18            

+

 ++++++“ฮึอๆ ซีรีส์..”

                ผมได้ยินเสียงหวานสั่นเรียกชื่อผมเมื่อผมเปิดประตูเข้าไป ซูกัสโผเข้ามากอดผมพร้อมกับร้องไห้อย่างหนัก...เธอเป็นแบบนี้ติดต่อกันมาเกือบจะครบสามอาทิตย์แล้วตั้งแต่ที่น้ากานดาเสีย เธอไม่ยอมกินข้าว ไม่ยอมออกนอกห้อง ไม่ยอมทำอะไรเลย

                “อาเทวาบอกว่าเธอไม่ยอมกินข้าวอีกแล้ว”

                ผมเปรยแล้วกอดเธอแน่น ผมรู้ว่านี่เป็นช่วงที่แย่ที่สุดในชีวิตของเธอก็ว่าได้ ผมก็รู้สึกเสียใจไม่แพ้เธอเลย แต่อย่างน้อยเธอก็น่าจะกินอะไรหน่อย มีใครบอกเธอมั้ยนะว่าเธอผอมลงไปมาก...

                “แม่...ฮึก...แม่ไม่ยอมมากินกับฉัน...ฉันไม่กินข้าวโดยไม่มีแม่...ฮือๆ”

                เธอพึมพำ ขอบตาผมร้อนผ่าว ผมรีบเช็ดมันออกอย่างรวดเร็วแล้วกอดร่างตรงหน้าให้แน่นขึ้น จะไม่มีการร้องไห้สำหรับผมอีก ผมต้องเข้มแข็งเพื่อเธอ ผมต้องทำให้เธอมีความสุขให้ได้ เหมือนกับคำสัญญาที่ผมให้ไว้กับน้ากานดา...

                “อีกไม่นานก็จะวันเกิดเธอแล้วซูกัส…ฉันอยากเห็นเธอกลับมายิ้มไวๆ นะ”

                ผมผละเธอออกจากอ้อมแขนก่อนจะปาดน้ำตาของเธอทิ้งเบาๆ เธอผงกหัวขึ้นลง แล้วบีบมือผมแน่น น้ำตายังคงไหลพรากอยู่บนใบหน้า

                “ฉะ...ฉันก็อยากยิ้ม...ฮือ...แต่ฉันทำไม่ได้! ฮือๆ”

                เธอระเบิดเสียงร้องไห้ออกมาอีกครั้งก่อนจะทรุดลงไป ผมเหนื่อย...เหนื่อยเหลือเกิน... ทำไมน้ากานดาถึงทิ้งพวกเราไปได้นะ ผมเหนื่อยที่จะต้องมานั่งดูคนรอบข้างโศกเศร้า เหนื่อยกับการปลอบใจตัวเอง ผมเหนื่อย...ที่จะต้องมานั่งทนเห็นคนที่ผมรักร้องไห้...ผมรู้สึกผิดที่ไม่เคยปลอบใจเธอได้สักครั้ง ตลอดสามอาทิตย์นี้มันช่างเลวร้ายเหลือเกิน

                “วันเกิดครบอายุสิบปีของเธอ…”

ผมเปรยก่อนจะนั่งลงข้างๆ ซูกัส กอดเธออย่างแผ่วเบา เธอสะอื้นในอ้อมแขนผมแล้วกอดตอบอย่างไร้เรี่ยวแรง

                “ฉันจะพาเธอไปสวนสนุกตามสัญญา...ร่าเริงไว้ซูกัส แม่ของเธอคงไม่สบายใจนักถ้าเธอต้องมานั่งร้องไห้ทุกวัน...ท่านบอกให้เราอยู่อย่างมีความสุขเพื่อท่านนะ”

                ผมบอกพยายามบังคับเสียงตัวเองให้ไม่สั่น ผมพยายามทำทุกวิถีทางให้เธอรู้ว่าอย่างน้อยเธอก็ยังมีคนอื่น...คนที่ยังรักเธอ อย่างน้อยตรงนี้ก็ยังมีที่อบอุ่นเล็กๆ ให้เธอพักพิง ผมยอมแลกอะไรก็ได้เพื่อความสุขของเธออีกครั้ง

                “ฮึก...ฮือ...”

                ผมหลับตาลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ผมคิดถึงวันคืนเหล่านั้น...วันคืนที่เราร่วมหัวเราะด้วยกัน...วันที่ยังมีน้ากานดา วันที่ยังมีรอยยิ้มของซูกัส วันที่ทุกอย่างดูสดใส วันนั้น...ที่เรายังมีความสุข

                “ฉันจะไม่ทิ้งเธอ ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป ถึงฉันจะไม่สามารถแทนสิ่งที่น้ากานดาทำหายไป แต่ฉันสัญญาว่าฉันจะทำให้เธอยิ้ม ทำให้เธอหัวเราะ...ทำให้เธอมีความสุข...ซีรีส์จะอยู่กับซูกัสตลอดไปนะ...”

                “ฮึก...ฉันโชคดีจริงๆ ที่มีนาย...ซีรีส์...ฮือ...ฉันก็สัญญา...ว่าฉันจะอยู่ข้างนาย...เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป...ฮือ...ขอบคุณนะซีรีส์...ขอบคุณ...”

+

+

+

                วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฟ้าครึ้มฝน แม่ผมทำหน้าตาเคร่งเครียดแต่เช้า พ่อก็เหมือนกัน เช้านี้พ่อไม่ออกไปทำงาน เอาแต่คุยโทรศัพท์และทำหน้าตึงเครียด บรรยากาศในบ้านก็เลยหม่นหมองไปด้วย

                “โอเค ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ”

                ตื๊ด!

                แม่กดวางสายโทรศัพท์แล้วหันมาทำหน้าเคร่งเครียดใส่ผมและเซคชั่นที่กำลังนอนดูการ์ตูน

                “ไปแต่งตัวเร็ว เราต้องออกไปข้างนอก!”

                แม่พูดเสียงดังทำเอาผมกับเซคชั่นสะดุ้งแล้วต้องรีบไปแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที ผมในตอนนั้นไม่ได้นึกเอะใจเลยว่าทำไมแม่ถึงดูลุกลี้ลุกลนขนาดนั้น จนกระทั่งเราสี่คนพ่อแม่ลูกเดินทางไปถึงโรงพยาบาล

                ตอนนี้แหละที่ผมนึกสงสัย ทั้งๆ ที่ไม่มีคนในบ้านเป็นอะไรแล้วทำไมเราถึงต้องมาโรงพยาบาล ผมไม่กล้าถามแม่หรือพ่อเพราะสถานการณ์ตอนนี้ดูไม่อำนวยเอาซะเลย ผมได้แต่ปิดปากเงียบแล้วเดินไปตามทางเดินที่แสนว้าเหว่ของโรงพยาบาล จนกระทั่งแม่มาหยุดที่ห้องๆ หนึ่ง แม่เคาะประตูก่อนที่จะมีร่างคุ้นเคยเดินมาเปิด

                “เทวา ลูกเป็นยังไงบ้าง”

                แม่ถามอย่างรวดเร็วแล้วพุ่งเข้าไปข้างใน ใจผมเต้นตึกตักขนลุกซู่ เมื่อกี้แม่ถามอาเทวาว่าลูกเป็นอะไร...ซูกัสเป็นอะไรงั้นเหรอ O_O!!

                “เป็นลมแล้วตกบันได”

                อาพูดด้วยเสียงเครียดๆ ขณะเปิดประตูให้กว้างขึ้น ผมเดินเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว รู้สึกใจไม่ดียังไงไม่รู้ ผมตวัดสายตาไปยังเตียงคนไข้และสิ่งที่ผมไม่อยากให้เป็นจริงก็ดันเป็นจริง!!

                บนเตียงคนไข้นั้นมีร่างของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดี เธอกำลังนอนหลับตาพริ้ม บนศีรษะมีผ้ากอซสีขาวโพกเอาไว้...ผมรู้สึกว่าหัวใจผมหยุดเต้น ร่างกายเบาหวิว รู้สึกหายใจไม่ออก...

