เรื่อง : Rainy Winter เปลี่ยนใจร้าย ให้เป็นใจรัก

โดย - SeEiw 

1

ปีศาจ…เป็นนางฟ้า

                ‘แกไม่เคยทำความดีอะไรให้แม่ได้เห็นเลย -_-’ แม่ฉันพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด

            ‘ความดีคืออะไรคะแม่ -O-’ ฉันถาม

            ‘เห็นมั้ย ยัยเรนนี่! แม่จะตัดแกออกจากกองมรดกแล้ว!!’ แม่ตวาดฉันจนตัวลอย ท่านโยนสมุดบางอย่างมาให้ฉัน -_-?? หน้าปกมันเขียนว่า ‘สมุดบันทึกความดี’

            ‘ปิดเทอมใหญ่นี้ แกจะต้องเติมสมุดนี้ให้เต็ม ไม่งั้นก็อย่าหวังที่จะได้ค่าขนมอีกเลย ทำความดีแล้วจดลงบนสมุดซะ หาคนมายืนยันว่าลูกทำ! ข้างในสมุดนี้จะมีรายละเอียด เอาไปอ่านแล้วแกจะเข้าใจ’ แม่อธิบายด้วยเสียงอันดังก้องยิ่งกว่าฆ้องร้อยอัน

            ‘อะไรคะ -_- แม่จะให้หนูทำความดีแล้วจดลงไปเหรอ มันไม่เด็กไปหน่อยหรือไง หนูก็เป็นของหนูอย่างนี้ เฮ้วๆ อ่ะแม่ รู้จักปะ หนูไม่เอา ไม่ทำ อย่ามาขู่ซะให้ยาก’

            ‘วันๆ ดีแต่สร้างความเดือดร้อนจนคนเขาบ่นกันหูดับตับไหม้ แค่นี้มันไม่เด็กไปหรอก! แม่เอาจริงแน่ ทำไม่ได้ก็อย่าหวังมาอยู่บ้านนี้อีกเลย ไปซะ!!’

                บทสนทนาข้างต้นเป็นบทสนทนาระหว่างฉันกับแม่ -O-!! ทุกคำพูดมันยังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทฉัน…ตัดออกจากกองมรดก แม่กำลังจะตัดฉันออกจากกองมรดกเพียงเพราะท่านไม่เคยเห็นคุณงามความดีของฉัน อะไรกัน โกหกทั้งเพ! ปิดเทอมนี้แทนที่ฉันจะได้นอนตีพุงสบายกลับต้องมาจนปลักอยู่กับสมุดทำความดีบ้าบอแทน ฉันก็มีความดีเหมือนกันนะ แม่ไม่เคยสังเกตเห็นต่างหาก

                ปั้ก!!

                “เฮ้ย! เดินให้มันดูตาม้าตาเรือหน่อยสิ! อยากโดนรึไง!! =[]=!!” ฉันว่า

                “พะ…พี่เดินชนผมก่อนนะ TOT”

                “ไอ้เด็กนี่หนิ กล้าเถียงเหรอ!”

                ฉันตวาดขึ้นแล้วกำขอเสื้อของเด็กคนนั้นไว้ แฮะๆ -..- นี่แหละฉัน นักเลงมาเอง เอิ่ม…อันที่จริงฉันก็สงสัยในตัวเองเหมือนกันนะว่ามีดีบ้างหรือเปล่า -_-^ แต่เอาเถอะ ฉันมีความสุขเป็นพอ

                “ขะ…ขอโทษคร๊าบบบ TOT ฮือๆๆๆๆๆๆ”

                เอ้า ยังไม่ทันทำอะไรเลยร้องไห้ซะแล้ว ไม่มันส์เลย -_-

                “ฮือๆๆๆๆ”

                “หุบปากแล้วขอโทษฉันซะ” ฉันบอกด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม เด็กผู้ชาย (ตัวเล็ก) คนนั้นกำลังจะเปิดปากพร่ำคำขอโทษ แต่แล้วอยู่ดีๆ ก็มีมือยักษ์อันใหญ่โตมาบิดข้อมือฉัน!!

