17
+
+
ย้อนไปตอนผมอายุประมาณแปดเก้าขวบ กำลังร่าเริงและซนเป็นลิงเลยทีเดียว ตอนนั้นเธอก็ยังอยู่ข้างผม ทุกข์และสุขด้วยกัน...หัวเราะร้องไห้ด้วยกัน...
อ๊ะ ดูนั่นสิซีรีส์ แมงมุม!
ซูกัสร้อง ตอนนั้นเธอก็อายุประมาณเท่าผมน่ะแหละ ผมเกิดก่อนเธอประมาณสี่ห้าเดือน เวลานั้นเธอกำลังน่ารักเลย แก้มนิดจมูกหน่อย ผู้ใหญ่คนไหนเห็นก็ต้องถลาเธอเข้ามาด้วยความเอ็นดูทั้งนั้น ขนาดคุณย่าผมที่ดุที่สุดในบ้านยังต้องอ่อนข้อกับซูกัสเลย เธอน่ารักมากจริงๆ
ไหนแมงมุม
ผมในวัยเด็กถามเธอเสียงฉงนแล้วก้าวถอยหลังไป ผมกลัวแมงมุมมากเลยล่ะ ไม่รู้ทำไม ก็คนมันไม่ชอบนี่ -_-;;
นายกลัวมันเหรอ ฮี่ๆ มันออกจะน่ารัก ดูขามันสิ
ซูกัสยังพร่ำไม่เลิก และก่อนที่เธอจะยื่นไม้ไปเขี่ยแมงมุมที่เกาะอยู่บนกำแพง ผมก็ลากเธอออกมาทันที
แปลกดีเนอะ เอ...ฉันอยากได้ตุ๊กตาแมงมุมจัง ^^
เธอพูดขึ้นอย่างไร้เดียงสาขณะที่ผมลากเธอไปเรื่อยๆ ผมหันไปมองเธออย่างไม่เชื่อหู แมงมุมเนี่ยนะ ยัยนี่อยากได้ตุ๊กตาแมงมุม -_- ขยะแขยงจะตาย! ประสาทรึเปล่า
อ้าว ก็น่ารักดีนี่นา ^^ เธอว่าเสียงใสแล้วยิ้มกว้างพลางทำหน้าเพ้อฝัน ผมส่ายหัวอย่างปลงๆ เหลือบไปตะขาบที่กำลังเลื้อยไปเลื้อยมาตรงพุ่มไม้
ตะขาบยังจะดีซะกว่า
ไหนตะขาบ! *O*
นั่นไง -_-
ฮ๊า อะเมซิ่งจริงๆ ซีรีส์ ตะขาบมีขาเยอะกว่าแมงมุมอีก ฉันชอบตะขาบมากว่าแมงมุมแล้ว ^^
กรรม -_-
นายเคยเห็นตุ๊กตาตะขาบมั้ย เธอถาม ผมสั่นหัว ที่ใกล้เคียงตะขาบตามตลาดที่ผมเห็นก็มีแต่ตุ๊กตางูยักษ์กับหนอนชีเหม่โจ่ได๋เท่านั้นแหละ
ไม่เคยเห็นเหมือนกันเลย ฉันล่ะอยากได้สักตัวจัง ที่บ้านมีแต่ตุ๊กตากระต่าย ตุ๊กตาหมี น่าเบื่อจะตาย ไม่มีใครทำตุ๊กตาตะขาบบ้างรึไง ซูกัสบ่นแล้วลากผมไปนั่งบนชิงช้าไม้
งั้นโตขึ้นฉันจะไปเป็นนักผลิตตุ๊กตาล่ะ ผมว่าเล่นๆ แล้วใช้เท้าโยกชิงช้าไปมา ซูกัสหันมาทำหน้านิ่วใส่ผมก่อนจะทุบเบาๆ เข้าที่ไหล่
ไม่ได้นะ นายจะต้องเป็นนักบาสเก็ตบอลสิ ^_^ เป็นนักดนตรีด้วย เล่นกีต้าร์ไง แบบที่ซีรีส์ชอบ ถ้านายไปเป็นคนทำตุ๊กตาจะเอาเวลาที่ไหนมาเล่นบาสฯ จะเอาเวลาที่ไหนมาเล่นกีต้าร์ จะเอาเวลาที่ไหนมาเล่นกับฉันล่ะ
เอ้า ง่ายจะตาย เธอก็มาทำตุ๊กตากับฉันสิ มาเล่นบาสกับฉัน มาเล่นกีต้าร์ด้วยกัน ^^
จริงน่ะ ฉันเล่นได้เหรอ แม่บอกว่าผู้หญิงเล่นกีต้าร์แล้วนิ้วจะด้าน
ไม่เห็นยาก ฉันจะให้เธอยืมนิ้ว ผมยิ้มแป้นแล้วชูมือขึ้นมา ซูกัสหัวเราะร่วนอย่างน่ารักแล้วประสานมือเธอเข้ากับผม
นายพูดแล้วนะ...ขอบคุณสำหรับทุกอย่างซีรีส์ เธอพูดยิ้มแป้นก่อนจะจูงมือผมออกไปวิ่งเล่นในสวนต่อ ช่วงเวลานั้นทุกอย่างดูสว่างไสว ทุกอย่างดูสมบูรณ์ ทุกอย่างดูมีความสุข ทั้งผม ทั้งซูกัส ทุกๆ คน...