                “เมื่อเช้า...ก็ลูกไม่กินข้าวมาหลายวันแล้ว ฉันเรียกลูกลงมากินแล้วระหว่างทางลงบันไดลูกก็ล้มพับลงมาเลย หัวฟาดพื้น”

                อาเทวาพูดสีหน้าลำบาก ผมเดินเข้าไปหาซูกัสอย่างล่องลอย ผมแตะมือที่เย็นเฉียบของเธอเบาๆ ...ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับมา แม่ของผมกระแทกตัวลงบนโซฟาอย่างแรงแล้วยกมือกุมขมับในขณะที่คนอื่นๆ ต่างพากันเงียบไปหมด

                “ซูกัส...”

                ผมเรียกชื่อเธอเบาๆ แต่ร่างบนเตียงก็ยังหลับตาพริ้มอยู่อย่างนั้น

                “หมอบอกว่ายังไงบ้างเหรอเทวา” พ่อผมถามอาเทวาที่กำลังเดินไปเดินมาเป็นวงกลม

                “หมอบอกว่า...”

                อาเทวาขยับปากพูดแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นสายตาของผมที่กำลังจับจ้องอยู่ที่อา สามวินาทีต่อมาผมก็รู้สึกว่าทุกคนกำลังมองผมอยู่

                “เซคชั่น ซีรีส์ ออกไปเล่นข้างนอกเถอะลูก” แม่บอก ผมรีบปฏิเสธทันควัน

                “ไม่ฮะ ข้างนอกฝนตก ผมจะอยู่ในนี้”

                ดูเหมือนว่าแม่จะรู้ว่าผมต้องการอะไร แต่ผมไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ พ่อและอาเทวา ถึงไม่อยากให้ผมรู้เรื่องของซูกัส แม่พูดอะไรสักอย่างกับเซคชั่นก่อนที่เขาจะลากผมออกไปนอกห้อง

+

+

                “โว้ย! -O-!!”

                ผมร้องอย่างบ้าคลั่งเมื่อเราออกมาไกลจากห้องพอสมควร ทำไมนะ ทำไมซูกัสถึงไม่กินข้าว ผมบอกให้เธอกินทำไมเธอถึงดื้อไม่ยอมกินอีก! น้ากานดาเสียไปไม่ทันไรทำไมต้องมีเรื่องแย่ๆ เกิดขึ้นด้วยนะ ทำไมโชคชะตาต้องซ้ำเติมเราอย่างนี้!!

                “ก็ไปแอบฟังเขาสิ -_-^”

                เซคชั่นบอกอย่างหัวเสียแล้วหยิบเกมบอยออกมาเล่น เอาน่าซีรีส์...ซูกัสแค่หัวฟาดพื้น เดี๋ยวเธอก็หาย...เดี๋ยวเธอก็ตื่นมาเล่นกับแกได้...เดี๋ยวเธอก็กลับมายิ้มให้แกอีกครั้ง...

                แต่มันหัวฟาดพื้นเชียวนะ!!

                แอ้ดดด...ปั้ง

                เสียงเปิดและปิดประตูดังมาจากใกล้ๆ ผมชะโงกหัวออกไปจากกำแพงที่หลบซ่อน คนที่ออกมาจากประตูนั้นคืออาเทวาและแม่กับพ่อของผม อาเดินเร็วมาก แม่กำลังเดินไปกุมหน้าไปเหมือนคนร้องไห้ ส่วนพ่อก็เดินเร็วไม่แพ้อา...นี่ล่ะจังหวะ

                เมื่อพวกเขาเดินออกไปจนลับสายตา ผมก็รีบวิ่งไปที่ห้องของซูกัสทันที อะไรทำให้พวกท่านออกจากห้องนี้ไปนะ

                ผมผลักประตูออกอย่างแรง สายตาจับจ้องไปยังเตียงคนไข้...เตียงที่บัดนี้มีเด็กหญิงกำลังนั่งใช้ข้อนิ้วขยี้ตาอยู่ เธอเผยอปากจะพูดอะไรสักอย่างเมื่อเห็นผม แต่ผมกลับพุ่งตัวเข้าไปหาเธอซะก่อน

                “ซูกัส! เธอเป็นยังไงบ้าง!”

