคชั่นกอดเด็กคนนั้น -..- ไฟแรงแต่เด็กเลยนะเนี่ย ฮี่ๆๆๆ

                หลังจากผ่านห้องหนูนรกของเซคชั่นมาได้แล้ว ฉันก็เดินเข้าไปในฟากของซีรีส์ ห้องนี้มีเสื้อผ้าน้อยหน่อยแต่เกมเยอะมาก -_-;; เขามีแผ่นเกมมากมายที่ถูกซ่อนและซุกอยู่ใต้เตียง หนังสือการ์ตูนอีกเป็นสิบๆ เล่ม มีสิ่งเดียวในห้องเขาที่ดูเหมือนว่าจะสะอาดที่สุด นั่นก็คือเตียงที่มีกีต้าร์วางอยู่กับโต๊ะตรงหัวเตียงที่มีรูปมากมาย บนตู้เสื้อผ้าของเขาแทนที่จะมีหนังสือเหมือนเซคชั่น เขากลับมีตัวต่อเลโก้เป็นร้อยๆ ชิ้น แต่ละชิ้นฝุ่นเกาะหนาเลย T_T;; ฉันใช้เวลานานมากกว่าจะเช็ดแต่ละอันออก สายตาก็สอดส่องหากล่องใส่เลโก้ และในที่สุดฉันก็พบมันอยู่ข้างประตู แต่ซีรีส์กลับประยุกต์กล่องใส่เลโก้ให้กลายเป็นกล่องใส่เสื้อผ้าไปซะแล้ว -[]-;; นายสองคนนี้นอนกันได้ยังไงนะ T^T โหดร้ายที่สุดเลย ฉันใช้เวลาทำใจสักพักแล้วหันไปเก็บโมเดลต่างๆ ที่กองอยู่บนโต๊ะคอมฯ จัดมันเข้าตู้กระจกแล้วเริ่มถูพื้นทันที โอย เหนื่อย T^T;;

                ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างในห้องนี้แต่ฉันไม่สามารถอธิบายมันออกมาได้ เอาเป็นว่ามันเป็นบ้านน่าอยู่สำหรับเหล่าหนูได้สบาย และฉันก็ดีใจมากด้วยที่ไม่ได้เจอมันสักตัว TwT~

                ครึ่งชั่วโมงต่อมาฉันก็ต้องมานอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียงซีรีส์ เฮือก เหนื่อย…เหนื่อยเหลือเกิน ไม่เคยเจอใครที่มีห้องเละเท่านี้มาก่อน มันเหมือนห้องเก็บของเสียมากกว่า T^T;; ฉันพลิกตัวขึ้นนั่งแล้วหยิบรูปข้างหัวเตียงซีรีส์ขึ้นมาแบบสุ่มๆ *O* นี่มันรูปครอบครัวเขานี่นา น่ารักจังเลย รูปนี้ซีรีส์กับเซคชั่นยังเตี้ยม่อต่อเหมือนตอไม้เดินได้ ส่วนคุณน้ากับคุณอาก็กำลังฟิตแอนด์เฟิร์มสุดๆ ฉันพลิกข้างหลังกรอบรูปมาดูก็พบข้อความขยุกขยิกที่เขียนโดยซีรีส์

                ‘ครอบครัวที่ผมภูมิใจ’

                ฉันแย้มรอยยิ้มออกมาทันที นายนี่ก็เป็นคนอบอุ่นเหมือนกันนะเนี่ย เข้ามาในห้องนี้ทำให้ฉันเห็นมุมมองแปลกใหม่ของซีรีส์เยอะเลย ฉันวางรูปนั้นลงอย่างเบามือก่อนจะหยิบอีกรูปขึ้นมา ฮะฮ่า! มันเป็นรูปหมาน้อยโกลเดิ้ลเพิ่งเกิด น่ารักมากๆ >_ฉันพนันได้เลยว่ามันต้องเป็นโซนิก -..- ฉันพลิกรูปไปด้านหลังก็พบลายมือซีรีส์อีกครั้ง

                ‘โซนิก ตัวแสบประจำบ้าน’