...จนกระทั่งเวลาผ่านพ้นไป มีพบก็ต้องมีพราก มีทุกข์ก็ต้องมีสุข มีมืดมีสว่าง...มีตื่นและมีดับ
+
+
+
ซ่าๆๆๆๆๆ
เสียงฝนสาดกระทบกระจกบานใหญ่ดังสนั่นสลับกับเสียงฟ้าร้อง ตอนนี้ข้างนอกนั่นดูมืดครึ้มและดังไปด้วยเสียง แต่ทุกๆ อย่างในบ้านหลังนี้ดูเงียบสงัด ไร้การเคลื่อนไหว ทั้งๆ ที่บ้านเปิดไฟซะสว่างจ้า แต่ทำไมมันถึงดูมืดนักนะ...ทั้งๆ ที่ในห้องโถงนี้มีคนมากมายยืนรายล้อมอยู่ ทำไมมันดูเหมือนราวกับว่าบ้านนี้ไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่เลย...
แอ้ด...
เทวา! กานดาเป็นอย่างไงบ้าง!
เสียงแม่ผมร้องขึ้นทำลายความเงียบงัน อาเทวา...พ่อของซูกัสเปิดประตูออกมาจากห้องนอนของน้ากานดา ทุกๆ คนหันไปมองท่านเป็นตาเดียว คุณอาส่งสายตาบางอย่างให้แม่ผม อยู่ดีๆ เธอก็ทรุดลงแล้วร้องไห้อย่างหนักโดยมีพ่อของผมคอยพยุง รวมถึงผู้คนที่อยู่รายล้อมซึ่งล้วนเป็นญาติของผม ญาติของซูกัส และเพื่อนๆ ของน้ากานดา หน้าพวกเขาแดงก่ำเหมือนคนจะร้องไห้...ทำไมทุกคนถึงดูเศร้านักนะ...ทำไมแม่ผมถึงต้องร้องไห้หนักขนาดนี้
เกิดอะไรขึ้นซีรีส์ แม่ฉันเป็นอะไรเหรอ
ซูกัสถามเสียงฉงน สายตาเธอสื่อความหมายว่าไม่เข้าใจ ผมบีบมือเธอให้แน่นขึ้น ท้องไส้ผมรู้สึกปั่นป่วน รู้สึกปวดท้อง รู้สึกเหมือนอยากจะอาเจียนยังไงไม่รู้สิ ยิ่งเห็นแม่ผมร้องไห้แบบนั้น...ผมสังหรณ์ใจอะไรบางอย่าง สิ่งที่ทำให้คนรอบตัวผมร้องไห้...สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับน้ากานดา
มานี่มาซูกัส
เสียงอาเทวาดังขึ้นอย่างสั่นๆ ซูกัสมองพ่อของเธออย่างงงๆ ก่อนจะยอมเดินไปหาท่านซึ่งอุ้มเธอขึ้นมาแล้วกอดไว้แน่น ผมได้ยินเสียงอาพยายามกลั้นเสียงร้องไห้ ซูกัสกอดพ่อเธอตอบ รู้สึกงงงันกับการกระทำของเขา
พ่อจ๋า...พ่อร้องไห้ทำไม...ทุกคนเป็นอะไรกันน่ะ...แม่เป็นอะไรเหรอ
คำถามมากมายหลุดออกจากปากเธอ นั่นทำให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งเศร้าหนักขึ้นไปใหญ่ เสียงฝนกระทบกับบานหน้าต่างใหญ่ไม่ได้ซาลงไปเลย หลายคนกำลังร้องไห้แล้วกอดคนรอบข้าง พึมพำชื่อของน้ากานดา