                ผมร้องแล้วสวมกอดเธอ ร่างบางตรงหน้าชะงักก่อนจะผละผมออกเบาๆ ผมมองใบหน้านั้นด้วยความเป็นห่วงในขณะที่เธอมองผมอย่างงุนงง

                “นาย...เป็นใคร”

                สิ่งที่เธอถามออกมาสร้างความงุนงงให้กับผมมาก แต่ผมก็ตั้งสติและพูดต่อไป

                “ซูกัสนี่ไม่ใช่เวลามาล้อเล่นนะ เธอเป็นยังไงบ้าง เจ็บมั้ย”

                “ฉะ...ฉันถามว่านายเป็นใคร”

                “เธอ...ฉันบอกไม่ให้ล้อเล่นไง! ซูกัสฉันซีเรียสนะ!”

                ยัยนี่ท่าจะเพี้ยน...ผมใจไม่ดีแล้วนะ

                “ก็ฉันจำนายไม่ได้จริงๆ นี่นา!!”

                “ฉันไม่เล่นด้วยนะ! บอกความจริงสักที!! เลิกพูดว่าเธอจำฉันไม่ได้ ขอร้องล่ะ”

                “ฉันไม่ได้โกหก เข้าใจมั้ย ฉันไม่รู้จักนาย!!!”

                วูบ...

                ใจผมสั่นและกระตุกจนผมแทบทรุด ผมจ้องหน้าเธออย่างไม่เชื่อ คำถามมากมายผุดขึ้นมา...ล้อเล่น..ฮะๆ ...เธอล้อเล่นใช่มั้ย...เธอยังไม่หยุดล้อเล่นใช่มั้ย

                “ฉัน...ซีรีส์ไง โธ่ ฮ่าๆ นี่ไม่ใช่เวลามาล้อเล่นนะซูกัส”

                ผมหัวเราะแห้งแล้ง ซูกัสมองผมอย่างเต็มตา เธอเอียงหน้านิดหนึ่งอย่างครุ่นคิด...แค่บอกว่าเธอจำฉันได้ มันจะยากตรงไหน...เธอกำลังทำให้ผมใจไม่ดี ผมรู้สึกตัวชาและสังหรณ์ใจแบบแปลกๆ

                “ฉัน...ไม่รู้จักนายนี่นา...จริงๆ นะ”

                ผม...ล้มทั้งยืน

ซูกัสพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ สายตาเธอบ่งบอกว่าเธอพูดความจริง ผมจ้องเธอย่างไม่เชื่อหู...ไม่จริงใช่มั้ย นี่ไม่จริงใช่มั้ย ซูกัสจำผมไม่ได้...เธอจำผมไม่ได้...

                ผมหลับตาลงด้วยความคิดที่ว่าภาพข้างหน้าไม่ใช่เรื่องจริง มันเป็นแค่เพียงฝันร้าย เมื่อผมลืมตาผมก็จะพบรอยยิ้มหวานที่แสนคุ้นเคย...เธอจะบอกว่าเธอไม่เป็นไร เธอจะบอกว่าเธออยากออกไปวิ่งเล่นข้างนอก...ผมเชื่ออย่างนั้น

                “นายทำอะไรน่ะ...นาย...เฮ้...นายชื่ออะไรนะ”

                ผมลืมตาขึ้นมาขอบตาร้อนผ่าว นี่คือความจริง...ความจริงที่กำลังถาโถมเข้ามาในใจผม มือผมสั่นใจผมสั่น ผมมองหน้าเธอเพื่อเค้นหาความจริงอีกครั้งแต่ใบหน้านั้นก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ผมหายใจเข้าออกอย่างรุนแรงเพราะหัวใจผมเต้นเร็วมาก นี่มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่มั้ย!!

                “ซูกัส!! เธอบอกมาสิ!!! นี่ไม่ใช่เวลาจะมาล้อเล่นนะ ฉันเป็นห่วงเธอนะ รู้บ้างมั้ยฉันเป็นห่วงเธอ!!!”