                ใช่จริงๆ ด้วย ^^ โซนิกตอนนี้ยังดูเจี๋ยมเจี้ยมอยู่เลย ฮ่าๆ ตอนเด็กๆ มันจะรู้มั้ยนะว่าโตขึ้นมา มันจะได้ทำวีรกรรมอุบาทๆ ที่ฉันยังจำได้ติดตาเลย -_-;; ฉันวางมันลงแล้วหยิบรูปต่อไปขึ้นมา ฉันยิ้มทันทีเมื่อมันเป็นรูปตอนเด็กๆ ที่ซีรีส์ถ่ายกับเด็กผู้หญิง!! ฮ่าๆๆๆ นึกว่าจะมีแค่เซคชั่นคนเดียวซะอีก -..- รูปนี้เป็นรูปซีรีส์อายุประมาณสองสามขวบ กำลังแกว่งชิงช้าให้เด็กหญิงแก้มป่องคนหนึ่ง ดูเหมือนทั้งสองจะมีความสุขมากเลย เอ…ฉันว่าฉันคุ้นหน้าเด็กคนนั้นนะ เหมือนจะเคยเจอที่ไหน -O-?? ฉันจ้องเธออยู่นานแต่ก็ไม่สามารถนึกออกได้ ฉันเลยพลิกรูปไปข้างหลังแทน

                ‘ความทรงจำสีจาง’

                ทำไมรูปนี้ถึงได้ชื่อความทรงจำสีจางนะ หรือเพราะมันผ่านมานานแล้วมันก็เลยจางสำหรับเขา O_o เขาควรจะเขียนมันว่า ‘ความทรงจำสีชมพู’ มากกว่า เข้ากว่ากันเยอะ >_<~ ฉันวางมันลงพร้อมรอยยิ้มก่อนจะหยิบอีกรูปขึ้นมา ซึ่งมันทำให้ฉันยิ้มแก้มแทบปริ…ซีรีส์ตอนเด็กๆ กับบทน่ารักๆ เห็นแล้วชวนอุ่นหัวใจชะมัด ถึงแม้มันจะเป็นรูปเขาตอนเด็กๆ แต่ฉันก็อดรู้สึกปลาบปลื้มหัวใจเต้นตึกตักไม่ได้ ^_^ รูปนี้ซีรีส์กำลังหอมแก้มเด็กผู้หญิงคนเดิม ฟอดดดดดใหญ่เลยล่ะ เด็กคนที่ถูกหอมแก้ม (ฉันยืนยันคำเดิมว่าคุ้นหน้าเธอมาก) กำลังหันหน้ามาหากล้องแล้วยิ้มน่ารักมาก แก้มเธอเป็นสีชมพูด้วยแหละ สงสัยจะอาย ฉันคงต้องยกตำแหน่งผู้ชายไฟให้กับซีรีส์แทนเซคชั่นซะแล้วล่ะ ^__^

                ฉันวางรูปนั้นลงด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่หัวใจก่อนจะหยิบอีกรูปขึ้นมา นั่นทำให้ฉันแทบช๊อค! กรี๊ดดด O_O!! ซีรีส์ชักจะไวไฟเกินไปแล้วนะ ภาพนี้ซีรีส์กำลังจุ๊บเด็กคนนั้นที่ปาก O[]O;; ฉันรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้ายังไงไม่รู้สิ รู้สึกเหมือนโดนเองเลย บรึ๋ยยย >[]< ฉันวางรูปนั้นลงอย่างรวดเร็วก่อนจะยกมือขึ้นลูบหน้าลูบตา หัวใจเต้นตึกตักยังกับว่าไปโดนเองซะงั้น หัวสมองเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาฉับพลัน นี่ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย -^-;; ฉันหยิบหมอนข้างของซีรีส์ขึ้นมาฟาดหัวตัวเองแล้วหยิบรูปอีกรูปขึ้นมา และก็เกือบจะทำมันร่วงวินาทีแรกที่เห็นมัน

                ฝะ...แฝดของฉัน! O_O

                ฮะฮ่า -_-;; มันคือรูปฉันต่างหากล่ะ! มันเป็นรูปฉันกำลังกอดตุ๊กตาหมีแล้วชูสองนิ้ว รูปนี้เป็นรูปที่เซคชั่นเอาไปโชว์ให้ฉันดูที่สนามบินนี่นา แล้วทำไมซีรีส์ต้องเก็บมันไว้นะ -O-?? ฉันพลิกไปดูข้างหลังรูปอย่างรวดเร็ว

                ‘แสบยิ่งกว่าโซนิก’

                เย้ย!! ฉะ...ฉันนี่นะแสบกว่าโซนิก ไม่จริงหง่ะ T^T ฉันเบ้ปากแล้ววางรูปไว้ที่เดิม โกหกชัดๆ ฉันออกจะเป็นเด็กดีนะ T..T ฉันถอนใจออกมาเฮือกใหญ่ เฮ้ออออ~ เกือบเดือนแล้วนะนี่ที่ฉันมาอยู่ที่ประเทศไทย คิดถึงบ้านจัง จะว่าไปแล้วฉันไปดูรูปแม่ที่ห้องตัวเองบ้างดีกว่า -^-

                ฉันลุกขึ้นจากเตียงและตรงไปที่ประตูทันที

                บรื๊ดดดด

                ฟึ่บบบ

                โครมมม!!