ไปเถอะ กานดาอยากเห็นพวกคุณครั้งสุดท้าย
อาเทวาผละออกมาจากซูกัสและพยายามยิ้ม ถึงแม้ยิ้มนั้นจะดูเศร้านักก็ตาม
แม่ผมเช็ดน้ำตายกใหญ่พลางกลั้นสะอื้น เธอเดินมาโอบไหล่ผมและเซคชั่นไว้ แล้วเราทุกคนก็เข้าไปในห้องของน้ากานดา ทุกอย่างในห้องนั้นดังลั่นไปด้วยสายฝน ถึงแม้ห้องมันจะสว่างแค่ไหน คนที่นอนหายใจรวยรินบนเตียงนั่นทำให้ห้องนี้มืดมนอย่างไม่น่าเชื่อ...ทั้งๆ ที่เธอเคยเป็นเหมือนแสงสว่างของบ้านหลังนี้...ตอนนี้มืดมนจนน่ากลัว
แม่จ๋า!!
เสียงซูกัสตะโกนลั่น เธอถลาเข้าไปข้างเตียงของน้ากานดา หน้าของน้านั้นซีดเผือกราวกับว่าเธอไม่มีเลือดไปหล่อเลี้ยง ปากซีดและดวงตาคล้ำยิ่งนัก น้ากานดาคนนี้ไม่มีเค้าของน้ากานดาที่แสนสดใสที่ผมเคยเห็นทุกๆ วัน เธอช่างเศร้า เธอไม่มีแรง เธอหายใจแผ่วเบา และดวงตาของเธอก็มีน้ำตาไหลออกมาตลอด
ฮึก...แม่จ๋า แม่เป็นอะไร ทำไม่แม่เป็นแบบนี้ล่ะ
ซูกัสพูด น้ำตาของเธอไหลพรากเมื่อสถานการณ์ข้างหน้ามันส่ออย่างเห็นได้ชัด น้ากานดาหลุบตาลงแล้วกอดซูกัสตอบเช่นกัน คนในห้องทุกคนต่างเงียบกริบ แม่ผมกำลังกลั้นสะอื้นอย่างหนักโดยมีพ่อผมกอดเธอไว้ อาเทวาเดินไปนั่งใกล้ๆ ซูกัส
ซูกัส...
เสียงของน้านั้นสั่น น้ำตาเม็ดโตไหลออกมาจากดวงตาของเธอเม็ดแล้วเม็ดเล่า เธอกอดซูกัสแน่นขึ้น
ละ...ลูกต้องเป็นเด็กดีนะ อย่าดื้อ อย่าซน ฟังพ่อนะลูก
ฮึก แม่จะไปไหน...ฮือ ทำไมแม่ต้องพูดแบบนี้ล่ะ ฮือออ ซูกัสปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก ผมเชื่อว่าเธอกำลังสับสน และน้ากานดากำลังลำบากใจที่จะพูดคำๆ นั้นออกไปให้ลูกสาวคนเดียวของเธอฟัง
แม่คงไม่ได้อยู่กับลูกแล้ว เข้าใจมั้ย...ซูกัสต้องเข้มแข็งนะ ลูกต้องอดทน อากาศหนาวก็ห่มผ้าดีๆ ดูแลตัวเองนะ ในโลกนี้ยังมีคนมากหน้าหลายตาที่ลูกยังไม่รู้จัก ไม่มีแม่แล้วลูกต้องระวังตัว ลูกต้องปกป้องตัวเองให้ได้นะ...อย่าไปไว้ใจใครง่ายๆ ฮึก...