                “เฮ้ย!!”

                “เป็นผู้หญิงรังแกเด็ก น่าอายซะไม่มี โตแล้วนะเธออ่ะ”

                ผู้ชายที่บิดข้อมือฉันว่าในขณะที่ฉันปั้นสีหน้าบูดเบี้ยวเพราะความเจ็บ เด็กผู้ชายที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายรีบเข้าไปหลบหลังนายผู้ชายตัวใหญ่ทันที -_- หนอยแหนะ บังอาจมาขัดขวางการรังแกเด็กของฉันเหรอ อย่างนี้ต้องโดน!

                “หนีไป…กลับไปหาแม่อะไรก็ได้ -O-” ผู้ชายตัวใหญ่กระซิบกับเด็กผู้ชายตัวเล็ก แล้วเด็กผู้ชายตัวเล็กก็วิ่งออกไป ปล่อยให้ฉันยืนงงและหน้าเสียอยู่อย่างนั้น

                “ชาตินี้ยังไม่เคยมีใครหลุดพ้นจากเนื้อมือฉันมาก่อน -_-^ นาย! ชื่ออะไร มาต่อยกันสักตั้ง!!”

                ฉันตวาดใส่คนตรงหน้าโดยไม่สนเลยว่าเขาจะตัวโตกว่าฉันแค่ไหนก็ตาม (เขาสูงกว่าฉันประมาณยี่สิบเซ็นต์ หน้าตาหล่อเหลา ฟิตปั๋งมาก …เออ แล้วฉันจะมานั่งเสียงเวลาอธิบายรูปร่างหน้าตาของคนที่กำลังจะต่อยด้วยทำไม! ฮ่วย)

                “ยัยนักเลง ที่บ้านสอนหรือเปล่าว่าไม่ให้ท้าต่อยกับผู้ชาย -_- ฉันว่าเธอหน้าคุ้นๆ นะ ชื่อเรนนี่หรือเปล่า”

                นายบึกถามเสียงฉงน ฉันมองเขาด้วยสายตาไม่เป็นมิตรอย่างแรง นายนี่รู้ชื่อฉันได้ยังไง

                “ทำไม ชื่อฉันมันไปซ้ำกับย่านายหรือไง -_-”

                “ปากแบบนี้มันน่าจับสั่งสอน ไม่น่าล่ะเขาถึงพูดกันปาวๆ ว่าเธอน่ะเป็นยัยนิสัยเสียที่สุดของโรงเรียน -_-^”

                “นายว่าไงนะ!?” ฉันถามเสียงสูงแล้วพิจารณาหน้าตาหมอนี่ดีๆ จะว่าไปแล้วฉันก็คุ้นหน้าเขาเหมือนกัน!

                “ฉันวินเธอร์ ประธานนักเรียนไง” เขาพูดเสียงเรียบในขณะที่ฉันกำลังตาโต อ่อ! นึกออกแล้ว นายนี่ก็คือประธานนักเรียนที่โรงเรียนของฉันนั่นเอง เฮอะ -_- ฉันจำได้แล้วล่ะ ที่โรงเรียนใครๆ ก็เรียกหมอนี่ว่า ‘นายคนดี’ ไม่เคยมีใครเรียกว่า ‘วินเธอร์’ สักคน -_-

                “เอิ่ม แล้วนี่ของเธอเหรอ -_-^” วินเธอร์ถามแล้วหยิบอะไรบางอย่างขึ้นมาจากพื้นถนน “สมุดบันทึกความดี…นี่ของเธอรึเปล่า?”