                “อั้ก…T^T”

                วินาทีที่ฉันก้าวออกจากเตียงของซีรีส์ เท้าของฉันก็ดันเซ่อไปเหยียบอะไรก็ไม่รู้ลื่มก้นจ้ำเบ้าเลย T^T แง๊ เจ็บจัง ฉันยันตัวเองขึ้นมาจากพื้นแล้วหยิบกระดาษที่ถูกพับไว้ขึ้นมา ให้ตายสิ ฉันเหยียบกระดาษล้ม =O=;; เซ่อจริงๆ มันดูเหมือนกระดาษที่เก่ามากๆ น่าจะใหญ่ด้วยเพราะพับเอาไว้หลายทบทีเดียว ฉันคลี่มันออกมาอย่างรวดเร็วก่อนจะต้องเบิ่งตากว้าง

                แผนผังบ้านหลังนี้ OoO!!

                ฉันรู้นะว่าบ้านหลังนี้ใหญ่แต่มันถึงกับต้องมีแผนที่ด้วยเหรอ ซีรีส์ขูดเขียนอะไรมากมายลงบนกระดาษนี่ เขาใช้ไฮไลท์สีเหลืองมาร์กห้องๆ หนึ่งเอาไว้ด้วยล่ะ...เอ...ตามแผนที่แล้วห้องๆ นั้นชื่อว่า ‘Gallery’ หรือว่าห้องเก็บภาพนั่นเอง เอ๊ะ บ้านนี้มีห้องเก็บภาพด้วยเหรอ O_o?

                ฉันไล่นิ้วไปตามกระดาษ จากบันไดชั้นสองลงไปห้องครัว...ผ่านห้องน้ำ...เข้าไปในห้องนั่งเล่น...และก็ถึงห้องเก็บภาพ -_-;; หง่ะ ฉันจำได้ว่าห้องนั่งเล่นมันไม่มีประตูเข้าห้องอะไรทั้งสิ้นนอกจากประตูระเบียงกับประตูเชื่อมระหว่างบ้านนี่นา แปลกจัง

                และโดยไม่รีรอ ฉันลุกขึ้นเดินออกไปนอกห้องเพื่อจะพิสูจน์มันทันที (ไม่ลืมที่จะฉวยไม้ถูพื้นออกมาด้วย) ฉันเดินลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว วิ่งไปจนถึงห้องนั่งเล่นซึ่งตอนนี้ไร้ผู้คน

                ...ก็บอกแล้วว่ามันไม่มีประตู จะมีห้องเก็บภาพได้ยังไงกัน

                ฉันหยิบกระดาษขึ้นมาดูอีกที ซีรีส์เขียนอะไรบางอย่างลงไประหว่างทางเชื่อมต่อห้องเก็บภาพกับห้องนั่งเล่น ฉันเพ่งมันอยู่นาน (เพราะสีดินสอมันซีด) ก็พบว่าคำเขียนว่า ‘หนังสือ’ ลงบนนั้น...เอ๋? หนังสือเหรอ -O-?? ฉันตรงไปยังชึ้นหนังสือเล็กๆ ที่ใกล้กับโซฟาทันที -_-;; เอาล่ะ ตอนนี้ฉันกำลังยืนอยู่ ณ จุดที่ซีรีส์ขีดเขียนไว้เป๊ะ มันจะเหมือนหนังรึเปล่านะที่พอกดปุ่มอะไรสักอย่าง ชั้นหนังสือก็จะหมุนตัว ไม่ก็เลื่อนออกมาเผยให้เห็นห้องลับๆ *O*

                ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น ฉันพยายามหาหนังสือกลไกแบบในหนัง ดึงมันออกมา เรียงกลับเข้าที่ แต่ฉันก็ไม่พบพิรุธอะไรเลย -_-;; บ้านนนี้ลึกลับเสียจริง สงสัยฉันจะคิดมากไปเองแล้วไอ้แผนที่นี่มันก็บอกความเท็จล่ะมั้ง T^T;; และในระหว่างที่ฉันกำลังถอดใจกับเจ้าห้องปริศนา สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นปุ่มอะไรสักอย่างข้างๆ ชั้นหนังสือ OoO

                ‘ไฟกลางห้อง’

                นี่คือตัวหนังสือที่กำกับไว้บนสวิตช์ไฟ ฉันถอนใจเฮือกแต่มือก็ยังมิวายไปกดมันเพื่อเป็นการประชดชีวิต -_-;; สรุปในแผนที่นั้นมันหลอดกฉันสินะ แล้วฉันเอาอะไรไปคิดเนี่ยว่ามันจะนำฉันมาห้องเก็บภาพ! >__

                ติ๊ก!

                ครืดดดดด...

                ฮ๊ะ เสียงอะไรครืดๆ หนังสือถล่มรึไง -_- ฉันหันกลับไปดูที่มาของเสียงและก็ต้องตกใจ OoO!!

                ชั้นหนังสือถูกเลื่อนไปด้านข้างอย่างช้าๆ เผยให้เห็นห้องเบ่อเริ่มเทิ่มสุดอลังการข้างในนั้น พื้นถูกปูด้วยกระเบื้องเงาวาววับ ที่พนังก็มีรูปที่ใส่กรอบรูปอย่างดี เรียงประปรายกันไป แสงไฟจากโคมไฟระย้ากลางห้องทำให้ห้องนี้หรูไม่เบา พนังคดๆ เคี้ยวๆ เหมือนเขาวงกตที่ล้อมไปด้วยกรอบรูปหลากหลาย ฮือๆ ฉันเจอมันแล้ว!! TOT // ห้องเก็บภาพ! อะเมซิ่งที่สุด!!

                ฉันกระโดดหย๋องแหย๋งเข้าไปในนั้นด้วยความอึ้ง ดีใจ และตกใจ พลันเมื่อเท้าก้าวเข้าไป ชั้นหนังสือก็เลื่อนครืดๆ กลับมาที่เดิมเหมือนในหนังเป๊ะ ฮู้ว ไม่อยากเชื่อเลยว่าบ้านแบบนี้จะมีจริง *O* ภาพเบื้องหน้าคือกรอบรูปมากมายที่มีภาพสมาชิกในครอบครัวของซีรีส์ ฉันก้าวเข้าไปอย่างช้าๆ สายตาก็จับจ้องอยู่ที่รูปภาพนับร้อย ไม่เคยเห็นอะไรที่อลังการเท่านี้มาก่อน...

                ภาพซีรีส์กับเซคชั่นตั้งแต่เด็กยันโตถูกเก็บไว้ในนี้อย่างสวยงาม มีรูปของพี่แอ๋มและบรรดาพี่เลี้ยงทั้งหลายด้วย รูปของคุณน้าตอนยังสาวๆ กับรูปของคุณอาก็ถูกใส่กรอบไว้อย่างดี มีภาพของคุณน้าไปทำงานที่มูลนิธิ ภาพคุณอาใส่ชุดนักการเมืองเต็มยศ...

                ฉันเดินดูภาพไปต่างๆ นาๆ ก่อนจะมาสะดุดเอาที่ภาพคุณอากับคุณน้าใส่ชุดแต่งงานยิ้มคู่กัน พวกท่านยิ้มกว้างมากเลย พาเอาฉันที่ยืนดูอยู่ยิ้มไปด้วย ฉันเลื่อนสายตาไปที่รูปข้างๆ ก่อนจะชะงักแล้วเบิ่งตากว้างที่สุดเท่าที่เคยทำมา