                ผมร้องแล้วเข้าไปเขย่าตัวเธออย่างบ้าคลั่ง ผมรู้สึกว่ามีน้ำบางอย่างเอ่อล้นในตา มันสร้างภาพซ้อนและภาพมัวให้แก่ตาผม...

                “เฮ้! ปล่อยนะ! ปล่อยฉันนะนายคนแปลกหน้า!!”

                นายคนแปลกหน้า...

                ราวกับถูกน้ำเย็นสาดใส่ ผมตัวแข็งทื่อไม่ไหวติง... นี่มัน...ไม่จริงใช่มั้ย...

                “นายคนแปลกหน้ามาเขย่าฉันทำไมน่ะ”

                ใบหน้านั้น...ใบหน้าที่ผมคอยคิดถึงอยู่ทุกคืนวัน ใบหน้าที่แสนคุ้นเคยกำลังถามคำถามที่แสนจะประหลาดที่สุดในชีวิต...

                ผมกลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธอไปแล้ว

                “ไม่จริง…ไม่จริง” ผมพึมพำราวกับคนเสียสติ...เธอล้มหัวฟาดพื้น...เธอเสียความทรงจำ...งั้นเหรอ?

                “นายเป็นอะไรมากมั้ยน่ะ...เฮ้”

                “ไม่จริง!!!”

                ผมร้องเสียงดังแล้ววิ่งตรงไปที่ประตู เป็นเวลาเดียวกันที่มีคนเปิดมันออกมา ผมไม่สนว่าใครจะยืนอยู่ตรงนั้นบ้าง ไม่สนว่าจะเป็นหมอ พยาบาล หรือพ่อแม่ ผมวิ่ง...วิ่งไปให้ไกล ให้ไกลที่สุดจากความเป็นจริงที่แสนโหดร้าย เธอจำผมไม่ได้ ซูกัสจำผมไม่ได้! นี่มันเป็นเพียงแค่ความฝัน ความฝันที่แสนเจ็บปวด ใช่!! มันต้องเป็นเพียงแค่ความฝัน...แต่ถ้าเป็นแค่ความฝันจริง...ทำไมผมถึงได้รู้สึกเจ็บขนาดนี้ล่ะ ทำไมถึงยังรู้สึกถึงน้ำอุ่นจนเกือบร้อนที่เอ่ออยู่บนตา...ทำไมนะทำไม...

                น้าไปแล้วยังจะเอาซูกัสไปจากผมอีกเหรอ น้าเอาซูกัสไปทำไม ทำไมน้าถึงต้องทำแบบนี้...น้าคืนซูกัสให้ผมเถอะ...

+

+

+

                ตลอดทางกลับบ้านไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรทั้งสิ้น ผมเกลียดบรรยากาศแบบนี้ที่สุด...ใจผมเจ็บ...ใจผมชา และในที่สุด เมื่อรถใกล้จะถึงบ้าน แม่ก็พูดขึ้น

                “ซีรีส์...ลูก...ลูกรู้เรื่องซูกัสแล้วใช่มั้ย...”

                แม่พูดเสียงสั่น ผมหันใบหน้าร้อนผ่าวไปมองแม่...มันตอกย้ำผมยิ่งนัก...เรื่องของซูกัส

                “คือ...ซูกัสตกบันไดศีรษะฟาดพื้นและ...และ...สูญเสียความทรงจำ...”

                ฉึก!!!

                หอกมีดนับร้อนพุ่งแทงเข้ามาใส่ใจผม ผมรู้สึกเจ็บแปลบ รู้สึกสั่นและชาไปทั้งตัว...มันเป็นอย่างที่ผมคิด ในที่สุดผมก็ไม่สามารถหลีกหนีความจริงได้ เธอจำผมไม่ได้แล้ว

.               “เธอจำได้เพียงพ่อของเธอ...”

                แม่เริ่มสะอื้น ในที่สุดหัวใจผมมันก็อ่อนล้าเกินกว่าจะรับไหว ผมเปิดประตูรถทั้งๆ ที่รถยังไม่จอดสนิท ผมวิ่งเข้าไปในบ้าน ทำลายทุกอย่างที่วิ่งผ่าน ผมปัดแจกันบนโต๊ะให้กระเด็นออกไป เตะโต๊ะที่วางโทรศัพท์จนล้มลง...ผมบ้าไปแล้ว

                “น้องซี!! ซีรีส์!!”