ใจของผมสั่น ผมปาดน้ำตาที่ไหลลงมาทิ้ง ผมไม่สามารถทนดูภาพข้างหน้าได้อีกต่อไป ผมเข้าไปสวมกอดแม่อย่างแน่น...น้ากำลังจะจากไป...น้ากานดาไม่สบายและกำลังจะจากไป
ไม่ให้ไป!! แม่จะไปไหน! ซูกัสไม่ให้แม่ไป!! ซูกัสกระแทกเสียงดังที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินมาทำให้ทุกคนในห้องเริ่มปล่อยน้ำตาออกมาอีกครั้ง ปกติเธอไม่ใช่คนเอาแต่ใจ ไม่ใช่คนก้าวร้าว แต่ที่เธอทำตอนนี้คือการเรียกร้องสิทธิ์ของเธอ...แต่การตามใจตัวเองครั้งแรกและครั้งสุดท้ายของเธอ...มันไม่ได้ผล
ฮึก...แม่รักลูกนะซูกัส... น้ากานดาบอกแล้วลูบศีรษะลูกสาวเธอด้วยมืออันสั่นเทา ซูกัสร้องไห้อย่างหนัก ผมรู้ได้เลยว่าเธออยากจะพูด แต่เธอพูดไม่ได้ เธอพูดไม่ออก ที่เธอทำได้มีเพียงแค่ส่ายศีรษะไปมาและกอดแม่ของเธอแน่น และในที่สุด เธอก็พูดมันออกมา
ไม่ให้ไป...ฮือๆ...ซูกัสไม่ให้แม่ไป...ซูกัสจะเป็นเด็กดี ซูกัสสัญญา ฮึก...ซูกัสรักแม่นะ...อยู่กับซูกัสไปนานๆ ซูกัสจะทำตามที่แม่สอน...ฮือ... ทุกๆ อย่างเลย...ขอแค่แม่อย่าไป ไม่เอา!! ฮือๆๆๆๆ
ซูกัสร้องลั่นเมื่ออาเทวาพยายามอุ้มเธอออกไป ผมก็ร้องลั่นเช่นกัน ตอนนี้ทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงร้องไห้ น้ากานดาหยิบตุ๊กตาหมีข้างๆ ตัวเธอขึ้นมา จูบมันที่ปากแล้วส่งให้ซูกัสที่พยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดของพ่อเธอ
ถึงตัวแม่จะไม่อยู่...แต่ใจแม่อยู่กับลูกเสมอนะ ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ลูกให้แม่มา ลูกทำให้ชีวิตแม่มีค่ามากรู้มั้ย
น้ากานดาบอกลาซูกัสเป็นครั้งสุดท้าย น้าจูบหน้าผากเธอก่อนที่อาเทวาจะอุ้มซูกัสออกไป ซูกัสพยายามคว้ามือของน้ากานดาไว้แต่ก็ไม่สำเร็จ ผมรู้สึกเจ็บ...เจ็บมาก เจ็บไปทั้งใจ หายใจไม่ออกและเหนื่อยกับการร้องไห้... ถึงน้าจะไม่ใช่แม่ของผม แต่น้าก็เหมือนแม่คนที่สองของผม แต่ตอนนี้...น้าจะไม่อยู่แล้ว ผมจะไม่ได้เห็นน้าแล้ว ไม่มีอีกแล้วสิ่งที่เคยวางแผนทำด้วยกัน ไม่มีภาพหญิงสาวที่เคยหัวเราะกับแม่ผมเป็นประจำ...น้าจะคอยสร้างบรรยากาศดีๆ ให้กับบ้านนี้เสมอ แต่ตอนนี้น้าจะไม่ได้อยู่กับผมแล้ว...น้ากำลังจะทิ้งบ้านหลังนี้ไป...ทิ้งอาเทวา...ทิ้งซูกัส...ทิ้งทุกๆ คน
ฮึก...ฮือ กานดา
แม่ผมเข้าไปกอดน้าแล้วเริ่มร้องไห้อย่างหนักอีกครั้ง ตาของแม่บวมช้ำไม่แพ้ดวงตาของน้าเลย
เห็นทีฉันคงไม่ไหวแล้วล่ะเพ็ญ
ฮือ...ฮึก...
ฝากทุกคนด้วยนะ...ไม่มีฉันเธอต้องเข้มแข็งนะ ฉันรู้เธออยู่ได้...
ฮึก...ไม่ดา ฉันทำไม่ได้ อย่าไปเลยนะ...
ฉันยังมีเรื่องอยากจะบอกอยากจะสอนลูกเยอะแยะเลย...แต่ตอนนี้คงทำไม่ได้แล้ว...ฝากสอนแกแทนฉันด้วยนะเพ็ญ...