                รูปแม่กับพ่อ!! O_O!!
                ฉันแทบถลาไปข้างหน้าภาพนั้นโดยทันที สมองฉันตื้อไปหมด...ทำไมคุณน้าถึงมีรูปพ่อกับแม่ของฉัน...แม่แท้ๆ ของฉันตอนใส่ชุดแต่งงาน...รูปนี้ฉันยังไม่เคยเห็นเลยด้วยซ้ำ มันเป็นรูปถ่ายขนาดใหญ่เท่าฉันยืน ฉันรู้สึกว่าขอบตาร้อนผ่าวภายในทันที คำถามนับร้อยกำลังผุดขึ้นมา...แม่กำลังแย้มรอยยิ้มอย่างน่ารักข้างๆ พ่อที่ยิ้มอย่างน่ารักไม่แพ้กัน...สายตาและใบหน้าอ่อนโยนของแม่ยังคงเหมือนเดิม...มันช่างเป็นใบหน้าที่คุ้นเคยเสียจริง ใบหน้าที่แสบอบอุ่น...แล้วคุณน้ามีรูปนี้ได้ยังไงกัน หรือว่าพ่อจะเป็นคนให้มา? ฉันรู้มาว่าคุณน้าเป็นเพื่อนของแม่เลี้ยงใจร้ายของฉันนี่นา...

                ฉันปาดน้ำตาที่ยังไม่ไหลออกมาทิ้ง แค่ฉันได้เจอภาพแม่ที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุขก็ร้องไห้ซะแล้ว...อยากกอดแม่เหลือเกิน ฉันสลัดความคิดทิ้งไปก่อนที่จะถลำลึกไปมากกว่านี้ ก่อนจะเดินไปดูภาพอีกภาพซึ่งมันทำให้ฉันมั่นใจแล้วว่า คุณน้า...เป็นเพื่อนกับแม่แท้ๆ ของฉัน...ไม่ใช่แม่เลี้ยงใจร้าย

                รูปนี้เป็นรูปที่ใหญ่และยาวพอสมควร มันเหมือนเป็นการถ่ายรูปหมู่ยังไงยังงั้นเลย ในภาพมีผู้คนไม่น้อยไปกว่าสามสิบชีวิตยืนเรียงกัน ทั้งเด็ก ทั้งผู้ใหญ่ ทั้งคนสูงวัย

                แถวแรกซึ่งเป็นแถวบนสุด ถ้าฉันจำไม่ผิดแถวนั้นมีคุณย่า คุณตา คุณยาย คุณปู่ของฉันด้วย และบุคคลที่ยืนเรียงข้างๆ กันมาคงจะเป็นญาติคนอื่นๆ

                แถวที่สองเป็นผู้หญิงและผู้ชายวัยกลางคน ฉันเห็นคุณน้ากับคุณอาตอนยังหนุ่มยังสาว มีพ่อกับแม่ของฉันด้วย รวมถึงคนอื่นๆ ที่ฉันไม่รู้จักแต่รู้สึกคุ้นหน้ามากๆ ทุกคนกำลังยิ้มอย่างมีความสุข แต่ในใจฉันกำลังเต้นโล้ดอย่างประหลาด... พ่อกับแม่ คุณยายคุณย่าคุณปู่ และทุกๆ คนที่เป็นญาติฉันต่างรู้จักครอบครัวของซีรีส์ตั้งแต่พวกท่านเพิ่งแต่งงานใหม่ๆ เลยเหรอ...งั้นก็นานมาแล้วสิ แต่ทำไมฉันไม่รู้เลยล่ะ

                ฉันเลื่อนสายตาไปแถวที่สามซึ่งมีเด็กวัยรุ่นอายุประมาณเท่าฉันยืนอยู่หลายคน ฉันคุ้นหน้ามากๆ เลยนะ -_-+

แถวที่สี่เป็นเด็กตัวเล็กๆ น่ารักทั้งนั้นเลย ยิ้มกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ฉันไล่สายตาดูทีล่ะคนก็พบว่าเขาแต่ล่ะคนคุ้นหน้าฉันมาก เอาอีกแล้ว คุ้นหน้าอีกแล้ว ฉันยังไม่เคยเจอพวกเขาสักหน่อยทำไมฉันถึงคุ้นหน้านักนะ T^T;; ฉันพยายามมองหาซีรีส์กับเซคชั่น ในที่สุดฉันก็พบพวกเขาอยู่ตรงกลางๆ แถวเลย แต่เขาไม่ได้ยืนคู่กันหรอกนะ  เขายืนกับเด็กผู้หญิงต่างหาก เป็นเด็กหญิงคนเดียวกันกับที่ฉันเห็นบนห้องของพวกเขาด้วย เอ... รูปนี้ ตอนนั้นคุณน้าคลอดซีรีส์กับเซคชั่นมาแล้ว งั้นแม่กับพ่อก็ต้องมีฉันด้วยน่ะสิ! O_O~

                และในวินาทีที่ฉันพยายามมองหาตัวฉันเอง สมองมันก็รู้สึกจี๊ดขึ้นมาทันที

                “โอ๊ย!”