                เสียงพี่เลี้ยงโหวกเหวกโวยวายดังลั่นบ้าน แต่ผมไม่สน เสียงของพวกเธอไม่ได้เข้าหัวผมเลยสักนิด...ตอนนี้ในสมองผมมีแต่เสียงเล็กๆ นั่น...รอยยิ้มที่สดใสนั่น...สัมผัสที่แสนอบอุ่น...

            “นาย...เป็นใคร”

                เสียงอีกเสียงดังเข้ามาในหัว เสียงนี้มันทำให้ผมเจ็บ มันเฉือนใจผมออกไปทีละนิด ทุกๆ คำพูด ทุกๆ การกระทำ...

ผมพุ่งเข้าไปในห้องนอน ล๊อคประตูและถลาขึ้นเตียงอย่างอ่อนแรง ฟุ้บหน้าลงกับหมอนก่อนจะร้องไห้ ผมมันอ่อนแอ...อ่อนแอเกินกว่าจะไปปกป้องใคร...ผมเกลียดความจริงที่ว่าเธอจำไม่ได้ นี่มันเรื่องโกหก เรื่องโกหกทั้งเพ…

                “ฉันชอบม้าหมุนจัง มันทำให้ฉันมีความสุข ^___^”

            “อ๊ะ ดูนั่นสิซีรีส์ แมงมุม!”

            “นายกลัวมันเหรอ ฮี่ๆ มันออกจะน่ารัก ดูขามันสิ”

            “ฮ๊า อะเมซิ่งจริงๆ ซีรีส์ ตะขาบมีขาเยอะกว่าแมงมุมอีก ฉันชอบตะขาบมากว่าแมงมุมแล้ว ^^”

                ทุกคำพูดที่เธอเคยพูดยังคงวนเวียนอยู่ในหัวผม...ทุกเวลาที่เธออยู่กับผมมันเป็นความทรงจำที่ดีที่สุด...

            “นายเคยเห็นตุ๊กตาตะขาบมั้ย”

            “(-_- )( -_-)”

            “ไม่เคยเห็นเหมือนกันเลย ฉันล่ะอยากได้สักตัวจัง ที่บ้านมีแต่ตุ๊กตากระต่าย ตุ๊กตาหมี น่าเบื่อจะตาย ไม่มีใครทำตุ๊กตาตะขาบบ้างรึไง”

            “งั้นโตขึ้นฉันจะไปเป็นนักผลิตตุ๊กตาล่ะ

            “ไม่ได้นะ นายจะต้องเป็นนักบาสเก็ตบอลสิ ^_^ เป็นนักดนตรีด้วย เล่นกีต้าร์ไง แบบที่ซีรีส์ชอบ ถ้านายไปเป็นคนทำตุ๊กตาจะเอาเวลาที่ไหนมาเล่นบาสฯ จะเอาเวลาที่ไหนมาเล่นกีต้าร์ จะเอาเวลาที่ไหนมาเล่นกับฉันล่ะ”

            “เอ้า ง่ายจะตาย เธอก็มาทำตุ๊กตากับฉันสิ มาเล่นบาสกับฉัน มาเล่นกีต้าร์ด้วยกัน ^^”

            “จริงน่ะ ฉันเล่นได้เหรอ แม่บอกว่าผู้หญิงเล่นกีต้าร์แล้วนิ้วจะด้าน”

            “ไม่เห็นยาก ฉันจะให้เธอยืมนิ้ว”

            “นายพูดแล้วนะ...ขอบคุณสำหรับทุกอย่างซีรีส์”