                “เฮ้ย! เอามานะไอ้บ้า” ฉันพูดเสียงดังแล้วยื่นมือเข้าไปคว้าอย่างรวดเร็ว แต่นายวินเธอร์ไวกว่า เขาชักมือหลบได้ไวยิ่งกว่าความเร็วแสง (เว่อร์)

                “น่าสนใจดีหนิ -_-^ กุ๊ยอย่างเธอเนี่ยนะทำความดี? เที่ยวท้าคนอื่นต่อยไปวันๆ เหน็บแนมชาวบ้าน ขโมยของ แกล้งคนอื่น ไม่ตั้งใจเรียน หนีเที่ยว…”

                “พอแล้ว!! แล้วมันเรื่องอะไรของนายที่จะมาวิจารณ์ฉันฮะ เอาคืนมา” ฉันพูดเสียงเข้ม ประธานนักเรียนเขามีหน้าที่จำประวัติ (อันโชกโชน) ของคนอื่นหรือไง!

                “รู้อะไรมั้ยยัยเรนนี่ -_- อายุอานามเธอก็ปาเข้าไปสิบเจ็ดแล้ว ปีหน้าก็จะได้ขึ้น ม.6 หัดทำตัวดี พูดดีบ้างไม่ได้หรือไง เสียดายจริงๆ ที่เกิดมาหน้าตาดีแล้วยังไม่เคยทำอะไรดีสักครั้ง ถามจริงเหอะ พ่อแม่เธอภูมิใจหรือเปล่ามีลูกทำตัวแบบนี้”

                ฉันกำหมัดแน่น นายนี่แทงใจดำฉันชะมัด ฉันรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจตอนเขาพูดถึงพ่อแม่ฉัน แน่นอนว่าพวกท่านไม่เคยสนับสนุนฉันที่ทำตัวแบบนี้ ท่านสั่งสอนแต่ฉันไม่จำ แต่ความจริงก็คือความจริง ฉันทำความดีไม่เป็นและไม่คิดจะทำ และนายนี่ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมายืนว่าฉันแบบนี้!!

                “มันไม่ใช่เรื่องของนาย ทำไม? นายจะมาสอนฉันให้ทำความดีหรือไง ฝันไปเถอะ พ่อแม่พอใจที่ฉันเป็นแบบนี้ เป็นตัวของตัวเอง”

                ฉันเชิดหน้าขึ้นแล้วยื่นมือไปคว้าสมุดมา แต่วินเธอร์กลับเปิดมันออกแล้วเริ่มอ่านวิธีการใช้

                “ให้ตายสิ! อย่ามายุ่งเรื่องของฉันนะ!”

                “อ่อ…นี่เธอกำลังจะถูกตัดออกจากกองมรดกสินะ -_-^ ลูกนิสัยไม่ดี ยัยเรนนี่นิสัยไม่ดี…หนีเที่ยวหนีเรียน นิสัยไม่ดี ผู้หญิงนิสัยไม่ดี…”

                “หยุด หยุด บอกให้หยุดไง!” ฉันกรีดร้อง น้ำตากำลังจะไหลเมื่อเขาเอาแต่ตอกย้ำว่าฉันนิสัยไม่ดี หยุดตอกย้ำสักทีได้มั้ยว่าพ่อแม่ไม่รักฉัน!!

                “เอ้า จะร้องไห้แล้วเหรอยัยนิสัยไม่ดี -_-^”

                “เออสิ นายมันดี ดีอยู่คนเดียว เอาแต่ยุ่งเรื่องชาวบ้าน! ฉันมันคนไม่ดี ทำดีไม่เป็น!” ฉันปาดน้ำตาที่กำลังจะไหลออกแล้วหันหลังกลับไป สมุดอะไรฉันไม่สนแล้ว ฉันเกลียดนายวินเธอร์ที่สุด ยิ่งเขาพูดฉันก็ดูเป็นคนไร้ค่าขึ้นทุกที ไม่มีประโยชน์ที่จะเติมสมุดความดีให้เต็ม ก็ฉันทำไม่เป็นจะมีใครมาสั่งฉันได้

                “เดี๋ยว! ยัยเรนนี่”

                “…”        

                ฉันไม่พูดอะไรแต่กลับเดินอาดๆ ไปให้ไกลจากหมอนั่นที่สุด แม่ต้องว่าแน่ๆ เลยที่ทำสมุดหายในวันแรกที่ท่านให้ฉันมา แต่ช่างปะไร ฉันมันนิสัยไม่ดีอยู่แล้วหนิ!