                ฉันทรุดลงไปกองกับพื้น รู้สึกเหมือนมีใครเอาอะไรมาฟาดหัว มันปวดตุ๊บๆ ผสมกับความรู้สึกจี๊ดๆ ฉันนิ่วหน้าแล้วค่อยยันตัวเองลุกขึ้นมากับพื้น...เกิดอะไรขึ้นนะ...แค่ฉันพยายามมองหาตัวเองเท่านั้นเอง ถ้าฉันเจอก็เท่ากับว่าฉันรู้จักสองแฝดมาตั้งแต่เด็กๆ รวมถึงบุคคลเหล่านั้นในภาพด้วย แต่ทำไมฉันถึงจำอะไรไม่ได้เลยล่ะ หรือว่าแม่ไม่พาฉันไปรู้จักคนเหล่านั้นกันนะ มึน... T^T ฉันลุกขึ้นแล้วเซไปชนรูปบนพนังรูปหนึ่ง มันสั่นนิดหน่อยก่อนที่ฉันจะใช้มือจับมันไว้อย่างรวดเร็ว ฉันค่อยๆ เงยหน้ามึนๆ ขึ้นมามองมัน และฉับพลันทันใด หัวสมองของฉันก็จี๊ดขึ้นมา ฉันทรุดลงกับพื้นอีกครั้งเพราะความรู้สึกทรมาน

                แค่เพียงฉันมองรูปที่อยู่ตรงหน้า ซีรีส์ตอนเด็กๆ กำลังจับมือเด็กผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นม้าหมุนด้วยสีหน้าร่าเริง...ฉันรู้สึกเหมือนมีใครเอาอะไรมาช๊อตศรีษะ มันปวดและเจ็บมาก ฉันกุมศรีษะแล้วทรุดลงพิงกับพื้น น่าแปลกเมื่อฉันละสายตาจากรูปพวกนั้น หัวสมองฉันก็จะค่อยๆ ปวดน้อยลง แต่เมื่อฉันเหลือบไปมองรูปภาพ ความเจ็บปวดก็แล่นเข้ามาทันที

                ฉันลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบากแล้วตรงไปที่หลังชั้นหนังสือ ซึ่งมันก็คือประตูทางออก แต่ก่อนที่ฉันจะไปถึงมัน หัวสมองอันเบลอก็พาฉันมาชนกับรูปภาพหนึ่งจนได้ ฉันล้มลงแล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นไปมองมันอย่างห้ามไม่ได้…ไม่รู้มีอะไรมาดลใจ ให้ฉันจ้อง…และจ้อง…

                รูปเด็กผู้หญิงอายุประมาณสิบกว่าปีกำลังยืนจับมือกับเด็กผู้ชายอายุไล่เลี่ยกันแต่สูงกว่าเธอ ทั้งคู่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข…เด็กผู้ชายฉันจำได้แม่นว่าเป็นซีรีส์ แต่เด็กผู้หญิง…

                เปรี๊ยะ!!

                ความเจ็บแล่นเข้ามาอีกครั้ง ฉันกุมศรีษะแน่นราวกับว่ามันกำลังจะระเบิดออกมาแล้วร้องครวญครางอย่างไม่มีเหตุผล…ราวกับว่าอดีตถูกย้อนกลับคืนมา…ฉันจำได้แล้วว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ฉันจำได้แล้วว่าเด็กคนที่ยืนข้างซีรีส์ตลอดเวลานั้นเป็นใคร…ความสับสนแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่างพร้อมกับความเจ็บปวด…ฉันจำได้แล้ว…ฉันรู้จักเธอ…ฉันจำเธอได้…

                ครืดดดด

                “ยัยเบื๊อกน้อย…เห็นพี่แอ๋มบอกว่าเธอเข้ามาในนี้…เฮ้ย!!”

                ร่างคุ้นเคยถลาเข้ามาเมื่อชั้นหนังสือถูกเลื่อนออก เขาตรงมาหาฉันที่กำลังนั่งน้ำตาไหลพรากทันที

                “ฮึก…ซีรีส์…ผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรกับนาย…ฮือ…ฉันจำเธอได้…ฮึก มันหมายความว่าอะไร…ทำไมฉันถึงได้ไปยืนข้างนาย…ทำไมฉันถึงได้ไปอยู่ตรงนั้น…”

+

+

+

+

+