                ฉันยินยอมมอบทุกสิ่งให้แก่เธอ...ขอเพียงแค่มีเธออยู่ข้างๆ คอยยิ้มให้ คอยเดินจูงมือไปด้วยกัน คอยหัวเราะ คอยปลอบใจ...ถ้าไม่มีเธอ มันก็ไม่มีความหมายอะไรที่จะต้องไปเล่นบาส ไปเล่นกีต้าร์...ผมทำทุกๆ อย่างเพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง แต่วันนี้เธอกลับพูดคำๆ นั้นออกมา...คำที่ผมไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยินมันมาก่อน

                ผมลุกขึ้นนั่งพิงกำแพงเพราะรู้สึกเหนื่อยจากการร้องไห้ สามอาทิตย์ที่ผ่านมา สามอาทิตย์ที่พยายามเข้มแข็งพังทลายลงไปภายในชั่วพริบตา ผมเตะข้าวของในห้องให้กระจุยกระจายอย่างไม่มีชิ้นดี ซูกัสเคยมาเล่นในห้องผมบ่อยๆ และทุกสัมผัสของเธอก็ยังคงอยู่ในห้องนี้...แต่มันจะมีประโยชน์อะไรถ้าเธอจำผมไม่ได้ด้วยซ้ำ

                ผมรู้สึกว่าตัวเองบ้าไปแล้วและคุมสติไม่อยู่ ผมเควี้ยงเลโก้ที่เคยเล่นกับเธอขึ้นไปบนตู้เสื้อผ้า ผมรู้สึกเจ็บ...เจ็บที่สุด ใจผมสั่นและไร้เรี่ยวแรง แต่มีบางอย่างที่ดลใจให้ผมทำลายข้าวของต่อไป...

                ครึ่งชั่วโมงต่อมาผมนอนลงไปนอนหงายอยู่กับพื้น น้ำตาที่เคยไหลบัดนี้แห้งเหือดไป ใจของผมรู้สึกเคว้งคว้างอย่างประหลาด ผมรู้สึกไม่อยากทำอะไรอีกแล้ว...ผมแค่อยากจะเล่นกับซูกัส อยากเห็นหน้าเธอ อยากเห็นรอยยิ้มของเธอ...แค่เพียงเท่านี้แต่ทำไมถึงทำได้ยากนักล่ะ

                ...ไร้ความหมาย

                คำๆ หนึ่งผุดขึ้นมาในใจผม ผมหลุบตาลงซึมซับความขมที่แล่นเข้ามาในใจ จะมีความหมายอะไรหากเธอจำผมไม่ได้ ทุกสัญญาที่เราทำกันไปเธอจำไม่ได้แล้วมันจะมีความหมายอะไร สิบปีที่ผ่านมา...สิบปีที่เรารู้จักกันจางหายไปภายในชั่วพริบตาทันทีที่เธอหกล้ม

                ซูกัส...เธอคงไม่รู้สึกเจ็บ เธอคงไม่รู้สึกว้าเหว่ เธอคงไม่รู้สึกเหงา เธอคงไม่รู้สึกโศกเศร้า...เธอคงไม่รู้สึกถึงความรู้สึกที่กำลังพยายามฆ่าฉันอยู่ตอนนี้ นั่นเป็นสิ่งเดียว...สิ่งเดียวจริงๆ ที่ทำให้ฉันมีความสุขแม้เพียงน้อยนิด

                อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องทนแบกรับความทุกข์เหล่านี้...ฉันจะรับไว้ทั้งหมดเองซูกัส...ฉันตัดสินใจแล้ว ที่ฉันสัญญาว่าจะทำให้เธอมีความสุข ฉันก็จะทำ ฉันสัญญาว่าจะทำให้เธอยิ้ม...ฉันก็จะทำ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่มีฉันอยู่ในใจ ไม่มีฉันอยู่ในความทรงจำแล้วก็ตาม...ฉันก็จะทำ

                เพราะภาพความอบอุ่นของเธอยังอยู่ในความทรงจำฉันไม่เคยลืมเลือน

                ผมค่อยๆ หลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน สามอาทิตย์ที่ผ่านมาตั้งแต่น้ากานดาจากไป เรื่องราวเหล่านี้มันหนักเกินกว่าเด็กอย่างผมจะแบกรับ...

มันหนักเกินไปแล้วจริงๆ

+

+

+

+

+

 the day you went away- M2M