เธอจะต้องอยู่ต่อ! ดา...ฮึก...อย่าไป
กอดซูกัสให้อบอุ่นเหมือนที่เธอกอดฉันนะเพ็ญ...ได้มั้ย
ฮึก...ดะ...ได้อยู่แล้ว...
ฉันรักเธอนะเพ็ญ ฉันไม่ได้หนีไปไหนหรอก...เธอระบายหรือคุยกับฉันได้ทุกเมื่อ...ฉันอยู่บนฟ้านี่เอง จะคอยมองดูพวกเธอตลอดนะ...
ฮือ...
มันใช้เวลาไม่นานนักที่น้ากานดาจะล่ำลาทุกคนเสร็จ ทั้งห้องเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเกินพรรณนา น้ากานดาเอื้อมมือมาจับมือผมไว้อย่างแผ่วเบา ใจผมสั่นและหนาวที่สุดเท่าที่มันเคยเป็นมา ผมร้องไห้อย่างไม่อายใครเมื่อเธอดึงผมเข้ามากอด...
น้าฝากซูกัสกับหนูด้วยนะ
น้าจะไปไหนฮะ...ผะ...ผมไม่อยากให้น้าไป น้าอยู่กับพวกผมอีกสักสิบปีไม่ได้เหรอ...ฮือ
เข้มแข็งนะซีรีส์ น้าจะคอยเฝ้ามองหนูอยู่ไกลๆ...
ฮือออ...ฮือ
รักพ่อรักแม่มากๆ นะลูก...ฝากส่งต่อความรักน้าให้ซูกัสด้วย...น้าเชื่อว่าหนูโตขึ้นไปจะเป็นเด็กดี น้ารักหนูนะ...ฉันรักทุกคนเลย...อยู่อย่างมีความสุขเพื่อฉันนะ...
เวลาเที่ยงคืนของวันนั้น น้ากานดาก็ได้จากโลกนี้ไปตลอดกาล เหลือทิ้งไว้เพียงความทรงจำที่แสนดี ความทรงจำที่ผมไม่มีวันลืมมัน ทุกไออุ่นของน้าที่อยู่ในบ้านหลังนี้จะตราตรึงอยู่ในพวกเราทุกคนตลอดไป ผมอยากจะมีโอกาสขอบคุณหน้าอีกสักพันล้านครั้ง ขอบคุณสำหรับช่วงเวลาดีๆ ที่น้าทำให้ผม...ทำให้ซูกัส ทำให้ทุกคนที่น้ากานดารัก...
ผมรักน้านะฮะ ผมจะเป็นเด็กดี ผมจะส่งต่อความรักที่อบอุ่นให้ซูกัส น้าไม่ต้องเป็นห่วงนะ ผมจะปกป้องเธอ...รักเธอไม่แพ้น้าเลย...ผมจะรักทุกคนและใช้ช่วงเวลาทั้งหมดของชีวิตผมให้มีค่าที่สุด...ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง...หลับให้สบายนะฮะ
+
+
+
+
+
+
+ [งดบ่นงดสาธยาย งดอธิบายงดพรรณนา...ไม่ค่อยมีเวลาค่ะโทษที TwT]
+ ฮือๆๆๆ ขอตอบคำถามอย่างเดียวก็แล้วกันนะคะ...
+ *ซัมเมอร์คือใคร?* <<< ตัวประกอบฉาก, เพื่อนในวัยเด็กของเซคชั่นค่ะ แบบว่า ซูกัสเป็นเพื่อนซีรีส์ เซคชั่นก้มีซัมเมอร์เป็นเพื่อนผู้หญิงแหละค่ะ
+ ขอโหวต+ เม้นเป็นกำลังใจด้วยเน๊อ
+ ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านมากๆ เลย เจอกันอีกสองวันข้างหน้านะคะ...แล้วก็ ตอนหน้ายาวมากๆ เตรียมใจดีๆ ก็แล้วกัน หึหึ -..-
+ PS.... นิยายของหมูน้อย PigGyGiRl อัพแล้วนะค๊า ใครยังไม่ได้ไปอ่านเชิญไปอ่านกันได้แล้วเน้อ *0* นู๋วแตงเค้าเจ๋งมั้กๆ...ไปละเน้ออ
take me to your heart - Michael Learns To Rock
สมัครสมาชิก