                “ฉันจะช่วยเธอนะยัยงี่เง่า -O-”

                “…”

                “ฉันจะช่วยสอนเธอเองว่าการทำความดีน่ะเขาทำกันยังไง”

                “…”

                ฉันชะงักฝีเท้า นายนี่จะช่วยฉันงั้นเหรอ? ไร้สาระที่สุด

                “ไม่มีประโยชน์หรอกคุณประธานนักเรียน คนไม่ดีก็คือคนไม่ดีอยู่วันยังค่ำ เสียเวลาเปล่าๆ ฉันมันคนนิสัยไม่ดีไง!”

                “เธอเคยได้ยินเรื่องเกลือในตุ่มมั้ย? ฉันเชื่อในตัวเธอนะว่าลึกๆ เธอก็เป็นคนดี โอกาสมาถึงแล้วนะ แล้วเธอจะเข้าใจว่าฉายา ‘นายคนดี’ มันได้มาง่ายกว่าที่เธอคิด”

                “…”

                “เธอไม่อยากให้พ่อแม่เห็นอะไรใหม่ๆ ในตัวเธอเหรอ ไม่อยากได้ฉายา ‘ผู้หญิงนิสัยดี’ แทน ‘ผู้หญิงนิสัยเสีย’ เหรอ เธออยากพิสูจน์ให้ชาวโลกเห็นมั้ย ฉันเชื่อนะว่าเธอทำได้ แล้วเธอก็ควรจะเชื่อฉันนะว่าฉันเปลี่ยนเธอได้”

                ฉันถอนหายใจพรืดแล้วหันหน้าไปเผชิญกับวินเธอร์ที่ยืนรอคำตอบ

                “ฉันคิดว่านายบ้ามากที่อาสาจะเปลี่ยนปีศาจให้เป็นนางฟ้า…”

                “…”

                “แต่สักครั้งหนึ่งในชีวิต ไม่ว่านายจะเชื่อหรือไม่…ฉันก็อยากเป็นนางฟ้าเหมือนกันนะ”

+

+

+

+

+ พักรบ พักรบ พักรบ บอกได้แค่นี้ เอิ้กส์...-w- อย่าเพิ่งงงนะคะว่าเอลฟ์เอาอะไรมาให้อ่าน T^T มันก็คือ *เรื่องสั้น* ที่เอลฟ์แต่งนั่นเอง เหตุที่มันเป็นเรื่องสั้นก็เพราะว่าเรื่องนี้มันยาวแค่ 7 บท + บทส่งท้าย เป็นเรื่องสั้นเรื่องแรกที่เคยแต่งเลย. . . . แล้วที่เอลฟ์เอามาลงขั้น บ้านหวาน Sweet House ก็เพราะว่า -O-;; อยากพักสมองและสองมือ T^T แล้วก็อยากจะอ่านหนังสือเพิ่มเพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์ 55 ก็ตอนนี้มันทั้งอิ่มและอืด แต่งต่อไม่ไหวแล้น

+ ส่วนเรื่องนี้ จะลงอย่างเร่งด่วน...ตอนหนึ่งก็ประมาณ 2-3 หน้าอ่าค่ะ เรื่องนี้แต่งจบแล้ว เพราะฉะนั้นไม่มีปัญหาเรื่องการดอง แต่ก็นะ ใจจริงเอลฟ์แต่งเรื่องสั้นไม่เป็น ส่วนมากเรื่อยาวทั้งนั้น 55 หนุกไม่หนุกของความกรุณาเมตตาคอมเม้น ติ ชม บอก เล่า กล่าว ขาน ด้วยเน้อ

+ เท่านี้แหละ ^-^ ชอบก็โหวตด้วยนะงิ -..- ไปล่ะเน้ออออ บ๊ายบาย รักคนอ่าน จุ้บแจ๊บๆ